ตอนที่ 13: ลมหายใจที่ไม่คุ้นเคย
"คุณชาย! ในที่สุดคุณชายก็ฟื้นแล้ว!"
เสียงอันยินดีของ 'หญิงสาว' ผู้หนึ่ง... คือสิ่งสุดท้ายที่ข้าได้ยิน
ก่อนที่ร่างของนางจะรีบหมุนตัววิ่งลับหายออกไปจากห้อง ทิ้งให้ข้าจมดิ่งสู่ความเงียบงันอันสับสนเวียนวน... แต่เพียงลำพัง
ข้าพยายามยันกายลุกขึ้น ทว่าความเ็ปอันร้าวลึกพลันแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังและหัวไหล่ขวา จนต้องนิ่วหน้า
นี่คือความเ็ปอันแท้จริง... มิใช่ความรู้สึกที่หลงเหลือจากภาพนิมิต
สติสัมปชัญญะที่กระจัดกระจายของข้า ค่อยๆ หวนคืนสู่ร่าง...
ประสาทััแรกที่รับรู้คือกลิ่น... กลิ่นกำยานหอมเย็นที่อบอวลอยู่ในอากาศ
ตามด้วยแสง... แสงตะวันอ่อนจางที่ทอดผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักลวดลายเมฆา...
ทว่า... ยิ่งสติชัดเจนขึ้นเท่าใด ความรู้สึก 'แปลกแยก' อันหนักหน่วง ก็ยิ่งกดทับลงมาในใจ
ทุกภาพที่เห็นตรงหน้า... มันมิใช่ความคุ้นเคย
ทั้งหมดนี้... มิใช่ห้องพักสี่เหลี่ยมคับแคบของข้าในตรอกย่านเยาวราชอีกต่อไป
ข้ากวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างเชื่องช้า...
ที่นี่มิใช่ห้องพักสี่เหลี่ยมคับแคบของข้า... แต่คือความโอ่อ่ากว้างขวางจนน่าใจหาย
เตียงไม้สีเข้มขัดเงาที่ข้านอนอยู่... ม่านผ้าไหมปักลวดลายมงคลที่ทิ้งตัวลงมา...
สายตาของข้าเลื่อนไปยังฉากกั้นไม้แกะสลักอันวิจิตรที่ตั้งตระหง่าน ณ มุมห้อง... เลยไปยังโต๊ะเตี้ยสำหรับเขียนอักษร ที่เพียบพร้อมด้วยแท่นฝนหมึก พู่กัน และม้วนกระดาษ
ทุกสิ่ง...
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ข้าเห็น... ล้วนเป็ภาพที่ข้าเคยเห็นเพียงในพิพิธภัณฑ์หรือภาพยนตร์ย้อนยุค!
ทว่าวันนี้... มันกลับกลายเป็ความจริงที่จับต้องได้
ข้าพยุงร่างกายที่ยังคงปวดร้าว ลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก พลันสายตาเหลือบไปเห็นคันฉ่องสำริดบานหนึ่ง ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งไม้
ข้าก้าวโซซัดโซเซเข้าไป... ด้วยหัวใจที่เต้นระทึก...
และภาพที่สะท้อนกลับมา ก็ทำให้ลมหายใจของข้าแทบหยุดชะงัก
บุรุษในคันฉ่อง... มิใช่ข้า!
ภาพสะท้อนในแผ่นสำริดขัดเงานั้น เป็ใบหน้าของเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง อายุราวสิบห้าสิบหกปี ผิวพรรณขาวสะอ้าน แต่งกายตามแบบฉบับคุณชายสูงศักดิ์
ทว่าโครงหน้ากลับมีความคมคายเกินวัย ดวงตาเรียวยาวคู่นั้นแม้จะยังดูอ่อนเยาว์ แต่กลับแฝงประกายเด็ดเดี่ยวบึกบึน และดื้อรั้นอย่างมิอาจปิดบัง
ข้ายกมือที่สั่นเทาขึ้นััใบหน้าในคันฉ่อง... เด็กหนุ่มในนั้นก็กระทำตาม...
เด็กหนุ่มผู้นี้คือผู้ใด? แล้วตัวข้า... ชาญ ลีคุณานนท์... หายไป ณ ที่ใด?
ข้าตกตะลึงและสับสนจนแทบยืนไม่ไหว จิติญญาของบุรุษวัยสี่สิบเจ็ดปีกำลังร่ำร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายใน... ทว่าร่างกายของเด็กหนุ่มผู้นี้ กลับยังคงยืนนิ่ง... ไม่ไหวติงแม้เพียงปลายเล็บ
พลันใดนั้น!
ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่ดังใกล้เข้ามาอย่างเร่งรีบ!
สัญชาตญาณดิบในการเอาตัวรอดพลันตื่นขึ้น ข้าไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่ที่แน่ชัด... ข้าจะให้ผู้ใดล่วงรู้มิได้ ว่าข้ามิใช่เขา!
ข้ารีบหันหลังให้คันฉ่องสำริด สาวเท้ากลับไปยังเตียงอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายาเ็จะอำนวย ข้าทอดกายลงบนเตียง หอบหายใจหนักๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกาย แสร้งทำเป็คนป่วยหนักเพิ่งฟื้นไข้
แคร่ด...
เสียงไม้เสียดสีกับรางหิน... ประหนึ่งลมหายใจของคนผู้หนึ่ง ประตูไม้ถูกเลื่อนเปิดออกอีกครั้ง...
ครานี้ มิได้มีเพียง 'หญิงสาว' คนเดิม... แต่ติดตามมาด้วยบุรุษอีกสองคน
คนหนึ่งเป็บุรุษสูงวัย ผมขาวโพลนทั้งศีรษะ สวมชุดยาวสีเทาเรียบง่าย
ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับ "สงบนิ่ง... ดุจผิวน้ำในบ่อโบราณ"
เขาสะพายกล่องไม้ใบเล็กไว้ข้างกาย...
หมอ?
ส่วนอีกคนเป็บุรุษหนุ่มวัยสามสิบเศษ รูปร่างสูงโปร่ง สวมอาภรณ์ผ้าไหมชั้นดีแต่เรียบง่ายไร้ลวดลายหรูหรา
ใบหน้าเกลี้ยงเกลา ดวงตาคู่นั้นสุขุม... ทว่าแฝงประกายคมกริบ ประหนึ่งสามารถมองทะลุทะลวงจิตใจผู้คน
เขาก้าวเข้ามาเป็คนแรก สายตาอันคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ข้า... แม้จะฉายแววห่วงใย ทว่าก็แฝงการประเมินสถานการณ์
"คุณชาย... รู้สึกตัวแล้วหรือ" บุรุษหนุ่มผู้นั้นเอ่ยขึ้น น้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล ทว่าแฝงอำนาจสะกดข่มในที
ข้าทำได้เพียงพยักหน้ารับช้าๆ
บุรุษหนุ่มผู้นั้นมิได้กล่าวอันใดต่อ เขาเพียงหันไปพยักหน้าให้ชายสูงวัยด้วยท่าทีนิ่งสงบ
"ท่านหมอหลวง เชิญตรวจอาการก่อน"
หมอหลวงโค้งรับเล็กน้อย ก่อนจะทรุดกายนั่งลงข้างเตียงอย่างสำรวม เขาค่อยๆ ทาบนิ้วชี้และนิ้วกลาง ลงบนข้อมือของข้าอย่างแ่เบา
ข้ากลั้นลมหายใจโดยไม่รู้ตัว หวาดกลัวว่าชีพจรที่เต้นระส่ำของข้าจะเปิดโปงความลับทุกอย่าง
ความเงียบเข้าครอบคลุมชั่วขณะ...
มีเพียงสายตาคมกริบของบุรุษหนุ่มผู้นั้นที่จับจ้องมาไม่วางตา
ทุกวินาทีผ่านไปราวกับถูกยืดยาวออกไป...
ในที่สุด หมอหลวงก็ถอนมือออก หันไปรายงานต่อบุรุษหนุ่มด้วยความนอบน้อม
"ชีพจรขององค์ชายยังคงแ่เบาอยู่บ้าง ทว่าจังหวะการเต้นกลับมาสม่ำเสมอแล้วขอรับ"
เขากล่าวต่อ "อาการาเ็ที่ศีรษะและหัวไหล่... แม้จะนับว่า สาหัส แต่ก็นับว่า เคราะห์ยังดี ที่มิได้กระทบกระเทือนถึง อวัยวะสำคัญภายใน ขอเพียงองค์ชายพักผ่อนให้มาก ดื่มยาตามที่ข้าจัดให้ มินานคงกลับมาแข็งแรงดังเดิม"
"แล้วที่คุณชายยังมีท่าทีเหม่อลอย และมึนงงอยู่เล่า ท่านหมอ" บุรุษหนุ่มถามต่อด้วยความใจเย็น
หมอหลวงขมวดคิ้วมุ่น "นั่นคือส่วนที่ข้าพเ้ากังวลขอรับ... ในทางกายภาพนั้นปกติ... แต่จิตใจกลับดู 'มึนงง' อย่างน่าประหลาด... เื่นี้..."
ยังมิทันสิ้นเสียงหมอหลวง บุรุษหนุ่มผู้นั้นหันหน้ามามองข้าตรงๆ สายตาของเขาคมกริบขึ้นเล็กน้อย
"คุณชาย... ท่านจำข้าได้หรือไม่ ว่าข้าคือผู้ใด"
หัวใจข้าพลันกระตุกวูบ!
ข้าเหลือบไปเห็น หมอหลวงที่นั่งอยู่ข้างเตียงพลันหน้าซีดเผือด เขามีสีหน้าตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันไปกล่าวรายงานกับบุรุษหนุ่มด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ:
"มิใช่เื่ปกติแล้วขอรับ! พระองค์จำมิได้จริงๆ!"
"โดยปกติคนที่าเ็ที่ศีรษะจะเพียงวิงเวียน... แต่เท่าที่ข้าพเ้าสังเกต องค์ชายยังทรงมีสติดี... ทว่ากลับจำคนใกล้ชิดมิได้!"
"นี่... นี่คืออาการที่ 'ขัดแย้ง' กันอย่างที่สุด!"
หมอหลวงสั่นศีรษะด้วยความจนปัญญา
"ข้า.. ข้าพเ้า... มิอาจวินิจฉัยได้! ความทรงจำของพระองค์กลับ 'เลอะเลือน' อย่างหนัก ทั้งที่ร่างกายกำลังฟื้นตัว!"
"ข้าพเ้ามิกล้าสรุปว่าอาการจะหนักหนาเพียงใด... นอกเหนือจากนี้... ยังคงต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดต่อไปอีกสักระยะขอรับ"
คำพูดของหมอหลวงประหนึ่งค้อนหนักทบลงกลางใจข้า...
ในคราแรก ข้ายังคิดว่านี่คือ์มาโปรด ที่สามารถใช้อาการ 'ความทรงจำเลอะเลือน' นี้เป็เกราะกำบังตัวตนที่แท้จริงไปก่อน...
แต่ข้าคิดผิด
นี่มิใช่เกราะกำบังอันปลอดภัย... ทว่ามันคือ ดาบสองคม!
เกราะนี้มันเปราะบางราวกับกระจก... เพราะถ้าหากข้าเผลอ 'แสดงพิรุธ' ออกไป ข้าอาจจะถูกจับไปสอบสวน
แต่ในทางกลับกัน... หากข้า 'สวมบทบาท' นานเกินไปจนหมอหลวงสรุปว่าความทรงจำข้า 'เลอะเลือน' จริงๆ...
จุดจบของข้าคงไม่ต่างจากในละคร...
องค์ชายผู้ไม่สมประกอบ ย่อมมีชะตากรรมเพียงถูก 'เนรเทศ' หรือ 'สำเร็จโทษ' ทิ้ง!
สีหน้าของบุรุษหนุ่มผู้นั้นพลันเคร่งขรึมลง เขาพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะส่งสัญญาณให้หมอหลวงขยับตัวหลบไปอีกทาง
เขาก้าวเข้ามาประชิดอีกหนึ่งก้าว ดวงตาที่นิ่งสงบดุจผิวน้ำนั้น... กลับจับจ้องข้าตรงๆ ประหนึ่งกำลังค้นหาคำตอบบางสิ่ง
"คุณชาย... ท่านจำได้บ้างหรือไม่ ว่าก่อนที่ท่านจะตกจากหลังม้า เกิดอะไรขึ้น?"
ข้าจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้นแล้วส่ายหน้าช้าๆ
เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง... แววตาประหนึ่งกำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
"ช่างเถิด... เช่นนั้น ท่านจงตอบคำถามข้าสักข้อ"
ข้ามองเขานิ่ง รอฟังคำถาม
"ในวันนี้... ท่านคิดว่าอะไรสำคัญกว่ากัน ระหว่างความเ็ปของร่างกายท่าน กับความอับอายที่ท่านตกจากหลังม้าต่อหน้าเหล่าทหาร"
คำถามของเขาทำให้ข้าชะงักไป
นี่มิใช่คำถามด้วยความห่วงใย... หากแต่เป็คำถามเพื่อทดสอบ!
สัญชาตญาณบอกว่าข้าต้องรับมือเขาอย่างระมัดระวังที่สุดในยามนี้
ในเสี้ยววินาทีอันตึงเครียดนั้นเอง จิตสำนึกของบุรุษวัยสี่สิบเจ็ดปีก็เริ่มทำงาน... ข้านึกถึงคำพูดของโกฮวด... 'ทำให้เขาอุ่นๆ ไว้ก็พอ'...
ข้ารวบรวมสติแล้วตอบกลับไปด้วยเสียงที่ยังแหบพร่า แต่หนักแน่น
"ความเ็ปนั้น... สักวันย่อมหายดี แต่ความอับอายที่ได้รับ... หากไม่รู้จักเรียนรู้จากมัน ก็จะคงอยู่ตลอดไป"
ประกายพึงพอใจวาบขึ้นในดวงตาอันสุขุมของเขาเป็คราแรก
"ประเสริฐ... ดูคล้ายสติปัญญาของท่านยังคงแจ่มใสอยู่"
เขายิ้มบางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะหันไปทางหมอหลวง
"ท่านหมอหลวง...ท่านมีความเห็นเช่นใด"
หมอหลวงยิ่งขมวดคิ้วมุ่น ประหนึ่งกำลังพบเจอเื่ที่เหลือเชื่อที่สุด
"ข้าพเ้า... ข้าพเ้า 'สับสน' ยิ่งกว่าเดิมขอรับ!"
"เมื่อครู่... องค์ชายยังทรงมีอาการ 'ความจำเลอะเลือน' จำคนใกล้ชิดมิได้... ซึ่งน่าจะเกิดจากศรีษะที่ได้รับการกระทบกระเทือน..."
"ทว่าบัดนี้... กลับสามารถตรัสถ้อยคำที่ลึกซึ้งถึงเพียงนี้ได้!"
หมอหลวงส่ายหน้าช้าๆ ด้วยความจนปัญญา "นี่คืออาการที่ 'ขัดแย้ง' กันอย่างที่สุด... ข้าพเ้ามิกล้าสรุปโดยพลการ"
"ด้วยความรู้ของข้าพเ้าที่มีจำกัด... ยังคงต้องเฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดต่อไปอีกสักระยะขอรับ"
บุรุษหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาที่สุขุมนั้นหรี่ลงเล็กน้อย เขาสบตากับหมอหลวง ก่อนจะพยักหน้ารับช้าๆ
เขาหันกลับมาทางข้า สีหน้าที่เคยพึงพอใจเมื่อครู่ ได้กลับไปเรียบสงบดังเดิม จนยากจะอ่านความคิด
"...พักผ่อนเถิด กระหม่อม จะนำ 'เื่' ของท่าน ไปเรียนให้ องค์รัชทายาท ทรงทราบ"
เขากล่าวเพียงสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้ความรู้สึกใดๆ
ข้าทำได้เพียงพยักหน้ารับคำอีกครั้ง
บุรุษหนุ่มผู้นั้นโค้งให้ข้าเล็กน้อยตามพิธี ก่อนจะหมุนตัวจากไปอย่างสง่างามมั่นคง ...โดยที่หมอหลวงยังคงยืนนิ่ง ณ ที่เดิม
ทันทีที่ประตูไม้ถูกเลื่อนปิดลง ข้าพลันผ่อนลมหายใจที่อัดอั้นมานานโดยไม่รู้ตัว
ชายคนนั้น... ไม่ว่าเขาจะเป็ผู้ใด แต่แรงกดดันที่แผ่พุ่งออกมานั้น... มิใช่สิ่งที่ล้อเล่นได้
ความคิดของข้าถูกขัดจังหวะเมื่อหมอหลวงเดินกลับมาที่ข้างเตียงอีกครั้ง เขาตรวจชีพจรของข้าอย่างละเอียดซ้ำอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหา 'หญิงสาว' ผู้นั้น ที่ยืนรออยู่เงียบๆ ตรงมุมห้อง
เขาพูดสั่งการบางอย่างกับนางด้วยเสียงที่เบาจนข้าจับใจความมิได้ เห็นเพียงนางพยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ท่านหมอหลวงจึงโค้งให้ข้าอีกครั้งจากระยะไกลแล้วเดินออกจากห้องไป
บัดนี้... ในห้องอันกว้างขวางนี้ เหลือเพียงข้ากับ นาง ตามลำพัง
นางเดินเข้ามาหาข้าอย่างนุ่มนวล ในมือถือผ้าชุบน้ำอุ่นที่บิดจนหมาด
"คุณชาย เสี่ยวเหลียน จะช่วยเช็ดหน้าให้นะเพคะ"
'เสี่ยวเหลียน...' ข้าจดจำชื่อของนางไว้ในใจ
ระหว่างที่ข้ากำลังประมวลผลข้อมูลใหม่ จิตสำนึกของบุรุษวัยสี่สิบเจ็ดปีของข้าพลันทำงาน ข้าเผลอขยับกายถอยหนีเล็กน้อย
"ไม่ต้อง! ข้า..."
ข้ารีบหยุดคำพูดที่ห้วนเกินไปของตัวเอง ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้อ่อนลง "...ข้าทำเองได้"
ปฏิกิริยาของข้าทำให้เสี่ยวเหลียนชะงักงัน มือของนางค้างนิ่งอยู่กลางอากาศ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเป็ห่วง บัดนี้ฉายประกายประหลาดใจและสับสนอย่างชัดเจน
"คุณชาย...?" นางมองข้าประหนึ่งมองคนแปลกหน้า
ข้าตระหนักได้ถึงความผิดพลาดของตัวเองทันที! ข้ารีบฉวย "เกราะกำบัง" ที่หมอหลวงเพิ่งมอบให้มาโดยไม่ตั้งใจในทันที
ข้าแสร้งนิ่วหน้า... ยกมือขึ้นกุมขมับ... แล้วเปล่งเสียงออกมาอย่างแ่เบา ประหนึ่งพยายามกดข่มความเ็ป
"ข้า... ข้าปวดศีรษะเหลือเกิน..."
คำพูดนั้นได้ผลชะงัด แววตาที่สงสัยของเสี่ยวเหลียนแปรเปลี่ยนเป็ความสงสารและความเห็นใจในทันที
"ไม่เป็ไรนะเพคะ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง "คุณชายสลบไปถึงสองวันเต็มเพคะ! เพิ่งฟื้นขึ้นมาก็ย่อมต้องมีอาการสับสนบ้างเป็ธรรมดา แต่เดี๋ยวทุกอย่างก็จะค่อยๆ ดีขึ้นเองเพคะ"
นางวางอ่างน้ำลง แล้วค่อยๆ ประคองข้าให้พิงหัวเตียงอย่างนุ่มนวล
"คุณชายอยู่นิ่งๆ เถิดเพคะ บ่าวจะปรนนิบัติให้เอง นี่คือหน้าที่ของบ่าว"
ครานี้ข้ามิได้ปฏิเสธ ปล่อยให้นางใช้ผ้าอุ่นๆ เช็ดหน้าและลำคอให้ข้าอย่างแ่เบา ขณะที่ในหัวของข้ากำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาทางเก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุด
เมื่อเห็นว่านางผ่อนคลายลงแล้ว ข้าจึงตัดสินใจลองหยั่งเชิง โดยใช้ความสับสนนี้เป็เครื่องมือ
"เสี่ยวเหลียน..." ข้าเอ่ยขึ้นเบาๆ
"เพคะ คุณชาย"
"เล่าให้ข้าฟังสิ... ที่ลานฝึก... มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ข้านึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกจริงๆ"
เสี่ยวเหลียนถอนหายใจเบาๆ ขณะที่เริ่มเช็ดมือให้ข้า
"ก็เหมือนทุกครั้งนั่นแหละเพคะ คุณชายดื้อรั้นจะฝึก “หันหลังยิง” ให้ได้ ทั้งที่ท่านอาจารย์สวีเคยเตือนแล้วว่ามันยากและอันตรายเกินไปสำหรับผู้ที่ยังบังคับม้าได้ไม่ชำนาญ"
"ท่านอาจารย์สวี...?" ข้าทวนคำนั้นเบาๆ แสร้งทำเป็ขมวดคิ้ว "...เขาคือ...?"
เสี่ยวเหลียนชะงักมือไปเล็กน้อย ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
"คุณชาย... ท่านอาจารย์สวี... ก็คือบุรุษหนุ่มที่เพิ่งออกไปเมื่อครู่นี้อย่างไรเพคะ!"
ชายคนนั้นเองหรือ... ข้าครุ่นคิดในใจ โลหิตพลันเย็นเยียบขึ้นมาวูบหนึ่ง
เสี่ยวเหลียนมองหน้าข้าอย่างเป็กังวล ก่อนจะบ่นอุบอิบต่อ "นั่นแหละเพคะ... สุดท้ายม้าก็เลยพยศจนคุณชายพลัดตกลงมา ศีรษะกระแทกพื้นจนสลบไปตั้งสองวัน"
ดื้อรั้น... ชมชอบกระทำเื่เกินกำลัง... ข้าจะจดจำข้อมูลสำคัญนี้ไว้ นี่คือ 'บทบาท' ที่ข้าต้องสวมใส่เพื่อเอาชีวิตรอด
"แล้ว... เสด็จพ่อ..." ข้าลองหยั่งเชิงต่อ "พระองค์ทรงทราบเื่แล้วหรือยัง? พระองค์... ทรงกริ้วข้ามากหรือไม่?"
คำถามของข้าทำให้เสี่ยวเหลียนยิ้มออกมาบางๆ เป็ครั้งแรก
"องค์รัชทายาท หรือเพคะ?" นางกล่าว "ตอนแรกที่ทรงทราบข่าวก็ทรงมี 'สีหน้า' เคร่งเครียดอยู่บ้าง แต่พอท่านหมอหลวงยืนยันว่าคุณชายไม่เป็อันตรายถึงชีวิต พระองค์ก็ทรง 'คลายกังวล' ลง รับสั่งให้บ่าวดูแลคุณชายให้ดีที่สุดเพคะ องค์รัชทายาททรงเป็ห่วงคุณชายยิ่งกว่าสิ่งใด"
คำพูดของเสี่ยวเหลียนมิใช่เป็แค่คำตอบ... หากแต่มันคือข้อยืนยันในสิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่
องค์รัชทายาท... บิดาของร่างนี้คือองค์รัชทายาท...
วินาทีนั้นเอง ภาพในหัวของข้าก็ฉายชัดขึ้นมา...
มิใช่ภาพนิมิต... หากแต่เป็ความทรงจำจากโลกยุคปัจจุบันของข้าเอง!
ภาพหน้าจอแล็ปท็อปที่สว่างวาบ... ข้อมูลที่ข้าอ่านค้างไว้ในบทความประวัติศาสตร์นั้น...
"เหตุการณ์ลอบสังหาร องค์รัชทายาท หลี่เจี้ยนเฉิง และน้องชาย ฉีอ๋องหลี่หยวนจี๋..."
โลหิตในกายข้าพลันเย็นเฉียบ!
หยกอุกกาบาต... นำข้ามายังราชวงศ์ถัง...
องค์รัชทายาทที่เสี่ยวเหลียนกล่าวถึง... คือ 'หลี่เจี้ยนเฉิง' ในประวัติศาสตร์!
และเด็กหนุ่มในคันฉ่องผู้นี้... บุตรชายที่ถูกเรียกว่า "องค์ชาย" ...
...ข้าคือ... บุตรชายคนหนึ่งของหลี่เจี้ยนเฉิง!
บุตรชาย... ที่จะต้องถูกสังหารล้างตระกูล... ในเหตุการณ์ที่ประตูเสวียนอู่!!
ชะตากรรมนั้น... มันหนักหน่วงเกินกว่าที่ข้าจะรับไหว!
ข้าพยายามปฏิเสธความจริงอันน่าสะพรึงกลัวนั้น... ข้าพยายามบอกตนเองว่าทุกสิ่งเป็เพียงภาพลวงตา...
ทว่า... ยังมิทันที่ข้าจะได้รวบรวมสติที่กระจัดกระจาย...
พลันใดนั้นเอง!
เสียงประกาศอันกังวานและแฝงอำนาจก็ดังขึ้นจากทางด้านนอกประตู!
"พระชายาเสด็จ!"
เสี่ยวเหลียนที่กำลังจะเอ่ยปากถามอาการข้าต่อถึงกับหน้าซีดเผือด นางรีบทรุดกายลงคุกเข่าหมอบกับพื้นทันทีด้วยความนอบน้อมสูงสุด
พระชายา?
สมองของข้าประมวลผลอย่างรวดเร็ว... พระชายาขององค์รัชทายาท...
มารดาของร่างนี้!
ข้าไม่มีเวลาให้ตกตะลึง ได้แต่ทำตามสัญชาตญาณ—กระทำตามสิ่งที่เสี่ยวเหลียนทำ—พยายามจะพยุงร่างกายที่าเ็ของตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียงเพื่อคุกเข่าคารวะ
แต่ยังมิทันที่จะได้กระทำสำเร็จ...
ร่างของสตรีสูงศักดิ์ในอาภรณ์งดงามก็ก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในห้อง...
เงาของนางทอดทาบลงบนร่างของข้าที่ยังคงอยู่บนเตียง
กลิ่นหอมเย็นของไม้จันทน์ที่คุ้นเคย... ลอยมาแตะจมูก...
--- (จบตอนที่ 13) ---
จากใจนักเขียน (เสวี่ยซื่อจื้อ/ธ.ปณิทัศน์ ครับ!)
และแล้ว... "คุณเพ้ง" ก็ตื่นมาในร่างใหม่จริงๆ ครับ! กลายเป็คุณชายที่ (แกล้ง?) ความจำเสื่อม แถมยังต้องเจอบอสคนแรก "พระชายา" ที่มาพร้อม "กลิ่นไม้จันทน์" ที่เราคุ้นเคยกันดีซะด้วย!
ขอบคุณทุกคนมากๆ นะครับที่ตามอ่าน "พาร์ทโลกปัจจุบัน" กันมาอย่างติดหนึบ ตอนนี้การผจญภัยในราชวงศ์ถังของจริงกำลังจะเริ่มแล้ว!
มีเื่สำคัญจะแจ้งครับ
หลังจากตอนนี้... พาร์ทปฐมบทได้จบลงแล้ว
ั้แ่ตอนหน้า (ตอนที่ 14) เป็ต้นไป นิยายเื่นี้จะเริ่ม "ติดเหรียญ" (3 เหรียญ) นะครับ
แต่เพื่อเปิดโอกาสให้ทุกคนได้ติดตามความสนุกกันต่อจนจบ ผมจะใช้ระบบ "ทยอยปลดฟรี" นะครับ
โดยจะทยอยปลดเหรียญหลังจากผ่านไป 10 วันนะครับ! (ถ้าผมลืมเตือนได้55)
และจะปรับตารางลงเป็ คือ ทุกวันพฤหัสบดี และ วันอาทิตย์ เวลา 2000 ครับ
ขอบคุณทุกหัวใจ ❤️ ทุกชั้นหนังสือ ???? และทุกการสนับสนุนจริงๆ ครับ
หวังว่าจะข้ามเวลาไปลุยและเอาตัวรอดในโลกใบใหม่กับ "หลี่เฉิงเต้า" ด้วยกันต่อนะครับ! — เสวี่ยซื่อจื้อ / ธ.ปณิทัศน์
248
