พัชขับรถไปส่งวิทย์ที่โรงพยาบาล เพื่อให้เขากลับไปเข้าร่างให้จงได้ ซึ่งวิทย์ก็ยอมเข้าไปในโรงพยาบาลแต่โดยดี
“เข้าร่างให้ได้นะคะวิทย์” พัชรีบบอก
“ขับรถดีๆ นะครับพัช เจอกันวันพรุ่งนี้” วิทย์กล่าวลา
พัชเลยขับกลับอพาร์ทเม้นท์ของตัวเอง พอไปถึงเธอก็รีบอาบน้ำอย่างสบายตัว หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอก็นุ่งกระโจมอกด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่แล้วเดินออกมาอย่างปกติ แต่ทว่าเธอใสุดขีดที่มองเห็นวิทย์ยืนอยู่ในห้องของเธอ เธอก็เลยกรี๊ดออกมาเสียงดัง
“คุณมาทำอะไรในห้องของฉันคะ ออกไปเดี๋ยวนี้นะ” พัชรีบคว้าผ้าเช็ดตัวอีกผืนเพื่อมาคลุมไหล่ไว้
วิทย์รีบหันหลังให้แล้วบอกว่า “ผมเหงาน่ะพัช ผมเข้าร่างไม่ได้ และไม่มีใครมองเห็นผมเลย ผมก็เลยอยากมาหาคุณ”
“แต่คุณไม่ควรเข้าออกห้องของฉันแบบนี้นะคะ ถ้าฉันแต่งกายไม่เรียบร้อยล่ะ” พัชรีบว่า
“คุณรีบแต่งตัวเถอะครับ ผมไม่แอบมองหรอก” วิทย์กล่าวทั้งๆ ที่หันหลังให้
พัชถอนหายใจเพราะวิทย์ไม่ยอมไปจากเธอ ดังนั้นพัชจำใจต้องรีบแต่งตัวทันที วันนี้เธอก็เลยนุ่งเสื้อแขนยาวกางเกงขายาว แล้วรีบไปนั่งบนเตียง
“แต่คุณไม่ควรมาเฝ้าฉันไว้แบบนี้นะคะ ยังไงห้องนี้ก็เป็ห้องผู้หญิง ฉันไม่สะดวกใจค่ะ” พัชพูดตามตรง
“ผมสัญญาว่าจะไม่มองคุณครับ ให้ผมอยู่ด้วยเถอะนะ” วิทย์พยายามอ้อน
“คุณควรไปเฝ้าร่างนี่คะ” พัชกล่าว
“ผมรู้ตัวว่าพลังไม่พอครับ” วิทย์ลองมาทุกวิธีแล้วเขาก็เข้าร่างไม่ได้
“ก็ได้ค่ะ อยู่ก็อยู่ แต่ตอนนี้ฉันง่วงแล้ว คุณดูแลตัวเองก็แล้วกัน” พัชเลยรีบนอนห่มผ้าห่มแล้วทำเป็ไม่สนใจวิทย์จนกระทั่งเธอหลับไปจริงๆ
วิทย์ทำได้เพียงนั่งเฝ้าอยู่ตรงเก้าอี้หน้ากระจกเท่านั้น
เช้าวันรุ่งขึ้น พัชหลับในท่านอนตะแคง เธอค่อยๆ ลืมตา ก็พบว่ามีเงาเลือนรางกำลังโอบร่างของเธออยู่ พัชก็เลยกรี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง
“กรี๊ดทำไมล่ะครับพัช คุณก็รู้ว่าผมต้องปกป้องคุณอยู่แล้ว” วิทย์กล่าว
“ทำไมคุณมานอนกอดฉันไว้แบบนี้ล่ะคะ” พัชโวยวาย
“ผมเป็แค่กายละเอียดเองนะครับ คุณไม่น่าจะรู้สึกได้” วิทย์พูดยิ้มๆ
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ค่ะ พวกเรายังไม่ได้เป็สามีภรรยากันเสียหน่อย” พัชรีบแย้ง
“ถ้าผมรอดไปได้ ผมต้องแต่งงานกับคุณให้ได้ครับพัช” วิทย์ให้คำมั่น
“แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่ คุณลุกออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะคะ” พัชพูดเสียงแข็ง
วิทย์เลยยอมลุกไปแต่โดยดี พัชเลยรีบลุกไปอาบน้ำ แต่ในตอนนี้เธอนำเสื้อผ้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำด้วย เพราะรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้ว
หลังจากพัชแต่งตัวเสร็จ พัชก็โทรสอบถามหมอ พอโทรเสร็จ ก็เดินออกไปโดยไม่ยอมคุยกับวิทย์ เพราะเธอแอบงอนเขาอยู่
“อย่าโกรธผมสิครับ ผมขอโทษก็ได้ ผมอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่” วิทย์พูดเสียงอ่อน
“ฉันอนุญาตให้คุณนอนบนเตียงด้วยก็ได้ แต่ไม่ให้คุณนอนกอดฉันไว้แบบนั้นนะคะ” พัชพูดเสียงแข็ง
“ครับ ครับ ผมจะทำตอนคุณไม่เห็น” วิทย์กล่าวยิ้มๆ
“อะไรนะคะ” พัชฟังไม่ถนัด
“ไม่ทำแล้วครับ” วิทย์รีบพูดกลบเกลื่อน
“งั้นพัชไปทำธุระก่อนนะคะ”
“ผมขอไปด้วยสิ” วิทย์ยังคงติดตาม
“ทำไมคุณไม่เฝ้าร่างล่ะคะ”
“คุณไปไหนล่ะครับ”
“ไปถวายสังฆทานและผ้าไตรที่วัดค่ะ เผื่อจะช่วยคุณได้บ้าง” พัชอยากช่วยเขาจริงๆ
“ขอบคุณนะครับ”
“งั้นพัชไปนะคะ” พัชเดินออกไปโดยไม่รอฟังคำตอบ
และแล้วพัชก็เห็นวิทย์มานั่งบนรถเรียบร้อยแล้ว
“นี่วิทย์จะตามพัชไปทุกที่เลยหรอคะ คนอื่นได้มองว่าพัชเป็บ้ากันพอดี”
“ผมเองก็อยากไปร่วมบุญด้วยนี่ครับ” วิทย์ทำหน้าน่าสงสาร
“ก็ได้ค่ะ แต่ตอนซื้อของ คุณห้ามพูดหรือคุยกับพัชนะคะ เดี๋ยวคนอื่นหาว่าพัชบ้า” พัชรีบชี้แจง
“ครับที่รัก”
พัชเลยมุ่งหน้าขับรถไปร้านขายสังฆภัณฑ์เพื่อซื้อผ้าไตร และแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของใช้ใหม่ๆ สำหรับถวายพระ
พัชถือทั้งถุงใส่ของสังฆทานและผ้าไตรอย่างพะรุงพะรัง
“ผมอยากช่วยคุณจริงๆ นะพัช แต่ว่า” วิทย์สงสารพัช
“ไม่เป็ไรค่ะ แต่คุณห้ามคุยกับพัชใน่ที่มีคนอื่นอยู่ด้วยก็พอแล้วค่ะ” พัชกล่าว
สักพักเพื่อนสมัยเรียนมหา’ ลัยของพัชก็เข้ามาทักและช่วยพัชถือของ
“อ้าว บังเอิญจริงๆ วันนี้มาทำบุญงั้นหรอ” สาวทอมเพื่อนพัชรีบทักทาย
“อ้าว ฝ้าย สบายดีงั้นหรอ ขอบใจที่ช่วยถือนะ” พัชดีใจที่ได้เจอเพื่อน
“พัชเป็ผู้หญิงเต็มตัวแล้วนี่ แสดงว่าพัชมีแฟนแล้ว แฟนพัชเป็ทอมหรือเป็ผู้ชายล่ะ ถ้ายังไม่มีฝ้ายขอจีบนะ” ฝ้ายพูดตามตรง
“ไม่ได้!” วิทย์ะโใส่สาวทอม แต่คนที่ได้ยินมีเพียงพัชคนเดียว ทำให้พัชทำท่าปิดหูทันควัน
“มีอะไรงั้นหรอ ทำไมพัชทำท่าแบบนั้น ไม่เห็นมีเสียงอะไรดังเลยนี่” ฝ้ายงง
“พัชปวดหูเฉยๆ จ้า พัชมีแฟนแล้ว แฟนพัชเป็ผู้ชาย และเขาก็ขี้หึงมากด้วย” พัชว่าใส่วิทย์
“ว๊า น่าเสียดายจริงๆ” ฝ้ายทำหน้าน่าเสียดาย
“พวกเราเข้าไปในโบสถ์ดีกว่านะ” พัชเปลี่ยนเื่
“อื้อ งั้นขอฝ้ายเข้าไปทำบุญด้วยนะ แต่ฝ้ายไม่ได้เตรียมของมาเลย งั้นฝ้ายนำเงินใส่ซองร่วมด้วยก็แล้วกัน” ฝ้ายกล่าว
“ไม่ได้!” วิทย์ยังคงห้ามแต่ห้ามไม่ได้ เพราะพัชทำเป็ไม่สนใจ
เพราะพัชทำท่าปิดหูอีกครั้ง ฝ้ายจึงรีบถาม “ยังปวดหูอยู่หรอ”
“พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ อย่าสนใจพัชเลยนะ” พัชยิ้มแหยๆ
“ปะ นั่นไงหลวงพ่ออยู่ในโบสถ์พอดีเลย” ฝ้ายรีบชี้ให้ดู
จากนั้นทุกคนก็ถวายผ้าไตร สังฆทานและปัจจัย พระท่านให้ทุกคนสวดคำถวายสังฆทาน และจากนั้นพระท่านก็สวดให้ศีลให้พร กล่าวคำกรวดน้ำ จนกระทั่งเสร็จพิธี
“อย่าคิดมากเลยนะโยม มันเป็กรรมเก่าของเขา เมื่อเขาชดใช้หมดแล้ว อะไรๆ มันก็ดีขึ้นเอง” หลวงพ่อกล่าวทัก
แม้ทุกคนจะพากันแปลกใจที่อยู่ดีๆ หลวงพ่อก็พูดขึ้นมา แต่ทุกคนก็พากันน้อมรับ
“งั้นลูกขอตัวกลับเลยนะคะ” พัชลากลับ
“ไปดีมาดีนะโยม” หลวงพ่อกล่าว
สองสาวกราบลา
พอออกจากโบสถ์ ฝ้ายก็รีบถามทันที “ที่พระท่านพูดถึงนี่ หมายถึงแฟนพัชหรือเปล่า”
“ฝ้ายรู้ได้ยังไงน่ะ” พัชแปลกใจ
“ฝ้ายเดาเอาน่ะ เพราะปกติคนที่เป็แฟนกัน เวลามาทำบุญก็จะมาทำเป็คู่” ฝ้ายดูจากประสบการณ์
“ใช่ ตอนนี้เขาป่วยกลายเป็เ้าชายนิทรา พัชก็หวังว่าบุญกุศลจะช่วยเขาได้บ้าง” พัชทำหน้าเศร้า
“งั้นฝ้ายภาวนาช่วยก็แล้วกันนะ ฝ้ายขอตัวกลับก่อน” ฝ้ายโบกมืออำลา
สักพักฝ้ายก็เดินไปชนผู้ชายใส่แว่นคนหนึ่ง
“ทำไมไม่ดูตาม้าตาเรือแบบนี้นะ” ฝ้ายรีบต่อว่า
“คุณนั่นแหละที่เดินไม่มองคน” ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ยอม
“ก็ได้ ผมขอโทษก็ได้” ฝ้ายกล่าวเสร็จก็รีบเดินหนีทันที
ชายสวมแว่นดังกล่าวมองมาที่พัช แล้วอยู่ดีๆ เขาก็วิ่งมาดักหน้าเธอ
“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณ” พัชใ
“ผมชื่อเกียรติศักดิ์ครับ แล้วคุณล่ะครับ คุณชื่ออะไร” ผู้ชายคนนั้นถามอย่างกระตือรือร้น
“ฉันชื่อพัชรินทร์ค่ะ คุณมีอะไรหรือเปล่าคะ พอดีว่าฉันต้องรีบไปหาแฟน” พัชรีบพูดเพราะวิทย์มองจ้องเขม็งอยู่
“ว๊า คุณมีแฟนแล้วหรอครับ แต่ผมไปดูดวงมา เขาบอกว่าผู้หญิงที่ผมพบที่วัดนี้เป็คนแรก คนนั้นต้องเป็เนื้อคู่ของผมครับ” เกียรติศักดิ์อ้างดวง
“หมอดูก็คู่กับหมอเดานั่นแหละ งมงายเชื่อสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง” ฝ้ายรีบตามมาแย้ง
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณไม่ทราบคุณทอม” เกียรติศักดิ์ไม่พอใจ
“ฉันชื่อฝ้าย ไม่ได้ชื่อทอม” ฝ้ายรีบพูด
“เอ่ออย่าทะเลาะกันดีกว่าค่ะ ที่นี่มันเป็เขตวัดนะคะ” พัชรีบปรามทั้งสอง
“ใช่ พวกนายรีบไปให้พ้นแฟนฉันได้แล้ว” วิทย์ะโใส่อีก แต่หามีใครได้ยินไม่นอกจากพัชคนเดียว
“อย่าะโสิคะ” พัชเผลอหลุดปาก
“พวกเรายังไม่ได้ะโเลยนะพัช” ฝ้ายสงสัย
“เอ่อพัชหูแว่วน่ะ อย่าถือสาเลยนะ” พัชพูดกลบเกลื่อน
สักพักสาวทอมกับหนุ่มแว่นก็เถียงกันต่อ โดยมีเสียงของวิทย์ะโไล่ทั้งสองคนร่วมด้วย ทำให้ตอนนี้พัชปวดประสาทหูอย่างมาก จนกระทั่งเธอหมดความอดทนจริงๆ เลยรีบะโเพื่อยุติ “พวกคุณหยุดเถอะคะ”
และแล้วทั้งคนและกายละเอียดของวิทย์ก็ยอมสงบปากสงบคำ แล้วพากันมองพัชอย่างอึ้งๆ
“พัชขอสรุปให้เลยนะคะ คือว่าพัชมีแฟนอยู่แล้ว และแฟนพัชก็ขี้หวงมากด้วย ที่สำคัญฉันไม่มีทางเป็เนื้อคู่ของคุณได้หรอกนะคะคุณเกียรติศักดิ์ ในเมื่อหมอดูบอกว่าผู้หญิงคนแรกที่คุณพบเป็เนื้อคู่ของคุณ นั่นหมายความฝ้าย สาวทอมคนนี้ต่างหากที่เป็เนื้อคู่ของคุณ ดังนั้นทุกคนจบนะคะ พัชขอตัวค่ะ” พัชเดินหนีทันทีโดยไม่รอคำตอบจากใครทั้งสิ้น
ในขณะที่ฝ้ายและเกียรติศักดิ์ก็พากันอึ้งแล้วรีบแยกย้ายกันไปทันที
พัชโมโหมาก เธอขึ้นไปบนรถโดยไม่ยอมพูดกับวิทย์อีกเลย
“ผมขอโทษก็ได้ ก็ผมกลัวพวกเขาแย่งคุณไปนี่” วิทย์รู้สึกผิด
“พัชเคยโดนคุณหักอกมาแล้วนะคะ พัชรู้ว่าคนที่โดนแย่งของรักไปมันรู้สึกยังไง ดังนั้นพัชจะไม่ยอมให้คุณรู้สึกแย่ๆ แบบนั้นหรอกค่ะ คุณเชื่อใจพัชบ้างสิคะ” พัชกล่าวตามตรง
“แต่ผมไม่เคยหักอกคุณนะครับ ชายคนนั้นไม่ใช่ผมสักหน่อย” วิทย์รีบแย้ง
“แต่ตอนนั้นพัชยังไม่รู้นี่คะ และตอนนั้นพัชก็ปวดใจมากจริงๆ พัชรักคุณคนเดียวนะคะวิทย์ ดังนั้นขอให้เชื่อใจพัชบ้าง อย่าะโใส่หูพัชแบบนั้นอีกนะคะ” พัชยอมพูดกับวิทย์ดีๆ
“ผมตั้งใจจะไล่พวกมันนี่” วิทย์พูดเสียงอ่อน
“แต่คนที่ได้ยินเป็พัชคนเดียวนะคะ คุณไม่สงสารพัชบ้างหรอ” พัชยอมลดเสียง
“ครับ ผมขอโทษ” วิทย์กล่าว
“พวกเรารีบไปโรงพยาบาลเถิดนะคะ บางทีคุณอาจมีพลังพอที่จะเข้าร่างแล้วก็เป็ได้”
“ครับ”
“ไม่ต้องทำหน้าเศร้าหรอกค่ะ ความจริงพัชเองก็รู้สึกดีที่คุณแสดงท่าทีหวงพัชแบบนั้นนะคะ” พัชพูดยิ้มๆ
“ผมจะพยายามควบคุมอารมณ์ก็แล้วกัน” วิทย์ยอมฟังพัช
“ค่ะที่รัก ไปหาแม่คุณกันนะคะ”
วิทย์ยิ้มให้กับพัช ตอนนี้เขารู้สึกดีที่มีพัชอยู่เคียงข้าง แม้เขาจะเหลือเพียงกายละเอียดก็ตาม
6K
