senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

         “อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น?”

มีอาร์ถามเมื่อเห็นเพื่อนสาว

ที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์

แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

         “ก็แอลเคน่ะสิ

น่ารักขึ้นเยอะเลย”

ไอยูพูดไปยิ้มไป

         “เพื่อนฉันกลายเป็นคนหลงน้องตัวเอง

ไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!!”

มีอาร์ถามเชิงหยอกเล่น

         “ก็เมื่อก่อนแอลเคดื้อจะตาย

เห็นนิ่งๆ แบบนั้น

แต่ทำเอาฉันปวดหัวเลยทีเดียว”

ไอยูเริ่มเล่า

         “แต่ช่วงหลังมานี้

เขาเหมือนจะโตเป็นผู้ใหญ่

คอยเป็นห่วงเป็นใยถามสารทุกข์สุขดิบ

จะไม่ให้ฉันดีใจได้ยังไงล่ะ?”

ไอยูเริ่มอวด

         “เด็กน้อยที่ฉันเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก

โตขึ้นตั้งขนาดนี้แล้วสินะ”

ไอยูพูดอย่างภูมิใจ

         “อวยน้องตัวเองไปแล้ว 1”

มีอาร์แซว

         “ถ้ามีใครมาเห็นแกตอนนี้

คงคิดว่าแกมีแฟนใหม่แล้วแน่ๆ”

มีอาร์บอก

         “เหลืออีก 1อาทิตย์ก็จะสอบแล้ว

เสาร์อาทิตย์นี้ไปห้องสมุดกันเถอะ”

ไอยูเปลี่ยนเรื่อง

         “ให้ติวให้ไหม?”

เสียงทุ้มต่ำทำให้ทั้งสองขนลุกซู่

         “มันจะดีเหรอคะ?”

มีอาร์หันไปตอบอย่างลังเล

เธอจำการติวคราวที่แล้วได้

ว่ามันโหดร้ายขนาดไหน

ถึงแม้ว่าผลลัพธ์มันจะออกมาดีสุดๆ ก็เถอะ

         “มันก็ถือเป็นการทบทวนความจำของพี่ไปด้วย

ถือว่าวินๆ”

ซีพูดอย่างอารมณ์ดี

         “พี่ไม่ไปติวกับเพื่อนพี่เหรอคะ?”

มีอาร์ถาม

         “ยุนมันยุ่งกับงานแล้วก็....เอ่อก็นั่นแหละ

เสาร์อาทิตย์นี้เจอกันที่ห้องสมุดนะ”

ซีพูดเองเออเองและสรุปเอง

ก่อนจะเดินจากไป

         “ไอยู ไม่ใช่ว่าเราจะต้องตายกันอีกรอบนะ”

มีอาร์บ่น

         “พวกเราตายแน่”

ไอยูก็อดไม่ได้ที่จะบ่นเช่นกัน

ทั้งสองเดินสลดกลับห้องพัก

ไอยูไม่ได้รับงานในช่วงเสาร์อาทิตย์นี้

เพื่อใช้เวลาในการอ่านหนังสือ

เธอจึงไม่มีข้ออ้าง

แต่มีอาร์มีนัดกับครอบครัวในวันอาทิตย์

         กริ๊ง ๆ ๆ

เสียงโทรศัพท์ของไอยูดังขึ้น

ไอยูหยิบขึ้นมาอย่างไม่ค่อยมีแรงนัก

แต่เมื่อเห็นชื่อที่โชว์อยู่บนหน้าจอสี่เหลี่ยม

เธอก็รีบกดรับทันที

         “สวัสดีค่ะ”

ไอยูทักทายพลางเดินออกไปที่ระเบียง

         “ลุงเจอเบาะแสเพิ่ม

มันเป็นหลักฐานลับ

มันมีเลือดของบุคคลที่3

ที่อยู่ในปากของเจ้าหมาน้อยที่ตายตอนนั้นด้วย”

โลเวลพูดข้อมูลสำคัญทันที

         “คะ?”

ไอยูไม่รู้เลยว่ามันมีข้อมูลแบบนี้อยู่ด้วย

         “แต่ตำรวจคิดว่ามันคงไปกัดใครมาก่อนหน้านั้น

พวกเขาเลยไม่สืบหาDNAต่อ”

โลเวลพูดต่อ

         “...............”

ไอยูนิ่งไปไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกมาดี

แต่เจ้าสโนว์ไม่เคยกัดใครมาก่อนเลยนะ

ถึงมันจะหวงเจ้าของ

แต่ก็ไม่เคยก้าวร้าวใส่ใครมาก่อน

ไอยูคิด

         “ลุงคิดว่า....

มันน่าจะเป็นเบาะแสที่สำคัญมากๆ

และลุงจะสืบหาต่อไป”

โลเวลบอก

         “ขอบคุณนะคะที่โทรมาบอก”

ไอยูขอบคุณจากใจจริง

         “ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้

แล้วตั้งใจสอบล่ะ”

โลเวลเตือน

         “ค่ะ”

ไอยูตอบก่อนที่สายจะตัดไป

.............................

เมื่อถึงเช้าวันเสาร์

ไอยูและมีอาร์ลงมาจากห้อง

เพื่อที่จะไปห้องสมุดในวันเสาร์อาทิตย์

ก็มีชายคนหนึ่งมายืนรออยู่ก่อนแล้ว

แล้ววันหยุดสุดสัปดาห์

ที่ไม่ใช่วันหยุดก็ได้เริ่มต้นขึ้น!!

         “ไม่ไหวแล้ว”

มีอาร์บ่นหลังจากที่ซีติวให้ได้ครึ่งวัน

ทำให้ไอยูและซีหันไปมอง

หญิงสาวที่ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ

ซีหลุดหัวเราะเล็กน้อย

ก่อนจะกลับไปเคร่งขรึมเหมือนเดิม

         “นี่ยังไม่ถึงครึ่งทางเลยนะ”

ซีพูดนิ่งๆ

         “น้องก็....”

ไอยูกำลังจะบอกว่าไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

แต่ซีหันมามอง

ทำให้เธอไม่กล้าที่จะพูดให้จบ

         “ไม่ไหวแล้วเหมือนกันเหรอ?”

ซีถามด้วยเสียงที่อ่อนโยน

         “นิดหน่อยค่ะ”

ไอยูตอบ

         “งั้นเราพักกันก่อนก็ได้”

ซีขยี้ผมไอยูเบาๆ

         “.............”

มีอาร์หันไปมองทั้งสองแล้วหรี่ตามอง

มันเป็นแบบนี้เสมอ

ซีมักจะเป็นเสือดุร้ายต่อคนอื่นๆ

แต่มักจะกลายเป็นแมวเชื่องๆ กับไอยูแค่คนเดียว

และตั้งแต่ที่ไอยูเลิกกับไบร์ท

ซีก็เริ่มเป็นหนักขึ้นจนใคร ๆ ก็ดูออก

จนมีข่าวออกมาว่า.....

ที่ไอยูเลิกกับไบร์ท

เพราะมีซีมาเป็นมือที่3

บ้างก็ว่าไอยูจับปลาสองมือ

แต่ไม่มีใครรู้เหตุผลที่แท้จริง

ส่วนเจ้าตัวเองนั้น

ก็ไม่ได้สนใจอะไรพวกนั้นเลย

         “อ่านหนังสือกันอยู่เหรอ?”

ธันย์ที่เดินมากับไบร์ททักทั้งสาม

         “แล้วเห็นว่ากินข้าวอยู่หรือไงคะ?”

มีอาร์ตอบกลับ

         “ก็แค่ทักทายเอง ทำไมต้อง...”

ธันย์ทำหน้าหงอย

         “สวัสดีค่ะ”

ไอยูหันไปทักทายธันย์และไบร์ท

         “สวัสดี”

ไบร์ททักทายกลับ

         “ให้พวกเรานั่งด้วยสิ”

ธันย์ขอก่อนจะเบียดไปนั่งข้างมีอาร์

เพราะเขาไม่อยากนั่งข้างซี

         “.............”

ส่วนไบร์ทก็นั่งลงข้างซีแทน