“บัดซบที่สุด!” เสียงดังออกมาจากห้องแห่งหนึ่งในเขตของตระกูลเทียนคนรับใช้ที่อยู่นอกห้องได้ยินถึงกับตัวสั่น
เพล้งง!!
หยางเทียนหลงขว้างกาน้ำชาลงที่พื้นอย่างเกรี้ยวกราดใบหน้าแดงกล่ำด้วยความโกรธจนควบคุมอารมณ์ไม่อยู่
“เ้าหยางโม่จื่อ! จำเอาไว้ให้ดีแค้นนี้ข้าจะต้องชำระให้ได้ นอกจากข้าจะไม่ได้แมลงแห่งเต๋าจากหยางฉินหลง ข้ากลับต้องเสียเงินอีกหกแสนหลงเฉียนให้กับเ้าพวกนั้นอีก!”
“น...นายน้อย”
“หุบปาก! ไม่เห็นรึว่าข้ากำลังอารมณ์เสีย”
“ต...แต่ว่า”
“บอกแล้วว่าข้ากำลังอารมณ์เสียยังจะไม่หุบปากอีก!!” คุณชายหัวร้อนตบกบาลคนใช้กระเด็นไปกระแทกประตู คนรับใช้อีกคนเห็นแล้วถึงกับเข่าอ่อน
“นายน้อยอภัยให้ข้าด้วยข้าแค่มารายงานว่าหยางฉินเทียนมาหาท่าน!”ผู้ที่คุกเข้ารีบรายงานอย่างรวดเร็ว เพราะถ้ามัวแต่อ้ำอึ้งคงไม่พ้นเป็อย่างคนแรกที่นอนเืกบปากอยู่มุมห้อง
“หยางฉินเทียน? มันมาทำอะไรที่นี่?”
“เรียนนายน้อยมันบอกว่ามีข้อเสนอมาให้นายน้อยขอรับ ข้าเห็นว่ามันอาจจะมาใช้หนี้แทนปู่ของมันด้วยข้าจึงให้นั่งรอที่ห้องรับรอง” คนรายงานก้มหน้าตัวสั่นเทาเพราะไม่รู้ว่านายน้อยที่เกรี้ยวกราดจะทำอย่างไรต่อไป
“หึ หึ ฮุวะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เทียนหลงหัวเราะลั่นราวกับคนบ้าเมื่อกี้กำลังโกรธอยู่ดี ๆ ตอนนี้กลับหัวเราะ คนรับใช้ต่างก็สงสัยอยู่ว่าเสียสติ แต่ด้วยความรักตัวกลัวตายจึงไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา
“ห้องรับรองตรงไหน?”
“ริมสระทางทิศตะวันออกขอรับ”
“ดี! เ้าทำได้ดี”
หยางเทียนหลงโยนเงินให้คนรับใช้สิบหลงเฉียน
“นี่เป็รางวัลที่เ้ารับฉินหลงไว้ที่ห้องรับรองเ้าตามข้ามา ที่เหลือเก็บกวาดที่นี่ให้เรียบร้อย”
ครืดด
ประตูห้องเปิดออกเผยให้เห็นแขกคนสำคัญกำลังนั่งจิบชาอยู่เขาส่งยิ้มให้ผู้ที่เข้ามาใหม่ราวกับคนคุ้นเคยหยางเทียนหลงนั่งลงที่ตำแหน่งตรงกันข้าม
“เ้ามีธุระอะไร?”
“ข้าได้เข้าไปยังหอแห่งการเพาะพันธุ์ก็เพราะเงินที่ยืมท่านมาข้ามาวันนี้ก็มาเพื่อตอบแทนพระคุณที่ท่านมอบให้”
“เ้าจะมาขายแมลงแห่งเต๋าที่จับมาได้อย่างนั้นรึ?”
“ถูกเพียงส่วนเดียว” เขาจิบชาแล้ววางถ้วยลง“ในตอนนั้นหากไม่ได้หยางโม่จื่อช่วยไว้ ข้าคงไม่เหลืออะไรเลยฉะนั้นแมลงแห่งเต๋าส่วนใหญ่จึงต้องขายให้ตระกูลโม่ตามที่ข้าสัญญาไว้แต่ทว่าข้ามีข้อเสนอที่ดีกว่านั้น ไม่ทราบว่าท่านสนใจหรือไม่”
“ว่ามา”
“ข้าจะขายแมลงแห่งเต๋าที่มีทักษะเถาวัลย์พันธนาการแบบที่ข้าใช้วันนี้แก่ท่านคิดดูสิ ข้าเพียงคนเดียวใช้พลังนี้ยังจับแมลงแห่งเต๋าได้ถึง 784 ตัว คิดดูสิ หากท่านได้แมลงนี้ไป3 ตัว ปีหน้าคนของท่านจะจับแมลงได้เท่าไหร่”
หยางเทียนหลงถึงกับตาลุกวาวด้วยความโลภการจับแมลงแห่งเต๋าในแต่ละปี หากกลุ่มใดจับได้ถึง 50 ตัวก็ถือว่ามากแล้วแต่ด้วยเถาวัลย์กลับจับได้เกือบ 800 ตัว เป็ใครจะไม่โลภแล้วนี่ถ้าคนใช้เถาวัลย์มีสามคน ปีหน้าเขาจะได้แมลงแห่งเต๋าเกือบ 2,400 ตัว!ข้อเสนอนี้ทำให้ตัวใจเต้นจนแทบจะทะลุหน้าอก
“ถ้าราคาพื้นฐานแมลงแห่งเต๋าระดับหนึ่งมีค่าหนึ่งหมื่นหลงเฉียน ข้าคนเดียวจับแมลงได้เกือบ 800 ตัวพลังเถาวัลย์นี้ก็ควรมีค่าไม่ต่ำกว่าเจ็ดแสน แต่ถ้าท่านสนใจจะซื้อทั้งสามตัว ข้าจะคิดราคาเพียง2,000,000 หลงเฉียน”
“ข้าให้แค่หนึ่งล้าน!”ความจริงราคานี้ถือว่าสมเหตุสมผลแล้วเพราะราคาของแมลงแห่งเต๋าไม่ได้มีเพดานแค่ตัวละหนึ่งหมื่น แต่ด้วยความโลภหยางเทียนหลงจึงต่อราคาลงไปอีก
“ถ้าท่านคิดว่าราคาสองล้านหลงเฉียนแพงไปข้าจะลองไปถามตระกูลอื่นดู” พูดเสร็จเขาก็แกล้งทำท่าลุกออกไป
“ช้าก่อน!” หยางเทียนหลงตีหน้ายิ้มแย้ม“เื่ราคาเราตกลงกันได้ สองล้านใช่มั้ย ไม่มีปัญหา แต่ข้าจะมั่นใจได้ยังไงว่าแมลงแห่งเต๋าสามตัวนี้มีทักษะเถาวัลย์”
หยางฉินเทียนเดินกลับไปพร้อมกับยื่นสัญญาให้
“นี่คือสัญญาโลหิต ด้วยพลังของโลหิตพันธนาการฟ้าดินจะเป็พยานไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลัง ฟ้ารู้ ดินรู้ ท่านลองอ่านเนื้อหาดูหากท่านพึงพอใจในสัญญานี้ข้าจึงจะขายให้ท่าน”
หยางเทียนหลงรับไปแล้วเริ่มอ่าน
“หนี้เก่าทั้งหมดถือเป็โมฆะ...ชิ!”
เขาไม่ค่อยพอใจในสัญญาระบุว่าให้หนี้เก่าเป็โมฆะเท่าไหร่นักเพราะถ้ากำหนดตัวเลขขึ้นมา เขายังสามารถตุกติกเพื่อเพิ่มยอดหนี้สินได้แต่ถ้าสัญญากำหนดไว้แบบนี้ แม้จะเพิ่มยอดไปก็ไม่มีประโยชน์
“คนที่ผิดสัญญาจะต้องกระอักเืจนตาย...”เนื้อหาในสัญญาไม่มีอะไรมากมายนอกจากกำหนดจำนวนเงินและระบุถึงความปลอดภัยของผู้ทำสัญญาหลังการขาย
“พวกเ้าไปขนเงินมา”
“แต่นายน้อย เงินจำนวนนี้มัน...”
“บอกพ่อบ้านหลี่ว่าข้ารับผิดชอบเอง ไปได้แล้ว”
เมื่อตกลงกันได้แล้วคู่สัญญาก็กัดนิ้วหยดเืลงบนกระดาษใบนั้นแสงสีแดงปรากฏขึ้นวูบหนึ่งเป็สัญญาณว่าพันธนาการนี้ได้เสร็จสมบูรณ์ เวลาผ่านไปครู่หนึ่งพวกคนรับใช้ก็ทยอยแบกหีบใส่เงินมาครบทั้งสองล้าน หีบขนาดใหญ่ 20หีบตั้งรวมกันแล้วมีขนาดราวกับกระท่อมหนึ่งหลัง การจะแบกออกไปไม่ใช่เื่ง่าย
“ข้าคิดว่าท่านคงต้องแถมแหวนมิติให้ข้าด้วยกระมัง”หยางฉินเทียนมองดูหีบใส่เงินจำนวนมากจึงเอ่ยขึ้น
“มันจะมากเกินไปแล้ว! แหวนมิติราคาต่ำสุดก็ห้าแสนหลงเฉียนเ้าฝันกลางวันรึไง!” หยางเทียนหลงขึ้นเสียงมาทันทีเพราะวันนี้เขาเสียเงินไปมาก ถ้าเสียมากกว่านี้มันยิ่งรู้สึกแย่เข้าไปอีกและที่สำคัญสิ่งที่เสียไปในวันนี้ไม่ได้รับอนุญาตจากบิดาของเขาเลยแม้แต่อย่างเดียว
“เฮ้...ไม่เอาน่า ข้าขอเช่นนี้ก็เพื่อตัวท่านโดยเฉพาะ”เขาชี้ไปที่หีบเงิน “ดูหีบเงินพวกนี้สิ ถ้าข้าเอาออกไปก็จะเป็เป้าสายตาหากข้าถูกทำร้ายเพราะหีบเงินพวกนี้ ท่านก็จะตกที่นั่งลำบาก เพราะในสัญญาบอกว่า ‘ตระกูลเทียนจะไม่เป็ต้นเหตุให้หยางฉินเทียนและครอบครัวได้รับาเ็’หีบพวกนี้ท่านเป็คนให้ข้า ถ้ามีคนมาปล้นข้าก็ต้องป้องกันตัวข้าอาจแค่าเ็ แต่ท่านซึ่งเป็ต้นเหตุจะกระอักเืจนตายเชียวนะ”
“นี่เ้า!” เขากัดฟันเพื่อข่มความโกรธหากเผลอพลั้งมือก็มีแต่เขาที่เสียเปรียบ แม้การฆ่าหยางฉินเทียนจะไม่ใช่เื่ยากแต่การเอาชีวิตตัวเองไปแลกกับคนชั้นต่ำมันไม่คุ้มค่าในที่สุดเขาก็ต้องทำตามที่หยางฉินเทียนข่มขู่
“เ้าไปบอกพ่อบ้านหลี่ให้เอาแหวนมิติมาใส่หีบเงินพวกนี้แล้วจัดนักสู้สิบคนไปส่งหยางฉินเทียนถึงที่พักอย่างปลอดภัยด้วย”พูดจบเขาก็รีบเดินหลีกไปจากห้อง
หยางฉินเทียนยิ้มกริ่ม
‘หยางเทียนหลงเอ้ย หยางเทียนหลงเ้าคิดว่าปีหน้าเขาจะให้ใช้ทักษะเถาวัลย์ได้รึไง เ้าเองยังไม่อยากให้ข้าจับแมลงจำนวนมากคนอื่นจะคิดแตกต่างได้อย่างไร สิ่งที่เ้าซื้อไปก็แค่ขยะที่ไร้ประโยชน์ขอบใจสำหรับสิ่งของและความปลอดภัยที่เ้ามอบให้ หนี้ของเราถือว่าชดใช้ก็แล้วกันฮ่า ฮ่า ฮ่า’
เขาไม่เพียงชำระหนี้สินเท่านั้นแม้หนี้แค้นก็ได้ส่งคืนไปหลายเท่า ‘ข้าจะรอดูว่าเ้าจะกระอักเืตายเพราะผิดสัญญาหรือกระอักเืตายเพราะเขาห้ามใช้ทักษะเถาวัลย์ ฮ่า ฮ่า ฮ่า’
471
