แน่นอนว่าต้นไม้ปริศนาทั้งสองต้นที่ยวี่ยวี่น้อย้านั่นก็คือ ต้นแรกที่ให้ความเผ็ดร้อนก็คือต้นพริก ต้นที่สองที่ให้ความเปรี้ยวก็คือต้นมะนาว
เพียงแต่นางไม่แน่ใจว่าจะมีเพียงแต่นางที่รู้จักต้นไม้ทั้งสองคนนี้หรือเปล่าเท่านั้น จึงต้องรอฟังคำตอบจากพวกท่านพี่ หลานชายเล็ก ทั้งสามหมู่บ้านนี้เป็ข้อมูลเก็บเอาไว้นั่นเอง
“แต่ถ้าไม่มีต้นพริก ต้นมะนาวที่ข้า้าก็ไม่เป็อะไรหรอก แค่ใช้จมูกดมกลิ่นหาก็ได้แล้ว”ยวี่ยวี่น้อย พึมพำคิดอยู่คนเดียวในใจระหว่างรอพวกท่านพี่ หลานชายเล็กกำลังคิดกันอยู่ในขณะนี้
“ไม่มีน้องเล็ก….!!” “ควั่บ….ควั่บ….”พวกท่านพี่
“แล้วเวลาพวกท่านพี่เข้าป่าไปก็ไม่เคยเห็นเช่นกันงั้นเหรอเ้าคะ….????”ยวี่ยวี่น้อย
“เคยเห็นน้องเล็ก….!!”พวกท่านพี่
“....?????”ยวี่ยวี่น้อย เริ่มขมวดคิ้วแล้วล่ะสิ และกวาดตามองพวกท่านพี่ และหลานชายเล็กของนางอย่างไม่เข้าใจตกลง มีหรือไม่มีกันแน่
“เอาล่ะพวกท่านพี่ และหลานชายเล็กฟังข้าให้ดีๆนะเ้าคะ ฟังอย่างตั้งใจด้วยนะเ้าคะ..??”ยวี่ยวี่น้อย เหล่ตามองอย่างจับผิดพวกท่านพี่แล้ว
“ขอรับ….!!!!”พวกท่านพี่
“ไอ้หยา…!!! น้องเล็กทำสายตาเหมือนท่านแม่เกินไปแล้ว!!!”พี่รองหวงจิน
“ใช่เลยขอรับ….!!!”พวกท่านพี่คนอื่นๆ
“สายตาแบบนี้ท่านย่า ท่านยาย และท่านแม่ใช้บ่อยนักเชียวล่ะขอรับ…!!!น่ากลัวมาก..!!!”ท่านพี่หวงถง
“ใช่ๆ…!!!” “หงึก….หงึก….”พวกกลุ่มท่านพี่
พวกพี่ๆที่แอบกระซิบกระซาบกันอย่างเบาๆ ถึงน้องเล็ก(ท่านย่าใหญ่)ของพวกเขา ที่มักจะทำท่าทางเลียนแบบท่านย่า ท่านยาย ท่านแม่ ได้เหมือนนัก….!!!!
ยวี่ยวี่น้อยกำลังรวบรวมคำพูดที่จะใช้พูดแบบให้พวกท่านพี่ทั้งหลายเข้าใจกันง่ายๆ และเริ่มเท้าคางบ้าง ใช้นิ้วเคาะโต๊ะอาหารเป็จังหวะบ้าง และก็มองกวาดตาไปที่พวกท่านพี่ชายทั้งหลายอีกรอบ และเอ่ยพูดออกมาว่า…….
“พวกท่านพี่เ้าคะ…??? ข้าจะถามพวกท่านว่าเคยเห็นต้นไม้ทั้งสองชนิดที่ข้า้าหรือไม่ ต้นแรกมันจะมีผลออกมาลักษณะยาวๆขนาดนิ้วนี้ของข้าเ้าค่ะ และจะมีทั้งสีเขียวและสีแดงด้วย ถ้าเคยลองกินจะมีรสชาติเผ็ดร้อนมว๊ากกกกกก ถ้าเด็ดมันออกมาไม่ล้างมือให้สะอาดไปลูบหน้าลูบตาจะแสบๆร้อนๆ นี่คือต้นแรกที่ข้า้าเ้าค่ะ
ส่วนต้นที่สองนั้นผลของมันจะลูกกลมๆรีๆ มีทั้งลูกสีเขียว และลูกสีเหลืองด้วยเช่นกัน ถ้ากัดกินเปลือกจะฝาดๆแต่ด้านในมีรสชาติเปรี้ยวมากๆ
พวกท่านพี่ และหลานชายเล็ก มีผู้ใดเคยเห็นต้นไม้ทั้งสองชนิดนี้บ้างไม่ว่าจะที่ใดก็ตามที่พวกท่านเคยเห็นเ้าค่ะ”ยวี่ยวี่น้อย
“อึก….อึก…อึก….”พี่สาวลู่ซือ ส่งถ้วยน้ำมาให้ยวี่ยวี่ได้ดื่มแก้คอแห้ง
“อ้อ…..พวกพี่เข้าใจแล้วน้องเล็ก”พวกท่านพี่
“ตกลงว่าเคยเห็นหรือไม่กันเ้าคะ…???”พี่สาวเจินจู ถามย้ำให้น้องเล็กของนางอีกรอบหนึ่ง
“เคยเห็น…!!!”พวกท่านพี่
“เยสสสส…….”ยวี่ยวี่น้อย ชูกำปั้นยกขึ้นมาอย่างดีอกดีใจ
“แต่ว่า……!!!”พวกท่านพี่
“แต่ว่าอะไรเ้าคะ…???”ยวี่ยวี่น้อยขมวดคิ้วถามพวกท่านพี่อีกครั้ง
“เอ่อ…….”พวกท่านพี่ทั้งหลายพากันติดอ่างอีกรอบกันแล้ว เพราะรู้สึกตัวกันแล้วว่าทำให้น้องเล็กรู้สึกไม่พอใจพวกเขาอีกรอบเข้าให้แล้วน่ะสิ..!!!
“พวกพี่จำสถานที่ได้ไม่แม่นนักน่ะน้องเล็ก แค่จำได้ว่าต้องไปแถวบริเวณพื้นที่ไหนเท่านั้นเอง…!!!”พี่ใหญ่จ้วนสือ
“อ้อ…แล้วไปเ้าค่ะแค่บอกทิศทางข้ามาก็พอแล้ว ที่เหลือข้าจัดการเองเ้าค่ะท่านพี่”ยวี่ยวี่น้อย
“ได้สิน้องเล็ก….!!!”พวกท่านพี่
“ต้นนั้นอยู่ทางนี้ ทางโน้น ทางนั้น………”พวกท่านพี่แต่ละคนตอบแตกต่างกันไป
แต่พอจะฟังพวกท่านพี่ชายทั้งหลายบอกตำแหน่งมา ต่างพากันชี้ไปคนละทิศคนละทางอีกครั้ง ทำให้ยวี่ยวี่น้อยต้องมีอาการอีกรอบแล้ว และพูดเสียงเย็นๆขึ้นมาทันทีเลยว่า….
“หยุ๊ดดดดดดดด…เ้าค่ะท่านพี่!!!”ยวี่ยวี่น้อย
“อุ๊บ.................!!!!”พวกท่านพี่
“ฮึ่ม……..”ยวี่ยวี่น้อย กอดอกขมวดคิ้วอีกครั้ง
“เฮ้อ………”พี่สาวสองลู่ กับพี่สาวเจินจู ก็พากันทอดถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายด้วยเช่นกัน ได้แต่พากันกอดอกมองพร้อมๆกันไปกับน้องเล็กด้วยเลย
“พวกท่านพี่เนี่ยนะเ้าคะ เข้าใจยากเหลือเกิ๊นจริงๆเลยเ้าค่ะ..ข้าล่ะเหนื่อยแทนน้องเล็กจริงๆ เฮ้อ…..”พี่สาวเจินจู
“.............???”พวกท่านพี่ก็ยังไม่รู้ตัวกันอีกนะว่าตัวเองทำอะไรกันน่ะ
“ท่านพี่ทั้งหลาย หลานชายเล็ก..????พวกท่านเล่นชี้กันไปคนละทิศคนละทางแบบนี้แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรกันเล่าว่าพวกท่านเจอะเจอต้นที่ข้าอยากได้ที่ใดกันแน่…????”ยวี่ยวี่น้อย
พวกท่านพี่ที่มองดูมือแต่ละคนที่ไม่ได้ไปในทิศทางเดียวกัน แต่พอจะทำให้เหมือนกันกับกลายเป็ว่าสลับชี้ทางตรงกันข้ามเหมือนเดิม…!!!!
“เฮ้อ………..”แม่นางน้อยทั้งสี่คน
“เอาล่ะท่านพี่ หลานชายเล็กพวกท่านยกมือลงก่อนแล้วฟังที่ข้าถามอีกรอบนะเ้าคะ เ้าใจใช่ไหมเ้าคะ…???”ยวี่ยวี่น้อย พูดช้าๆ เพื่อรอการตอบรับเหล่าบรรดาพวกพี่ชายทั้งหลาย
“เข้าใจน้องเล็ก/ท่านย่าใหญ่…!!!”เหล่าพวกท่านพี่
“เอาล่ะทีนี้ข้าขอถามก่อนว่าเจอต้นที่มีผลเรียวยาวไม่เกินนิ้วของพวกท่านสีแดง สีเขียว มีรสชาติเผ็ดร้อนที่ไหนกัน..????”ยวี่ยวี่น้อย
“พรึ่บ….พรึ่บ…..”พวกท่านพี่ และหลานชายเล็ก ต่างพากันชี้ไปในทิศทางเดียวกันแล้วในคราวนี้
“ก็แค่นี้แหละ ทำไม๊…ทำไมถึงเข้าใจยากกันนักนะ ข้าล่ะไม่เข้าใจจริงๆเลยเ้าค่ะ”พี่สาวเจินจู บ่นให้น้องเล็กของนางก่อนเลย
“.............!!!!”พวกท่านพี่ หลานชายเล็ก
“เอาล่ะต้นที่ข้า้าอีกต้นที่มีลูกกลมๆเรียวๆสีเขียว และสีเหลืองรสชาติเปรี้ยวปรี๊ด…อยู่ทิศทางใดกันเ้าคะ..????”ยวี่ยวีน้อย
“พรึ่บ…..พรึ่บ….”พวกท่านพี่ และหลานชายเล็ก ชี้ไปอีกทิศตรงข้ามแต่ดูแล้วน่าจะละแวกใกล้ๆกัน
“อือ……”ยวี่ยวี่น้อย
(จมูก) เปิดทักษะการดมระยะไกลทันทีเลยเมื่อได้ทราบทิศทางที่เหล่าบรรดาท่านพี่ หลานชายเล็กชี้บอกนางแล้ว
“ฟืด…..ฟืด…..ฟืด……”
“โอ๊ะ……ใช่เล้ยยยยยย….!!!อิ…อิ…..ข้าเจอแล้วหนึ่งอย่างล่ะนะ”ยวี่ยวี่น้อย
(ตา) เปิดทักษะการมองระยะไกลควบคู่กับ (จมูก)ที่ยังคงดมกลิ่นระยะไกลด้วยเช่นกัน
เพื่อความแม่นยำของสถานที่ที่้าจะเห็นนั่นเอง ยวี่ยวี่น้อยค่อยๆกวาดสายตาไปเรื่อยๆจนกระทั่งได้เจอต้นพริกที่นาง้าแล้วจริงๆ นางมองเพ่งแล้วเพ่งอีกและเห็นมันเป็ดงพริกเยอะแยะเต็มไปหมดเลย
“ดกมากขึ้นเยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย…??? แต่ก็ไม่แปลกหรอก เท่าที่ฟังจากพวกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในสามหมู่บ้านเนี่ย ไม่มีใครนำพริกมาทำอาหารกันเลย น่าเสียดายของดีจริงๆ คนยุคนี้ก็คงจะยังหาของกินไม่หลากหลายมากนักแน่ๆเลย แต่ไม่เป็ไร ยวี่ยวี่คนนี้จะนำมาเผยแพร่ให้เองเ้าค่ะ”ยวี่ยวีน้อย
“อิ….อิ….อิ…..”
“................??!!!!”พวกท่านพี่ และหลานชายเล็ก ที่เห็นอาการเหม่อๆ และพึมพำอะไรสักอย่างจากยวี่ยวี่น้อย หลังจากที่พวกเขาบอกเ้าต้นสองต้นที่นาง้าจะรู้ ยวี่ยวี่น้อยก็เปลี่ยนไปเป็แบบนี้เลย พวกเขากังวลกันนิดหน่อยแต่ก็ไม่มีผู้ใดกล้าไปขัดขวาง่เวลาอันแสนสุขท่าทางประหลาดๆของนาง
“เอาล่ะต้นมะนาวเลย”ยวี่ยวี่น้อย ตอนนี้กำลังอารมณ์ดีที่จอตำแหน่งต้นพริกแล้ว ก็ไม่รอช้าหาต้นมะนาวต่อเลย โดยที่ไม่ได้สนใจว่าพวกท่านพี่ และหลานชายเล็กจะมองนางทำตัวประหลาดๆในตอนนี้แม้แต่น้อย
พี่สาวทั้งสามเองก็ไม่ได้คิดว่าแปลกอะไร เพราะยวี่ยวี่น้อยนางเป็แบบนี้ั้แ่ฟื้นหลังจากตกต้นไม้ แต่ถ้ายวี่ยวี่น้อยแสดงอาการแปลกๆแบบนี้ทีไรมักจะให้ไปหาของดีๆอย่าง ซากหมีดำ และเจอเห็ดหลินจืออย่างไรเล่า…!!!
จะมีใครรู้ใจไปกว่าพี่สาวทั้งสามนางนี้ได้ล่ะ ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับยวี่ยวี่น้อยตลอด รองจากกลุ่มท่านแม่นั่นเอง
(จมูก)เปิดทักษะจมูกระยะไกลอย่างต่อเนื่อง เพื่อดมกลิ่นหาความเปรี้ยวจากต้นมะนาวต่อเลย
(ตา) เปิดทักษะตามองระยะไกลอย่างต่อเนื่องเช่นกัน ควบคู่กับการดมกลิ่น
“อ๊ะๆ….กลิ่นนี้กลิ่นแบบนี้ใช่เลย ใช่อย่างแน่นอน อยู่ไหนนะอยู่ไหนนะ….!!!”ยวี่ยวี่ รีบเร่งมองอย่างเร่งรีบสำรวจบริเวณที่นางได้กลิ่นเริ่มชัดเจนขึ้นแล้ว และในที่สุดก็เจอต้นมะนาวที่้าเสียที…!!!
“ว๊าาาาา…..เ้าต้นมะนาวนี่คงจะต้องลำบากนิดหน่อย เพราะอยู่ในแหล่งน้ำน่ะ แต่มะนาวเต็มต้นไปหมดเลยดกมากเลยนะเนี่ย”ยวี่ยวี่น้อย
เ้าตัวน้อยตาเป็ประกายแวววับขึ้นทุกทีอย่างถูกอกถูกใจที่สุดเลยที่ได้เจอต้นพริก และต้นมะนาวที่อยากจะได้แล้ว เพื่อมาเติมเต็มรสชาติของอาหารที่นางจะต้องกินในทุกๆวัน ณ ยุคโบราณแห่งนี้ การกินของนางจะได้พัฒนาขึ้นอีกระดับหนึ่งแล้ว
“พี่สาวสองลู่ พี่สาวเจินจู ท่านพี่ หลานชายเล็ก พรุ่งนี้ข้ามีแผนวางไว้แล้วล่ะว่าพวกเราจะไปทำอะไรกันดี…อิ..อิ..อิ…”ยวี่ยวี่น้อย
“จริงเหรอน้องเล็ก/ฮูหยินใหญ่/ท่านย่าใหญ่…????”พวกท่านพี่ และหลานชายเล็ก
“ใช่เ้าค่ะ…แต่ว่าระยะทางที่พวกเราจะต้องเดินเข้าป่าด้านหลังหมู่บ้านเลี่ยงหลินของพวกเราเนี่ย น่าจะประมาณ 8 ลี้เห็นจะได้นะเ้าคะ”ยวี่ยวี่น้อย
“ป่าด้านหลังหมู่บ้านของพวกเรางั้นเหรอ..???”พี่สาวเจินจู
“ใช่แล้วเ้าค่ะพี่สาว ข้าจะพาทุกๆคนไปหาของดีที่จะมาทำเป็วัตถุดิบประกอบอาหาร และทำขนมที่แสนอร่อยมากขึ้นกว่าที่ข้าและพวกท่านทุกๆคนกินอยู่ในทุกๆวันอย่างไรเล่าเ้าคะ ้าหรือไม่กันเล่า…????”ยวี่ยวี่น้อย
“้าสิ….!!!” “หงึก…หงึก….”ทุกๆคนต่างตอบรับกันอย่างจริงจังที่สุดเลย เมื่อเ้ายวี่ยวี่น้อยบอกถึงความอร่อยของอาหาร และขนมที่จะอร่อยขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่าตัวแบบนี้ มีเหรอพวกเด็กๆจะอดใจกันได้น่ะกับของกินที่แสนอร่อยถูกปากพวกเขา
“แต่ว่าพวกเขาจะต้องไปขออนุญาติท่านพ่อ ท่านแม่ก่อนนี่น่ะสิ…!!!”พี่ใหญ่จ้วนสือ
“ใช่ๆ…..!!!” “หงึก…หงึก….”พวกท่านพี่ และหลานชายเล็กดูจะวิตกกังวลมากกว่าแม่นางน้อยทั้งสี่เสียอีก
“เพราะว่าอย่าลืมนะว่าพวกท่านกำลังยุ่งกับการต้องนำซากหมีดำที่ได้มาวันนี้ไปขาย และเห็ดหลินจืออีกด้วยนะ วันพรุ่งนี้พวกท่านจะต้องเดินทางเข้าตัวเมืองใหญ่อย่างแน่นอน”พี่รองหวงจิน
“ก็นั่นน่ะสิ….”พวกท่านพี่ หลานชายเล็ก
“พวกท่านยุ่งกันขนาดนี้จะมีผู้ใดติดตามพวกเราไปหาต้นที่ว่าของน้องเล็กกันเล่า…??!!”ท่านพี่หวงถง
“น่าจะยากแล้วล่ะถ้าจะขอไปกันในวันพรุ่งนี้น่ะ”ท่านพี่ถงถง
“พวกท่านพี่ หลานชายเล็ก ลืมไปแล้วเหรอไงเ้าคะ..???ว่ามีพวกข้าอยู่กันเนี่ย”ยวี่ยวี่น้อย
“จริงด้วยสิ…!!!”พวกท่านพี่ หลานชายเล็ก หันมาทางพวกแม่นางน้อยทั้งสี่นาง ด้วยประกายตาแห่งความหวังสุดท้ายของพวกเขา
*****************
ยวี่ยวี่น้อย ที่ตอนนี้ใช้ความสามารถพิเศษอีกแล้วในการหาต้นพริก และต้นมะนาวกลับมาปลูกที่หมู่บ้านของนางเอง เพื่อที่จะได้เพิ่มรสชาติของอาหารที่กินกันอยู่ในทุกๆวัน
516
