สิ่งที่หนิงเหอ้าในเวลานี้คือการหางานพาร์ทไทม์ เธอมาอยู่ประเทศจีนได้เกือบ 1 ปี แต่เธอยังหางานพาร์ทไทม์ทำไม่ได้เลย หากเป็เช่นนี้ต่อไปคงไม่สามารถแบ่งเบาภาระปาป๊ามาม๊าลงได้ ทุกครั้งที่ฉันถามทรายถึงงานพาร์ทไทม์มักจะได้คำตอบว่าหาอยู่ๆ จนสายน้ำรู้สึกว่าเพื่อนรักของเธอน่าจะไม่คิดที่จะหางานพาร์ทไทม์ให้เธอทำจริงๆเป็แน่
อาจจะด้วยความห่วงใยไม่อยากให้หนิงเหอต้องลำบากจึงไม่ยอม หางานพาร์ทไทม์ให้เธอสักที
ตอนนี้หนิงเหอกับทรายย้ายมาอยู่หอพักใกล้กับมหาวิทยาลัย เธอตัดสินใจลองเดินหางานพาร์ทไทม์ที่อยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยเพื่อทำงานหลังเลิกเรียน หนิงเหอพยายามเดินหาอยู่หลายวัน จนไปเจอเข้ากับร้านขายอาหารจานด่วนเปิดรับสมัครพนักงานอยู่เธอจึงเข้าไปถามหาเ้าของร้าน
หนิงเหอ: สวัสดีค่ะ ฉันมาสมัครงานพาร์ทไทม์ ไม่ทราบว่าที่นี่ยังรับพนักงานอยู่หรือเปล่าคะ
พนักงานในร้านตอบว่านั่งรอที่โต๊ะด้านนี้ก่อนค่ะเดี๋ยวจะไปตามเ้าของร้านมาให้ เ้าของร้านเป็หญิงวัยกลางคนเดินออกมาจากห้องด้านในเสียงดังมาแต่ไกลตามสไตล์คนจีน
เ้าของร้าน : จะมาสมัครงานทำอะไรเป็บ้างตัวก็เล็กจะยกอะไรไหว ดูจากหน้าตาผิวพรรณไม่ใช่คนจีนไชไหม(เธอถามด้วยเสียงห้วนๆ)
หนิงเหอ : ฉันเป็คนไทยค่ะตอนนี้ฉันเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยเจียวทง เป็ลูกมือทำอาหาร ยกของ ส่งของ ล้างจานทำได้หมดค่ะ
เ้าของร้าน: ฉันก็ไม่อยากจะรับคนต่างชาติเท่าไหร่หรอกนะแต่เห็นว่าเธอพูดภาษาจีนได้คล่องแคล่ว จะให้โอกาสลองทำดูสัก2-3วัน ถ้าดูแล้วทำไม่ไหวอยู่ไม่ครบเดือนลาออกฉันไม่จ่ายเงินให้นะ
หนิงเหอ : ขอบคุณมากค่ะฉันจะตั้งใจทำงานให้เต็มที่
เ้าของร้าน : พรุ่งนี้ก็มาเริ่มงานได้ห้ามมาสาย ห้ามลา ห้ามขาดงานเด็ดขาดไม่อย่างนั้นฉันไล่เธอออก ตกลงไหม
หนิงเหอ : ตกลง ตกลงค่ะ(หญิงสาวรีบตอบรับด้วยความดีใจ เย้ๆๆ ฉันหางานทำได้แล้ว)
เริ่มงานวันแรกหนิงเหอทำหน้าที่ทุกอย่างในร้าน เริ่มจากรับออเดอร์ ลูกค้าช่วยเตรียมวัตถุดิบให้เชฟจัดเตรียมอาหารแพ็คใส่กล่อง ส่งต่อให้พนักงานส่งของ พอปิดร้านก็ต้องช่วยล้างทำความสะอาดห้องครัว ถูพื้นให้สะอาดถึงจะกลับบ้านได้ แต่เธอก็เต็มใจทำไม่ว่างานจะหนักแค่ไหนเธอพยายามอดทนตั้งใจทำงานไม่เคยบ่นสักคำ “เธอจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเธอได้เด็ดขาด”
ทราย : งานพาร์ทไทม์เป็ยังไงบ้าง งานหนักมากไหม เ้าของร้านใจดีกับเธอหรือเปล่า(ถามหนิงเหอด้วยความเป็ห่วง)
หนิงเหอ(สายน้ำ): เหนื่อยเป็บ้า!!ที่ร้านขายดีตลอดเวลา มีคนสั่งอาหารั้แ่ร้านเปิดจนใกล้ถึงเวลาปิดร้านกว่าจะล้างทำความสะอาดเสร็จก็เลยเวลาปิดร้านยาวไปอีก 1ชั่วโมงยังดีที่เจ๊เ้าของร้านเขาพอจะมีน้ำใจอยู่บ้างให้เงินตามชั่วโมงเวลาการทำงาน
ทราย : ถ้างานจะหนักขนาดนั้นก็เลิกทำดีกว่าไหม ่นี้ก็ใกล้จะเข้าหน้าหนาวแล้ว มืดค่ำกว่าจะได้กลับข้างนอกอากาศหนาวจะตาย
หนิงเหอ(สายน้ำ): เลิกไม่ได้!!งานไม่ได้หากันง่ายๆ มีงานทำยังไงก็ดีกว่าไม่มีไม่ต้องห่วงฉันจะดูแลตัวเองให้ดี
ทราย :ตามใจแล้วกัน ไม่ไหวก็บอก เธอเนี่ย....มันดื้อจริงๆ
หญิงสาวทำงานจนครบ1เดือน เ้าของร้านจ่ายเงินเดือนให้เธอ แล้วพูดว่าต่อไปจะให้เธอขับสกู๊ตเตอร์ ที่ร้านออกไปส่งอาหารข้างนอกได้โดยจะเพิ่มเงินพิเศษค่าส่งอาหารเป็รอบๆ ให้กับหนิงเหอ “ ดีใจจังได้ออกไปส่งอาหาร!! เพราะนั้นหมายถึงเธอจะได้ค่าแรงเพิ่มสูงขึ้นจากเดิม”
หนิงเหอออกไปส่งอาหารตามคอนโดมิเนียม ออฟฟิศที่อยู่ไม่ไกลจากร้านมากนักฉันเริ่มรู้จักสนิทสนมกับลูกค้าขาประจำพวกลูกค้าเอ็นดูฉันและมักจะบอกที่ร้านว่าให้ฉันเป็คนมาส่งอาหาร ที่ลูกค้าพอใจคงเป็เพราะด้วยนิสัยคนไทยที่ติดตัวฉันมาพูดจาอ่อนหวาน มีมารยาท ยิ้มแย้มแจ่มใส ยินดีให้บริการฉันมักจะได้ติ๊บ จากลูกค้าอยู่เสมอๆ
แม้งานพาร์ทไทม์จะหนักและเหนื่อยมากแค่ไหนแต่ก็สร้างรายได้ให้ฉันอย่างเป็กอบเป็กำ หนิงเหอทำงานที่ร้านอาหารจานด่วนได้ 3 เดือน ก็เก็บเงินได้จำนวนหนึ่งหลังจากหักค่าใช้จ่ายส่วนตัวฉันนำเงินก้อนนั้นกลับให้ปาป๊ามาม้าของทราย แต่ท่านทั้ง 2ก็ไม่ยอมรับไว้ บอกให้หนิงเหอเก็บเอาไว้ซื้อของที่ตัวเองอยากได้หัด!! ให้รางวัลกับตัวเองบ้าง
[A1] หนิงเหอทำงานพาร์ทไทม์ทุกวันไม่เคยมีวันหยุดเลยจนกระทั่งวันหนึ่งเจ๊เ้าของร้านอาหารจานด่วน ประกาศให้พนักงานที่คนรู้ว่าจะมีการปิดปรับปรุงร้านเป็เวลา1 สัปดาห์ ให้พนักงานทุกคนสามารถหยุดงานได้
พอได้มีวันหยุดหนิงเหอไม่รอช้ารีบชวนทรายกับเพื่อนๆ ที่มหาวิทยาลัยไปเที่ยวตามสถานที่ท่องเที่ยว ที่ยังไม่เคยไป “ทรายเราอยากไปสถานที่ท่องเที่ยวของเมืองเซี่ยงไฮ้ชวนเพื่อนไปกันหลายๆ คนหน่อย ไปกันเยอะๆ สนุกดี” อย่างนั้นไปกันวันเสาร์นี้ดีไหมจะได้บอกให้เพื่อนเตรียมตัวกันล่วงหน้าไว้ก่อน “ได้เลยจ้า...โอเครตามนั้น” ทรายวางแผนการเที่ยวไว้อย่างละเอียดจะได้ใช้เวลาอย่างคุ้มค่า นัดเพื่อนกับเพื่อนรวมหอไปด้วยกัน 4 คนเริ่มออกเดินทางจากหอพัก่ 11.00น.
มุ่งหน้าไปสถานที่ท่องเที่ยวที่แรกคือเมืองโบราณจูเจี่ยเจี่ยวเป็สถานที่นี่ได้ชื่อว่าเป็เวนิสแห่งตะวันออก เนื่องจากเป็ชุมชนโบราณอายุมากกว่า1,700ปี ตั้งอยู่ริมน้ำ ผู้คนที่นี่ยังใช้ชีวิตความเป็อยู่แบบดั้งเดิม มีร้านค้าและร้านอาหารตลอดสองฝั่งคลองพวกเราเดินชมเมืองเก่า พากันถ่ายรูปสักพักก็ชวนกันซื้อตั๋วลงเรือชมบรรยากาศสองฝั่งคลอง ระหว่างนั่งอยู่ในเรือฉันมีความรู้สึกว่าบรรยากาศรอบๆตัวชั่งเหมือนฉันได้ย้อนเวลากลับเห็นการใช้ชีวิตในอดีตของคนในชุมชนแห่งนี้บ้านเรือนเก่าแก่ ดูงดงาม ดั่งมีมนต์สะกด อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของศิลปะและวัฒนธรรมอันยาวนาน แม้จะตั้งอยู่ศูนย์กลางทางการเมืองเศรษฐกิจของนครเซี่ยงไฮ้แห่งนี้
พอขึ้นจากเรือทุกคนก็เริ่มหิวเพราะยังไม่มีใครได้กินข้าวเที่ยง ต่างพากันเดินหาร้านอาหารเพื่อแวะกินอาหารพวกเรานั่งคุยชื่นชมถึงสถานที่ท่องเที่ยวโบราณแห่งนี้เพื่อฆ่าเวลาก่อนที่จะไปสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็ไฮไลท์ สำคัญของวันนี้ทรายคิดในใจว่าหากไปถึงที่นั่น่สักประมาณ5 โมงเย็น เดินชมวิวทิวทัศน์พร้อมกับแสงไฟยามค่ำคืน หนิงเหอต้องประทับใจมากแน่ๆ
เดอะบันด์หรือหาดไว่ทาน ชื่อเป็หาดก็จริง แต่ที่นี่ไม่ใช่ชายทะเล พวกเราพากันเดินตรงไปที่ทางเดินเลียบแม่น้ำบรรยากาศเย็นสบาย รอบๆเต็มไปด้วยตึกสถาปัตยกรรมสไตล์ยุโรปและอาคารบ้านเรือนเก่าแก่กว่าร้อยปี ที่ยังคงอนุรักษ์ไว้อย่างดีมองไปอีกฝั่งของแม่น้ำจะเห็นหอไข่มุก ซึ่งเป็สัญลักษณ์ของเมืองเซี่ยงไฮ้ก็ว่าได้พอเริ่มพลบค่ำตึกต่างๆ ก็พร้อมใจกันเปิดไฟสีเหลือง ดูสวยงาม ตระการตาสมกับฉายาปารีสแห่งตะวันออกจริงๆ
นักท่องเที่ยวชาวจีนและชาวต่างชาติเดินชมความงามของถนนสายนี้กันแน่นขนัดไปหมด หนิงเหอหิวน้ำขอเดินไปซื้อน้ำก่อนแล้วจะซื้อมาฝากทุกคนนะเดินออกมาที่ริมถนนมีร้านขายน้ำ “ซื้อน้ำ6ขวดค่ะ” ฉันยื่นรอคนขายอยู่สักครู่เมื่อได้น้ำแล้วก็จำต้องเดินเบียดเสียดผู้คนกว่าจะไปถึงจุดที่เพื่อนยื่นรอกันอยู่ก็เหนื่อยเอาเื่อยู่เหมือนกัน
[A1]