บทที่ 12
อะไรนะ?เ้าไม่ได้เข้าไปในคลังงั้นหรอ?
เมืองตงซาน หอหวังเจียง
เดิมทีหลังจากตกกลางคืนสถานที่แห่งนี้ควรจะสว่างไสวเป็่เวลาที่ธุรกิจเฟื่องฟู แต่ในเวลานี้มีควันหนาทึบไปทั่วเมืองมีแม้แต่เสียงะโฆ่าฟัน ไม่มีใครสนใจที่จะนั่งดื่มชาหรือต้มเหล้าหรือพูดถึงเื่อื่นๆ
ภายในห้องส่วนตัวยอดหอคอยหวังเจียง ชายหนุ่มและหญิงสาวสองคนสวมเสื้อผ้าหรูหรานั่งอยู่ตรงกันข้ามกัน ด้านหลังชายหนุ่มมีผู้คุ้มกัน 4 คนสวมชุดเกราะยืนอยู่
สาวใช้คนสวยที่อยู่ข้างๆนางก้มหน้าลงและยืนตรงอยู่ตรงนั้น
เมื่อมองไปยังสถานการณ์ในเมือง ใบหน้าหล่อๆของชายหนุ่มดูไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจน ได้ยินเพียงเขาเอ่ยขึ้นอย่างโกรธเคือง
“ หลี่มู่ฟาน ช่างมีหัวคิดยิ่งนักแค่พริบตาเดียวก็สามารถสร้างความวุ่นวายในเมืองได้ดูเหมือนว่าตัวข้านั้นจะดูถูกเขาเกินไป!”
หญิงสาวที่นั่งอยู่มีใบหน้างดงาม นางหัวเราะเบา “ฝ่าา ทรงกล่าวว่าหลายวันมานี้เขาซ่อนตัวอยู่ในเมือง และคนคนนี้ดูเหมือนจะมีความสามารถมากขึ้นอีกหลายส่วน”
สีหน้าของชายหนุ่มยิ่งดูน่าเกลียดจริงๆ นางยิ้มพลางส่ายหัวกล่าวว่า “ท่านไม่ต้องคิดมาก ในเมืองมีทหารชั้นยอด 10,000 คน ฝ่าาเพียงส่งคนไปเฝ้าประตูเมืองให้หนาแน่นขึ้น ตามวิธีที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ไม่ว่าเขาจะมี 3 หัวหรือแขนก็ไม่สามารถหลบหนีได้”
เมื่อชายคนนั้นได้ยินสีหน้าของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อยหันไปพูดกับ 2 คนที่อยู่ข้างหลังว่า “พวกเ้านำป้ายของข้าไปที่ประตูเมืองและบอกนายทหารรักษาเมืองว่าหากเจอผู้หลบหนีให้พามาหาข้าทันที!”
“พ่ะย่ะค่ะ”
คนทั้ง 2 ที่อยู่ด้านหลังรับปากและหายลับไปในห้องส่วนตัว เมื่อหญิงสาวเห็นดังนั้นดวงตาของนางก็ส่องประกายยากที่จะสังเกตเห็น นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแม่น้ำ หยุนชางที่ไหลผ่านช่องแคบ
“ฝ่าา เมื่อเสด็จข้ามช่องแคบไปก็จะเป็ดินแดนของเผ่าเอลฟ์ ข้าได้ยินมาว่าที่นั่นมีสินค้ามากมายและอุดมสมบูรณ์ เต็มไปด้วยความงามของเผ่าเอลฟ์ที่ถือกำเนิดขึ้นมา ท่านจะพาข้าไปที่นั่นได้หรือไม่?”
ชายหนุ่มส่ายหัวและกล่าวว่า “เื่นี้ค่อนข้างยาก เผ่าเอลฟ์เป็พวกสูงส่งและถือว่าเผ่าของเราเป็ทาส แม้ว่าตัวข้าเองได้ขึ้นเป็กษัตริย์ แต่การไปมานั้นยังคงมีความลำบากมากมาย หากเ้าอยากไปรอถึง่การส่งเครื่องบรรณาการให้กับเผ่าเอลฟ์พวกเราค่อยไปด้วยกัน”
หญิงสาวได้ยินดังนั้นก็มองเขาอย่างเฉยเมยยิ้มบางๆและส่ายหน้าเบาๆ “เช่นนั้นก็ดีวันหน้าค่อยว่ากันใหม่ พวกเรามาดูกันเถอะว่าคนผู้นั้นจะก่อความวุ่นวายได้มากแค่ไหน”
ชายคนนั้นหันไปมองที่เมืองตงซานที่มีควันหนาทึบและกล่าวด้วยใบหน้าเคร่งขรึมว่า “ชายผู้นั้นทำให้เมืองใหญ่ของอาณาจักรปั่นป่วนและทำลายความสัมพันธ์ระหว่างอาณาจักรกับเผ่าพันธุ์ต่างแดน หากข้าจับตัวได้ จะต้องกุดหัวของเขาเท่านั้น!”
แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงะโอย่างเร่งรีบก็ดังขึ้นนอกห้อง
“ฝ่าา!พระชายา!แย่แล้วที่นี่ไฟไหม้..”
อีกด้านหนึ่ง หลี่มู่ฟานที่สวมชุดเกราะและถือดาบยาวกำลังขี่ม้าอยู่ ด้านหลังของเขานำทหารจากค่ายองครักษ์เดินอย่างสบายๆบนถนนที่วุ่นวายของเมืองตงซาน ซึ่งตรงกันข้ามกับฉากฝูงไก่บินและสุนัขะโไปมา
“รายงานขอรับ”
ทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งและกล่าวด้วยความเคารพว่า “ทูลฝ่าา!ตามคำสั่งของท่าน หัวหน้าจางเถี่ยพาเหล่าพี่น้องไปจุดไฟเผาสถานที่สำคัญในเมือง เช่น ยุ้งฉางคฤหาสน์เ้าเมือง ฟาร์มม้าและหอหวังเจียง หัวหน้าจางยังขอให้ข้ากลับมาถามท่านว่าจะทำอย่างไรต่อไป?”
หลี่มู่ฟาน ไม่ตอบและถามกลับไปว่า “ พวกเ้าเผาคลังแล้วได้อะไรกลับมาบ้าง?”
ทหารอี้งไปเล็กน้อย “รายงานฝ่าา พวกเราไม่ได้เข้าไปในคลังเงิน หัวหน้าจางเห็นว่าไฟในคลังลุกโชนมากจึงพาพวกเราไปจุดไฟที่อื่น”
“อะไรนะ!พวกเ้าไม่ได้เข้าไปในคลังเงินอย่างนั้นหรอ?”
5K
