ตอนที่ 19
ได้รับความช่วยเหลือ
ย้อนกลับไปเมื่อ่เช้าหลังจากที่จูเหลี่ยวหมินกับเขาตื่นนอนพร้อมกันอู่เผิงไม่อาจให้นางเข้าใจเขาผิดมากไปกว่านี้เขาจึงเริ่มเล่าเื่ของตนเองให้กับนางฟัง และตอบทุกคำถามที่นางสงสัย โชคดีที่นางเป็คนที่เข้าใจอะไรง่ายๆจึงเลิกเรียกเขาว่าต้ามู่เปลี่ยนมาเรียกท่านพี่เหมือนดังเช่นสามีภรรยาคู่อื่นแทน
หญิงสาวเดินผ่านร้านค้ามากมายใบหน้าแสดงออกถึงความตื่นเต้นจนปิดไม่มิด ราวกับว่านางเพิ่งมาที่นี่เป็ครั้งแรกอู๋เผิงเดินตามหลังของนางไปเงียบๆ ขบคิดด้วยความสงสัย
ถึงแม้นางจะเป็นางโลมแต่สิทธิ์การเดินเข้าออกหอนางโลมย่อมสามารถทำได้ไม่ใช่ว่าสถานที่แห่งนี้เป็สิ่งที่นางคุ้นชินอยู่แล้วหรอกหรือ
"ข้าอยากจะกินอันนี้"จูเหลี่ยวหมินหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายขนมหวานแห่งหนึ่ง ชี้มือไปที่ขนมในร้าน
"ออกไปจากหน้าร้านข้าเดี๋ยวนี้เลย เ้าขอทานสกปรกอย่ามายืนเกะกะหน้าร้าน"คนงานชายในร้านเห็นขอทานสกปรกยืนอยู่หน้าร้านก็รีบออกมาไล่ทันที
"ข้าไม่ใช่ขอทาน" จูเหลี่ยวหมินโต้เถียงกลับทันที "ข้ามีเงินเหตุใดข้าจะซื้อไม่ได้" ในขณะที่กล่าวนางก็ควานหาเงินบนตัวไปด้วย
คนงานชายในร้านเห็นท่าทางเหมือนขอทานคนนี้จะมีเงินเขาจึงหยุดไล่ "เ้าอยากกินชิ้นไหนก็จ่ายเงินมาและชี้บอกข้าจะไปหยิบมาให้" เขาไม่ยอมให้ขอทานสกปรกเข้าร้าน เกรงจะทำให้ลูกค้าคนอื่นๆรู้สึกรังเกียจไปด้วย
จูเหลี่ยวหมินควานหาเงินบนตัวสักพักหนึ่งในใจกำลังร่ำร้องว่าแย่แล้ว นางมีเงินเสียที่ไหนกัน ลืมไปสนิทเลยั้แ่ฟื้นขึ้นมาในร่างของจูเหลี่ยวหมิน นางกลับไม่พบถุงเงินของอีกฝ่ายแม้จะค้นหาจนทั่วห้องนอนแล้วก็ตามถึงอย่างไรนางก็ไม่ปักใจเชื่อหรอกว่าอดีตนางโลมอันดับหนึ่งจะยากจนถึงขั้นไม่มีเงินติดตัวเลย
"ตกลงเ้าจะซื้อหรือไม่ซื้อ ถ้าไม่ซื้อก็ออกไป เสียเวลาข้าขายของ"คนงานชายรู้สึกหัวเสียเมื่อเขาถูกขอทานโกหก คิดหลอกจะขอกินขนมจากเขาโดยไม่จ่ายเงินฝันไปเถอะ
จูเหลี่ยวหมินเดินคอตกกลับออกมาจากร้านขนมมองหาสามีในนามแต่กลับหาไม่พบเมื่อครู่นี้ยังเห็นเขายืนอยู่ไม่ไกลจากนางเลยไม่ใช่หรือ
นางหยุดยืนอยู่ตรงนั้นเป็เวลานานไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหนต่ออาศัยความทรงจำของอันหลงซีคนก่อนก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เพราะอีกฝ่ายเอาแต่นอนป่วยอยู่ในจวน แทบจะไม่ก้าวขาออกจากจวนเลยส่วนความทรงจำของท่านเซียนเถานั้นอย่าให้ถามเลย เขาไม่ใช่คนที่นี่แต่เป็คนจากอีกมิติหนึ่ง
อู๋เผิงที่รู้ตัวว่าพลัดหลงกับนางในตอนที่เขาแวะเลือกปิ่นให้กับนาง ครั้นเงยหน้าขึ้นมากลับไม่พบนางแล้วสีหน้าฉายแววกังวล เดินตามหานางไปทั่ว
ในตอนนี้เงินก็ไม่มีติดตัวสักอีแปะนางหิวข้าวและกระหายน้ำในเวลาเดียวกันแต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับว่าตอนนี้สามีในนามของนางหายไปไหน
จูเหลี่ยวหมินเดินวนไปวนมาอยู่หลายครั้งเมืองหลวงแห่งนี้มีตรอกซอยเยอะแยะไปหมด นางพยายามเดินหาเขาไปทั่วหากไม่พบกับเขาจริงๆ คงต้องถามทางกลับจวนอ๋องกับชาวบ้านแถวนี้แทน
"เ้าขอทานสกปรก"
อยู่ๆก็ได้ยินเสียงจากชายกลุ่มหนึ่งที่ด้านหลังของนาง จูเหลี่ยวหมินพยายามก้าวขาเดินออกจากตรอกนี้ให้เร็วขึ้นรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยขึ้นมาทันที
แม้นางจะก้าวขาได้เร็วเพียงใดสุดท้ายก็ถูกบุรุษกลุ่มนั้นไล่ตามทันจนได้
"จะรีบไปไหน อยู่พูดคุยกับหัวหน้าของพวกข้าเสียก่อน"ลูกน้องของบุรุษชุดสีเทาขาดวิ่นเดินมาดักหน้าขอทานอย่างรวดเร็ว
จูเหลี่ยวหมินมองดูพวกเขาด้วยความรู้สึกกลัวไม่คิดว่าจะโชคร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"เ้ามาใหม่หรือ" ชายที่เป็หัวหน้ากลุ่มเอ่ยถามสังเกตขอทานคนนี้ั้แ่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด
จูเหลี่ยวหมินพยักหน้าเบาๆกลัวพวกมันจะจับได้ว่านางเป็สตรี
"ท่านพี่หวินของพวกเราเป็ผู้ดูแลที่นี่หากอยากที่จะอยู่ที่นี่ก็ต้องจ่ายเงิน"
จูเหลี่ยวหมินมองดูสีหน้าของพวกมันแต่ละคนก่อนจะส่ายหน้าแทนคำตอบ นางมีเงินเสียที่ไหน
"ไม่จ่ายอย่างนั้นหรือ"
จูเหลี่ยวหมินส่ายหน้าและพยักหน้าในเวลาเดียวกันนางไม่จ่ายและไม่มีเงินด้วย ถึงมีก็ไม่จ่ายอยู่ดี นี่มันปล้นกันชัดๆชายกลุ่มนี้ไม่ต่างจากพวกโจรสักนิด หากินบนความทุกข์ของผู้อื่น
"เ้าคงอยากลองดี"
ลูกน้องของหัวหน้ากลุ่มขอทานหวินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขอทานพวกเขาจะต้องสั่งสอนให้ขอทานคนนี้รู้จักเกรงกลัวเสียบ้าง
จูเหลี่ยวหมินส่ายหน้าอีกครั้งนางจะบอกว่าเปล่า แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมาได้แต่ถอยหลังไปเรื่อยจนเกือบชิดประตูแห่งหนึ่งที่ถูกทิ้งร้างมานาน
นางโบกมือไปมาบอกให้รู้ว่าอย่าเข้ามากับพวกมัน
"ท่านพี่หวิน สงสัยมันจะเป็ใบ้นะขอรับ"
กลุ่มลูกน้องเห็นขอทานโบกมือแต่กลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักแอะ
"พวกเ้าหยุดก่อน" หัวหน้าขอทานมองเห็นความผิดปรกติบางอย่างมือที่เล็กและเรียวงดงามเช่นนี้จะต้องเป็สตรีหาใช่บุรุษหัวหน้าขอทานเปลี่ยนเป็ฝ่ายเดินเข้าไปหาขอทานน้อยผู้นั้นแทนลูกน้องมันจ้องมองใบหน้านั้นอยู่นาน ก่อนจะเลียริมฝีปาก แววตาเปลี่ยนเป็โลมเลียราวกับเจอของล้ำค่า
"หากเ้าไม่มีเงิน ข้าจะใจดีผ่อนผันให้เ้าใช้ร่างกายแทนก็ได้"
เมื่อลูกน้องอีกสี่คนได้ยินสิ่งที่หัวหน้ากล่าวเช่นนั้นพวกมันต่างส่งเสียงหัวเราะยืนล้อมวงให้ผู้เป็หัวหน้าได้เล่นสนุกกับขอทานน้อยคนนี้ให้เต็มที่
จูเหลี่ยวหมินรังเกียจสายตาเช่นนี้เป็ที่สุดแผ่นหลังที่แนบติดกับประตูร้าง ทำให้นางไร้ทางหลบหนี แต่ใช่ว่านางจะอับจนหนทางหญิงสาวใช้แรงทั้งหมดที่มีดันประตูเก่าที่ใกล้จะผุพังให้เปิดออกนางตั้งมั่นแล้วว่าวันนี้จะต้องสั่งสอนคนพวกนี้ให้เข็ดหลาบจนต้องเรียกหามารดากันเลย
"อยากเข้าไปด้านในก็ไม่บอก"
ในขณะที่จูเหลี่ยวหมินกำลังดันประตูให้เปิดออกฝ่าเท้าของคนที่เป็หัวหน้ากลุ่มขอทานก็ถีบเข้าไปที่ประตูอย่างแรงส่งผลให้ประตูกระเด็นหลุดไปไกล
"เข้าไปด้านในสิ" หัวหน้าขอทานหวินบอกกับขอทานสาว
จูเหลี่ยวหมินก้าวเท้าเข้าไปด้านในอย่างไม่ลังเลอยู่ในที่ลับตาคนย่อมจัดการได้โดยง่าย
ขอทานทั้งห้าคนเดินตามเข้าไปอย่างไม่รอช้าทว่าในเวลาถัดมากลับไร้เงาของขอทานสาวคนเมื่อครู่พวกมันต่างแยกย้ายกันออกตามหาอย่างรวดเร็ว มีชิ้นเนื้อให้กินอยู่ตรงหน้าแล้วพวกมันไม่มีทางที่จะปล่อยให้หลุดมือไปอย่างเด็ดขาด
จูเหลี่ยวหมินหายเข้าไปในมิติของเซียนเถานางนับหนึ่งถึงสิบในใจ รอเวลาออกตามล่าจัดการพวกมันทีละคนอย่างใจเย็น
ฉึก!!!
ร่างของชายขอทานคนแรกสิ้นใจอย่างรวดเร็วมันล้มลงกองกับพื้นทั้งที่ดวงตาเบิกโพลง และตามต่อด้วยคนที่สอง สามจนกระทั่งคนสุดท้ายล้มลงนอนแน่นิ่ง
ในขณะที่จูเหลี่ยวหมินอยู่ในมิติไม่ได้รับรู้ถึงความผิดปรกติในบ้านร้างนางมองหาอุปกรณ์ที่จะใช้จัดการกับคนชั่วเหล่านี้ก่อนจะโผล่ออกมาอีกครั้งในที่ลับตาคน
ทว่าว่าสิ่งที่นางเห็นกลับทำให้นางใกลัวสุดขีดขอทานที่คิดจะรังแกนาง ในยามนี้นอนสิ้นใจตายอย่างอนาถในบริเวณไม่ไกลจากห้องที่นางออกมา
เกิดอะไรขึ้นกับคนพวกนี้กันแน่หรือว่าอู๋เผิงตามมาช่วยนาง
"ท่านพี่ ท่านพี่"นางะโเรียกสามีอยู่นานสองนานกลับไร้ซึ่งเสียงตอบกลับจูเหลี่ยวหมินกลัวว่าจะมีคนมาพบเข้า จึงรีบวิ่งออกมาจากบ้านร้าง
"เหลี่ยวหมิน เ้าไปไหนมา" อู๋เผิงพบกับภรรยาเข้าพอดีจึงรีบวิ่งไปหานาง
"เมื่อครู่นี้ท่านไปไหนมา" จูเหลี่ยวหมินเอ่ยถามเขาด้วยความสงสัย
"ข้าเพิ่งออกมาจากตรอกนั้น"อู๋เผิงชี้มือไปยังตรอกที่ตนเองเพิ่งตามหานางมาเมื่อครู่นี้ ก่อนจะเอ่ยต่อ"พวกเรากลับกันเถอะ"
นี่ก็เป็เวลาเกือบเย็นแล้วเขาตามหานางมาเกือบชั่วยาม เมื่อพบแล้วก็รู้สึกโล่งใจ จึงเอ่ยปากชวนนางกลับ
จูเหลี่ยวหมินเดินตามหลังสามีในนามกลับออกจากตรอกนั้นก่อนเดินกลับออกไป หญิงสาวหันกลับไปมองยังตรอกเมื่อครู่นี้อีกครั้งหากไม่ใช่สามีในนามที่จัดการกับขอทานกลุ่มนั้น แล้วใครกันแน่ที่มาช่วยนางไว้
อีกหนึ่งเค่อต่อมาอู๋เผิงพาภรรยาขี่ม้ามาถึงหน้าประตูจวนอ๋อง เขาส่งนางที่หน้าประตูก่อนจะแยกกับนางเพื่อกลับค่ายทหาร
จูเหลี่ยหมินเดินเข้ามาในจวนอ๋องตามลำพังนางพบเข้ากับพระชายารองโดยบังเอิญที่สวนข้างเรือนใหญ่คราแรกคิดที่จะหลีกเลี่ยงการพบหน้าอีกฝ่าย แต่ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายตาดีนักสั่งให้สาวใช้มาตามนางไปพบ
"นั่งก่อนสิ"
อันหลงซีสั่งให้หญิงสาวนั่งก่อนจะโบกมือให้สาวใช้ออกไป
จูเหลี่ยวหมินพบหน้าอีกฝ่ายในห้วงอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนักพลันนึกถึงเื่เมื่อ่บ่าย"เ้าไม่คิดที่จะให้เงินข้าไว้ใช้สักหน่อยหรือ"
จูเหลี่ยวหมินเปิดปากถามหาเงินจากอีกฝ่ายในเมื่ออดีตนางโลมจูเหลี่ยวหมินอยู่ในร่างของอันหลงซีแล้วเงินหรือสินสมรสที่ติดตัวนางมาจากหอนางโลมก็ควรเป็ของนางที่อยู่ในร่างนี้ไม่ใช่หรืออีกฝ่ายได้เป็ถึงพระชายารองของซื่ออ๋อง อีกทั้งยังเล่นบทอันหลงซีได้แเีจนซื่ออ๋องลุ่มหลงนางจนหัวปักหัวปำมีเงินทองให้ใช้ไม่ขาดมือ จะมาสนใจกับสินเดิมของร่างนี้ไปอีกทำไมกัน
อันหลงซียกยิ้มหวานแววตาที่มองมากลับเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย "นั่นคือของของข้าเ้ามันก็เป็แค่คนที่ฉกฉวยโอกาสนั้นมาได้โดยบังเอิญแต่ไม่มีสิทธิ์ที่แตะต้องมัน"
"เหอะ" จูเหลี่ยวหมินส่งเสียงหัวเราะออกมาจ้องมองพระชายารองอันหลงซีอย่างไม่เกรงกลัว"ข้าก็อยากรู้เหมือนกันว่าเ้าจะเก็บรักษาไว้ได้นานแค่ไหน"
14K
