พิมพ์ชนกตอบเสียงขรึม ส่วนหนึ่งก็เป็เพราะเธอยังไม่กล้าวางใจให้ลูกอยู่กับผู้ชายคนนี้ตามลำพังนั้นเอง
แดเนี่ยลไม่อยากจะสนใจผู้ใหญ่หัวดื้ออีก ชายหนุ่มจึงหันไปสนใจกับเด็กน้อยที่ว่านอนสอนง่ายกว่าแทน
“แต่พี่แดเนี่ยลซื้อของกินมาฝากเยอะแยะเลยน่ะ ดูสิ”
เขายกทั้งถุงขนมและผลไม้หลายชนิดที่ซื้อมาขึ้นไปให้เด็กหญิงดูใกล้ๆทำเอาคนเป็แม่ที่นั่งจับตาดูอยู่ถึงกับนั่งไม่ติดทีเดียว
“นี่คุณ ไม่ต้องซื้ออะไรมาให้ลูกฉันกินอีกแล้วนะ ที่ป่วยหนักจนถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาลนี้ก็เพราะกินของที่คุณซื้อให้นั้นแหละ”
“ใส่ร้ายกันเกินไปป่าวคุณ ไม่มีใครตั้งใจให้เื่แย่ๆแบบนี้เกิดขึ้นหรอกน่ะ”
แดเนี่ยลพยายามที่จะพูดให้หญิงสาวเข้าใจเขามากขึ้น
“แต่ฉันก็ไม่้าให้ลูกของฉันเอาชีวิตมาเสี่ยงกับคุณอีก เอามานี่ยัยเพียงพอ”
พิมพ์ชนกลุกขึ้นเดินเข้ามาดึงถุงขนมออกไปจากมือของบุตรสาวแล้วเอาไปทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตาของทั้งคนที่ซื้อมาด้วยเจตนาดีและคนที่กำลังจะกิน
“มันจะมากเกินไปแล้วนะคุณ ไม่เห็นเหรอว่าลูกอยากกิน”
แดเนี่ยลสงสารเด็กหญิงที่มองตามถุงขนมตาละห้อย เขารู้ว่าหญิงสาวรักและเป็ห่วงลูกมาก แต่เขาก็คิดว่าการกระทำครั้งนี้ของเธอนั้นมันไม่ถูกต้องและขาดสติ
“อยากกินอะไร เดี๋ยวแม่ไปซื้อมาให้”
พิมพ์ชนกหันไปบอกกับลูกเสียงเข้ม
แดเนี่ยลยกมือขึ้นลูบศีรษะของเด็กหญิงเบาๆอย่างปลอบใจแล้วหันไปหยิบหนังสือนิทานที่เห็นวางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆนั้นเอามาอ่านให้ฟังแทน ทั้งสองให้ความสนใจกันและกันจนพิมพ์ชนกรู้สึกเหมือนตัวเองเป็ส่วนเกินไปเลย บ้าที่สุด นายเด็กคนนี้คิดจะมาแย่งความรักของลูกไปจากเธองั้นเหรอ ไม่มีทาง เธอไม่มีวันยอมเด็ดขาด
แต่ตอนนี้เธอก็รู้สึกล้าเหลือเกิน รู้สึกเหมือนแทบจะยืนไม่อยู่ หาวออกมาอีกครั้ง จึงถอยกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม แต่ก็คอยเงี่ยหูฟังเสียงนุ่มและอ่อนโยนของผู้ชายคนนั้นที่อ่านนิทานให้ลูกของเธอฟังไปด้วย ฟังเพลินจนเผลอหลับไปเมื่อไหร่ไม่รู้ตัว
แดเนี่ยลอ่านนิทานไปพลางก็ลอบชำเลืองดูหญิงสาวไปพลาง จนได้เห็นว่าเธอหลับไปในสภาพที่นั่งอยู่บนเก้าอี้แล้วซบหน้าลงไปกับขอบเตียงคนไข้ของบุตรสาว มันเป็ท่าที่ไม่น่าสบายเอาเสียเลย ถ้าไม่แย่จริงๆคงไม่มีใครหลับลงได้
“แม่พิมพ์หลับไปแล้ว”
เด็กหญิงเพียงหทัยที่มองตามสายตาของเขาไปเห็นเข้าเอ่ยขึ้นเบาๆด้วยเกรงว่าผู้เป็แม่จะตื่น
“หลับไปได้ยังไงนะ นั่งอยู่แบบนั้น คงจะปวดเมื่อยน่าดู”
แดเนี่ยลเองก็กล่าวพึมพำด้วยความห่วงใยหญิงสาวเช่นกัน
“พี่แดเนี่ยลอุ้มแม่พิมพ์ไปนอนที่โซฟานั้นสิคะ แม่พิมพ์จะได้นอนสบายๆ”
แม้เพียงหทัยจะยังเด็กมาก แต่ก็รู้ว่าผู้เป็แม่เหนื่อยมามากเช่นกัน เด็กหญิงจึงอยากให้ผู้เป็แม่ได้พักผ่อนด้วยท่าที่สบายกว่านี้
“แม่พิมพ์จะไม่ตื่นขึ้นมาเล่นงานพี่แย่เหรอ”
แดเนี่ยลพูดด้วยน้ำเสียงขลาดๆแค่เขาเดินเข้าไปใกล้เธอก็ยังโวยวายซะลั่น เขาไม่อยากนึกถึงตอนที่เธอรู้ว่าเขาเข้าไปถึงเนื้อถึงตัวของเธอเลย
“คงไม่หรอกค่ะ เพราะเวลาที่เพียงพอนอนหลับในห้องรับแขก แม่พิมพ์ก็อุ้มเพียงพอไปที่ห้องนอนทุกที เพียงพอยังไม่เคยโกรธแม่พิมพ์เลย”
เพียงหทัยออกความคิดเห็นอย่างไร้เดียงสาไปตามประสาเด็ก แต่ก็ทำเอาคนตัวโตแอบอมยิ้มด้วยความเอ็นดู
“แต่แม่พิมพ์ไม่ได้ใจดีกับพี่เหมือนที่ใจดีกับเพียงพอนี่คะ”
“งั้นพี่แดเนี่ยลก็ทำเบาๆอย่าให้แม่พิมพ์ตื่นสิคะ”
14K
![เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นผู้ดูแลฟาร์มผู้มั่งคั่งบ้างได้ไหมคะ？[แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289001_54748035.webp)
