" ว่าไงนะ ! หลานข้าฟิ้นแล้ว !!! "
ภายในห้องทำงานของแม่ทัพซง ชายชราะโลั่นอย่างดีใจหลังจากที่คนรับใช้ได้มาบอกข่าวดีที่เขารอมานานหลายเดือน ชายชราไม่รอช้า เขารีบออกจากห้อง และบึ่งไปห้องของหลานชายในทันที ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
.
.
.
ภายในห้องพักของซงหยางเทียน ชายหนุ่มนอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าที่สดใส ด้านข้างเขาเป็ชายชราอายุราว 80 ปี สวมชุดคลุมสีขาวกำลังแตะไปที่ข้อมือของเขา เพื่อตรวจชีพจรอย่างละเอียด ชายชราส่งกระแสพลังของตนวิ่งวนไปยังอวัยวะทุก ๆ ส่วนทั่วร่างของเขา และยิ่งเวลาผ่านไปใบหน้าชายชราก็เริ่มบิดเบี้ยวอย่างประหลาดใจและปรากฏเม็ดเหงื่อหลายสิบเม็ด
" อืมมมมมม "
ชายชราลากเสียงยาวก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้าง พร้อมกับจ้องมองมาที่ร่างของซงหยางเทียนด้วยความใ
" เกิดอะไรขึ้นรึ ? "
ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย
" น่าอัศจรรย์จริง ๆ นายน้อย ท่านนอนอยู่บนเตียงนี่นานถึงหกเดือน ด้วยอาการเป็ตายเท่ากัน หากแต่ตอนนี้ แผลทั้งหมดสมานเข้าด้วยกันและหายดีเป็ปลิดทิ้ง ท่านแทบจะทำให้คนแก่อย่างข้าหัวใจวายตาย จากความใ "
ชายชราอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตะลึงกับความรวดเร็วในการฟื้นตัวนี้ เพราะไม่กี่วันก่อนที่เขาเข้าตรวจร่างกายของซงหยางเทียนยังคงสาหัสมากอยู่เลย หากแต่วันนี้กลับหายดีราวกับไม่เคยาเ็หนักมาก่อน
" หลานรัก !!!!! "
ปัง !!!
ในตอนนั้นเองเสียงะโก็ของชายชราคนหนึ่งก็ดังลั่นออกมาจากหน้าห้อง พร้อมกับประตูที่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงจนมันแตกออกเป็เสี่ยง ๆ ร่างกำยำของชายชราพุ่งเข้ามากอดร่างของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มจำได้ในทันทีว่านี่คือปู่ของเ้าของร่างนี้ แม่ทัพผู้เกรียงไกรแห่งอาณาจักรฟางไห่ ซงหานเทียน
“ ข…ข้าเจ็บ ”
“ อ๊ะ ! ข้าขอโทษ ข้าดีใจมากเกินไปหน่อย กระดูกเ้าคงไม่หักใช่ไหม ? ”
ชายชราพูดพร้อมกับสำรวจร่างกายของเขาด้วยความเป๋็นห่วง ซงหยางเทียนก็เช่นกัน เขามองไปที่แขนอันล่ำบึกของชายชราด้วยความสงสัย เขาไม่อยากจะเชื่อว่าตาเฒ่าคนนี้จะเป็ปู่ของเ้าของร่างนี้ ชายชรานั้นอายุราว 60-70 ปี หากแต่ร่างกายแข็งแกร่งราวกับขุนเขา แต่ตัวเขาที่อายุยังน้อย แต่กลับมีร่างกายที่อ่อนแอราวกับว่าเขาเพียงแค่เดินตกบันไดก็พร้อมกลับไปเฝ้ายมบาลได้ยังไงอย่างงั้น
“ อาการเขาเป็ยังไงบ้างเฒ่าหมอ ? "
ซงหานเทียนกล่าวถามกับชายชราด้านข้างด้วยความสงสัย แม้ตอนนี้เขาจะดีใจที่หลานชายได้วิ่งหลบหนียมทูตและปีนกลับขึ้นมาบนผืนดินได้ แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเป็ห่วงหลานชาย เพราะรู้ว่าร่างกายของหลานเขานั้นอ่อนแอแค่ไหน หมอเฒ่าที่ได้ยินดังนั้นก็เริ่มสาธยายถึงความน่าทึ่งในการฟื้นฟูของตัวซงหยางเทียน
“ เรียนท่านแม่ทัพ ร่างกายของนายน้อยตอนนี้แข็งแรงมากเลยล่ะขอรับ แผลทุกอย่างสมานเข้ากันได้เป็อย่างดี อวัยวะภายในที่เสียหายเมื่อก่อนหน้านี้ ตอนนี้ได้รับการฟื้นฟูจนถึงระดับที่น่าใเลยทีเดียว ดูเหมือนโอสถรักษาของเทพโอสถจะไม่สูญเปล่า ”
“ มันกับดีถึงเพียงนั้น ! ”
ซงหานเทียนได้ยินดังนั้นก็กล่าวอย่างใ ั้แ่ที่ซงหยางเทียนได้รับาเ็ ชายชราก็แทบจะทำทุกวิธีทาง สมบัติมากมายถูกใช้เพื่อซื้อยามารักษาชายหนุ่ม ชายชราถึงขั้นลงทุนข้ามน้ำข้ามทะเลไปยังทวีปพยัคฆ์คำรณที่ห่างไกล เพื่อเข้าพบกับกับเทพโอสถ
ชายชราแทบจะทำทุกอย่างเพื่อให้หลานชายได้รับการรักษา จนท้ายที่สุดเทพโอสถก็ได้หลอมโอสถขึ้นมาเม็ดหนึ่งให้กับชายชราเขา เขาจึงรีบทำมันมาให้กับหลานชายทันที และหลังจากผ่านไป 1 เดือน ตอนนี้หลานชายของเขาก็ฟื้นแล้ว มันช่างเป็โอสถที่มหัศจรรย์จริง ๆ
“ หากมีโอกาสข้าคงต้องไปขอบคุณท่านเทพโอสถอีกสักครั้ง ”
ตุบ ๆ
แม่ทัพผู้เกรียงไกรกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพร้อมกับทุกอกของตน ชายหนุ่มที่มองอยู่สักพักเขาก็ได้แต่คิดในใจว่า
' ดีบ้าบออะไรกัน เ้าเด็กนี่มันตายไปแล้ว โอสถบ้านั่นไม่ได้ช่วยมันเลยสักนิด "
แน่นอนว่าเขาทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น มิอาจพูดออกไปได้ ไม่อย่างนั้นทุก ๆ อย่างต้องวุ่นวายเป็แน่
“ นายน้อยเพิ่งฟื้นตัว คงจะดีกว่าหากให้เขาพักต่อไปอีกสักระยะ ”
“ นั่นสินะ แค่เ้าได้สติข้าก็ดีใจมาก ๆ แล้ว ข้าคงทนไม่ได้หากต้องเห็นเ้าอยู่ในสภาพเช่นนั้นอีก ”
หลังจากที่กล่าวเสร็จชายชราก็สวมกอดชายหนุ่มด้วยความรัก ใบหน้าของเขาแสดงออกมาอย่างชัดเจนถึงความดีใจที่ชายหนุ่มฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่พวกเขาจะออกไปจากห้อง ซงหยางเทียนยังเห็นได้ถึงหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากหางตาทั้งสองข้างของชายชรา
ภายในใจของชายหนุ่มบังเกิดความรู้สึกที่แปลกประหลาดขึ้นมา ตัวเขาในชีวิตก่อนนั้นมิได้มีพ่อแม่หรือครอบครัว เขาตัวคนเดียวมาตลอด ไม่เคยััความรักจากครอบครัวเลยสักนิด เมื่อได้มาััมันในตอนนี้ มันช่างเป็ความรู้สึกที่ประหลาดจนอธิบายไม่ถูก เขามองไปที่ประตูด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นก่อนจะกล่าวกับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น
“ แม้ข้าจะไม่รู้จักเ้า ไม่เคยพูดคุยหรือพบเจอกันมาก่อน แต่ข้าต้องขอบคุณเ้ามาก ๆ ที่ทำให้ข้าได้กลับมามีชีวิต ภายใต้ร่างกายนี้ ข้าขอสัญญาด้วยสัจจะแห่งชีวิต ว่าข้า ! เทพอสูรผู้ครองพิภพทั้ง 9 ซงหยางเทียน จะเป็คนดูแลครอบครัวของเ้านับแต่นี้เป็ต้นไป เพราะงั้น…ไปสู่สุคติเสียเถิด ”
……จบตอน