ขอเป็นสามีของคุณ

        “ฉันจะกลับแล้วค่ะฉันพาน้ำใสมาตามที่รับปากแล้ว ฉันกลับได้แล้วใช่ไหม”

        “งั้นเดี๋ยวผมไปส่ง”

        “ไม่ต้องหรอกค่ะฉันมากับพี่แพรว”

        “ไม่ได้ผมเป็นคนให้คุณมา ผมต้องรับผิดชอบ” เขาตอบเสียงหนักแน่น แล้วเอ่ยต่อในทันที“ผมช่วยอุ้มลูก คุณอุ้มนานแล้วคงเมื่อย”

        กัญญาภัคอึกอักเธอไม่ได้เมื่อย แต่ว่าเธอก็ยินดีให้เขาอุ้มน้ำใสเพราะหนึ่งเธอไม่ชอบสายตาของนิรชาที่มองตามเธอตลอดเวลา คอยสอดส่องว่าเธอทำอะไรและเป็นนิรชานี่แหละที่เป็นคนเอาเรื่องของเธอไปขยายความต่อจนคนรู้กันทั่วและยังพิมอรอีกคนที่แบะปากมองเธอด้วยสายตาอิจฉาจนออกนอกหน้าเด็กคนนี้โตมาในครอบครัวที่พ่อแม่ชอบอวดรวยและชอบเหยียบย่ำคนที่ทำผิดพลาดเลยกลายเป็นเด็กแบบนี้แต่เธอก็ไม่เคยแสดงถึงกำพืดในใจออกมา เพราะพอใจในสิ่งที่ตัวเองมี และอีกอย่างเธอเองก็ไม่ใช่คนดีเด่อะไรทั้งบิดาเองก็ยังคิดหาสามีรวยๆ ให้แต่พวกท่านก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนด้วยการนินทาลับหลังอิจฉาจนออกนอกหน้าไม่เก็บความรู้สึกแบบครอบครัวนี้

        “ระวังนะคะ”กัญญาภัคส่งให้ เมื่อน้ำใสไปอยู่ในอ้อมกอดทรงพลัง แสนอบอุ่น สาวน้อยตัวกลมผิวขาวผ่องก็หัวเราะ ยิ้มจนตาหยี พ่นน้ำลายออกมาเป็นฟอง คณินไม่ทันระวัง จะก้มหน้าไปหอมแก้มลูกเลยได้น้ำลายติดอยู่ที่ปากไปกระจุกหนึ่ง

        “น้ำใสบอกรักพ่อหรือครับ”เขาหัวเราะออกมา ขณะที่กัญญาภัคอมยิ้มกับภาพตรงหน้าเธอหันไปหยิบกระดาษทิชชูที่อยู่บนโต๊ะมาสองแผ่นแล้วจัดการช่วยซับน้ำลายลูกออกมาเพราะเขาอุ้มน้ำใสอยู่ไม่มีมือเช็ด

        คณินมองใบหน้าสวยจัดของคนที่เข้ามาใกล้หัวใจหนุ่มเต้นผิดจังหวะ เพราะกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของเธอและยังหน้าอกอวบอิ่มที่เข้ามาใกล้ระยะสายตามากขึ้นจำได้ดีทีเดียวว่าทรวงอกของเธอเต็มไม้เต็มมือขนาดไหน

        พอก่อนโว้ยคณินไม่งั้นบางอย่างของแกได้ประกาศกร้าวออกมาจนคนรู้กันหมด

        “ขอบคุณ”คณินเอ่ยเมื่อกัญญาภัคช่วยเช็ดน้ำลายที่คางให้เขา

        “ไม่เป็นไรค่ะเราจะกลับกันหรือยังคะ”

        “กลับสิแต่ว่าสักครู่นะครับ” คณินบอกจบก็เดินนำหญิงสาวไปหาคนสองคนกัญญาภัคเห็นเขาเปลี่ยนทิศทางจากที่จะมุ่งออกประตู แต่กลับไปอีกทางก็ขมวดคิ้วแต่เมื่อลูกอยู่กับเขาเธอก็ต้องตามไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้

        “คุณพ่อคุณแม่ครับเด็กคนนี้น่ารักไหมครับ”

        “ลูกคุณกั้งใช่ไหม”คำรณถาม เจ้าลูกชายตัวแสบจะพาลูกมาเปิดตัวก็ไม่บอก มันอยากให้แม่หัวใจวายตายหรือไงจู่ๆ ก็มีหลานสาวโผล่ออกมา

        “ใช่ครับคุณพ่อชื่อน้ำใส ห้าเดือนแล้วครับ คุณพ่อว่าหน้าตาน่ารักไหมครับ” คณินถามดวงตาเป็นประกายยิ้มจนหน้าบาน

        “อืมจ้ำม่ำน่ารักดี”

        “คุณแม่ล่ะครับลูกสาวผมน่ารักไหม”

        “น่ารักน่าชังมากหน้าตาเหมือนณินตอนเด็กๆ เลยนะแม่ว่า”

        คุณนันทนามองแล้วยิ้มแม่หนูตัวกลมทำให้ใจคนอ่อนยวบได้ง่ายดายมาก น่ารัก น่าเอ็นดูเหลือเกินเห็นแล้วนึกถึงคณินตอนเด็ก น่ารักแบบนี้ไม่มีผิด ถูกชะตา นึกรักอยากอุ้มกลับไปเลี้ยงที่บ้าน

        “แอ๊ะแอ๊ะ”

        เสียงอ้อแอ้ของแม่หนูตัวกลมเรียกความสนใจนางเหมือนถูกตกด้วยรอยยิ้มและใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก ทั้งเนื้อทั้งตัวแม่หนูดูน่ารักไปหมดเสื้อผ้า เครื่องประดับ รู้เลยว่าแม่ใส่ใจมากทั้งยังได้ความสวยความหล่อของพ่อแม่มากระมัง เด็กวัยห้าเดือนถึงได้มีเครื่องหน้าชัดน่ารักน่าอุ้มเป็นที่สุด

        “ขอแม่อุ้มบ้างได้ไหม”คุณนันทนาเอ่ย นางอยากมีลูกสาวอีกคน แต่ว่าท้องแล้วก็แท้งหมอบอกว่าร่างกายมีปัญหาไม่สามารถมีบุตรได้อีกคุณนันทนาเลยได้แต่เก็บความผิดหวังเสียใจไว้ พอเห็นหน้าแม่หนูน้อยคนนี้ก็ถูกชะตานึกรักในทันที “น่ารักน่าชังจริงๆ”

        “คุณแม่ชอบใช่ไหมครับผมจะได้เอามาให้เลี้ยงบ่อยๆ”

        “คุณคณิน”กัญญาภัคที่ยืนอยู่ข้างๆ ดึงแขนเสื้อเขาเพื่อให้เขาหยุดพูด เรื่องนี้เธอบอกเขาแล้วว่าขอเวลาอีกหน่อยทำไมเขาไม่ทำตามที่พูด

        “ถามแม่เขาก่อนสิยอมไหม”

        กัญญาภัคเห็นว่าผู้ใหญ่มองมาเลยยิ้มบางๆแทนคำตอบ

        “ไม่ยอมหรอกเนอะลูกสาวน่ารักขนาดนี้” คุณนันทนาเอ่ยเย้ากับหนูน้อยกัญญาภัคคงไม่รู้ว่านางรู้แล้วว่าแม่หนูคือหลาน ดูท่าทางกังวลใจนั้นก็เดาได้ไม่ยากแต่การที่พามาแบบนี้ก็เลี่ยงไม่ได้ ทุกคนต้องรู้อยู่แล้ว รวมทั้งนางด้วย “มาอยู่กับย่าไหมคะ”นางพูดจาแอบแฝงแล้วหันไปยิ้มหยอกกับแม่หนูที่เอาแต่จ้องหน้าจนคุณคำรณหันมาหยอกเล่นด้วยเพราะแม่หนูอารมณ์ดีเหลือเกิน

        กัญญาภัคงงไปหมดยิ่งเมื่อครู่คุณนันทนาแทนตัวว่าย่า ท่านคงรู้เรื่องหมดแล้วละมั้ง

        “ชื่ออะไรนะครับคุณกั้ง”

        “คะ อ้อ ชื่อน้ำใสค่ะคุณลุง”กัญญาภัคดึงสติกลับมาตอบ ยิ้มอย่างนอบน้อม

        “ผมยังไม่ได้แนะนำให้คุณพ่อคุณแม่รู้จักคุณกั้งเลยนี่ครับ”คณินถือโอกาสนี้เอ่ยขึ้น เขาอยากได้ทั้งลูกและแม่ของลูกอยู่แล้วเพราะฉะนั้นก็ใช้โอกาสนี้เลยทีเดียว“คุณพ่อคุณแม่ครับ นี่คุณกั้งลูกสาวคนโตของคุณพลชาติกับคุณกาญจนาครับกั้งนี่คุณพ่อคุณแม่ผม”