ซื้อยา
หลังจากที่ชิงเถาเข้ามาในเรือนแล้วก็เดินผ่านห้องนั่งเล่นเข้าไปในห้องนอนตามคำบอกของเทียนซืออิ๋งที่มีอยู่ห้องเดียวของเรือนก็เจอเข้ากับร่างของหญิงสาวรูปร่างผอมนอนห่มผ้าผืนหนาอยู่บนเตียงชิงเถาเดินเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียงใกล้กับคนป่วยที่หน้าตาซีดเซียว
“โห ตัวร้อนจี๋เลย” ชิงเถาร้องขึ้นหลังจากรองเอาหลังมือแตะหน้าผากสาวใช่เป่ยดู
“เป่ยเป่ยตัวร้อยเยื่องนี้มาั้แ่่กลางดึกแล้ว” เทียนซืออิ๋งบอก
“ท่านไม่ได้เช็ดตัวให้นางรึ” ชิงเถาถาม
“ข้าเช็ดให้ครั้งหนึ่งั้แ่่หนึ่งตอนกลางแล้วแต่เป่ยเป่ยก็บอกว่าหนาว ข้าก็ทำได้แค่เอาผ้าห่มมาเพิ่มให้นาง” เทียนซืออิ๋งบอกกลับอย่างจนใจ
“ไม่ได้นะเ้าคะถึงนางจะว่าหนาวเราก็ต้องเช็ดให้ไข้นางลดลงก่อนไม่อย่างนั้นไข้นางจะยิ่งขึ้นสูงอาจจะถึงเสียชีวิตได้นะเ้าค่ะมีผ้ากับน้ำไหมเ้าค่ะข้าน้อยจะได้เช็ดตัวให้พี่สาวเป่ย” ชิงเถาบอกกับเทียนซืออิ๋งอย่างจริงจังพร้อมกับมองหาอุปกรณ์เช็ดตัวให้ตัวไข้ทันที
“เดี๋ยวหาไปเอามาให้” เทียนซืออิ๋งบอกพร้อมกลับรีบไปจากห้องทันที และไปปล่อยให้รอนานนางก็กลับมาพร้อมกับชามไม้ใบไม่เล็กไม่ใหญ่ที่มีน้ำอยู่ครึ่งหนึ่งพร้อมกับผ้าผืนเล็กสีซีด
“นี่ได้แล้ว เดี๋ยวข้าเช็ด” ยังไม่ทันที่เทียนซืออิ๋งจะเอ่ยจบชิงเถานางก็คว้าชามใส่น้ำและผ้ามาเริ่มเช็ดตัวในสาวใช้เป่ยทันทีชิงเถานางเช็ดไปสองรอบแล้วจนคนป่วยไข้จะลดลงนิดหน่อยนางจึงเลิกเช็ดเพราะอากาศยังหนาวเย็นนางกลัวว่าเช็ดนานกว่านี้คนป่วยจะหนาวตายซะก่อน
“ท่านได้นางกินยาหรือยังเ้าคะแล้วนางมีอาการอื่นอีกหรือไม่” ชิงเถาถามหลังจากห่มผ้าให้คนป่วยเสร็จเรียบร้อยแล้ว
“นางอาเจียนเมื่อ่เช้าครั้งหนึ่งข้าให้นางกินไปแล้วเมื่อคืนแต่น่าเศร้านักเนื่องจากที่เรือนข้าเหลือยาแค่เม็ดเดียวเท่านั้นสมุนไพรจะต้มให้นางกินก็ไม่มี ข้าจะออกจากตัวเรือนไปไกลก็ไม่ได้เ้าก็น่าจะรู้มิใช่รึ”เทียนซืออิ๋งเอ่ยอย่างเศร้าๆและใช่ชิงเถาหรือทุกคนในจวนรู้เื่นี้เพราะไม่ใช่เื่ปิดบังอะไรว่าหนูใหญ่ห้ามเดินออกไปไกลกกว่าตัวเรือนเกิน10 ก้าว
“งั้นเดี๋ยวข้าจะไปขอยาจากรองหัวหน้าพ่อบ้านให้เ้าค่ะ”ชิงเถาอาสาไปขอยาจากรองหัวหน้าพอบ้านมาให้ปกติบ่าวในจวนป่วยไปขอยาก็ได้มาต้มเพื่อบรรเทาบ้างอยู่แล้วถึงจะไม่ได้มาเยอะจนหายแต่อย่างน้อยมีให้ก็ยังดีกว่าไม่มี
“ไม่ต้องหรอกแต่ก่อนเป่ยเป่ยเคยไปขอแต่ก็ไม่ได้มา บ่าวตัวน้อย อาเถาใช่มั้ยข้าวานเ้าไปซื้อข้างนอกมาได้หรือไม่”
‘ตอบตกลงเลยช่วยชีวิตมนุษย์เ้าจะได้แต้มความดีด้วยนะ’ อยู่ๆเชี่ยนเชี่ยนก็โพล่มาตรงหน้านางดีที่นางไม่ร้องใออกมาไม่งั้นต้องหาคำแก้ตัวอีก
‘แต้มความดีอะไรรึ’ ชิงเถาถามกลับโดยเพียงคิดในใจมิได้พูดมีเสียงงออกมา
‘เถอะน่าทำความดีสะสมไว้ย่อมดีกว่าเพิกเผยต่อคำขอร้องอยู่แล้ว’ เชี่ยนเชี่ยนบอกกลับมา
“ตกลงเ้าค่ะ ข้าจะออกไปซื้อยามาให้”ชิงเถาตอบตกลง จริงๆนางก็จะตกลงอยู่แล้วก็ดูหน้าคุณหนูสิเว้าวอนซะขนาดนั้น
เทียนซืออิ๋งเดินไปทางมุมห้องที่มีตู้ไม้ใส่ของตั้งอยู่ซึ่งชิงเถาคาดว่านางน่าจะไปหยิบเงินมานั้นเองโดยขณะที่รอนางก็สำรวจรอบๆห้องพัก ที่เมื่อกี้ตอนเข้ามามิได้สนใจเรือนถึงจะเก่าไปหน่อยแต่ก็ไม่ถึงกับผุพังจนอยู่ไม่ได้ข้าวของในห้องก็จัดเป็ระเบียบมีของใช้ครบครันถึงจะไม่ใหม่เอี่ยมแต่ก็ไม่ใช่ของเก่าเหลือทิ้งอะไรเสื้อผ้าที่คุณหนูเทียนซืออิ๋งถึงจะดูเก่าไปบ้างแต่ดูออกว่าเนื้อผ้านั้นดีเหมือนลูกคุณหนูที่นางเห็นเดินตามในเมืองกันแสดงว่านางก็ไม่ได้ลำบากจนต้องจับสัตว์หลังบ้านมาย่างกินสงสัยสินเดิมจากมารดานางก็น่าจะมีอยู่ไม่ได้โดยคนอื่นยืดจนไม่เหลือจะกิน
“นี่เงิน ข้ามิรู้ต้องใช้เท่าไหร่ส่วนยาที่ต้องใช้เ้าก็บอกอาการกับที่ร้านยาไปแล้วกันนะ” เทียนซืออิ๋งยื่นเงินให้แก่ชิงเถา ‘โห ตั้งตำลึงนึงแหน่ะสงสัยนางจะรักสาวใช้มาก’ ชิงเถาคิดในใจเมื่อเห็นเงิน
“ฝากซื้ออะไรเพิ่มมั้ยเ้าคะ” ชิงเถาถามเผื่อเทียนซืออิ๋ง้าอะไรเพิ่มอีก
“ไม่แล้ว” คุณหนูรองตอบกลับมา
“เ้าค่ะ โปรดรอข้าจะรีบไปรีบกลับ”ชิงเถาเอาเงินใส่ในอกเสื้อแล้วรีบวิ่งออกมาทันทีโดยนางจะต้องกลับไปขออนุญาตหัวหน้าโรงครัวเสียก่อนซึ่งนางคิดว่าไม่น่ามีปัญหาเพราะแกเป็คนใจดี
หลังจากนางวิ่งไปขออนุญาตหัวโรงครัวมาแล้วนางก็รีบไปในเขตค้าขายเพื่อซื้อยาทันที จวนท่านรองเ้ากรมพิธีการตั้งอยู่เขตที่เป็ชุมชนของขุนนางหรือตระกูลร่ำรวยอยู่กันจวนแต่ละหลังเลยใหญ่โตทำให้กว่าจะออกไปพ้นเขตชุมชนคนรวยนี้นางก็เหนื่อยได้เหมือนกัน ระหว่างเดินทางนางก็คุยกับเชี่ยนเชี่ยนไปด้วยยกเท้าเตะกองหิมะตามขอบถนนที่ชาวบ้านหรือบ่าวของท่านเ้าเมืองออกมากวาดกองไว้
‘นี่เชี่ยนน้อยพี่สาวเป่ยป่วยเป็อะไร หรือว่าก็แค่พิษไข้ธรรมดา’ ชิงเถาเอ่ยถาม
‘ใช่เป็ไข้แต่ถ้าที่โลกเก่าของเ้าเรียกว่าไข้หวัดใหญ่ล่ะมั้ง’ เชี่ยนเชี่ยนตอบเมื่อนึกถึงอาการคนป่วย
‘ไข้หวัดใหญ่หรอแล้วเราจะบอกอาการนางกับเถ้าแก่ร้านยาไปหรือว่าจะบอกว่าเป็ไข้หวัดใหญ่ไปเลย’ชิงเถาเอ่ยปรึกษา
‘ลองบอกอาการไปก่อนแล้วกัน’เชี่ยนเชี่ยนแนะนำ
ชิงเถาคุยเล่นกับเชี่ยนเชี่ยนมาไม่นานก็ถึงร้านยา
“เถ้าแก่เ้าค่ะ มาซื้อยาเ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยทั้งแต่เข้ามาในร้านโดยไม่ต้องรอให้ใครถาม
“มีใบเทียบยามาไหม” เถ้าแก่ร้านยาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สูงหลังโต๊ะยาวที่สูงกว่าโต๊ะกินข้าวเกือบศอกของนาง(นี่นางต้องเงยหน้าคุยใช่มั้ย) ถามออกมา
“ไม่มีเ้าค่ะ แต่นางมีอาการหนาวสั่นตัวร้อน ร้อนมากเลยเ้าค่ะ แล้วเมื่อเช้านางก็อาเจียนไปทีหนึ่ง” ชิงเถาอธิบายไป
“นางคงเป็ไข้หนาวสั่นเพราะอากาศหนาว่นี้คนเป็เยอะ รอเดี๋ยวนางหนูข้าจะจัดยาให้” เถ้าแก่ร้านหันไปสั่งยาที่้ากับเด็กรับใช้
“เถ้าแก่เ้าคะยาต้มกับยาเม็ดต่างกันอย่างไรเ้าค่ะ” ชิงเถาเอ่ยถามออกมา
“ยาเม็ดออกฤทธิ์สามารถรักษาอาการได้ทันท่วงทีไม่ต้องเสียเวลาต้มอีกด้วยส่วนยาต้มก็สมชื่อต้องรอต้มให้ได้ที่ถึงจะกินได้แล้วคุณภาพที่ได้จากตัวยาก็ด้อยกว่าจึงมีราคาถูกกว่าชาวบ้านถึงนิยามกว่า”เถ้าแก่ร้ายอธิบายให้ลูกค้าตัวน้อยฟัง
“แล้วราคาล่ะเ้าค่ะข้าน้อยจะได้เลือกซื้อถูก” ชิงเถาถามออกมา นางมีเงินอยู่ในมือคนเขาให้มาแล้วนางต้องใช้ให้เกิดประโยชน์ที่สุดสิ
“ถ้าเป็ยาที่ตามอาการเ้าว่ามานั้นถ้าเป็สมุนไพรนำไปต้มเองนั้นก็ชุดละ 17 อีแปะ ต้องกินอย่างน้อย 3-4ชุดถึงจะดีขึ้นส่วนยาเม็ดมีทั้งยาที่เป็ยาเม็ดทั่วไปกับยาเม็ดปราณหรือโอสถปราณที่มีราคาสูงมากคนทั่วไปมิมีสิทธิได้ใช้หรอกส่วนยาเม็ดที่เ้าถามนั้นเม็ดละ 40 อีแปะ กิน 2 เม็ดก็เห็นผลแล้ว” หลังจากเถาแก่อธิกายมา ชิงเถาก็คิดว่าต้องเอาแบบไหน จำนวนเท่าไหร่พี่สาวเป่ยก็กินยาเม็ดไปแล้วเม็ดหนึ่งน่าจะบรรเทาลงบ้างแต่นางเป็ไข้หวัดใหญ่นะต้องหนักกว่าสิ งั้นไหนๆก็มีแค่ 2 ชนิดให้นางเลือกก็เลือกไปหมดละกันซื้อไปเผื่อๆหน่อยเผื่อพวกนางป่วยอีก
“งั้นเอายาเม็ด 5 เม็ด สมุนไพร 10 ชุดขอยาสมุนไพรแก้ท้องเสีย ท้องร่วง ด้วยเ้าค่ะ 2 ชุด แล้วก็ยาบำรุงร่างกายทั่วไปที่ไม่ต้องแพงมากเอาไว้ให้คนไม่ป่วยกินน่ะเ้าค่ะซัก10 ชุด” ชินเถาสั่งออกไปอย่างละหลายๆชุด ก็นางอยากช่วยหนิถึงจะช่วยออกเงินไม่ได้แต่ก็ช่วยให้หายป่วยได้นะ(ด้วยการมาซื้อยาให้กินเยอะๆ)
“เ้าได้ยินแล้วใช่มั้ย จัดตามนั้น”เถ้าแก่หันไปบอกแก่เด็กรับใช้ร้าน
รอไม่นานยาที่สั่งเด็กรับใช้ก็ก็นำมาวางไว้บนโต๊ะที่คั่นระหว่างนางกับเถ้าแก่
“ทั้งหมดเป็ 1 เฉียนพอดีนางหนูโดยยาเม็ดแก้ไข้ชุดละ 40 รวมเป็ 200 อีแปะ, สมุนไพรแก้ไข้17 รวมเป็ 170 อีแปะ, สมุนไพรแก้ท้องเสียชุดละ 15 รวมเป็30 อีแปะ, ส่วนสมุนไพรบำรุงชุดละ 10 รวมเป็ 100 อีแปะรวมทั้งสิ้นก็ 1 เฉียนตามที่บอก” เถ้าแก่อธิบายออกมาอย่างละเอียดเพราะชาวบ้านบางคนมาซื้อก็คิดไม่ทันหรือไม่รู้หนังสือต้องค่อยๆอธิบาย
“โหห เยอะเหมือนนะเ้าค่ะเถ้าแก่ซื้อเยอะขนาดนี้ไม่มีลดมีแถมบ้างหรือเ้าค่ะ” ชิงเถาถามออกมาด้วยความน่าสงสาร(ด้วยความเ้าเล่ห์ของนาง)
“เพ้ย นางหนูมาขอกันได้แต่เห็นแก่เ้าซื้อไปเยอะแล้วกันข้าจะให้สมุนไพรบำรุงเพิ่มสัก 2 ชุดแล้วกัน เ้าไปหยิบมาเพิ่มไป” เถ้าแก่ร้านบอกแก่ชิงเถาและหันไปสั่งเด็กในร้าน
“นี่เ้าค่ะค่ายาขอบคุณสำหรับของแถมด้วยนะเ้าค่ะ ถึงข้าจะสบายดีไม่อยากป่วยแต่ถ้าต้องซื้อยาข้าจะมาร้านท่านก่อนเลยเ้าค่ะ”ชิงเถาพูดออกมา
เรือนไผ่ท้ายจวน ชิงเถานำยาที่ซื้อมามาให้แก่เทียนซืออิ๋ง พร้อมกับอธิบายคำแนะนำต่างๆจากเถ้าแก่ร้านโดยไม่ขาดตกบกพร่อง
“ขอบใจมากนะอาเถาที่ช่วยเป็ธุระให้แถมยังซื้อยามาตั้งมากมาย เ้าก็แบ่งไปใช้บ้างสิ เราใช้ไม่หมดหรอก” เทียนซืออิ๋งเอ่ยขอบคุณ
“ไม่ได้หรอกเ้าค่ะพวกท่านต้องใช้ตอนนี้คนที่ออกไปไหนได้ก็ไม่มี ต้องมียามาตุนไว้ดีแล้วเ้าค่ะจะได้อุ่นใจ” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างเกรงใจ
“ไม่ได้หรอก เ้าช่วยเหลือข้าข้าก็ต้องตอบแทน เ้าออกไปข้างนอกทั้งๆที่อากาศยังเย็นอยู่เผื่อเป็ไข้ขึ้นมาข้าจะรู้สึกผิดมากกว่าเดิมนะ”เทียนซืออิ๋งกล่าวพร้อมกับสมุนไพรแก้ไขกับบำรุงร่างกายยัดใส่มือชิงเถาอย่างละ 2 ชุดพร้อมด้วยสายข้อร้องว่ารับไปเถอะๆ
“งั้นข้าน้อยต้องขอบคุณคุณหนูจริงๆเ้าค่ะนี่ข้าน้อยก็ออกมานานแล้วข้าน้อยขอตัวก่อน ถ้ามีอะไรให้ช่วยอีกบอกได้นะเ้าค่ะเดี๋ยวอาหารมื้อต่อไปข้าจะเป็คนเอามาให้เองจนกว่าพี่สาวเป่ยจะหาย” ชิงเถาบอก
“ได้เ้ารีบกลับเถอะเดี๋ยวจะโดนดุยังไงก็ขอบคุณมาก”เทียนซืออิ๋งบอก
หลังจากกลับจากเรือนไผ่แล้วชิงเถานางก็รีบวิ่งกลับเรือนพักคนงานแล้วเอาสมุนไพรไปเก็บก่อนค่อยไปทำงานต่อไม่รู้ท่านลุงหัวหน้าโรงครัวจะบ่นอะไรนางบ้างแต่ก็ถือว่าคุ้มนะนางได้ทั้งยาแก้ไข้และยาบำรุงร่างกายตีเป็เงินก็หลายสิบอีแปะอยู่และนางก็ยิ้มหน้าบานวิ่งไปทำงานที่โรงครัวต่อจะบ่นอะไรข้าก็สนไม่ข้ามีความสุข
3K
