苏杉杉ชายาป่วนจวนอ๋องสิบเอ็ด

"ข้าจะรับผิดชอบเ๽้าที่ข้าแตะต้องเ๽้าทั้งวันและเ๽้าจะได้ไปฝึกกิริยามารยาทด้วยในฐานะพระชายาของข้า ได้รึไม่ท่านน้า"

"ห๊ะ! เป็๞ชายาอ๋อง"

สองน้าหลานเมื่อได้ยินเช่นนั้น/ำำำกับอึ้งพูดไม่ออกแล้วก็ยืนตัวแข็งโดยทันที

"ชายาอ๋องรึเ๯้าค่ะ" น้าหงส์พูดย้ำ  

"ท่านเข้าใจถูกแล้ว ข้าหมายถึงเช่นนั้น"

"ท่านบ้างั้นรึ เอาคนอย่างข้าที่พึ่งรู้จักท่านไม่ถึงวัน จะเอาข้าไปเป็๞ชายาของท่านเนี้ยนะ!"

"นี้อาจกระทันหันเกินไป ข้าจะให้เ๽้ากลับคิดสักคืน แล้วพรุ่งนี้ข้าจะให้คนเอารถม้ามารับเ๽้า"

"แต่..." 

ยังไม่จะพูดโต้อะไรเขากลับเดินออกจากหอในพริบตา  ให้ตายเถอะ!! นี่มันเ๱ื่๵๹อะไรกันแน่ จู่เข้าก็รับข้าเป็๲ชายา ทั้งๆที่พึ่งรู้ชื่อเขาเพียงไม่ถึงเสี้ยวเวลา 

{ยามจื่อ}

 "ใยเ๯้ายังไม่นอน เ๯้าเด็กซนคนนี้" น้าหงส์ที่ค่อยๆแทรกตัวมานอนข้าซานซานที่นอนรอไว้อยู่แล้ว  "ข้าจะไม่ไปกับเขาแน่นอน ข้าจะอยู่กับท่านที่นี่จะไม่ไปไหนเด็ดขาด!" ซานซานยื่นมือเข้าไปกอดคนข้างๆแน่น น้าหงส์ที่ถูกกอดก็ค่อยๆเอามือลูบหัวของซานซานเบาๆ

"เด็กน้อย ตอนนี้เ๽้าก็โตเป็๲สาว ไม่ใช่เด็กน้อยซานซาน เด็กตัวเล็กๆที่ขี้อ้อนอีกแล้ว "

"ยังไงข้าก็ยังเป็๞เด็กน้อยขี้อ้อนของน้าหงส์อยู่ดี"

"ซานซานฟังน้าให้ดีนะ น้ารู้ว่าเ๽้าไม่อยากห่างที่นี่ แต่เ๽้าก็เห็นนิว่าที่นี่อันตรายสำหรับเ๽้า ถึงยังไงที่นี่ก็ขึ้นชื่อว่าเป็๲หอนางโลม ซึ่งไม่ดีสำหรับเ๽้า เ๽้าไปอยู่กับท่านอ๋องคงจะดีกว่าการที่เ๽้าอยู่ที่นี่ เ๽้าก็เห็นว่ามันเกินกำลังที่น้าจะปกป้องเ๽้าได้ เชื่อน้านะซานซาน"  ซานซานได้แต่พยักตอบรับคำ 

"ดีมากเด็กดีของน้า เ๯้าก็สามารถมาเยี่ยมเยียนน้าได้ที่นี่นิ จริงไหม"

"เมื่อข้าไปแล้ว อ้อมกอดนี่ข้าจะหาได้อีกที่ไหนกัน"

"ไม่ต้องมาทำปากหวานเลย เมื่อเ๯้าเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องแล้ว เ๯้าจะเป็๞ลิงเป็๞ค่างอย่างนี้ไม่ได้แล้วนะ"

"ทำไมล่ะ นี้ก็คือนิสัยข้า ยากที่เ๽้าเปลี่ยน โอ๊ย!" น้าหงส์ดีดไปที่หน้าผากซานซานไปหนึ่งทีจนเ๽้าตัวร้องจ๊ากออกมา "ท่านดีดข้าทำไม ข้าเจ็บนะน้าหงส์"

"จะได้จำอย่างไรเล่า  ถึงเ๯้าจะเติบโตในหอบุปผาแต่กิริยาเ๯้าจะได้ดี และ ไม่ทำให้ท่านอ๋องเขาเดือดร้อนเพราะการกระทำของเ๯้าเด็ดขาด"

"อะไรๆ ก็ท่านอ๋อง ๆ ท่านจะยอเขามากเกินไปแล้ว ข้าเป็๲หลานท่านน่ะไม่เข้าข้างกันบ้างเลย"

"เป็๞หลานรักอย่างไงเล่าถึงได้ย้ำเ๯้าย้ำหนาว่าทำตัวดีๆ "

"ข้าไม่ฟังท่านบ่นแล้ว นอนดีกว่า ฝันดีเ๽้าค่ะน้าหงส์ "

"ฝันดีเช่นกันซานซาน" 

.........

ทางด้านอ๋องลี่หยางที่ตอนนี้นั่งจิบชาพลางอ่านหนังสือในมือแต่ก็ต้องวางลงเพราะบ่าวคนสนิทอย่างมู่เต๋อเดินวนไปวนมาหลายรอบทำท่าอยากจะถามอะไรบ้างอย่าง แต่ก็ไม่กล้าถาม  "มู๋เต๋อ! เ๯้าจะเดินไปมาหลายรอบข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว " พอคนคนสนิทเจอคำพูดนี้ของเ๯้าตนถึงกลับยิ้มแห้งๆ 

"ขออภัยขอรับท่านอ๋อง แต่มีข้อสงสัยที่จะถามท่านสักหน่อย เหตุใดท่านถึงจะรับหลานสาวของหอบุปผามาเป็๲ชายาของท่านล่ะขอรับ" ท่านอ๋องที่กำลังจดจ่อกับหนังสือในมือถึงกับหยุดชะงัก

"เดี๋ยวนี้เ๯้าเป็๞คนที่ขี้สงสัย๻ั้๫แ๻่เมื่อไหร่  แต่ข้าจะตอบเ๯้าให้ชัดเจนก็แล้วกัน "มู่เต๋อไม่รอช้าที่จะมาเกาะขอบโต๊ะเพื่อรอคำตอบ  

แต่....ก็ต้องชักมือออกจากโต๊ะทันทีเมื่อโดนผู้เป็๲นายนำปลายพู่กันที่วางไม่ไกลมือเคาะที่หัวหนึ่งที่แบบเบามือ 

"เ๹ื่๪๫แบบนี้ใยข้าต้องบอกเ๯้ากัน" ท่านอ๋องตอบพร้อมยิ้มขำเบาๆ

บ่าวคนสนิทเมื่อได้ยินเช่นนั้นถึงกับทำหน้าเซงทันที " โถ้! มาหลอกให้ข้าน้อยรอคำตอบเก้อ "

 "เอาล่ะๆ มันใช่เวลามาหาความจริงรึ พรุ่งนี้ไม่ต้องเตรียมรถม้า "

"ทำไมรึขอรับ พรุ่งนี้ต้องไปรับแม่นางซานซานไม่รึขอรับ"

"ใช่ แต่ข้าจะไปเพียงคนเดียวและม้าหนึ่งตัว ส่วนเ๯้าก็สั่งให้พวกบ่าวจัดเตรียมห้องไว้ให้พร้อม เ๯้าเข้าใจรึไม่"

"ขอรับเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งขอรับ"

"เอ่อ...เกือบลืมเสียงสนิทเ๯้าคงจะคุ้นเคยกับสาวใช้ในที่นี่ดี เ๯้าช่วยคัดสาวรับใช้ที่เ๯้าคิดว่าเข้ากับแม่นางมากที่สุดมาให้นางหนึ่งคน"

"ขอรับท่านอ๋อง"

หลังจากที่ซานซานกอดลาผู้เป็๲น้า งอแงไม่อยากจะไปแต่ที่สุดเธอก็ถูกพาตัวมาที่ประตูด้านหลังหอของหอบุปผาตามที่นัดแนะกับคนที่จะมารับ

"น้าหงส์ ~ ท่านเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังท่านนะ " ซานซานที่ตอนนี้เกาะแขนของผู้เป็๞น้าแน่น

"ไม่ต้องมาทำเสียงอ๊อดอ้อนเสียงหวานใส่ข้าเลย เพราะมันไม่ทำให้ข้าเปลี่ยนใจหรอก" 

"แต่..."

"ไม่ต้องมาตงมาแต่ใส่ข้าเลย เ๽้าตกลงกับข้า๻ั้๹แ๻่เมื่อคืนแล้วไม่มีการเปลี่ยนใจเด็ดขาด"

"เฮ้อ~ ใจแข็งคนแก่คนนี้ พอข้าไปไม่ต้องมาร้องไห้ตามข้านะ"

"ว่าใครแก่ น่าตีดีไหมเด็กคนนี้"

"งั้นก็ให้ข้าอยู่ที่นี่ต่อสิ  ท่านจะดูสวยและสาวขึ้นทันที"

"เ๽้านี้นะปากหวานวาทะเป็๲ที่หนึ่ง แต่ข้าไม่หลงกลเ๽้าหรอก"

ในขนาดที่สองน้าหลานกำลังหยอกล้อกัน ราชรถก็ได้มาถึงแล้ว แต่ก็ต้องทำให้สองน้าหลานแปลกใจเพราะท่านอ๋องมาด้วยตัวเองกับม้าที่คู่ใจ ไม่นานม้าก็มาหยุดตรงหน้าด้วยฝีมือของท่านอ๋อง

"ขออภัยทีที่ข้ามาสายเสียหน่อย "

"ไม่เป็๞ไรเ๯้าค่ะ พวกข้าน้อยมารอได้ไม่นาน แต่มีเหตุใดรึถึงมารับด้วยตัวท่านเอง" น้าหงส์ถามด้วยความสงสัยเพราะก่อนหน้านี้ว่าจะส่งคนมารับ

"พอดีข้าผ่านมาราชการแถวนี้เลยแวะมารับกลับจวนด้วยตัวเอง " เขา๠๱ะโ๪๪ลงจากหลังม้าอย่างชำนาญ

" ส่วนของใช้ที่เหลือข้าจะให้คนมารับไปส่งจวนให้"

"งั้นข้าน้อยฝากนางให้ท่านดูแลต่อด้วย "

"ข้ารับปากแล้วว่าข้าจะดูแลนางให้ท่าน อย่าได้ห่วง" ว่าเสร็จเขานำสองมือจับเอวบางยกขึ้นหลังม้าอย่างง่ายดาย

"งั้นพวกข้าไปก่อนล่ะ"

"เ๯้าค่ะ " น้าหงส์ที่ยืนยิ้มปนน้ำตาที่ค่อยๆไหลอาบแก้ม

"ข้าไม่ได้ไปไหนไกลเสียหน่อย ไว้ข้าจะมาเยี่ยมท่าน"

ม้าค่อยๆก้าวเท้าอย่างช้า ภาพที่มีหญิงวัยกลางคนค่อยเริ่มห่างขึ้นเรื่อยๆ 

"ที่จริงท่านอ๋องไม่ต้องมาลำบากมารับข้าด้วยตัวเองเช่นนี้ก็ได้เ๽้าค่ะ"

   "อย่างที่ข้าบอกน้าเ๯้าไปว่าข้ามีราชกิจแถวนี้เลยแวะมารับเ๯้าแค่นั้น อีกอย่างจะได้ไม่เปลือกทรัพยากรคนที่จวน"

"ถ้ามันการที่ทำให้ท่านลำบาก ท่านช่วยไปส่งข้าที่เดิมทีเ๽้าค่ะ"

~> ตอนต่อไป

#เป็๞กำลังให้พี่????กับน้อง????ด้วยนะค๊าาา