จิรฐาเดินวกไปวนมาอยู่ในห้องนับสิบๆ รอบ เพราะไม่รู้จะตัดสินใจยังไง แต่ความหวาดกลัวทำให้ไม่กล้าคิดไม่ ฟันธงลงไป เลขาแม่ที่ยังคงนั่งทำงานอยู่ในห้องแม้จะค่ำมืดแล้วจึงกลายเป็ที่พึ่งสุดท้ายในยามยากให้
“อะไรนะคะคุณแอ๊น!!! ไม่ได้นะคะมันบาป ชีวิตทั้งชีวิต เขาไม่ได้ผิดอะไรจะฆ่าเขาไม่ได้ค่ะ”
อาทิตยาใไม่น้อย แต่ก็คาดเดาเอาไว้แล้วว่าเื่นี้ต้องอยู่ในความคิดของเด็กทั้งสองเป็แน่ โดยเฉพาะฝ่ายชายที่มักง่ายได้แล้วก็ยังสร้างปัญหาให้อีก แถมยังแก้ด้วยหนทางอันไร้มนุษยธรรมอีก จิรฐาเองก็ไม่รู้จะทำยังไง เพราะสับสนเหลือทน
“บาป!!! แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ ฉันปวดหัวไปหมดแล้วนะ”
เลยขึ้นเสียงอย่างลืมตัว แล้วปล่อยโฮออกมาเพราะไม่มีที่ระบาย พอมีคนมาร่วมรับรู้ปัญหาแล้ว ความอ่อนแอเลยเริ่มคืบคลานเข้าเล่นงาน อาทิตยาทั้งโมโหเมื่อถูกเด็กอมมือตะคอกใส่ อีกใจก็สงสาร จึงตั้งสติตัวเองให้ดีเพื่อหาทางออกช่วยกัน
“คุณแอ๊นโทรไปบอกว่าไม่ตกลง ให้เขาเอาเื่นี้ไปบอกผู้ใหญ่ของเขาได้เลย”
จิรฐาลังเลอยู่นาน ในที่สุดก็กดมือถือไปหาแฟนหนุ่ม คุยกันอยู่หลายนาทีไม่รู้เื่ จึงส่งให้อาทิตยา
“ไม่ได้!!! ฉันจะไม่ยอมให้คุณแอ๊นทำบาปแน่ ฉันไม่รู้และไม่สนว่าคุณจะเป็ยังไง แต่คุณต้องบอกพ่อแม่คุณ ถ้ากลัวถูกด่ ก็ไปบอกใครก็ได้ที่คุณพอจะปรึกษาได้ แล้วมาช่วยกันหาทางออก ไม่กล้า!!! งั้นนัดวันมาฉันจะไปคุยเอง”
จิรฐาจ้องเลขาแม่ตาเขม็ง หายใจไม่ทั่วท้องเอาเสียเลย
“เขาไม่กล้าคุยกับใคร พ่อแม่ดุมาก เลยจะนัดให้ตะวันไปคุยกับอา จะบอกคุณแอ๊นใสอีกทีว่าวันไหน”
“เหรอ แล้วจะทำยังไงต่อดีล่ะตะวัน”
จิรฐาเสียงอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาแห่งความหวาดกลัวและสับสนก็มีมากขึ้นเช่นกัน จนอาทิตยาต้องถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ต้องรอผู้ใหญ่เขาก่อน แต่ตะวันแนะนำให้คุณแอ๊นเตรียมใจไว้เลยนะคะ รับรองว่าต้องเป็เื่ใหญ่แน่ คนจะเกิดทั้งคน เราปิดได้ไม่นานหรอกค่ะ ถ้าทางโน้นติดต่อมาคุณแอ๊นก็รีบมาบอกตะวันก็แล้วกัน”
“ตะวันๆ พี่เฟี๊ยสโทรมาบอกเมื่อกี้ว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะมารับเราไปหาอาของเขา” อีกสองวันต่อมา จิรฐากลับจากโรงเรียนได้ไม่กี่นาทีก็ลงมากระซิบบอกเลขาแม่ที่กำลังยุ่งกับเอกสารตรงหน้า เคราะห์ดีที่คืนนี้คุณผู้หญิงไม่ได้หิ้วไปไหนด้วย
“ทำไมจะมารับล่ะคะ เราไปเองก็ได้แค่บอกที่นัดหมายมา” เพราะไม่เข้าใจอีกฝ่าย
“ไม่รู้เหมือนกัน อย่าถามมากได้มั้ย ฉันจะขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเราก็ไปรออยู่หน้าประตูใหญ่ แค่นี้นะ”
จิรฐาออกจากห้องไปแล้ว อาทิตยาได้แต่นั่งงวยงงอยู่ครู่ ก่อนจะรีบจัดเก็บโต๊ะให้เรียบร้อย คว้าข้าวของลงกระเป๋าสะพายอย่างเร่งด่วนพอดีกับจิรฐาก็ลงมา กำลังจะเดินออกหน้าบ้านอยู่แล้วรถจิรเดชดันแล่นเข้ามา
เลยต้องเดินกลับไปทางห้องครัวแทน เลขาสาวพยักหน้าให้ผ่อนเป็อันรู้กันว่ากำลังหาทางแก้ไขปัญหาอยู่ สองร่างลัดเลาะไปหลังสวน เดินไปอีกหลายร้อยกว่าเมตรเพื่อออกประตูเล็กหลังบ้าน
จิรฐารีบบอกจุดนัดหมายใหม่กับแฟนหนุ่ม ไม่กี่นาทีรถยุโรปหรูก็แล่นโฉบเข้ามา และแล่นออกไปเมื่อสองสาวเข้าไปนั่งเรียบร้อยแล้ว
“ผมจะพาไปบ้านอา อยู่แถบชานเมือง”
หนุ่มน้อยตอบเมื่ออาทิตยาถามเป็เื่แรก จากนั้นรถทั้งคันก็เงียบกริบ กระทั่งไปถึงปากซอยเล็กๆ เปลี่ยวๆ ไม่มีบ้านคนสักเท่าไหร่ ในเวลาฟ้าใกล้ปิดบรรยากาศก็ออกจะน่ากลัวไม่น้อย
พอไปถึงอาทิตยาไม่อยากก้าวเข้าขาออกจากรถเลย รอบบ้านก็รกร้าง แถมในบ้านก็เหมือนไม่ได้เก็บกวาดเป็อย่างดี
“ไหนล่ะอาของคุณ”
เมื่อไม่มีใครอยู่ อาทิตยาจึงหันไปถามทันที หนุ่มน้อยไม่ทันจะได้ตอบ มือถือของเขาก็ดังขึ้น
“อีกหน่อยอาจะมา บอกว่าให้รอก่อนเพิ่งเลิกงาน รถก็ติดอาจจะช้านิดหนึ่ง”
อย่างน้อยๆ คงต้องกินเวลาเกือบสี่สิบนาทีแน่ เลขาสาวคิดในใจแค่นั้น แต่เพียงสิบนาทีก็มีเสียงรถเข้ามาจอด อาทิตยาอยากจะลุกไม่ คิดอีกทีก็กลัวจะเสียมารยาท เลยนิ่งไว้ก่อน เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในบ้าน แถมเป็เพียงหนุ่มนักศึกษารุ่นเดียวกับเฟี๊ยสถึงสี่คน อาทิตยาทักท้วงทันที
“อ้าว!!! ไหนล่ะอาของคุณ”
“อาไอ้เฟี๊ยสไม่ว่าง ผมกับเพื่อนๆ มาแทน”
หนึ่งในสี่ส่งเสียงห้วนไปหา จนหญิงสาวไม่พอใจ กำลังจะอ้าปากพูด แต่สองในสามก็ย่างสามขุมเข้ามาหา หลังจากหนุ่มเสียงห้วนพยักหน้าให้เหมือนเป็การสั่งงาน อาทิตยาเห็นว่าไม่ใช่เื่ปกติแน่เลยรีบลุกขึ้นหันไปหาจิรฐาหมายจะชวนกลับบ้าน
“นี่คุณปล่อยฉันนะ! พวกคุณจะทำอะไร!”
แต่ก็ถูกสองหนุ่มล็อคสองก่อน แม้พยายามดิ้นก็ไม่หลุด จิรฐาเห็นดังนั้นกำลังจะลุกไปช่วยก็ถูกแฟนหนุ่มกับอีกหนึ่งหนุ่มที่เหลือเดินเข้ามาล็อคแขนไว้เช่นกัน จึงร้องเอะอะโวยวายขึ้น
“พี่เฟี๊ยส!!! ปล่อยแอ๊นนะ!!!”
“เงียบน่าแอ๊น!! อยู่เฉยๆ แล้วจะดีเอง” เฟี๊ยสร้องสั่งแฟนสาวด้วยสีหน้าตระหนกเช่นกัน
“ไม่เงียบ!!! พี่เฟี๊ยสปล่อยแอ๊นกับตะวันนะ!!! ช่วยด้วยๆ!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย ช่วยด้วยๆ!!!!!!”
‘เผี่ยะ’ แก้มข้าวของจิรฐาถูกหนุ่มเสียงห้วนที่ดูเหมือนจะเป็หัวหน้าทีมเดินเข้ามาแล้วตบอย่างแรงไปหนึ่งฉาด
“โอ๊ย!!! แกมาตบฉันทำไมไอ้บ้า!!!”
นอกจากจิรฐาจะร้องออกมาเพราะความเจ็บและโกรธแล้ว ทุกคนในบ้านต่างเงียบอื้งไปตามๆ กัน โดยเฉพาะอาทิตยาที่รู้ในทันทีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย
ไม่แน่อาจจะถึงกับชีวิตก็เป็ได้ ถ้าไม่รีบหาทางออกไปจากบ้านหลังนี้และกลุ่มคนพวกนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้น เท้าจึงรีบยกแล้วกระทืบลงกาเท้าของคนที่ล็อคแขนไว้อย่างแรง
“โอ๊ย!!! อีบ้าเอ้ย แม่งเจ็บชิบหาย”
จนมันเผลอปล่อยแขน อาทิตยาได้โอกาสรีบสลัดออกจากมืออีกคน แล้วตรงไปผลักอีกสองคนที่ล็อคแขนจิรฐาไว้ แต่ไม่สำเร็จเลยถูกคว้าผมด้วยหัวหน้าทีมแล้วกระชากจนแทบจะหลุดออกทั้งยวง
“โอ๊ย!!!”
“เก่งนักนะอีนี่”
ปึ้ก ตามด้วยกำปั้นของไอ้หัวหน้าทีมอัดไปตรงท้องน้อยเต็มแรงหนึ่งหมัด มันเจ็บอย่างไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตจนเข่าอ่อนเกือบจะล้มไปหากไม่มีสองหนุ่มเดิมมาหิ้วปีกไว้
“ตะวัน!!! พี่เฟี๊ยสปล่อยแอ๊นนะ”
จิรฐาร้องเสียงหลงด้วยความใ แฟนหนุ่มนามว่าเฟี๊ยสก็ใไม่น้อย และงงกับเื่ที่เกิดขึ้นจนทำอะไรไม่ถูก จึงเอ่ยถามเพื่อน
“เอ้ย! แกต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอวะ ไหนมึงบอกว่าแค่จะพาแอ๊นไปทำแท้งไง ทำไมต้องทำร้ายเขาด้วยล่ะ”
“กูคงไม่ต้องทำแบบนี้! ถ้ามึงไม่ทะลึ่งให้อีบ้านี้เข้ามายุ่งด้วย! ป่านนี้กูคงได้พาแฟนมึงไปคลีนิกได้แล้ว อย่ามัวมาถามอยู่เลยรีบๆ ทำเถอะเื่จะได้เสร็จๆ เอ้ย! มึงสองคนเอาอีนี่ไปขึ้นรถ ส่วนมึงสองคนเฝ้าอีนี่ไว้ ถ้ามันแหกปากร้องก็เอาผ้าอุดปากไว้ ถ้ามันดิ้นมากก็มัดมันไว้จนกว่าพวกกูจะกลับมา เข้าใจมั้ย”
สามหนุ่มพยักหน้ารับคำสั่งอย่างพร้อมเพียง ยกเว้นเฟี๊ยสที่มีสีหน้าหวาดกลัวกับคำสั่งเพื่อนใหม่ที่ทำตัวเป็นักเลงรังแกผู้หญิงไปแล้ว กระนั้นเขาก็ยังทำตามคำสั่งด้วยการเข้าไปจับแขนแฟนสาว
“ปล่อยพี่เฟี๊ยส!!! แอ๊นไม่ไปไหนทั้งนั้น ปล่อยบอกให้ปล่อย!!!”
จิรฐาดิ้นรนสุดแรง ขาก็ถีบแฟนไปด้วย ตัวก็ขืนไม่ยอมไปง่ายๆ
“ช่วยด้วย!!! ใครอยู่แถวนี้ ช่วยด้วยๆ ๆ”
ปากก็ร้องลั่นบ้าน และหากจะมีเพื่อนบ้านอยู่แถวนั้นบ้างคงจะมีใครได้ยินและเข้ามาช่วยได้ แต่นี่ไม่มีใครผ่านมาเลย จนในที่สุดขาที่ถีบสองหนุ่มสะเปอะสะปะไปทั่ว เจ็บไม่น้อยจนเผลอปล่อยมือ
“เอ้ย!!! อะไรวะ ผู้หญิงคนเดียวมึงสองคนเอาไม่อยู่”
หัวหน้าทีร้องลั่นเมื่อจิรฐาหลุดพ้นจากพันธนาการได้ แล้วออกวิ่งไปหาประตูบ้าน แต่ถูกหัวหน้าทีมวิ่งไปขวางแล้วคว้าแขนเอาไว้ได้ทัน
“จะไปไหนมานี่เลย! ฉันกำลังจะช่วยให้เธอกับไอ้เฟี๊ยสหมดปัญหาบ้าบานั่นอยู่นะ คลีนิกอยู่แค่นี้มารีบไปทำให้มันเสร็จๆ เพราะฉันเบื่อที่จะฟังแฟนเธอเอาปัญหามาสุมใส่ฉันหัวเต็มทีละ”
“ปล่อยฉันนะ!!! บอกให้ปล่อยฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะกลับบ้าน ปล่อย!!!”
แต่จิรฐาไม่ยอมทำตามง่ายๆ การฉุดกระชากลากถูกจึงเกิดขึ้นอีก เมื่อสู้แรงชายไม่ได้จิรฐาเลยงับแขนหัวหน้าทีอย่างแรง
“โอ๊ย!!! อีบ้านี่!!! ดีดดิ้นนักนะมึง นี่แน่ะ!!!”
จนร้องเสียงหลงด้วยความเ็ป เลยตบไปหนึ่งเผี่ยะ ก่อนจะจับร่างเล็กที่กำลังมีชีวิตน้อยๆ อยู่ในท้องเหวี่ยงไปสุดแรง จนถลาไปชนกับรถที่จอดอยู่ เฟี๊ยสกับอีกสามเพื่อนได้แต่ยืนดูเพราะใและทำอะไรไม่ถูก และไม่คิดว่าเ้าเพื่อนที่เป็เ้าของแผนจะทำร้ายผู้หญิงท้องได้
“โอ๊ย!!!”
จิรฐาร้องเสียงหลงไม่แพ้กัน เมื่อเ็ปไปทั้งร่าง แล้วค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น
“พี่เฟี๊ยสช่วยแอ๊นด้วย โอ้ย!!!”
ปากก็ร้องเรียกแฟนหนุ่ม ท้องน้อยก็เจ็บจนแสนจะทานทน น้ำตาลไหลอาบแก้มเป็ทาง ไม่นานก็รู้สึกเปียกแฉะตรงต้นขาก้มลงดูเห็นสีแดงเข้มทะลุสกินนี่ยีนส์สีขาวออกมา
ด้วยความสงสัยจึงเอื้อมลงไปแตะแล้วยกขึ้นมาดม ถึงได้กลิ่นคาวเืก็คละคุ้งไปหมด ชวนให้อาเจียนจนต้องเบือนหน้าหนี
“คุณแอ๊น!!!”
อาทิตยาที่พอทุเลาจากอาการจุกรีบสลัดสองแขนออกจากสองหนุ่มวิ่งออกไปหาจิรฐาด้วยความใกับเืเปอะเปื้อนมือ สี่หนุ่มเองก็อ้าปากค้างเมื่อเห็นเืสดๆ ไหลออกมาเปื้อนกางเกงขาวเต็มไปหมด
“เอาไงดีล่ะแก!!! แบบนี้ฉันไม่เล่นด้วยหรอกนะ พ่อกับแม่รู้เอาตายแน่!!!”
หนึ่งหนุ่มหันไปหาหัวหน้าทีมด้วยท่าทีตื่นตระหนก และไม่คติดจะรอฟังคำใดๆ ก็วิ่งออกจากบ้านอย่างไม่คิดชีวิต แล้วอีกสองก็เผ่นอีก ตามติดด้วยหัวหน้าที่เผ่นขึ้นรถแล้วขับตามลูกน้องออกไปเช่นกัน
“เอ้ย!!! รอฉันด้วยสิวะ!!! ไอ้ห่า!!! ทิ้งกูได้ยังไงไอ้เพื่อนเวร!!!”
ไม่เว้นแม้แต่เฟี๊ยสที่ใจนลืมทุกสิ่งทุกอย่าง จนกระโจนไปในรถแล้วขับหนีไป ไม่แม้แต่จะหันหลังมองแฟนสาวแม้แต่หางตา อาทิตยาทั้งใทั้งห่วงว่าลูกในท้องจิรฐาจะไม่ปลอดภัย รีบพยุงจิรฐาให้ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก
“เราต้องไปหาหมอด่วนค่ะคุณแอ๊น พอจะเดินไหวหรือเปล่าคะ”
“โอ๊ย!!! ฉันเจ็บตะวัน เจ็บตรงนี้เจ็บมาก!!!”
จิรฐาชี้ไปที่ท้องน้อย ใบหน้าก็เหยเกด้วยความเ็ป
+++++
****** ขออนุญาตแจ้งอีกทีนะคะ ว่านิยายทุกเื่จะลงให้อ่านได้ราว 70% เท่านั้นค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะถ้าทำให้ค้างคา แต่กันเกราเชื่อว่านักอ่านที่น่ารักทุกท่านจะเป็กำลังใจต่อให้ด้วยการตามหาหนังสือมาไว้ในอยู่แล้วค่ะ ******
ยิ้มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
และหนึ่งคอมเม้นต์ของท่าน คือหนึ่งแรกผลักดันและกำลังใจของคนเขียนนะคะ แต่ก็ยินดีต้อนรับและขอบคุณนักอ่านเงาทุกท่านด้วยค่ะ
รู้งี้แล้วอย่าลืมเม้นท์ให้เค๊าหลังอ่านด้วยนะตะเอง
เข้าไปทักทาย พูดคุย หรือติชมผลงานได้
ตามเพจด้านล่างนี้เลยนะคะ
ยินดีต้อนรับทุกๆ ท่านค่ะ และยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ
สงวนลิขสิทธิ์ตามกฎหมาย
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. ๒๕๓๗
ห้ามหยิบยก คัดลอก หรือดัดแปลงส่วนใดส่วนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้ รวมทั้งถ่ายทอด ถ่ายเอกสาร สแกน ในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น เว้นเสียแต่จะได้รับอนุญาตจากผู้ประพันธ์เป็ลายลักษณ์อักษร ยกเว้นเพื่อการประชาสัมพันธ์อันเป็ประโยชน์แก่หนังสือเล่มนี้เท่านั้น
1K
