ก่อนเ้าสำนักน้อยจะกระแอมไอ ประหนึ่งว่าตอนนี้มีใครบางคน กำลังลืมการตัดสินไปแล้ว แค่ก! แค่ก! “ท่านผู้ดูแลศิษย์สายนอก!”
ผู้าุโ จั๋ว รีบกล่าวออกมาทันที ขณะยังไม่หายใ พลังหมัดของว่ายเปียว คล้ายคุกคามศิษย์สายใน ได้เชียว
ก่อนกล่าวขานหมายเลข 211 ยิ้มหน้าเบิกบานไปที่กลุ่มคนผ่านการคัดเลือก5คน เป็ศิษย์สายใน “เท่านี้ก็ครบ คนที่จะมาเป็ศิษย์สายในแล้ว… แสดงความยินดี กับพวกเ้าด้วย ฮ่าๆ !”
เมื่อถอยประสานฝ่ามือ อย่างนอบน้อม ยกหน้าที่ให้เ้าสำนักน้อย ผู้าุโสูงสุด แม่เฒ่าชราด้านหลังทำหน้าที่ต่อ
พวกศิษย์พี่ ว่านหลง ศิษย์พี่หลี่เยว่ ศิษย์พี่รั้วเฉินกวาง ต่างก็ลอบมองตากัน ใน5คนพวกเขา เกิดสิ่งประหลาดขึ้นมาแล้ว
ครั้นสิ่งแปลกปลอมอย่าง ว่ายเปียว ปู้หาญซาน ที่มาเป็ที่4 กับเป็อันดับ5 ผู้กลายเป็ศิษย์สายใน มายังไม่ถึงปี เป็อะไรที่เกิดขึ้นยากมาก
โอกาสนั้น แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนด้วยซ้ำ
ศิษย์สายนอกหลายคนคอตก เป็หมาหงอย ต่างก็มีสีหน้าหลากหลายอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็เสียดาย ความผิดหวังที่ฉายชัด
แต่ก็มีบางคนในกลุ่มศิษย์สายนอก อดไม่ได้เผยความหวาดกลัว โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่ายเปียว กลายเป็ศิษย์สายใน
จะต้องกายเป็ปุ๋ย ดินกลบฝังหน้า อย่างแน่นอน เมื่อถูกพี่ใหญ่อันดับหนึ่งสำนักมารบูรพา หมายหัวเขาไว้ตัว ใหญ่ๆ
พร้อมเ้าสำนักน้อย เฟยเทียน เดินมารับพวกว่ายเปียว เตรียมขึ้นเส้นทางฝึกฝนของศิษย์สายใน พื้นที่พวกเขา ไม่อาจเหยียบย่างกรายขึ้นไปได้
“พวกเ้าทำได้ไม่เลว จริงๆ แต่การเป็ศิษย์สายในเอง ก็เหมือนก้าวแรกเท่านั้น การแข่งขันที่แท้จริง กำลังรอคอยพวกเ้าอยู่…”
พวกว่านหลงศิษย์พี่กลุ่มหน้าต่างก็ประสานฝ่ามือ อย่างนอบน้อม ขานรับ เ้าสำนักน้อยขึ้นมากันเป็สาย ที่ดวงตาเปล่งประกาย คาดหวัง
พร้อมกลุ่มพวกศิษย์พี่สายในเดินมารวมตัวกัน ด้านหลังเ้าสำนักน้อย คล้ายเกิดสภาวะกดดันบางอย่าง
เฉียนกวงจิน จู่ๆ จะเอ่ยเสียงเนิบนาบ กล่าวยื่นข้อเสนอขึ้นมา “แล้วเหตุใดเราไม่มอบโอกาส ความยากลำบาก ให้พวกเขาได้เห็นก่อนเล่า เ้าสำนักน้อย เฟยเทียน?”
ศิษย์สายใน คนอื่นๆ ได้ยิน ต่างก็เริ่มแสยะยิ้มมุมปาก เล็กๆ ขึ้นมา ที่พยักหน้ากัน รัวๆ “อืมๆ ก็ไม่เลวเหมือนกัน จะได้ให้พวกเขาเห็น การเป็ศิษย์สายในก็ไม่ได้สบายขนาดนั้น”
ว่ายเปียว ก้มหน้า ลอบมองเฉียนกวงจิน ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ ก็แทบอยากคำรามออกมาแล้ว “มาถึงก็คิดเล่นงานข้าแล้วไง ไอ้เ้าหน้ายื่นเหมือนม้า พ่อปัดตบให้ปากยุบเข้าที่เลย นิ”
ซึ่งว่ายเปียวก็ได้แต่คิด ปากขมุบขมิบในใจเท่านั้น เมื่อเห็นเ้าสำนักน้อย หรี่ดวงตา ขบคิดอย่างจริงจัง
ศิษย์พี่ลู่เฉิน ผู้เป็อันดับสอง ที่อยากจะช่วยเหลือว่ายเปียวตอนนี้ ยังทอสีหน้าปั้นยาก
ไม่เว้นแม้แต่ศิษย์พี่ มู่หลง ที่พาว่ายเปียวมาที่นี่ พลางเม้มปากของนางไว้จนแน่น ก่อนจะคลายมันลง กลอกดวงตาเชิดขึ้น
เมื่อเวลานั้นผู้าุโลำดับหนึ่ง เซินชาง อาจารย์ของ ศิษย์พี่ใหญ่อันดับหนึ่งกล่าวสำทับขึ้น ชนิดไม่ไว้หน้า ผู้าุโสูงสุดอย่างแม่เฒ่าชรา เจี่ยเจี่ย
ศิษย์หลายคน ต่างก็ไม่กล้าขัด เมื่อแม่เฒ่าชรา ถือไม้เท้า ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา
“ไหนๆ พวกเ้าก็จะเข้ามาเป็ศิษย์สายในแล้ว ผู้าุโอย่าง ข้าจะมอบโอกาสให้พวกเ้าได้ประลอง่ชิงอันดับ จากศิษย์พี่ โดยไม่นับผลแพ้ชนะ การประลองในครั้งนี้แล้วกัน…”
“หากจะเป็ปลาในคูน้ำ หรือเป็ปลาแหวกว่าย ผ่านประตูทอง กลายเป็ัที่แท้จริง เราก็มาดูความกล้า องอาจ ของพวกเ้ากัน”
“ไอ้แก่คำพูดสวยหรู จริงๆ ก็แค่อยากให้พวกศิษย์พี่ โชว์พลัง ข่มขู่ กดหัว พวกเราไว้ ก็เท่านั้นมากกว่า” ขณะว่ายเปียว อยากจะก่นด่า ชายชราเป็บ้าเป็หลัง ให้หายเจ็บแค้นในใจ
มันก็เป็่เวลา เสี้ยวกะพริบตาเท่านั้น ที่คนอื่นๆ พร้อมใจกันถอยฝีเท้า…ลง
ฉับพลันกลายเป็ว่ายเปียว ไม่ได้ดูคนอื่นๆ ‘กระทำ’ ต้องทำหน้าโง่งมขึ้นมาแล้ว เมื่อเขายืนโดดเด่น อยู่หน้าแถวคนเดียวแล้วตอนนี้
“พวกเ้า!” ซึ่งว่ายเปียว เบ้ปาก จะอยากจะชูนิ้วกลาง ใส่พวกเขาทันที
ผู้าุโ ตบมือ ฉีกยิ้มกว้าง ในแววตาฉายประกาย สภาวะพลังบางอย่างกดดัน ให้ผู้คนต้องยำเกรง “ฮ่าๆ ในที่สุด เราก็ได้พบเจอผู้กล้า ประลองกับศิษย์พี่สายในแล้ว”
ว่ายเปียว หนังตากระตุก ถี่ยิบ ที่หันไปมองทางพวกศิษย์พี่ ‘แบบนี้ ก็ไม่มีที่ให้ถอยแล้วซิ!’
“เชิญเ้าหนู เลือกคู่ต่อสู้ เถอะ!” เสียงนั้นเอ่ยสั่ง ประหนึ่งคำประกาศิต…ให้ว่ายเปียว ต้องกวาดตามอง
ก่อนสายตาขอทาน จะไปหยุดที่ศิษย์พี่ มู่หลง
ทุกคนเกือบจะฮือฮากันขึ้นมาแล้ว “หรือว่า เ้าว่ายเปียว จะท้าศิษย์พี่หญิง นางมารประลอง กัน?”
“อืมๆ”
ว่ายเปียว จ้องหน้านางอยู่ครู่หนึ่ง ยิ่งทำให้ เฉียนกวงจิน เกิดความไม่พอใจ ครั้นยังจำตอนที่ มู่หลงคลี่ยิ้ม ทอประกายให้ว่ายเปียวตอนนั้น มันยังติดค้างอยู่ในใจเขาไม่หาย
ซึ่งแม้ตัวมันยังไม่กล้าอาจเอื้อม แม่นางมู่หลง คนนี้
ศิษย์พี่ใหญ่อันดับหนึ่ง เฉียนกวงจิน อดไม่ได้จะลอบผ่อนลมหายใจ เล็กๆ ที่จู่ๆ ว่ายเปียว ละสายตาจากนางไป
ส่วน มู่หลง นางลอบส่ายหัว นึกว่าอีกฝ่าย จะท้า นางประลอง จริงๆ เสียแล้ว ‘หากเลือกข้า…ข้า ไม่ออมมือให้เ้าหรอกนะ ขอทาน จอมทะเล้น’ พร้อมลอบหัวเราะ ฮี่ๆ
ว่ายเปียว ความคิดหมุนตีกันอย่างวุ่นวาย ‘ไอ้บ้าพวกนี้ ขอบเขตขั้นพลังต่ำสุดก็ ขั้น8 ก่อกำเนิด เลยนะโว๊ย!’
เมื่อมองศิษย์สายใน ไม่ว่าจะคนไหน ไหน เขาก็เอาชนะไม่ได้แน่ จากปราณพลัง กดดันในร่างพวกเขา
“อ่า…เอา”
ชายหนุ่มคล้ายอดรนทนรอไม่ไหว อาสา ท้าประลองกับศิษย์น้อง สร้างผลงานทันที “เอ่อ..ขั้นพลังศิษย์น้อง ยังไม่ถึงเกณฑ์ แค่ระดับ 5เท่านั้น ข้าอ่อนแอแทบจะที่สุดในกลุ่มศิษย์สายในแล้ว น่าจะเหมาะสมที่สุดขอรับ”
ซึ่งก็กลายเป็คำพูดดูถูกดูแคลน ราวกับว่าแค่ศิษย์สายใน ลำดับท้ายๆ คนเดียว ก็สามารถจัดการศิษย์สายนอก อันดับต้นๆ ได้ทั้งหมด
ศิษย์สายนอกต่างก็หน้าดำคร่ำเครียด ไม่เว้นแม้แต่ศิษย์ผ่านการคัดเลือกทั้ง5คน กลายเป็ศิษย์สายในตอนนี้
ขนาดรั่วเฉินกวางที่ยอมให้ดูแคลน รักษาท่าทีของเขาไว้ ยังแค่นเสียงฮึดฮัด ไม่พอใจ
ซึ่งคนที่พอมีพลังเทียบเคียงอีกฝ่ายได้ เกรงว่าจะมีแต่ ศิษย์พี่ว่านหลง ทำตัวไม่สนโลก…ที่มาเป็อันดับหนึ่งแล้ว
ว่ายเปียว แสร้งยิ้ม หัวเราะ เหอะๆ หน้าเคอะเขิน อย่างไร้ทางเลือก “งั้นเอาตามที่ศิษย์ผู้พี่ ว่าแล้วกัน”
ว่ายเปียวขึ้นสู่สนามประลองทรงเกียรติอีกครั้ง…เมื่อไม่มีทางเลือกอีกต่อไป
เหลินชิว จะรีบกล่าวออกมา ที่ะเิขุมพลัง ปราณเส้นสายหนึ่งมาหุ้มในฝ่ามือ “ข้าจะใช้พลัง ไม่ถึง5ส่วน จัดการเ้าแล้วกัน”
ทว่าในใจมันคลี่ยิ้มเ้าเล่ห์ นี่ถือเป็พลังกว่า7ส่วน ของมันเชียว
มีหรือว่ายเปียวหรี่ตา จะมองแสงปราณพลัง แฝงไว้ที่หมัดอัดแน่นนั้น ไม่ออก
“ชิ! ไอ้บ้านี่ กะป่นกระดูกข้าเต็มที่ เลยนี่หว่า!” ขณะทำปากขมุบขมิบไม่ขาด กับความหน้าด้าน หน้าทนของอีกฝ่าย
พร้อมเสียงกล่าวเตือนดังขึ้น “ศิษย์น้อง ระวังหมัดข้าให้ดี” วูม!
ว่ายเปียว เห็นการโจมตี พุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความโอหัง
ชิ! เขารีบกินเม็ดยาะเิเืสัตว์มายาทันใด วูม! ที่ขุมพลัง พร้อมเืในร่างถูกกระตุ้นขึ้น
ซึ่งมันล้วนอยู่ในสายตา ลู่หนิง คนสำนักมารโอสถที่เป็แขกมาเยือน
พร้อมร่างว่ายเปียวที่เืภายในกายสูบฉีดเต้น เร้าๆ อย่างรุนแรง ไม่ได้ะเิพลังอะไรออกมาแม้แต่น้อย
ที่สายเืเต่ามายาไปรวมตัวภายในไขสันหลังว่ายเปียว ไม่ปรากฏร่างกาย เป็สัตว์อสูรแบบแต่เก่าก่อน
ทว่าผิวกายคล้าย เกิดแผ่นฟิล์ม บางๆ ห่อหุ้มร่างกายว่ายเปียวไว้ ให้ฉีกยิ้มมุมปาก น้อย ๆ เมื่อการป้องกันที่โดดเด่น สายเืเต่ามายา ถูกปลุกกระตุ้นเต็มที่ ประหนึ่งมีเกาะแข็งป้องกันร่าง
ตู้ม! ว่ายเปียวโดนหมัด กระแทกเข้าไป จังๆ เขา กระเด็นถอยฉาก ออกไปยาว จะลอบคลี่ยิ้มมุมปาก เล็กๆ
เมื่อเม็ดยาะเิสายเืสัตว์มายา ได้ผล ‘ดี ดี แบบนี้ นอนให้อัดทั้งวัน ยังได้เลย’ ครั้นดึงความโดดเด่นสายเืสัตว์มายา การป้องกัน ออกมาใช้ได้จริงๆ
พร้อมว่ายเปียว ลอบไอ แค่ก! แค่ก! เรียกการโจมตี ระลอกต่อไปเข้ามา
427
