ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 98 

        สอบถามจากซิสเตอร์ 

         เดย์เริ่มทำการสอบถามเกี่ยวกับเรื่องของซิลเวอร์ทรายเป็นคนจากโลกของเขาแน่นอนว่าคงจะสามารถพูดคุยกันได้ง่ายๆ 

        ซิสเตอร์ผู้นั้นแสดงใบหน้าสงสัยเธอกำลังเงยหน้าแล้วก็นึกคิดบางอย่าง“คนที่อยู่ภายในโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์มีจำนวนมากถ้าอยากจะรู้ก็คงจะต้องไปลองหาข้อมูลดู”

        “ ถ้าแบบนั้นก็รอสักครู่นะคะ ”เธอค่อยๆลุกออกไป

        หลังจากที่ลุกออกไปผ่านไปสักพักเธอก็ค่อยๆเดินกลับมาพร้อมกับสมุดเล่มนึง

        หลังจากที่เดินกลับมาถึงหย่อนก้นนั่งลงด้านหน้าทำการเปิดสมุดนั้นดู“”

        “ นักบุญศักดิ์สิทธิ์ระดับกลาง ”

        “ เข้าใจแล้วค่ะเป็นนักผจญภัยในตอนนี้ดูเหมือนว่าจะได้รับภารกิจจากโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์แล้วก็เดินทางออกไปจากเมืองหลวง” เธอมองสมุดหมดภายในมือแล้วก็ให้คำตอบ  

        หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นเดย์ก็พยักหน้าตอบรับกลับไปอย่างรวดเร็ว

        เขาเข้าใจแล้วได้คำตอบจากซีสเตอร์ที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        “ ไม่อยู่สินะ ”

        “ ภารกิจของโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์บอกได้รึเปล่าว่าเค้าไปทำที่ไหน”

        “ ขอโทษนะคะโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ไม่สามารถเปิดเผยเกี่ยวกับเรื่องแบบนั้นได้”

        เดย์ก็คิดเอาไว้อยู่แล้วว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็คงจะไม่ให้คำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้

        “ ไม่เป็นไรครับเพียงแค่รู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ภายในเมืองหลวงเพียงแค่นี้ก็พอแล้ว”

        “ จริงสิผมมีเรื่องอยากถามอีกในตอนนี้ที่คุณบอกว่ามีคนจากโลกของพวกเราไปเป็นขุนนางภายในราชสำนัก”  

        “ อ๋อนั้นเรื่องจริงค่ะมีคนจากโลกของพวกเราตอนนี้ได้รับการยอมรับจากราชสำนักของอาณาจักรจูเบียแล้วก็ได้รับตำแหน่งเป็นขุนนางระดับสูง”

        “ ในเพียงเวลาไม่กี่เดือนเขาเองได้รับการยอมรับด้วยสติปัญญาที่ฉลาดเฉลียว”

        “ ในตอนนี้กลายเป็นคนของราชสำนักแล้วก็เป็นที่ยอมรับแก่ผู้คนมากมาย”

        “ แน่นอนว่าเขาเองก็เป็นคนผลักดันทำให้อาณาจักรจูเบียแห่งนี้ยอมรับคนจากต่างโลกอย่างพวกเรา”

        “ พวกเราเองก็จำเป็นต้องขอบคุณคนคนนั้นนะที่ทำให้พวกเราสามารถอาศัยอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ได้”

        เดย์เข้าใจสักทีว่าทำไมอาณาจักรแห่งนี้มันถึงท่ามกลางยอมรับผู้คนจากต่างโลกอย่างพวกเขาที่เป็นตัวตนที่เพิ่มเข้ามาได้ง่ายดายขนาดนี้

        ที่แท้ก็มีคนที่ผลักดันเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ด้านในทำให้ทางด้านราชสำนักและอาณาจักรแห่งนี้ยอมรับคนอย่างพวกเขาได้รวดเร็วมากขึ้น

        “ แต่ถึงแม้ว่าทางราชสำนักจะยอมรับและออกกฎหมายมาแบบนั้นแต่คุณเองก็ควรจะระวังตัวนะคะ” 

        “ เพราะว่าก็มีคนอีกมากมายที่มองว่าพวกเราเป็นตัวอันตรายเรามองเห็นว่าเกี่ยวกับเรื่องนี้มันไม่สมเหตุสมผล”

        “ เรียกได้ว่าพวกเขาหลายคนไม่ชอบขี้หน้าคนต่างโลกอย่างพวกเราจะเท่าไหร่”

        “ ภายในเมืองหลวงแห่งนี้มีคนจากโลกของพวกเราอยู่เป็นจำนวนมาก”

        “ พวกเขาแต่งกายเหมือนกับชุดคนภายในเมืองหลวงเพราะแบบนั้นอาจจะแยกไม่ออกสักเท่าไหร่” 

        “ แต่ในฐานะคนจากโลกเดียวกันและเดินทางมาจากทีเดียวกันขอเตือนว่าให้คุณพยายามระวังตัวเอาไว้”

        “ โดยเฉพาะคุณที่เป็นนักผจญภัยแน่นอนว่ามีคนจากโลกใบนี้มากมายที่ยังไม่ยอมรับพวกเรา”

        “ นผจญภัยอย่างพวกคุณถือว่าเป็นจุดยืนที่อันตรายเป็นอย่างมากสามารถโดนพวกเขาเข้าเล่นงานได้ทุกเมื่อตอนออกไปทำภารกิจหรือว่าตอนไหน ” 

        “ เพราะแบบนั้นเลยอยากจะให้คุณระวังตัวเอาไว้เกี่ยวกับ”

        “ ตัวของฉันไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้นเพราะว่าโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์คือผู้ที่ศรัทธาในเทพธิดา”

        “ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีคนคนในทำร้ายคนภายในโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์อยู่แล้ว”  เธอทำการอธิบายออกมา

        เดย์พยักหน้าตอบรับกลับอย่างรวดเร็ว

        “ ว่าแต่คุณชื่ออะไรอย่างนั้นหรอครับ ”

        “ ลิลลี่… ”

        “ ถ้าแบบนั้นเอาไว้พบกันใหม่ซิสเตอร์ลิลลี่ ”เดย์ค่อยๆลุกขึ้นมาอย่างช้าช้าแล้วเดินออกมาจากโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์

        แน่นอนว่าการเดินทางมาในครั้งนี้เองก็ล้มเหลวเพราะว่าการเดินทางมาในครั้งนี้ของเขาเขาก็ไม่ได้พบสหายของตนเอง

        หลังจากที่เดินทางออกมาจากสถานที่แห่งนั้นเดย์เท้าทั้งสองข้างมาหยุดลงบริเวณด้านหน้าโบสถ์ศักดิ์สิทธิ์

        เดย์ก้มหน้าของตนเองลงเขาคุณคิดบางอย่างอย่างจริงจังอยู่ภายในใจ  “ โลกใบนี้เปลี่ยนไปมากจริงๆ ”

        “ ไม่คิดเลยว่าจะมีการยอมรับพวกเราได้ง่ายดายขนาดนี้”

        “ คนที่เข้าไปอยู่ภายในราชสำนักรับตำแหน่งเป็นขุนนางผลักดันเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้อย่างงั้นหรอ”

        “ จะเป็นคนแบบไหนกัน? ” หลังจากที่ได้ฟังเรื่องเล่าเกี่ยวกับเรื่องนี้ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเดย์รู้สึกสงสัยในตัวตนของคนผู้นั้น

        คนผู้นั้นที่เข้าไปอยู่ภายในน่าจะสำนักและเป็นที่ยอมรับแก่พวกขุนนางมากมายต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

        เดย์กวาดสายตาไปมองบริเวณรอบๆ “ เอาล่ะจะทำยังไงต่อดี ”

        “ ซิลเวอร์ก็ไม่อยู่ภายในสถานที่แห่งนี้แหละตัวของเราจะเริ่มทำความเข้าใจกับเมืองหลวงจากส่วนไหนก่อน…” 

        เดย์แสดงใบหน้าครุ่นคิดกับสิ่งที่เกิดขึ้น

         หลังจากนั้นผ่านไปสักพักเขาตัดสินใจเดินชมเมืองแห่งนี้อย่างน้อยสิ่งแรกที่ควรทำก็คือการสำรวจพื้นที่ก่อนเป็นอันดับแรก

        เดย์เริ่มทำการสำรวจพื้นที่ภายในเมืองหลวงแต่ว่าเมืองหลวงแห่งนี้กว้างขวางเป็นอย่างมาก

        การสำรวจในวันเดียวมันคงไม่สามารถสำรวจได้หมดเดย์ได้สำรวจไปได้เพียงแค่ส่วนเดียวเท่านั้นท้องฟ้ามันก็มืดเสียก่อน

        เดย์ได้ตัดสินใจเข้าพักที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งมันไม่ได้เป็นโรงเตี๊ยมที่มีขนาดใหญ่ตั้งอยู่บริเวณแถบด้านหลัง

        สถานที่อย่างนี้มีราคาที่ถูกเดย์พกเงินติดเอาไว้ประมาณจำนวนหนึ่งเพราะแบบนั้นจึงเข้าพักภายในสถานที่แห่งนี้ได้ 

        ในโรงเตี๊ยมที่เต็มไปด้วยความเงียบสงัด

        โรงเตี๊ยมแห่งนี้มีแขกเข้าพักอยู่เพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น 

        เดย์ยืนอยู่ภายในห้องของตนเองดวงตาจ้องมองออกไปบริเวณด้านนอกที่เต็มไปด้วยความมืดมิด

        ภายในเมืองหลวงแห่งนี้บนถนนเช่นนี้เต็มไปด้วยความมืด

        เขากำลังยืนอย่างสงบนิ่งจ้องมองเมืองหลวงยามราตรีและคิดภายในใจ“ เมืองหลวงที่กว้างใหญ่ผู้คนเองก็มีมากมาย ”

        “ แต่ว่าตัวของเราจะเริ่มจากตรงไหนดี ”

        ในตอนนี้กำลังยืนกอดอกแล้วก็คิดเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นอยู่

        เดย์ที่กำลังยืนอยู่บริเวณตรงหน้าต่างอยู่ภายในหูของเขามันก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา“ ตึ้ง!!! ”

        กลางขึ้นมาภายในหูก่อนที่จะมีข้อความจากระบบปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้า

        [ ระบบ : เควสขับไล่มือสังหาร ระดับ สกิลระดับโกลด์ [Gold] ]

        [ เงื่อนไขเควสขับไล่มือสังหาร   ]

        [ ของรางวัลได้รับค่าSP 400 หน่วย ]

        [ ถ้าทำไม่สำเร็จตาย!!! ]
 

        ข้อสามจากระบบมันปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในตอนนี้เดย์ใช้ดวงตาของตนเองจ้องมองข้อความจากระบบที่มันปรากฏขึ้นมาอย่างประหลาดใจ 

        “ เควสจากระบบตอนนี้เนี่ยนะ…”

        เดย์ตื่นตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นข้อความจากระบบปรากฏขึ้นมาบริเวณ

        เขามองไปทางซ้ายทางขวางุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้

        “ ตึก!! ตึก!!! ตึก!!! ”เสียงฝีเท้ามาบริเวณด้านบนหลังคา

        เดย์แสดงใบหน้าที่ประหลาดใจร่างกายของเขาตื่นตัวอย่างรวดเร็วกระโดดขึ้นไปดูบริเวณด้านบน

        พบเห็นร่างเงากว่าสิบร่างอยู่ด้านหน้า 

        เงากว่าสิบร่างอยู่บริเวณด้านหน้าดวงตาของเดย์เต็มไปด้วยความสงสัยอุทานขึ้นมาอย่างรวดเร็ว“ เจ้าพวกนี้มันอะไรกัน? ” 

        เขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเกี่ยวกับพวกร่างเงาที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเองในตอนนี้

        จบบท