ระยะทางจากอำเภอถึงตัวหมู่บ้านต้องใช้เวลาเดินถึงหนึ่งชั่วโมง อีกทั้งเวลานี้ยังไม่มีระบบขนส่งมวลชน รถยนต์หรือแม้แต่รถมอเตอร์ไซค์ยิ่งเป็เื่ไกลตัว ครอบครัวที่มีฐานะขึ้นมาหน่อยยังมีจักรยานแค่คันเดียว ดังนั้นหาก้าเข้าเมืองถ้าไม่เดินก็ต้องนั่งเกวียนวัว แต่เวลานี้เกวียนวัวคันสุดท้ายที่เป็ของหมู่บ้านข้างๆ ได้ออกเดินทางแล้ว ชายหนุ่มทั้งสามจึงต้องเดินกลับหมู่บ้าน
ระหว่างที่ชายหนุ่มทั้งสามกำลังเดินกลับหมู่บ้าน หลินฉีหนิงกับถังเจี้ยนกั๋วสังเกตเห็นว่าหลินเฉียงเอาแต่นิ่งเงียบมาตลอดทาง หลังจากที่ทั้งคู่พยักหน้าให้กันเป็สัญญาณ
หลินฉีหนิงพูดขึ้น “พี่เฉียง พี่กำลังคิดอะไรอยู่เหรอ ั้แ่ออกมาจากร้านอาหารพี่ก็เอาแต่ทำหน้าเครียดมาตลอดทางเลย”
“นั่นสิ ฉันก็เห็นว่าั้แ่ที่เราสามคนออกมาจากร้านอาหารนายก็เอาแต่นิ่งเงียบ ตกลงแล้วนายกำลังคิดเื่อะไรอยู่” ถังเจี้ยนกั๋วเดินไปตบไหล่หลินเฉียง “เราสามคนโตมาด้วยกันและรักกันไม่ต่างจากพี่น้อง ถ้านายมีเื่ทุกข์ใจอะไรหรือ้าความช่วยเหลือนายก็บอกฉันมาได้ ยกเว้นเื่เดียว...เอ่อ...ยกเว้นเื่เงินน่ะ เื่นั้นฉันช่วยนายไม่ได้จริงๆ ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะช่วยนะ แต่นายก็รู้ว่าครอบครัวฉันมีฐานะยังไง ต่อให้พ่อของฉันจะเป็หัวหน้าหมู่บ้านก็เถอะ เงินเดือนแค่ไม่กี่หยวนจะไปพอเลี้ยงคนทั้งครอบครัวได้ยังไง”
“พี่เจี้ยนกั๋ว พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าตอนนี้พี่ชายของผมขายโสมป่าได้เงินมาตั้งเท่าไหร่ เขาไม่น่าจะคิดเื่เงินอยู่หรอก” หลินฉีหนิงหันไปถามหลินเฉียงอีกครั้ง “พี่อย่าเอาแต่เงียบสิ ตกลงแล้วพี่กำลังกลุ้มใจเื่อะไรอยู่”
“หรือว่าจะเป็เื่บ้านหลังเก่า ใช่แน่ๆ” ถังเจี้ยนกั๋วพูดยิ้ม “เสี่ยวเฉียง ในเมื่อตอนนี้นายก็มีเงินแล้ว ถ้านายเสียดายบ้านหลังนั้นจริงๆ ต่อให้ตอนนี้บ้านของนายจะถูกยึดไปแล้ว นายก็เอาเงินสดไปซื้อมันกลับมาเสียก็สิ้นเื่ ฉันเชื่อว่าหวงเต๋อโห้กับหวงเจ๋อต้องยอมขายบ้านคืนให้นายแน่ พวกเขาเป็คนเมืองแถมฐานะยังร่ำรวย พวกเขาไม่น่าจะมาสนใจที่ดินแปลงเล็กๆ และบ้านหลังเก่าที่ตั้งอยู่ในชนบทอย่างบ้านของนายหรอก”
“เื่นี้ผมเห็นด้วยกับพี่เจี้ยนกั๋ว ถ้าพี่เสียดายบ้านหลังนั้นจริงๆ พี่ก็เอาเงินของพี่ไปซื้อกลับมาก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ ตอนนี้เงินที่พี่มี ให้ใช้ไปอีกสิบปีก็ยังไม่หมดเลยมั้ง” หลินฉีหนิงสนับสนุน
“ฉันไม่ได้คิดเื่บ้านหลังนั้น แล้วฉันก็ไม่ได้เสียดายมันถึงขนาดนั้นด้วย แต่ถ้าแม่ของฉันอยากได้มันคืน ฉันก็จะไปซื้อมันกลับมา แต่ต้องขึ้นอยู่กับราคาด้วย ถ้าราคามันสมเหตุสมผลฉันก็ไม่มีปัญหา พวกนายก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าหวงเต๋อโห้กับหวงเจ๋อเขี้ยวลากดินขนาดไหน ถ้าพวกเขารู้ว่าฉันกับแม่อยากได้บ้านหลังนั้นมาก ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะตั้งเงื่อนไขอะไรให้ฉันลำบากใจหรือเปล่า” หลินเฉียงอธิบายความเข้าใจผิด
“อ้าว...แล้วตอนนี้พี่เครียดเื่อะไรอยู่ล่ะ” หลินฉีหนิงถาม
หลินเฉียงมองถังเจี้ยนกั๋วกับหลินฉีหนิงแล้วพูดด้วยท่าทางจริงจัง “เื่ที่ฉันสายโสมวันนี้คงปิดชาวบ้านไม่ได้ แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่อยากบอกจำนวนเงินที่แท้จริงที่ฉันขายโสมได้อยู่ดี พี่เจี้ยนกั๋ว...พี่ช่วยไปบอกคุณลุงถังทีได้ไหมว่าวันนี้ผมขายโสมได้แค่หนึ่งหมื่นหยวน ถ้ามีใครมาถามก็ให้พี่บอกราคานี้กับพวกเขาไปเหมือนกัน
ฉีหนิง...เื่นี้ขอให้มีแค่เราสามคนที่รู้ แม้แต่แม่ของฉันแล้วก็แม่ของนาย เราก็บอกพวกเธอไม่ได้ ฉันไม่อยากให้มีปัญหาแล้วก็ไม่อยากให้มีคนมานับญาติกับเราโดยไม่จำเป็”
หลินฉีหนิงเข้าใจเป็อย่างดี เดิมคุณปู่หลินกับคุณย่าหลินไม่ใช่คนของหมู่บ้านซุนหลิ่ง แต่ที่ได้ย้ายมาอยู่หมู่บ้านแห่งนี้ก็เพราะพวกเขาถูกญาติพี่น้องขับไล่เพราะไม่อยากแบ่งมรดกที่คุณปู่ทวดทิ้งไว้ให้ คุณปู่กับคุณย่าจึงนำเงินเก็บก้อนสุดท้ายมาตั้งรกร้างที่หมู่บ้านซุนหลิ่ง หากญาติพวกนั้นรู้ว่าพี่ชายของเขามีเงินเก็บหลายแสนหยวน ด้วยความที่แม่ของเขากับคุณป้าสะใภ้เป็คนใจอ่อน ญาติๆ พวกนั้นคงใช้จุดนี้มาสูบเืสูบเนื้อจากพี่ชายของเขาแน่
หลินฉีหนิงรีบรับปาก “ได้เลยพี่ชาย ผมจะไม่บอกเื่นี้กับใครแน่นอน”
ส่วนถังเจี้ยนกั๋วก็เข้าใจดี อย่าว่าแต่ญาติพี่น้องที่จะเข้าหา แม้แต่คนในหมู่บ้านก็คงจะคิดแบบเดียวกัน “ได้! ฉันจะไม่บอกความจริงกับพ่อ ฉันจะบอกว่านายขายโสมได้แค่หนึ่งหมื่นหยวน แล้วนายก็เอาเงินครึ่งหนึ่งไปใช้หนี้นอกระบบในอำเภอแล้ว ส่วนเงินอีกครึ่งหนึ่งนายจะเก็บไว้สร้างบ้านแล้วก็ปรับปรุงโรงเลี้ยงไก่ ชาวบ้านที่จ้องจะหาผลประโยชน์จะได้ไม่กล้ามารบกวนนาย”
หลินเฉียงยกนิ้วโป้งให้ถังเจี้ยนกั๋วอย่างชื่นชม “เยี่ยมเลย! ผมก็เตรียมคำตอบไว้แบบนี้เหมือนกัน ต่อให้ผมบอกว่าผมขายโสมป่าได้แค่หมื่นเดียว แต่ก็คงจะมีคนเข้ามาหาประโยชน์และมาทวงบุญคุณจากผมและแม่ของผมอยู่ดี สู้บอกไปเลยว่าเงินที่มีถูกเอาไปใช้หนี้และจะเอาไปสร้างบ้าน คนอื่นจะได้คิดว่าเงินของผมคงหมดไปแล้ว”
“ถึงจะเป็อย่างนั้นนายก็ยังต้องหาอะไรทำอยู่ดี เพราะถ้านายยังทำตัวี้เีแต่นายกลับมีเงินใช้ไม่ขาดมือ ชาวบ้านก็ต้องสงสัยว่าตกลงแล้วนายขายโสมป่าได้เงินมาเท่าไหร่กันแน่ บางทีอาจมีคนใจกล้าไปถามเื่ของนายที่สถานีขายของป่าเลยก็ได้ ถ้าหัวหน้าหวังไม่ยอมโกหกช่วยนาย ชาวบ้านก็ต้องรู้ว่านายขายโสมป่าได้เงินมาตั้งสี่แสนหยวน ถึงตอนนั้นชีวิตของนายอาจวุ่นวายจนควบคุมไม่อยู่ นายคิดปัญหาข้อนี้ไว้หรือยัง” ถังเจี้ยนกั๋วถามต่อ
“ผมก็คิดไว้แล้วยังไงล่ะครับ โรงเลี้ยงไก่ที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้นั่นยังไง ผมตั้งใจจะปรับปรุงมันขึ้นมาใหม่เพื่อที่จะเปิดฟาร์มไก่ของเราขึ้นมาอีกครั้ง ตกลงที่คุยกันไว้ พี่คิดว่าผมพูดเล่นหรือไง” หลินเฉียงยิ้มให้ถังเจี้ยนกั๋ว “ที่ผมเงียบมาตลอดทางก็เพราะผมกำลังคิดถึงเื่นี้อยู่นั่นล่ะครับ พี่เจี้ยนกั๋ว...พี่รู้จักคนในหมู่บ้านเยอะกว่าผม ถ้าอย่างนั้นผมรบกวนให้พี่ช่วยหาคนงานมาสร้างบ้านแล้วก็ปรับปรุงโรงเลี้ยงไก่ให้ผมทีนะครับ ผมจะให้ค่าแรงวันละห้าหยวนพร้อมข้าวกลางวันแบบเติมไม่อั้น พี่ว่าข้อเสนอแบบนี้จะมีชาวบ้านมาทำงานให้ผมไหม”
“ได้ค่าแรงวันละห้าหยวนกับอาหารกลางวันแบบเติมไม่อั้น เื่ดีๆ แบบนี้ฉันยังกลัวว่าชาวบ้านทะเลาะเพราะแย่งงานกันด้วยซ้ำ เอาเถอะ...ค่าแรงมากงานก็จะเดินได้เร็ว คิดว่าถ้าจ้างคนงานสิบคน ไม่ถึงหนึ่งเดือน บ้านกับโรงเลี้ยงไก่ของนายก็จะเสร็จเรียบร้อย”
ชายหนุ่มทั้งสามเดินกลับมาถึงหมู่บ้านก็ได้เวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว ถังเจี้ยนกั๋วขอแยกตัวกลับบ้าน หลินฉีหนิงกลับไปที่บ้านของเขา ส่วนหลินเฉียงกลับไปที่บ้านหลังเก่าของตนเอง
“แม่ครับ แม่ทำอะไรอยู่เหรอ” หลินเฉียงถามเมื่อเปิดประตูรั้วเข้ามาแล้วเห็นว่าแม่ของตนเองเก็บของไปพลางเช็ดน้ำตาไปพลาง
“พรุ่งนี้ก็จะถึงกำหนดสิบวันที่เราต้องย้ายออกแล้วไง ฉันแค่เสียใจที่เราจะไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้อีกแล้ว” คุณแม่หลินยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา “บ้านหลังนี้เป็น้ำพักน้ำแรงของฉันกับพ่อของแกที่ตั้งใจจะสร้างมันไว้ให้เป็มรดกของแก แต่สุดท้ายฉันก็รักษามันไว้ไม่ได้”
“ถ้าแม่อยากได้บ้านหลังนี้ แม่ลองไปถามหวงเต๋อโห้ดูสิครับว่าเขาจะยอมขายบ้านหลังนี้ให้เราหรือเปล่า”
“ถ้ามีเงินฉันจะยอมปล่อยให้บ้านของเราถูกยึดไหมล่ะ”
“แม่รู้ไหมว่าวันนี้ผมกับฉีหนิงเข้าไปในตัวอำเภอทำไม”
“แกก็คงจะเข้าไปเที่ยวเล่นเหมือนเดิมล่ะสิ”
“วันนี้ผมขึ้นเขาแล้วโชคดีไปเจอโสมป่า ผมก็เลยเอาโสมป่าไปขายที่สถานีรับซื้อของป่าในตัวอำเภอมาน่ะครับ”
“โสมป่า! แกขุดเจอโสมป่าจริงเหรอ แกอย่ามาโกหกฉันนะ”
หลินเฉียงเปิดกระเป๋าสะพายเพื่อให้มารดามองเห็นด้านใน “ผมขายโสมป่าได้เงินมาหนึ่งหมื่นหยวน แม่ยังคิดว่าผมโกหกอยู่ไหม”
คุณแม่หลินไม่ได้สนใจฟังจำนวนเงินให้ชัด เธอสนใจแค่เงินมากมายที่อยู่ในกระเป๋า “แกคงไม่ได้ไปขโมยเงินใครมาหรอกนะ”
“โธ่...แม่มองว่าผมเป็คนยังไงกันเนี่ย ถ้าแม่ไม่เชื่อแม่ก็ไปถามฉีหนิงหรือไม่ก็ไปถามพี่เจี้ยนกั๋วดูสิ สองคนนั้นก็เข้าเมืองไปพร้อมกับผม อ้อ...ถ้ายังไม่เชื่อ แม่ไปถามลุงถังดูก็ได้ ตอนที่ผมขุดเจอโสมป่า ลุงถังก็อยู่กับผมด้วย”
“วันนี้พี่ถังมาหาก็ไม่เห็นเขาจะพูดว่ายังไง เขาบอกแค่ว่าวันพรุ่งนี้จะพาฉันกับอาสะใภ้ของแกไปทำเื่เปลี่ยนกรรมสิทธิ์การถือครองโฉนดที่ดินจากชื่อของคุณปู่ให้มาเป็ชื่อของเรา ส่วนเื่ที่แกขุดเจอโสมป่าไม่เห็นเขาจะพูดถึง” คุณแม่หลินเริ่มมองหาไม้กวาด “แกบอกฉันมาดีๆ ว่าตกลงแล้วแกไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน ถ้าแกทำเื่ไม่ดีมาล่ะก็ ฉันจะตีแกให้ตายเดี๋ยวนี้เลย”
“ผมพูดยังไงแม่ถึงจะเชื่อผมเนี่ย” หลินเฉียงรีบล้วงเข้าไปในกระเป๋าแล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา “แม่ดูสิ นี่คือใบรับรองของสถานีรับซื้อของป่าว่าผมได้เอาโสมป่าไปขายที่นั่นจริงๆ หนังสือทางการพวกนี้ผมไม่เก่งพอที่จะปลอมแปลงมันขึ้นมาหรอกนะ”
คุณแม่หลินอ่านหนังสือไม่ออก แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยเห็นหนังสือของทางการ ตราประทับที่อยู่ตรงมุมท้ายกระดาษเป็ตราประทับของทางการอย่างแน่นอน
คุณแม่หลินลดไม้กวาดลงพร้อมกับถอนหายใจ “ขอแค่แกไม่ไปขโมยของหรือทำความผิดกลับมา แค่นี้ฉันก็โล่งใจแล้ว ว่าแต่แกขายโสมป่าได้เงินมาเท่าไหร่กันล่ะ เงินที่อยู่ในกระเป๋านั่นคงมีอยู่หลายร้อยหยวนเลยสิ”
“หลายร้อยหยวนอะไรกันครับแม่ ผมบอกแม่ไปแล้วไงว่าผมขายโสมป่าได้เงินมาหนึ่งหมื่นหยวน แม่ไม่สนใจฟังผมเลยเหรอ”
“หนึ่งหมื่นหยวน!” ก่อนหน้านี้คุณแม่หลินไม่ได้สนใจฟังลูกชายจริงๆ “แกขายโสมป่าได้เงินมาหนึ่งหมื่นหยวนจริงเหรอ”
“ถ้ายังไม่เชื่อแม่จะลองนับเงินในกระเป๋าดูก็ได้นะ”
“ไม่นับหรอก แกบอกเท่าไหร่ก็เท่านั้น” คุณแม่หลินไม่กล้ารับกระเป๋าจากลูกชาย “แกเก็บเงินไว้เองเถอะ ฉันกลัวจะทำหาย”
“ยังมีอีกเื่หนึ่ง ที่ผมเก็บโสมป่ามาได้ก็เพราะมีเ้าหมาตัวนั้นมาช่วย” หลินเฉียงหันไปมองที่ประตูรั้ว “เสี่ยวเฮยเข้ามาสิ”
เสี่ยวเฮยเดินเข้าประตูรั้วมาอย่างเชื่อฟัง จากนั้นมันก็เข้าไปคลอเคลียอยู่รอบตัวคุณแม่หลิน
คุณแม่หลินเห็นท่าทางแสนรู้ของเสี่ยวเฮยก็ไม่ปฏิเสธ แถมยังดูจะชอบมันมากด้วย “ถ้าแกอยากเลี้ยงแกก็เลี้ยงมันไว้เถอะ อีกอย่างมันช่วยแกขุดเจอโสมป่า แกก็ควรจะตอบแทนมันบ้าง”
“แต่เ้าเสี่ยวเฮยเป็หมาสีดำ แม่ไม่กลัวว่าหมาดำจะเอาโชคร้ายมาให้เราเหรอ” หลินเฉียงแกล้งถามอย่างลองใจ
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเสี่ยวเฮย ในเมื่อโชคร้ายของเราสองคนมีมาก่อนที่จะรับเ้าเสี่ยวเฮยมาเลี้ยงแล้วด้วยซ้ำ”
“แม่ของผมเป็คนมีเหตุผลั้แ่เมื่อไหร่กันเนี่ย ผมคิดว่าแม่จะเชื่อโชคลางจนไม่ยอมให้ผมเลี้ยงเ้าเสี่ยวเฮยแล้วเสียอีก”
“พูดมากจริง ฉันบอกว่าเลี้ยงได้ก็เลี้ยงได้สิ”
ั้แ่วันนั้นเสี่ยวเฮยก็ถือเป็สมาชิกใหม่ของครอบครัวหลินอย่างเป็ทางการ
369
