ทันทีที่เรือเหาะไม้เก่าคร่ำคร่าของสุริยันพุ่งผ่านม่านพลังแสงสีรุ้งเข้าสู่ "เขตแดนา" กฎเกณฑ์ทางกายภาพทั้งหมดที่เคยรู้จักในจักรวาลปกติก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ราวกับก้าวข้ามจากผิวน้ำลงสู่ก้นบึ้งมหาสมุทร
กร๊อบ! เปรี้ยง!
เรือเหาะที่ทำจากไม้จันทน์หอมพันปี ซึ่งแข็งแกร่งพอจะรับการโจมตีของผู้ฝึกตนระดับจอมยุทธ์ได้สบายๆ บัดนี้กลับส่งเสียงลั่นโหยหวน โครงสร้างของมันบิดเบี้ยวและแตกหักเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยภายในเสี้ยววินาที ไม่ใช่เพราะถูกโจมตีจากศัตรู แต่เป็เพราะ "แรงโน้มถ่วง" และ "ความหนาแน่นของอากาศ" ในมิตินี้!
ที่นี่คือเขตแดนา เศษซากของโลกเก่าแก่ที่แตกดับไปเมื่อหลายมหากัลป์ก่อน
แรงโน้มถ่วงของที่นี่รุนแรงกว่าดาวเคราะห์ทั่วไปถึงหนึ่งแสนเท่า! อากาศไม่ได้ประกอบด้วยก๊าซเบาบาง แต่เป็ "ปราณเซียนบริสุทธิ์" ที่ควบแน่นจนหนักอึ้งราวกับปรอทเหลว หากผู้ฝึกตนที่มีตบะต่ำกว่าระดับ "เขตแดนเซียน" (ห้าหมื่นปี) หลุดเข้ามาที่นี่ ร่างกายจะถูกแรงดันอากาศบดขยี้จนกลายเป็ก้อนเนื้อเละๆ ในทันทีโดยไม่ต้องขยับตัว
ร่างของสุริยันร่วงดิ่งลงสู่พื้นเบื้องล่างพร้อมกับเศษซากเรือด้วยความเร็วสูงเสียดฟ้า
ตึง!!
เท้าของเขาััพื้นดินสีแดงฉาน ฝุ่นหินตลบขึ้นเพียงเล็กน้อยและตกลงสู่พื้นอย่างรวดเร็วเพราะน้ำหนักที่มหาศาล สุริยันยืนนิ่ง เข่าทรุดลงเล็กน้อยเพื่อถ่ายเทแรงกระแทก พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแตกร้าวเป็ใยแมงมุมกินวงกว้างไปร้อยเมตร
สุริยันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อากาศที่หนักอึ้งไหลผ่านปอด ราวกับกลืนกินลาวาเหลวเข้าไป
"อืม... ความหนาแน่นของปราณระดับนี้ เทียบเท่ากับแกนกลางของดาวฤกษ์ระดับสูง" สุริยันพึมพำ เขาขยับแขนขาเล็กน้อย เสียงกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บเหมือนประทัดแตก "ร่างกายระดับุ์ะแปดสิบยุคของข้าเพิ่งจะสร้างใหม่ การมาเจอแรงกดดันระดับนี้ถือเป็การตีเหล็กให้เข้ารูปที่ดียิ่ง"
ทันใดนั้น สัญชาตญาณสังหารก็พุ่งวาบเข้ามาจากด้านหลัง!
ฟู่วววว!
เงามืดขนาดมหึมาพุ่งแหวกอากาศลงมาจากยอดเขาหินข้างเคียง มันคือ "พยัคฆ์เกราะศิลาา" สัตว์อสูรเ้าถิ่นที่มีระดับพลังเทียบเท่า "เขตแดนจักรพรรดิเซียน" (ห้าล้านปี)
ลำตัวของมันยาวกว่าร้อยเมตร ปกคลุมด้วยเกล็ดหินสีเทาที่แข็งแกร่งกว่าเหล็กไหลพันเท่า กรงเล็บของมันตะปบลงมาด้วยความเร็วที่เหนือเสียง ฉีกกระชากมิติอากาศจนเกิดรอยแยกสีดำ พลังทำลายล้างนี้เพียงพอจะตบูเาให้หายไปทั้งลูก
สำหรับผู้ฝึกตนทั่วไป การเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิเซียนในสภาพแวดล้อมที่ถูกกดพลังเช่นนี้ คือความตายสถานเดียว
แต่สุริยันกลับไม่หลบ และไม่หันกลับไปมอง
"เ้าแมวน้อย... เ้าคิดว่าเปลือกหินโง่ๆ นั่นแข็งแกร่งนักรึ?"
สุริยันกำหมัดขวาแน่น ไม่มีการเรียกใช้อาวุธ ไม่มีการร่ายคาถา เขาเพียงแค่บิดเอวส่งแรงจากจุดตานเถียน ผ่านกระดูกสันหลัง พุ่งตรงสู่หมัด แล้วชกกลับหลังไปตรงๆ!
แม้พยัคฆ์ตัวนี้จะมีตบะห้าล้านปี แต่พลังของมันกระจัดกระจายและหยาบกร้าน เหมือนก้อนดินเหนียวก้อนใหญ่ ในขณะที่สุริยัน แม้จะมีพลังแปดสิบล้านปี แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าคือ "ความหนาแน่น" พลังของเขาถูกบีบอัดด้วยเคล็ดวิชาจักรพรรดิเอกภพ จนหนาแน่นดุจเพชรที่พร้อมจะตัดเหล็ก!
ตูม!!
หมัดเพียวๆ ของสุริยันปะทะเข้ากับกรงเล็บั์ของพยัคฆ์
ภาพที่น่าเหลือเชื่อปรากฏขึ้น! กรงเล็บที่สามารถฉีกูเาได้ กลับหยุดชะงักกึก แล้วเริ่ม "แตกละเอียด" ไล่จากปลายเล็บ ลามไปถึงกระดูกนิ้ว ลามไปถึงท่อนแขน!
"โฮก... ก๊าซซซซ!!"
พยัคฆ์ร้ายร้องลั่นด้วยความเ็ป แต่มันสายไปแล้ว แรงกระแทกจากหมัดของสุริยันทะลวงผ่านแขน เข้าสู่ลำตัว และะเิออกที่ด้านหลัง!
ผัวะ!
ร่างั์ของพยัคฆ์เกราะศิลาาะเิเป็ชิ้นเนื้อ ฝนเืสาดกระจายไปทั่วหุบเขา แก่นอสูรสีแดงสดลอยคว้างอยู่กลางอากาศ สุริยันคว้ามันมาแล้วบีบจนแตก ดูดซับพลังปราณบริสุทธิ์เข้าสู่ร่างในพริบตา
"รสชาติพอใช้ได้... แต่ยังห่างไกลคำว่าอิ่ม" สุริยันสะบัดเืออกจากมืออย่างเ็า
ในขณะนั้นเอง เสียงฟ้าผ่าดังกึกก้อง พร้อมกับเรือรบสีเงินยวงทรงยาวเรียวสามลำ พุ่งฝ่าเมฆหมอกลงมาจอดลอยอยู่เหนือศีรษะของสุริยัน แรงลมจากการจอดเรือทำให้ป่าหินรอบข้างสั่นะเื
บนหัวเรือลำหน้าสุด มีชายหนุ่มรูปงามสวมเกราะเกล็ดัสีฟ้า คิ้วเรียวเข้ม ที่หน้าผากมีเขาเล็กๆ งอกออกมาสองข้าง บ่งบอกถึงสายเื "เผ่าั" อันสูงส่ง รอบกายเขามีสายฟ้าสีครามวิ่งพล่านตลอดเวลา
ชายหนุ่มผู้นั้นมองลงมาที่ซากศพพยัคฆ์ แล้วหันมามองสุริยันด้วยสายตาประเมินค่าที่เจือไปด้วยความดูแคลน
"ไม่เลว... ใช้เพียงหมัดเปล่าสังหารสัตว์อสูรระดับจักรพรรดิเซียนได้ในหมัดเดียว ทั้งที่เพิ่งเข้ามาใหม่" ชายหนุ่มเผ่าัเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเจือด้วยความหยิ่งยโส "เ้าหนู เ้ามาจากตระกูลไหน? ข้าคือ 'หลง ชิงเทียน' นายน้อยแห่งวังัอัสนีบาต สนใจมาเป็ผู้ติดตามข้าไหม?"
ด้านหลังของหลง ชิงเทียน มีผู้ติดตามระดับ "เขตแดนุ์ะ" (ตบะแปดสิบถึงเก้าสิบยุค) ยืนอยู่ถึงสี่คน! นี่คือขุมกำลังของมหาอำนาจระดับท็อปของจักรวาล
ตัวหลง ชิงเทียน เองนั้น ปลดปล่อยกลิ่นอายระดับ "เขตแดนจักรพรรดิ์ะ" (ตบะเก้าสิบเก้ายุค) ออกมาอย่างชัดเจน เขาอยู่ห่างจากความเป็ "เทพ" เพียงครึ่งก้าว!
สุริยันเงยหน้าขึ้นมอง แววตาเรียบเฉย "ผู้ติดตาม? เ้ากล้าชวนข้าไปเป็ขี้ข้า?"
หลง ชิงเทียนขมวดคิ้ว "ข้าเห็นแววเ้าหรอกนะ ถึงได้เมตตา เขตแดนานี้อันตรายนัก ลำพังระดับุ์ะอย่างเ้า เดินไปอีกร้อยลี้ก็คงตายแล้ว เป็ลูกน้องข้า อย่างน้อยเ้าก็จะมีชีวิตรอดกลับไป... หรือเ้าอยากตายตรงนี้?"
แรงกดดันระดับเก้าสิบเก้ายุค ของหลง ชิงเทียน ถูกกดลงมาใส่สุริยัน หวังจะข่มให้คุกเข่า
แต่สุริยันกลับยืนนิ่ง ไม่สะทกสะท้านราวกับเป็เพียงสายลมพัดผ่าน
"เ้าหนูั..." สุริยันแสยะยิ้ม "เ้ารู้ไหมว่าทำไมเ้าถึงยังติดอยู่ที่ระดับเก้าสิบเก้ายุค ไม่สามารถก้าวข้ามไปสู่ระดับ 'จิติญญา์ะ' (หนึ่งร้อยยุค) ได้สักที?"
คำถามนี้แทงใจดำหลง ชิงเทียน อย่างจัง เขากัดฟันกรอด "เ้าพล่ามอะไร!"
"เพราะรากฐานของเ้ามัน 'กลวง' ไงล่ะ" สุริยันชี้หน้า "เ้ากินโอสถเร่งตบะมากเกินไป พลังของเ้าเหมือนปราสาททรายที่ดูยิ่งใหญ่แต่เปราะบาง... เก้าสิบเก้ายุคของเ้า หากเทียบกับแปดสิบยุคของข้า... มันก็แค่ขยะเปียกน้ำ"
"สามหาว!! ฆ่ามันซะ!!"
หลง ชิงเทียนตวาดลั่น ผู้ติดตามระดับุ์ะทั้งสี่คนคำรามก้อง พวกเขาพุ่งทะยานออกจากเรือรบพร้อมกัน ร่างกายแปรเปลี่ยนเป็เงาแสงสี่สายพุ่งเข้าใส่สุริยันจากสี่ทิศทาง
คนที่หนึ่งใช้วิชาดาบวารี คมดาบสร้างจากน้ำหนักมหาศาลที่บีบอัดจนคมกริบ
คนที่สองใช้วิชาฝ่ามืออัสนี สายฟ้าสีม่วงฟาดเปรี้ยงปร้างทำลายโสตประสาท
คนที่สามใช้วิชาหอกพายุ หมุนควงหอกจนเกิดพายุหมุนที่ฉีกกระชากมิติ
คนที่สี่ใช้วิชาดัชนีศิลา ยิงะุหินที่อัดแน่นด้วยพลังปราณนับล้านปี
พลังทำลายล้างของทั้งสี่คนรวมกัน เพียงพอที่จะจมทวีปใหญ่ๆ ให้หายไปในพริบตา!
สุริยันยังคงยืนนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองการโจมตีทั้งสี่ทิศด้วยความสงบนิ่งจนน่าขนลุก
"ช้า... ช้าเกินไป"
ในสายตาของคนทั่วไป การโจมตีเหล่านี้เร็วดุจสายฟ้าฟาด แต่ในสายตาของสุริยันผู้มี "จิติญญาระดับผู้สร้าง" (แม้พลังกายจะยังตามไม่ทัน) เขามองเห็น "เส้นทางการไหลเวียนของพลังงาน" ของศัตรูอย่างชัดเจน
ผู้ฝึกตนระดับต่ำกว่า "เทพ์" มักจะใช้พลังโจมตีในรูปแบบสามมิติ (กว้าง คูณ ยาว คูณ สูง) แต่สุริยันเข้าใจกฎเกณฑ์ในระดับที่สูงกว่า เขาบิดเบือน "ทิศทางของแรง" ได้เล็กน้อยโดยใช้พลังจิติญญาขั้นสูงขัดขวางการไหลของปราณ
วูบ!
สุริยันขยับตัวเพียงเล็กน้อยในจังหวะเสี้ยววินาทีสุดท้าย ไม่ใช่การหลบแบบปกติ แต่เป็การ "ก้าวเท้าเหยียบอากาศ" ในจุดที่เปราะบางที่สุดของโครงสร้างมิติ
เคล็ดวิชาจักรพรรดิเอกภพ : ย่างก้าวไร้เงา
ร่างของสุริยันหายวับไปจากจุดศูนย์กลางการโจมตี ทิ้งไว้เพียงภาพติดตา
ตูมมมมม!
การโจมตีของทั้งสี่คนปะทะกันเองอย่างจัง! ดาบวารีฟันใส่ผู้ใช้ฝ่ามืออัสนี หอกพายุแทงทะลุไหล่ของผู้ใช้ดัชนีศิลา แรงะเิจากการปะทะกันเองทำให้ทั้งสี่คนกระอักเืกระเด็นถอยหลังไปคนละทิศละทาง
"อะ... อะไรกัน! มันหายไปไหน!" ผู้ติดตามคนหนึ่งะโด้วยความตื่นตระหนก
"ข้างหลังเ้า" เสียงกระซิบเย็นเยียบดังขึ้นที่ข้างหู
กร๊อบ!
สุริยันปรากฏตัวขึ้นด้านหลังผู้ใช้วิชาดัชนีศิลา (ตบะแปดสิบห้ายุค) มือขวาของสุริยันคว้าจับที่ท้ายทอยของศัตรู นิ้วมือทั้งห้าแข็งแกร่งดุจกรงเล็บัา เจาะทะลุเกราะป้องกันปราณเข้าไปัักระดูกคอ
"ระดับแปดสิบห้ายุคของเ้า... เปราะบางเหมือนเต้าหู้"
สุริยันออกแรงบีบเพียงเล็กน้อย
โพละ!
ศีรษะของผู้ติดตามคนนั้นะเิออกเหมือนแตงโมที่ถูกค้อนทุบ! เืและมันสมองสาดกระจาย แต่ไม่มีหยดไหนเปื้อนชุดสีขาวของสุริยัน เพราะเขากาง "ม่านพลังต้านสสาร" บางๆ คลุมร่างไว้
[ระบบดูดซับทำงานอัตโนมัติ]
แก่นิญญาและตบะแปดสิบห้าล้านปีของศัตรูที่กำลังจะแตกสลาย ถูกรูขุมขนทั่วร่างของสุริยันดูดกลืนเข้ามาทันทีราวกับหลุมดำ ร่างกายของเขาส่องแสงสีทองวูบหนึ่ง
"สารอาหารชั้นดี" สุริยันยิ้มมุมปาก
"ไอ้ปีศาจ! มันฆ่าพี่สาม!" ผู้ติดตามอีกสามคนกรีดร้องด้วยความโกรธแค้นและความกลัว "รวมพลัง! ค่ายกลสามประสานัคะนอง!"
ทั้งสามคนพยายามจะตั้งค่ายกล แต่สุริยันไม่เปิดโอกาสให้หายใจ
"ไม่มีโอกาสครั้งที่สองหรอก"
สุริยันพุ่งตัวเข้าหาผู้ใช้วิชาดาบวารี ความเร็วของเขาในตอนนี้เหนือกว่าเสียงถึงห้าสิบเท่า! แรงเสียดทานกับอากาศที่หนาแน่นทำให้ร่างของเขาลุกเป็ไฟสีทอง
ปัง!
หมัดขวาของสุริยันชกทะลุอกของผู้ใช้วิชาดาบวารี จนกำปั้นโผล่ออกไปด้านหลัง หัวใจของศัตรูถูกบดขยี้คาหมัด
จากนั้นเขาหมุนตัวเตะกวาดขาฟาดเข้าที่ก้านคอของผู้ใช้วิชาหอกพายุ
แครก!
คอของศัตรูหมุนบิดสามร้อยหกสิบองศา กระดูกสันหลังส่วนคอแหลกละเอียด ตายคาที่ทันที!
เหลือเพียงผู้ใช้วิชาฝ่ามืออัสนีคนเดียว เขายืนตัวสั่นเทา ขาแข็งจนก้าวไม่ออก เพื่อนร่วมรบระดับ "ุ์ะ" สามคน ถูกฆ่าตายภายในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ!
"ยะ... อย่า... อย่าเข้ามา..." เขาก้าวถอยหลัง ปัสสาวะราดกางเกง
สุริยันเดินเข้าไปหาช้าๆ "เ้าภักดีต่อนายน้อยของเ้ามากไม่ใช่หรือ? จงตายเพื่อมันซะสิ"
ฉับ!
สุริยันใช้สันมือฟันลงกลางกระหม่อม ร่างของคนสุดท้ายถูกผ่าครึ่งซีกั้แ่หัวจรดเป้า!
สี่ศพ... สี่ผู้ยิ่งใหญ่ระดับแปดสิบถึงเก้าสิบล้านปี จบชีวิตลงราวกับมดปลวก
"เ้า... เ้าบังคับข้าเองนะ!!" เสียงคำรามก้องมาจากเบื้องบน
"หลง ชิงเทียน" ที่เห็นลูกน้องคนสนิทถูกสังหารหมู่ต่อหน้าต่อตา สติของเขาขาดผึง ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความบ้าคลั่ง
"ข้าจะขยี้เ้าให้แหลกคาตีน! เปิดผนึกสายเืา : ร่างัอัสนีบาต์!!"
เปรี้ยงงงงงงง!
สายฟ้าสีครามนับหมื่นสายผ่าลงมาจากท้องฟ้าที่มืดมิด ร่างมนุษย์ของหลง ชิงเทียน ขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว เกล็ดสีฟ้าครามงอกออกมาปกคลุมิั เขาและเล็บงอกยาว กลายเป็ัั์ความยาวกว่าสามพันเมตร!
นี่คือร่างที่แท้จริงของเผ่าั!
พลังของหลง ชิงเทียน พุ่งทะยานจากระดับเก้าสิบเก้ายุค ขึ้นไปแตะขอบเขต "เขตแดนจิติญญา์ะ" (หนึ่งร้อยยุค) ชั่วคราวด้วยอำนาจสายเื!
แรงกดดันมหาศาลทำใหู้เาหินด้านล่างเริ่มถล่มทลาย
"โฮก!! ตายซะ สุริยัน!!"
ัั์อ้าปากกว้าง รวบรวมพลังงานสายฟ้าทั้งหมดไว้ในปาก ก่อตัวเป็ลำแสงทำลายล้างขนาดมหึมา "ลมหายใจัอัสนี"
ลำแสงสีฟ้าขนาดเท่าูเาย่อมๆ พุ่งเข้าใส่สุริยันที่ยืนอยู่กลางอากาศ ร่างเล็กจ้อยของเขาน่าจะถูกระเหยกลายเป็ไอในเสี้ยววินาที
แต่สุริยันกลับไม่ขยับหนี เขาเงยหน้ามองลำแสงมรณะนั้นด้วยแววตาดูแคลน
"ั? หึ... งูเขียวติดปีกสิไม่ว่า"
สุริยันกางแขนออกกว้าง รวบรวมพลังปราณทั้งหมดในร่างแปดสิบยุค ไปที่จุดเดียว คือ "ฝ่ามือขวา"
เขาไม่ได้จะป้องกัน แต่เขาจะ "สวนกลับ"!
เคล็ดวิชาลับ : หัตถ์เทวะตัด์
สุริยันฟันมือขวาลงมาเป็แนวตั้ง
วูบ!
คลื่นดาบปราณที่มองไม่เห็น แต่คมกริบยิ่งกว่าอาวุธระดับเทพ พุ่งแหวกอากาศขึ้นไปปะทะกับลมหายใจั
ชวิ้ง!
ภาพที่น่าเหลือเชื่อปรากฏแก่สายตา ลมหายใจัขนาดมหึมาถูก "ผ่าครึ่ง" แยกออกเป็สองสาย พุ่งผ่านร่างสุริยันไปตกทีู่เาด้านหลังจนะเิเป็จุณ แต่ตัวสุริยันกลับไร้รอยขีดข่วน!
คลื่นดาบปราณของสุริยันยังไม่หยุดแค่นั้น มันพุ่งตรงต่อไปยังร่างัั์
"มะ... ไม่จริง!" หลง ชิงเทียนเบิกตากว้าง
ฉัวะ!
เขาข้างหนึ่งของัั์ถูกตัดขาดกระเด็น! เืัสีน้ำเงินสาดกระจายเหมือนเขื่อนแตก
"อ๊ากกกกกก!!" หลง ชิงเทียนร้องโหยหวน ร่างับิดเร่าด้วยความเ็ป
สุริยันไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดมือ เขาดีดตัวพุ่งขึ้นไปยืนอยู่บนหัวของัั์
"ลงไปคุยกันข้างล่าง!"
สุริยันกระทืบเท้าขวาลงกลางกระหม่อมัเต็มแรง โดยผนึก "กฎแห่งความหนักหน่วง" ลงไปที่ฝ่าเท้า ทำให้เท้าของเขามีน้ำหนักเท่ากับดาวเคราะห์น้อยดวงหนึ่ง!
ตู้มมมมมม!
หัวัั์ถูกกระแทกลงกระแทกพื้นดินเบื้องล่างอย่างแรงจนแผ่นดินแยกเป็หุบเหว ร่างยาวสามพันเมตรของหลง ชิงเทียน ฟาดลงกับพื้นป่าหินจนราบเป็หน้ากลอง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว
เมื่อฝุ่นจางลง...
ภาพที่ปรากฏคือ หัวัผู้ยิ่งใหญ่ถูกเท้าเล็กๆ ของมนุษย์ชุดขาวเหยียบกดติดอยู่กับพื้น หลง ชิงเทียนในร่างัพยายามดิ้นรน แต่ไม่อาจขยับได้เลย ราวกับถูกตรึงด้วยขุนเขาพระสุเมรุ
สุริยันก้มลงมองดวงตาัขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"ข้าให้โอกาสเ้าเลือก..." สุริยันเอ่ยเสียงเรียบ "หนึ่ง... ตายแล้วกลายเป็วัตถุดิบทำซุปัให้ข้า"
เขาเพิ่มแรงกดที่เท้าจนกะโหลกัเริ่มร้าว กร๊อบ!
"หรือสอง... มอบจิติญญาพันธสัญญา ยอมเป็พาหนะของข้า... แล้วเ้าจะได้เห็นจุดสูงสุดของจักรวาลที่เ้าไม่เคยฝันถึง"
"ขะ... ข้ายอม! ข้ายอมแล้ว! นายท่านโปรดไว้ชีวิต!"
ศักดิ์ศรีของเผ่าัผู้หยิ่งยโส ถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี ภายใต้ฝ่าเท้าของทรราชย์ผู้จะครองเอกภพในอนาคต!
(จบตอนที่ 4)
732
