ตอนที่ 7 : เกราะที่เวทมนตร์ไม่อาจทะลุ
สนามรบหน้าโรงเรียนวรามนตราลัยเต็มไปด้วยเสียงะเิ เสียงเวทมนตร์ปะทะโลหะ และเสียงกรีดร้องของสิ่งมีชีวิตต่างดาว แต่แล้วทันใดนั้น ยานแม่ขนาดมหึมาก็ปล่อยแสงสีม่วงลงมาปกคลุมเหล่าทหารต่างดาวทั้งหมด
โล่พลังโปร่งใสสว่างขึ้นรอบกายศัตรูทุกตน คล้ายเกราะผลึกที่กระพริบแสงตามจังหวะชีพจร พอคาถาไฟของคิมหันต์พุ่งไปปะทะกลับสลายหายไปเฉย ๆ ราวกับถูกกลืนกิน
“อะไรกัน… คาถาของฉันหายไปหมดเลย!?” คิมหันต์ร้องะโอย่างใ
เพชรขบกรามแน่น เขาพุ่งเข้าฟันด้วยดาบเพลิง แต่ไฟกลับดับวูบเมื่อแตะเกราะศัตรู “ดาบก็ใช้ไม่ได้!”
เมขลาพยายามเรียกลมพายุ แต่เพียงหมุนวนรอบเกราะ ก่อนถูกสะท้อนกลับมาใส่ตัวเธอจนล้มลงกับพื้น
ศิริพรรีบวิ่งเข้าไปพยุง “เมขลา! ระวังตัว!”
---
อาจารย์ใหญ่วรางคณาขมวดคิ้ว “พลังป้องกันแบบนี้…มันไม่ใช่เวทมนตร์ แต่มันคือเทคโนโลยีบางอย่างที่ยับยั้งพลังเวทได้!”
นักเรียนหลายคนเริ่มแตกตื่น “งั้นพวกเราจะทำยังไงล่ะ!? ถ้าเวทมนตร์ใช้ไม่ได้ เราก็เหลือแค่ไม้กวาดกับไม้เท้าแล้วสิ!”
ทันใดนั้น ศัตรูตัวหนึ่งยกอาวุธเลเซอร์ขึ้น แสงสีเขียวพุ่งออกมาเจาะผ่านกำแพงเวทด้านหนึ่ง ครืน! กำแพงถล่มลง ดินฟ้าอากาศสั่นะเื
เพชรกัดฟัน “ไม่ว่าจะเป็เทคโนโลยีหรือเวทมนตร์…มันต้องมีจุดอ่อนแน่!”
คิมหันต์พยักหน้า “ใช่…เราแค่ยังไม่เจอมัน”
เมขลาหอบหายใจ “บางที…จุดอ่อนอาจอยู่ที่แสงผลึกนั่นก็ได้ พวกเธอสังเกตไหม? มันกระพริบตามจังหวะชีพจรเหมือนกำลังสูบพลังงานจากที่ไหนสักแห่ง”
ศิริพรตาเป็ประกายทันที “ถ้าอย่างนั้น ถ้าเราหาต้นตอพลังนั้นเจอ…เราอาจทำลายเกราะได้!”
---
อาจารย์ใหญ่วรางคณาะโขึ้น “นักเรียนปีสามถึงปีห้า! ถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด! ส่วนปีหนึ่งกับปีสอง รีบอพยพไปยังหอคัมภีร์ใต้ดิน!”
เธอหันมามองเพชร คิมหันต์ เมขลา และศิริพร “พวกเธอสี่คน…ฉันเห็นแล้วว่าพลังใจของพวกเธอไม่ธรรมดา หน้าที่ค้นหาต้นตอพลังนี้…ฝากไว้กับพวกเธอ!”
ทั้งสี่มองหน้ากัน แม้จะหวาดกลัว แต่แววตาก็เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“เข้าใจแล้วครับ/ค่ะ!”
เบื้องบน ท้องฟ้าถูกยานแม่ปกคลุมจนมืดมิด ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถูกกลืนกิน…
---
จบตอนที่ 7
7K
