ทะลุมิติไปเป็นชายาอ๋องขาพิการ

        ในขณะที่ ฉินอ๋อง หลี่จ้าน และ จ้าวชิงเหยา กำลังเตรียมการสำหรับพิธีเปิด โรงพยาบาลสาธารณะ แห่งแรกของแคว้น ชีวิตในจวนก็เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวที่น่ารักและตึงเครียดของคู่รองอย่าง หลิ่งเฟิง องครักษ์เงาผู้ภักดี และ เสี่ยวเยว่ สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์

หลิ่งเฟิง ได้รับมอบหมายให้ดูแลการขนส่งอุปกรณ์ทางการแพทย์และสมุนไพรสำหรับโรงพยาบาล ซึ่งเป็นงานที่ต้องใช้ความละเอียดรอบคอบ เขาต้องประสานงานกับ เสี่ยวเยว่ บ่อยขึ้น ซึ่งเป็นผู้จัดทำรายการยาและอุปกรณ์ทั้งหมดตามคำสั่งของชิงเหยา

เสี่ยวเยว่ ซึ่งได้รับการฝึกฝนจากชิงเหยาจนกลายเป็น พยาบาลมือหนึ่ง ที่เก่งกาจ ยังคงกลัวความเย็นชาและสีหน้าไร้อารมณ์ขององครักษ์ผู้นี้อยู่ลึก ๆ แต่เธอก็อดชื่นชมในความภักดีและความเก่งกาจของเขาไม่ได้

ในตอนบ่ายของวันหนึ่ง ขณะที่ เสี่ยวเยว่ กำลังจัดเรียงสมุนไพรหายากในห้องยาของชิงเหยา หลิ่งเฟิง ก็เดินเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบเพื่อตรวจสอบรายการ

“สมุนไพรทั้งหมดครบถ้วนหรือไม่?” หลิ่งเฟิง ถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาตามปกติ ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วห้องอย่างเคร่งครัด

เสี่ยวเยว่ พยายามควบคุมความประหม่า “ครบถ้วนเจ้าค่ะ องครักษ์หลิ่ง ข้าตรวจสอบซ้ำสามรอบแล้ว”

หลิ่งเฟิง เดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอ และสังเกตเห็นร่องรอยหมึกที่เปื้อนอยู่บนปลายนิ้วของเธอ ซึ่งเกิดจากการจดบันทึกตำรับยาอย่างเร่งรีบ

“เจ้าทำงานหนักเกินไป” หลิ่งเฟิง กล่าวเสียงต่ำ “ชายาต้องการให้เจ้าแข็งแรงเพื่อช่วยเหลือนาง ไม่ใช่ให้เจ้าล้มป่วย”

คำพูดของเขาทำให้ เสี่ยวเยว่ หัวใจเต้นแรง เธอไม่เคยคาดคิดว่า องครักษ์เงาผู้เย็นชา จะสังเกตเห็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นนี้

“ข้า... ข้าสบายดีเจ้าค่ะ” เสี่ยวเยว่ ตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “ข้าต้องทำงานอย่างเต็มที่เพื่อตอบแทนคุณหนูและท่านอ๋อง ที่มอบโอกาสให้ข้าได้ช่วยเหลือผู้คน”

หลิ่งเฟิง ไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่เขาเดินไปที่ห้องครัว และกลับมาพร้อมกับ ถ้วยแกงสมุนไพรบำรุง ที่มีกลิ่นหอมกรุ่น

“นี่คือสิ่งที่เจ้าต้องทำ” หลิ่งเฟิง สั่งด้วยน้ำเสียงที่แฝงความบังคับ “จงกินให้หมดก่อนที่จะกลับไปทำงานต่อ ข้าจะอยู่ตรงนี้เพื่อดูเจ้ากิน”

เสี่ยวเยว่ รู้สึกเขินอายและตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก การกระทำของ หลิ่งเฟิง ที่ดูเย็นชาแต่จริงใจนั้น เป็นการแสดงออกถึงความห่วงใยที่แปลกประหลาด

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ องครักษ์หลิ่ง” เสี่ยวเยว่ กล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างเขินอาย “ท่าน... ท่านเองก็ทำงานหนักเช่นกันเจ้าค่ะ ท่านเองก็ควรพักผ่อนบ้าง”

หลิ่งเฟิง ไม่ตอบ แต่ยังคงยืนนิ่งเฝ้าดูเธอจนกระทั่ง เสี่ยวเยว่ กินแกงสมุนไพรจนหมดถ้วย ความรัก ของคู่รองนี้กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางความตึงเครียดของการทำงานหนักและความเย็นชาขององครักษ์

ในขณะเดียวกัน ฉินอ๋อง หลี่จ้าน และ จ้าวชิงเหยา ได้กลายเป็น คู่รักที่สมบูรณ์ และเป็น อำนาจ ที่มั่นคงของแคว้นแล้ว พวกเขาใช้เวลาวางแผนสำหรับการเปิดโรงพยาบาลอย่างละเอียดถี่ถ้วน โรงพยาบาลนี้จะเป็น มรดก ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพวกเขา

“ชิงเหยา” หลี่จ้าน กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก “เจ้าได้มอบสิ่งที่ไม่สามารถประเมินค่าได้ให้แก่ข้า นั่นคือ ความเชื่อใจ และ ความรัก”

“และท่านได้มอบ อำนาจ และ ความรัก ที่มั่นคงให้แก่ข้าเพคะ ท่านอ๋อง” ชิงเหยา ตอบด้วยรอยยิ้ม

ความรักและความอบอุ่นในจวนฉินอ๋องไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในห้องหอของพระนางเท่านั้น แต่ยังแผ่ขยายไปถึง หลิ่งเฟิง และ เสี่ยวเยว่ ซึ่งกลายเป็นคู่ที่เติมเต็มความสมบูรณ์ให้กับความสุขของ หลี่จ้าน และ จ้าวชิงเหยา

หลังจากที่ หลิ่งเฟิง นำแกงสมุนไพรมาให้ เสี่ยวเยว่ เธอก็รู้สึกว่ากำแพงที่กั้นระหว่างพวกเขาทั้งสองได้พังทลายลงแล้ว ความเย็นชาขององครักษ์ผู้ภักดีถูกแทนที่ด้วยความใส่ใจที่แสดงออกผ่าน การกระทำ ที่ตรงไปตรงมาเสมอ

วันรุ่งขึ้น เสี่ยวเยว่ ตัดสินใจที่จะตอบแทนน้ำใจของเขา ในฐานะ พยาบาลมือหนึ่ง ที่เก่งกาจ เธอนำยาหม่องที่ชิงเหยาสอนให้ทำมามอบให้เขา

“องครักษ์หลิ่ง” เสี่ยวเยว่ กล่าวอย่างเขินอายขณะยื่นขวดแก้วเล็ก ๆ ให้เขา “ท่านทำงานหนักและต้องต่อสู้กับนักฆ่ามามาก ยาหม่องนี้จะช่วยบรรเทาอาการปวดกล้ามเนื้อและบาดแผลเก่า ๆ ของท่านได้เจ้าค่ะ”

หลิ่งเฟิง รับขวดแก้วไว้ เขามองดูยาหม่องสีเขียวมรกตด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน เสี่ยวเยว่ นั้นภายนอกดูบอบบางแต่มีความอดทนสูง และมีน้ำใจงามอย่างแท้จริง การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอได้ทำลายเกราะป้องกันที่เขาสร้างขึ้นมานานหลายปี

“ขอบใจเจ้า เสี่ยวเยว่” หลิ่งเฟิง ตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกว่าที่เคยเป็นมา เขาไม่รู้ว่าจะแสดงความรู้สึกตอบแทนอย่างไรดี นอกจากรับของขวัญนั้นไว้ด้วยความซาบซึ้ง

ความรัก ของคู่รองนี้ดำเนินไปอย่างช้า ๆ และมั่นคง หลี่จ้าน และ ชิงเหยา มองดูพวกเขาทั้งสองด้วยความยินดี พวกเขาตระหนักว่าความสุขที่แท้จริงคือการได้เห็นคนรอบข้างมีความสุข

ในที่สุด วันสำคัญที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง พิธีเปิดโรงพยาบาลสาธารณะ แห่งแรกของแคว้น ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติ ฉินอ๋อง หลี่จ้าน และ จ้าวชิงเหยา ยืนอยู่เคียงข้างกันในฐานะ สัญลักษณ์แห่งอำนาจ และ ความเมตตา

หลี่จ้าน สวมชุดอ๋องเต็มยศ ยืนได้อย่างสง่างามและมั่นคง ทุกย่างก้าวของเขายืนยันถึง อำนาจที่กลับคืน มาอย่างสมบูรณ์ เขาไม่ได้เป็นเพียงแค่แม่ทัพที่เข้มแข็งเท่านั้น แต่ยังเป็น คู่รักที่อ่อนโยน ของชายาที่ยืนอยู่ข้างกายเขา

ชิงเหยา ในชุดชายาที่สง่างาม ยืนอยู่เคียงข้างสามีของเธอ เธอเป็น เทพีแห่งการเยียวยา ที่นำพาความก้าวหน้ามาสู่แคว้น

องค์ฮ่องเต้ และ อัครเสนาบดีซู ให้เกียรติเข้าร่วมในพิธีเปิด หลี่จ้าน ได้กล่าวสุนทรพจน์ที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและเด็ดขาด โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของ การปฏิรูปการแพทย์ ที่จะทำให้แคว้นเจริญรุ่งเรือง

“โรงพยาบาลแห่งนี้คือ มรดก ที่ชายาของข้าได้มอบให้แก่แคว้นนี้” หลี่จ้าน ประกาศเสียงดังกังวาน “ขอให้ประชาชนทุกคนจงได้รับ การรักษา และ ความหวัง อย่างเท่าเทียมกัน”

ชิงเหยา ได้กล่าวแนะนำหลักการทำงานของโรงพยาบาล โดยเน้นย้ำถึง หลักการฆ่าเชื้อ และ การป้องกันโรค ซึ่งสร้างความตื่นตาตื่นใจให้แก่ผู้เข้าร่วมงานทุกคน

ในขณะเดียวกัน หลิ่งเฟิง และ เสี่ยวเยว่ ยืนอยู่มุมงานอย่างเงียบ ๆ หลิ่งเฟิง ทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยอย่างเคร่งครัด ส่วน เสี่ยวเยว่ ทำหน้าที่ดูแลบุคลากรทางการแพทย์ชุดใหม่ที่ถูกฝึกฝนโดยชิงเหยา

หลี่จ้าน และ ชิงเหยา มองไปยัง หลิ่งเฟิง และ เสี่ยวเยว่ ด้วยรอยยิ้มอย่างเงียบ ๆ พวกเขารู้ดีว่า ความสุข ที่สมบูรณ์ของพวกเขานั้น ประกอบด้วยความรักของคู่รองคู่นี้ด้วย

ชิงเหยา มองดู ชีวิตใหม่ ที่เธอสร้างขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ เธอไม่ได้โหยหาโลกสมัยใหม่อีกต่อไป ความเชื่อใจ และ ความรัก ที่เธอได้รับจากหลี่จ้านทำให้เธอตัดสินใจที่จะ ใช้ชีวิตในยุคโบราณต่อไปอย่างเต็มตัว โดยใช้ทักษะทางการแพทย์เพื่อสร้างประโยชน์และชื่อเสียงเคียงคู่สามีที่เป็นทั้งนักรบผู้เข้มแข็งและคู่รักที่อ่อนโยนของเธอ