TOY : รักและความทรงจำ
หญิงสาวคนหนึ่งกำลังให้นมลูกพร้อมดูทีวีที่กำลังรายงานข่าวพร้อมภาพวิดีโอตึกที่กำลังถล่ม
พิธีกร “นี้คือคลิปวิดีโอตึกของบริษัทเทคโนโลยี Kittitech ที่ถล่มในเมื่อคืน จากแสงสีฟ้าที่สว่างจ้าขึ้นมาและเสียงะเิที่ดังได้ยินทั่วทั้งเมืองคาดว่าอาจเป็การทดลองที่ผิดพลาดจากภายในตึก”
หญิงสาวมนุษย์ดัดแปลงร่างกายพุพังิัชนนอกบางสวนแหวกออกจนเห็นภายในที่เป็เหล็ก
เธอเดินโซเซเสียงขอเธอเหมือนหุ่นพังๆ ที่กำลังพาร่างกายที่พังไปยังบ้านหนังหนึ่ง เธอเคาะประตูเบาๆ
หญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูออกมา
ฝน "ทอยเหรอ"
ทอย "ดอกเตอร์ช่วยฉันด้วย"
ฝนกำหมัดแล้วปิดประตูใส่ทอย "ไสหัวไปที่นี้ไม่ต้อนรับเธอ"
ทอย "ขอร้องละดอกเตอร์ ฉันไม่เหลือใครแล้ว ฉันไม่มีที่ไปแล้ว"
ฝนกัดฟันแล้วเปิดประตูออก "เธอจำได้ไหมว่าเคยทำอะไรไว้ แล้วยังมีหน้ามาขอให้ฉันช่วยอีกเหรอ ในวันที่สามีฉันตาย ที่ฉันรู้คือตอนนั้นเธออยู่ฝ่ายวพวกที่ฆ่าสามีฉัน"
ทอย "ดอกเตอร์ฉันขอโทษ ตอนนั้นฉันโดนพวกมันหลอกใช้ พวกมันบอกว่าเขาคือลักพาตัวคุณไป ฉันแค่อยากจะช่วยคุณ"
ฝน "ปาล์มไม่ได้ลักพาตัวฉัน ปาล์มเขาช่วยฉันจากไอพวกเลว Kittitech เธอไม่รู้หรอกว่าฉันรักเขามากขนาดไหน เธอไม่รู้หรอกฉันเ็ปขนาดไหน ฉันเกลียดเธอ ฉันเกลียดเธอ ขอโทษแล้วเขาจะคืนชีพกลับมาเหรอ ขอโทษแล้วมันมีอะไรดีขึ้นไหม จริงสิเธอมันไม่มีวันเข้าใจหรอก เธอมันเครื่องจักรไร้หัวใจ"
ทอยร้องไห้น้ำตาไหลออกมา "ขอร้องละดอกเตอร์ ช่วยฉันด้วย ฉันเองก็มีหัวใจมีความรู้สึก ฉันขอโทษ"
ฝนสูบลมหายใจเข้าลึกๆ “หื้ม จะให้ฉันช่วยอะไรละ แล้วเธอไปโดนอะไร ถึงร่างกายได้พังแบบนั้น”
ทอย “หนูสู้กับพวกมันมา พวก Kittitech”
ฝน “อย่าบอกนะว่าตึก Kittitech ที่ถล่มในข่าวฝีมือเธอ”
ทอย “หนูไม่แน่ใจ หนูจำอะไรไม่ได้เหรอ หนูจำได้แค่ว่าสู้กับพวกมัน เื่ที่อยากให้ช่วยคือเื่ความทรงจำของหนูนี้แหละคะ หนูเข้าถึงหน่วยความจำสำรองของตัวเองไม่ได้ และไม่รู้จะให้ใครช่วยแล้ว คนเดียวที่หนูนึกออกคือคุณ”
ฝน “เธอแค่อยากรู้เหรอ ว่าทำไมตัวเองถึงสู้กับพวก Kittitech”
ทอย “ป่าวคะ เื่นั้นหนูไม่สนใจหรอก แต่ไม่รู้ทำไม มันมีความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนขาดหายไป หนูรู้สึกเหมือนมีใครสักคนที่สำคัญมาก หนูไม่อยากลืมเขา หนูอยากรู้ว่าเขาเป็ใคร หลังจากคุณกู้ความทรงจำให้หนูได้ หนูจะรีบออกไปให้พ้นหน้าคุณ”
ฝน “แล้วไหนบอกไม่มีที่จะไปละ แล้วเธอจะไปไหน”
ทอย “ไปหาคนคนนั้น คนที่หายไปจากความทรงจำหนู”
ฝน “คนรักสินะ เข้ามาด้านในสิ เดี๋ยวฉันจะช่วยเธอเอง”
ทอยเดินเซเข้าไปด้านใน
ฝนเอาเข้าของออกจากโต๊ะอาหารแล้วปูผ้าให้ทอยนอนลงบนโต๊ะ “นอนบนนี้ บ้านฉันไม่อุปกรณ์อะไรมาก ฉันจะทำเท่าที่ทำได้นะ”
ทอย “ขอบคุณมากคะดอกเตอร์”
ฝน “ฉันไม่ใช่ดอกเตอร์ที่ทำงานให้พวก Kittitech แล้วนะ ตอนนี้ฉันเป็แค่แม่หม้ายที่เลี้ยงลูกแฝดของสามีที่ตายไป เธอเรียกชื่อฉันก็ได้นะ”
ทอย “ค่ะคุณฝน”
ฝนกำลังพยายามเปิดกลางอกของทอยเพื่อเข้าถึงหน่วยความจำสำรอง
ทอย “ขอบคุณมากนะคะ ที่เมื่อหลายปีก่อน คุณเลือกขัดคำสั่งของ Kittitech แล้วยังคงเก็บตัวตนฉันไว้ แล้วเปลี่ยนชิปควบคุมนั้นเป็หน่วยความจำสำรองแทน”
ฝน “ตอนนั้นฉันก็บอกแล้วไง ว่าให้แกล้งทำเป็โดนควบคุมไว้ จะได้ไม่ต้องมีปัญหากับพวกมัน แล้วทำไมถึงไปสู้กับพวกมันได้ละ หรือพวกมันจำได้แล้วว่าเธอนั้นไม่ได้โดนพวกมันควบคุม”
ทอย “ป่าวคะ ฉันยังคงทำตามคำสั่งพวกมันมาตลอดอย่างแเี แต่ฉันเองก็จำไม่ได้ว่าทำไมถึงได้ไปสู้กับพวกมันได้”
ฝนเปิดกลางอกทอยเข้าถึงชิปหน่วยความจำสำรอง “ดูเหมือนวงจรที่เชื่อมต่อหน่วยความจำสำรองกับสมองของเธอมันจะไหม้นะ เหมือนโดนไฟฟ้าแรงสูงมาเลย ไม่สิร่างกายเธอก็ออกมาป้องกันไฟฟ้าช็อตนิ แสดงว่าต้องเป็ไฟฟ้าที่สูงรุนแรงมากๆ รุนแรงพอที่จะถล่มตึกได้เลย”
ทอย “มันซ่อมได้ไหมคะ”
ฝน “ได้สิ ระดับฉันซะอย่าง แต่ขอไปหาชิ้นส่วนก่อนนะ น่าจะพอหาอะไรมาแทนก่อนได้ ไม่ต้องทนทานแค่เข้าถึงด้วยความจำสำรองได้ก็พอ ได้ไหม”
ทอย “แค่นั้นก็เพียงพอคะ”
ฝนหาชิ้นส่วนใหม่มาแทนได้แล้วเริ่มทำการเชื่อมต่อหน่อยความจะสำรองกับสมองของทอยให้เสร็จ “เอาละ ที่นี้เธอก็รีสตาร์ทแล้วก็เข้าถึงหน่วยความจำสำรองได้เลย”
ทอย “ค่ะ”
Memory Reboot…
ทอยรีสตาร์ทตัวเอง เมื่อรีสตาร์ทเสร็จเธอลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วน้ำตาเธอก็ไหลซึมออกมา
ฝน “ได้ใช่ไหม เกิดอะไรขึ้นละ ทำไมถึงร้องไห้”
หน่วยความจำสำรองที่ทอยได้คืนมา 1 เดือนก่อน
Kittitech คือบริษัทเทคโนโลยีชั้นนำของโลก ก่อตั้งโดย กิตติคุณ หรือที่รู้จักกันในนาม โปร CEO ผู้มีวิสัยทัศน์ก้าวไกล บริษัทของเขาเป็กำลังสำคัญในการพัฒนาเทคโนโลยีที่ทำให้ประเทศไทยก้าวสู่ยุคเทคโนยีที่ล้ำยุค
หลังจากการตายของ โปร CEO คนเก่า เท็น ผู้มีวิสัยทัศน์ก้าวไกลไม่ต่างจากโปรเข้ามาเป็ CEO ของ Kittitech เป็รุ่นที่ 2
ทอยทำงานรับใช้มาตั้ง CEO มาั้แ่รุ่นโปรแล้วก็มารับใช้เท็นต่อในปัจจุบัน ไม่ใช่เพราะความซื่อสัตย์ต่อองค์กร แต่เธอเป็เหมือนทรัพย์สินของ Kittitech
ณ กรุงเทพมหานคร ค.ศ. 2039
ในเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง เท็น ที่กำลังอยู่ติดต่อพ่อค้าของเถื่อนชาวจีน ทอยเคยยืนอยู่ข้างเท็นเป็บอดี้การ์ด เท็นวางท่าอยู่เหนือพ่อค้าของเถื่อนชาวจีนคนนั้นแม้พวกเขาจะมีลูกน้องที่อยู่ในห้องนั้นถึง 10 คน
เท็นตั้งขาบนโต๊ะ “ยูเรเนียม-235 ที่แกหามาให้ฉันวันก่อนเกรดมันต่ำกว่าที่ฉันขอไว้นะ ช่วยหาใหม่มาให้ฉันได้ไหม”
พ่อค้า “ได้สิ แต่ลื้อต้องจ่ายเพิ่มนะ”
เท็น “จ่ายเพิ่มเหรอ ฉันสั่งของแกไป แต่แกเอามาให้ฉันผิด แล้วฉันต้องจ่ายเพิ่มเหรอ”
พ่อค้า “อั๊วก็เอา ยูเรเนียม-235 มาให้ลื้อตามที่ลื้อสั้งแล้วไง”
เท็น “นั้นมันของเกรดต่ำนะ แกคิดว่าฉันจะเอามันไปทำอะไร สร้างโรงไฟฟ้านิวเคลียร์เหรอไอโง่ ที่ฉัน้าคือ ยูเรเนียม-235 เสริมสมรรถนะ 90% แต่แกเอาเสริมสมรรถนะ 5% ให้ฉัน ยูเรเนียม-235 เกรดต่ำ มันเหมือนกาแฟเกรดต่ำ”
พ่อค้า “อั๊วจะไปรู้ได้ไง อั๊วไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์นะ ถ้าลื้ออยากให้อั๊วหาให้ใหม่ ลื้อก็ต้องจ่ายมาใหม่”
เท็น “ไอเื่งานฉันไม่มีปัญหาเลย แต่แกทำฉันให้รู้สึกเหมือนโดนดูถูก และคนที่มันดูถูกฉัน ศพของมันมักจะได้ออกข่าวในเช้าวันใหม่”
พ่อค้า “นี้ขู่อั๊วเหรอ เด็กๆ”
ลูกน้องของพ่อค้าชาวจีน 10 คน หยิบปืนและมีดออกมาถือ
พ่อค้า “รู้จุดยืนตัวเองบ้าง”
เท็นยังคงใจเย็นหยิบบุหรี่ขึ้นมาดูดแล้วพ้นควันออกเป็วงกลม
เท็น “สงสัยต้องหาพ่อค้าคนใหม่แล้วสิ ทอย อย่าให้เืกระเดนโดนเสื้อฉันนะ”
ทอยมือทั้งสองข้างจากมือปกติเปลี่ยนเป็ใบมีด “รับทราบคะ”
ทอยยกแขนฟันพวกมันตายไปสองคน ลูกน้องของพ่อค้าอีกแปดคนยิงและฟันมีดและเอาของทุบทอย แต่ทำอะไรร่างกายทอยที่เป็มนุษย์ดัดแปลงไม่ได้เลย ทอยกระหมุนตัวฟันพวกมันไปคนหนึ่งแล้วพุ่งไปฆ่าอีกคนหนึ่ง มือของเธอเปลี่ยนเป็ปืนกลแล้วยิงพวกมันที่เหลือจนตายหมด เหลือแค่พ่อค้าของเถื่อนคนเดียว
เท็นยังคงนั่งดูดบุหรี่ขาไขว้ตั้งบนโต๊ะ
ทอยมือกลับไปเป็ปกติขณะเดินไปหาพ่อค้าของเถื่อนช้าๆ
พ่อค้าของเถื่อน “อย่านะขอร้องละ อั๊วมีครอบครัวนะ อั๊วจะไปหา ยูเรเนียม-235 90% ให้ก็ได้ แบบฟรีๆ เลยไม่คิดเงิน ขอร้องละ ลูกเมียรออั๊วกลับบ้านอยู่นะ”
พ่อค้าของเถื่อนหยิบโทรศัพท์เปิดรูปลูกเมียให้ดู
ทอยยืนลังเลไม่กล้าฆ่าเขา
เท็น “รออะไรอยู่ละ ลงมือสิ”
ทอยมือขวาของเธอเปลี่ยนไปปืนเรลกันชาร์จแล้วเล็งไปที่พ่อค้าของเถื่อน
เท็น “อย่านะ หยุดเลย”
ทอย “จะให้ไว้ชีวิตเขาเหรอค่ะ”
เท็น “ป่าว อย่าใช้ปืนเรลกันสี้ เดี๋ยวเืมันก็กระเดนโดนฉันหรอก ใช้ใบมีดก็พอแล้ว”
ทอย “รับทราบค่ะ”
ทอยมือขวาเปลี่ยนเป็ใบมีดแล้วตัดหัวพ่อค้าของเถื่อนตายทันที
เท็น “ดีมากทอย เรากลับกันเถอะ”
เท็นและทอยเดินออกจากห้องนั้นไปขึ้นรถหรูที่รออยู่เพื่อกลับตึก Kittitech
ณ ภายในตึก Kittitech
เท็น “เธอจะไปไหนก็เชิญตามสบาย ไว้จะใช้งานฉันจะเรียกอีก”
ทอย “ค่ะ”
เท็น “ถ้าฉันเรียกก็อย่าช้ามาละ”
ทอย “รับทราบค่ะ”
ทอยเดินเซเพไปตามทางเดินแว่วตาเป็เหมือนหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึก
ทหารของ Kittitech นายหนึ่งเข้ามาทักทายเธอ “ไง สวัสดี เธอทอยใช่ไหม”
ทอยเดินผ่านเขาไปอย่างไม่ใส่ใจ “ฉันไม่รู้จักนาย”
ทหารนายนั้นเดินตามทอยมา “ทำไมใจร้ายจัง ฉันชื่อไทม์นะ”
ทอย “ฉันไม่ได้ถาม”
ไทม์ “โถ่ใจร้ายอีกแล้ว”
ทอยหยุดเดิน “ใจร้ายเหรอ”
ไทม์ “คนแค่อยากทำความรู้จัก เธอก็เอาแต่พูดแทงใจดำ”
ทอย “ทหาร นายว่างนักหรือไง เอาเวลาไปทำหน้าที่ที่ถูกจ้างมาดีกว่านะ”
ไทม์ “ทหารอะไร ก็บอกแล้วไงว่าชื่อไทม์ ส่วนเื่งานกะฉันหมดแล้ว นี้เวลาเลิกงานฉันแล้ว”
ทอย “เลิกงานแล้วก็กลับไปสิ มีปัญหาอะไรกับฉัน”
ไทม์ “ก็ป่าวนิ คือ ฉันสังเกตเธอมาหลายวันแล้ว เธอดูเศร้าๆ เหงาๆ เหมือน้าใครสักคน”
ทอย “เศร้าเหรอ ฉันไม่มีอารมณ์พวกนั้นหรอก ฉันเป็แค่หุ่นสังหารที่ถูกสร้างมาเพื่อสังหารเท่านั้น”
ไทม์ “อย่ามาโกหกน่า แววตาหลอกกันไม่ได้หรอก ฉันเห็นความรู้สึกของเธอชัดเจนเลย”
ทอย “รู้อะไรไหม ในหมู่ทหารของ Kittitech ฉันคือคนที่มีอำนาจสูงสุดรองจาก CEO เท่านั้น และฉันจะฆ่าใครก็ได้ที่มาทำให้ฉันเสียเวลา”
ทอยเปลี่ยนมือเป็มือจะฆ่าไทม์
ไทม์ยกมือขึ้นกัน “อ้า อย่าฆ่าฉันเลย ฉันแค่อยากจะชวนไปกินข้าวเอง”
ทอยเปลี่ยนมีดกลับเป็มือปกติ “กินข้าวเหรอ”
ไทม์ “ใช่”
ทอย “มีชานมไข่มุกไหม”
ไทม์ “คงจะมีมั่งนะ ว่าแต่ทำไมต้องเป็ชานมไข่มุกละ ดึกๆ ป่านนี้กินของหวานระวังจะอ้วนเอานะ”
ทอย “ไม่รู้สิ จู่ๆ ก็นึกถึงมันขึ้นมาเอง เหมือนว่าเด็กๆ ฉันชอบกินมัน”
ไทม์ “แล้วตกลงจะไปกินข้าวกับฉันไหม”
ทอย “ไปก็ได้”
ไทม์พาทอยไปกินร้านอาหารข้างทางร้านเล็กๆ
ป้าเ้าของร้านเอาข้าวผัดมาเสิร์ฟให้ทั้งไทม์กับทอย ตามด้วยต้มยำกุ้งและคะน้าหมูกรอบ
ทอย “แล้วไหนชานมไข่มุกฉันละ”
ไทม์ “ขอโทษน๊า ปกติข้างๆ ร้านนี้จะมีร้านชานมเปิดขาย แต่วันนี้เหมือนร้านจะปิดนะ แต่ลองชิมอาหารร้านนี้ก่อนสิ อร่อยกว่าอาหารแพงๆ ในร้านหรูอีกนะ มื้อนี้ฉันเลี้ยงเอง”
ทอยมองไปที่ช้อนแล้วใช้มือจับช้อนจนด้านจับแบน
ป้าเ้าของร้านมอง “ห๊ะ”
ไทม์ “ขอโทษครับป้า ผมจะชดใช้ให้นะครับ”
ทอย “ฉันคิดว่ามันจะแข็งนะ เลยกะแรงพลาดไปหน่อย”
ไทม์ “ไม่เป็ไรหรอก เอาอันใหม่ก็ได้”
ทอยหยิบช้อนอันใหม่ แต่ด้านจับช้อนแบนเหมือนเดิม
ป้าเ้าของร้านมอง “ห๊า~~”
ไทม์ “ขอโทษครับป้า ผมจะชดใช้ให้เหมือนกัน”
ทอย “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้จับของพวกนี้หลายปีมากแล้ว”
ไทม์ตักข้าวกับหมูกรอบแล้วยื่นให้ทอย “ฉันตักให้ก็ได้นะ”
ทอย “เอ๋ อืม ขอบคุณมากนะ”
ทอยกินข้าวในช้อนที่ไทม์ยื่นให้เข้าไป “หื้ม อร่อยจังเลย อร่อยสุดๆ ไปเลย”
ไทม์ “ดีใจจังที่เธอชอบ”
ไทม์ตักให้ทอยอีก ทอยก็กินอย่างอร่อย
ป้าเ้าของร้าน “แหม่ๆ หวานจังเลยนะจ๊ะ ไทม์ ในที่สุดก็หาแฟนได้แล้วนะ”
ไทม์หน้าแดง “ไม่ใช่แฟนสักหน่อย แค่เพื่อนที่ทำงานนะป้า”
ทอยที่กำลังอ้าปากจะกินช้อนที่ไทม์ตักให้หยุดแล้วมองหน้าไทม์ “นายหน้าแดงนะ แสดงว่านายคิดอะไรมากกว่าเพื่อนแบบที่คุณป้าเขาแซวใช่ไหม”
ทอยกินต่อหลังพูดจบ
ไทม์ “มันก็เื่ปกติเวลาอยู่กับสาวสวยแล้วโดนแซวนั้นแหละ”
ทอย “เหรอ นายชมฉันว่าเป็สาวสวยเหรอ”
ไทม์ “อะ เอ่อ ก็แค่พูดไปตามความจริงอะนะ ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยจริงๆ”
ทอย “ไหนป้อนฉันต่อสิ ฉันยังอยากกินอีกนะ”
ไทม์มือสั้นตักข้าวให้ทอย
ทอย “ทำไมมือสั้นละ”
ไทม์ “เธอเนี้ยนะ ทำไมโดนแซวแล้วยังนิ่งได้ขนาดนี้”
ทอย “หือ ไม่รู้สิ ฉันไม่ค่อยมีอารมณ์ความรู้สึกอะไรพวกนั้นหรอก เอ๋ สรุปแล้วนายชอบฉันจริงๆ ใช่ไหม นั้นคือความรักใช่ไหม”
ไทม์ “ไม่รู้เว้ย มันเป็ของมันเอง โถ่ไอมือบ้าหยุดสั้นสักทีสิ”
ทอย “หน้านายแดงกว่าเดิมอีก”
ทอย จู่ๆ ก็เหมือนคิดอะไรได้ เธอคิดในใจ ความรักเหรอ ผู้ชายคนนี้กำลังรักเราเหรอ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันเป็เพียงหุ่นที่ถูกใช้เป็เครื่องมือ คอยทำตามคำสั่งของเ้านายเท่านั้น ไม่เคยได้รับความเห็นใจหรือความรักเลย แต่เขาคนนี้เขากำลังรู้สึกรักต่อเรา
ทอยลุกขึ้นยืน “ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ นายห้ามโกหกฉันนะ ถ้านายโกหกฉันจะฆ่านายทิ้งเดี๋ยวนี้เลย อย่าคิดจะโกหกเชียว”
ไทม์กลืนน้ำลาย “อะไรเหรอ จู๋ๆ ก็...”
ทอย “นายรักฉันไหม อย่าโกหก”
ไทม์ “จะให้บอกว่ารักมันก็แปลกๆ นะ เราพึ่งรู้จักกันไม่นานเอง แต่เธอนะสวยมาก ทุกครั้งที่เธอด้านผ่านฉันมันทำให้หัวใจฉันเต้นแรง ถ้าจะให้ถูกก็คือ ฉันแอบชอบเธอ ฉันชอบเธอ และวันนี้ฉันก็รวบรวมความกล้ามาชวนเธอกินข้าวเพื่อที่จะจีบนี้แหละ”
ทอยนั่งลง “ป้อนข้าวฉันต่อสิ ฉันยังอยากกินอีกนะ กินข้าวกับนายนะ”
ไทม์ “นี้ฉันจะไม่ถูกฆ่าใช่ไหม”
ทอย “ถ้านายยังไม่ป้อนข้าวฉันต่อ ฉันฆ่าแน่ ล้อเล่นน่า ฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เื่ความรักหรอกนะ แต่ตอนนี้นายกับฉันเป็แฟนกันแล้วใช่ไหม”
ไทม์ “จะ จริงเหรอ ยุหู้วดีใจจังเลย”
ทอย “ไหนละข้าวฉัน คุณแฟน”
ในคืนต่อมา ทอยไปคุ้มกันเท็นในการติดต่อธุรกิจกับพ่อคนเถื่อน จบลงด้วยการฆ่า เท้นใช้มือที่เป็ใบมีดเฉือนร่างพวกมันนับสิบตามคำสั่งของเท็น หลังจบการสังหาร เืหนึ่งยดกระเดนไปโดนสูทของเท็น
เท็นเดินมาตบทอยด้วยความหงุดหงิด “ยัยโง่ ก็บอกแล้วไงว่าอย่าให้สูทเืโดนสูทฉัน”
ทอย “ขอโทษคะ ฉันพยายามแล้ว แต่ท่านอยู่ท่ามกลางศัตรู ฉันต้องพยายามฆ่าพวกมันและปกป้องทันไปด้วย”
เท็นผลักทอยจนล้ม “นี้แกว่าฉันยืนไม่เป็ที่เหรอ”
ทอย “ป่าวคะท่าน ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นเลย”
เท็นเดินออกไปแล้วขึ้นรถแล้วปิดประตู “ออกไปเลย”
คนขับรถ “แล้วบอดี้การ์ดของท่านละครับ”
เท็น “ปล่อยมันให้เดินกลับเอง”
คนขับรถ “แต่ท่านครับ มันไกลเลยนะครับ”
เท็น “ช่างมัน ก็แค่หุ่นเศษเหล็ก”
รถออกไปโดยทิ้งทอยไว้ตรงนั้น
คนขับรถ “ท่านไม่กลัวว่าวันหนึ่งเธอจะต่อต้านท่านบ้างเหรอครับ”
เท็น “เป็ไปไม่ได้หรอก ตรงกลางอกเธอฉันใส่ชิปคำสั่งของฉันตัวที่สองไว้แล้ว ไม่ว่าจะยังไงเธอก็จะทำตามคำสั่งฉันอย่างไร้เงื่อนไข”
ทอยเดินกลับตึก Kittitech กว่าจะถึงก็เป็ชั่วโมง
ทอยเดินไปหาไทม์ที่เข้ากะอยู่ “ไงคุณแฟน ออกไปกินข้าวกันไหม”
ไทม์ “ตอนนี้เลยเหรอ ไม่ได้หรอก อีกตั้ง 1 ชั้วโมงกว่าจะถึงเวลาเลิกงาน”
ทอย “งั้น ทหารไทม์ นายติดตามฉันไปทำภารกิจกับฉัน แบบนี้ก็ได้นะ”
ไทม์ยืนตรง “รับทราบครับ”
ทอยเดินนำไปส่วนทามเดินตามไปจนออกมานอกตึก Kittitech ทั้งคู่เดินคุยไปด้วยกัน
ไทม์ “ใช้เส้นสายกันแบบนี้เลยเหรอ กับการแค่กินข้าว เธอหิวขนาดนั้นเลยเหรอ”
ทอย “ยังไม่ได้หิวหรอก ฉันนะไม่มีวันหิว”
ไทม์ “จริงเหรอ แล้วเธอมีชีวิตอยู่ได้ยังไง”
ทอย “ก็ไฟฟ้าไง บวกกับกินอาหารแคปซูลไว้บำรุงส่วนที่ยังเป็มนุษย์ เช่น สมอง”
ไทม์ “ถ้าไม่ได้หิวจะรีบชวนฉันมาทำไม”
ทอย “ก็ฉันอยากอยู่กับนายนิ เราเป็แฟนกันไม่ใช่เหรอ”
ไทม์ “งั้นเราไปซื้อชานมไข่มุกที่เธออยากกินกันเถอะ”
ทอย “จริงเหรอ เย้”
หลังจากนั้นทอยกับทามก็เจอกันทุกวัน หลังจากทอยทำภารกิจของเท็นเสร็จ
วันหนึ่งทอยหลังจากทำภารกิจของเท็นเสร็จกลับมาก็ไม่เจอเท็น
ทอยเดินหาเขาทั่วตึกแต่ก็ไม่เจอ ทอยเดินออกไปหาหน้าตึก
ทันใดนั้น ไทม์ขี่บิ๊กไบค์มาจอดหน้าตึกแล้วถอดหมวกกันน็อค
ไทม์ “ทอย”
ทอย “ไทม์นายหายไปไหนมา”
ไทม์ “วันนี้วันหยุดฉันนะ เพื่อนของฉันที่เป็คนขับรถให้ CEO เขาบอกว่าเธอเดินหาฉันไปทั่วเลยนิ คิดถึงฉันละสี้”
ทอย “อื้ม คิดถึงนายมากเลย”
ไทม์ “ตอบหน้าไม่อายซะงั้น นึกว่าจะเขินๆ ซะอีก”
ทอย “ก็เขินนะ แต่ถ้าบอกความรู้สึกจริงๆ ไปน่าจะดีกว่า”
ทอย คิดในใจ ความรู้สึกเหรอ ฉันไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้เลย ทั้งความเขินอายและความคิดถึง ทำไมคนคนนี้ทำให้ฉันรู้สึกแบบนั้นได้ ความรู้สึกของมนุษย์ที่ฉันเคยสูญเสียไป
ไทม์ “ขึ้นรถมาสิ”
ทอย “อืม”
ทอยขึ้นซ้อนท้ายแล้วกอดเอวไทม์ไว้
ไทม์ “นี้เธอจะไม่รัดฉันตายใช่ไหม”
ทอย “นายตายแน่ ล้อเล่น ั้แ่วันที่เรากินข้าวด้วยกันวันแรก ฉันไปฝึกควบคุมแรงมาแล้ว”
ไทม์ขับรถออกไป “เราจะไปที่ไหนกันดี”
ทอย “ที่ไหนก็ได้ที่นายจะพาฉันไป ว่าแต่ นายขับช้าขนาดนี้ฉันวิ่งเร็วกว่าอีกนะ”
ไทม์ “จ๊าๆ แม่ยอดมนุษย์ งั้นจับแน่นๆ นะ”
ไทม์บิดซึ่งรถออกไปท่ามกลางเมืองที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง
ไทม์ไปจอดรถหน้าร้านชานมไข่มุกชื่อดัง
ทอย “ร้านชานมไข่มุกเหรอ”
ไทม์ “ร้านนี้กำลังฮิตในหมู่วัยรุ่นเลยน๊า”
ไทม์เดินไปหน้าเคาเตอร์ “เอาชานมไข่มุกแก้วไซส์ S หนึ่งแก้ว และไซส์ L หนึ่งแก้วครับ”
ทอยเดินตามไทม์เข้ามาในร้าน ทอยเห็นตุ๊กตาแมวแล้วยืนดู
ไทม์ “ฉันสั่งให้เธอแล้วละ จ้องใหญ่เลย”
ทอย “น่ารักจัง”
ไทม์เรียกพนักงาน “น้องครับ ตุ๊กแมวตัวนี้ขายเท่าไหร่ครับ”
พนักงาน “ตัวละ 999 บาทคะ นั้นเป็ลิขสิทธิ์แท้จากญี่ปุ่นเลยนะคะ”
ไทม์ คิดในใจ แพงจังแต่ทอยกำลังมองมันด้วยสายตาแบบนี้จะไม่ซื้อให้ได้ยังไง
ไทม์เดินไปจ่ายค่าชานมไข่มุกพร้อมซื้อตุ๊กตาแมวให้ทอยด้วย
ไทม์ยื่นชานมไข่มุกไซส์ L ให้ทอย “นี้ของเธอ”
ทอย “ทำไมฉันได้แก้วใหญ่กว่านายละ”
ไทม์ “ก็ฉันเห็นเธอชอบกินนิ ส่วนฉันไม่ได้ชอบหรอกเลยสั่งแค่ไซส์เล็ก”
ไทม์ยื่นตุ๊กตาแมวให้ทอย
ทอย “เอ๋”
ไทม์ “เห็นเธอดูอยากได้มันฉันเลยซื้อให้”
ทอย “ฉันไม่ได้อยากได้สักหน่อย”
ไทม์ “อ่าว เห็นจ้องมันใหญ่ก็นึกว่าอยากได้ซะอีก”
ทอย “แค่เห็นว่ามันน่ารักแค่นั้นเอง”
ไทม์ คิดในใจ ไม่นะอุส่าซื้อมาตั้งแพง
ทอยรับตุ๊กตาตัวนั้นไว้ “แต่ถ้านายอุส่าซื้อให้ฉันจะไม่รับมันได้ยังไง คุณแฟนอุส่าซื้อให้ แต่มันแพงมากเลยนะ นายจะไม่เดือดร้อนเอาเหรอ”
ไทม์ “ไม่เป็ไรหรอกน่า แค่เธอยิ้มฉันก็ดีใจแล้ว”
ทอย “ฉันจะรักษามันไว้อย่างดีเลย”
ไทม์ “ว่าแต่เราจะไปไหนต่อกันดี”
ทอย “ไปบ้านของนายได้ไหม”
ไทม์ “เอ่อคือฉันพักอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ นะ มันไม่ได้น่าไปอะไรหรอก”
ทอย “ฉันอยากไปอะ”
ไทม์ “เอาจริงดิ ฉันว่าไปเที่ยวที่อื่นน่าจะดีกว่านะ”
ทอย “ฉันจะไป”
ไทม์ “ก็ได้ๆ”
ไทม์พาทอยไปยังอพาร์ทเม้นท์เก่าๆ ที่ไม่ได้หรูอะไร
ไทม์เปิดประตูเข้าไปในห้องทอยเดินตามเข้ามา
ทอยเห็นขยะและห้องรกมาก
ไทม์ “ขอโทษนะ พอดีไม่คิดว่าจะมีแขกมาเลย”
ทอย “สกปรกจัง”
ไทม์ช็อก “อะ” คิดในใจ แบบนี้ต้องโดนเธอเกลียดแน่เลย
ทอยดันตัวไทม์ไปอยู่มุมห้อง “รออยู่ตรงนี้นะ ฉันจะเก็บกวาดให้เอง”
ไทม์ “ไม่ต้องก็ได้นะ”
ทอยเริ่มเก็บขยะให้ทีละชิ้นแล้วก็ดับของให้เรียบร้อยพร้อมทำความสะอาด จนห้องดูสะอาดและเป็ระเบียบ
ทอย “เรียบร้อย”
ไทม์ “สุดยอดไปเลย”
ทอย “นิ ฉันเห็นนายชอบเลี้ยงข้าว เลี้ยงชานมไข่มุกฉัน แล้วไหนจะซื้อตุ๊กตาแพงๆ ให้อีก ฉันนึกว่านายจะเป็คนรวยซะอีก”
ไทม์ “อะ ขอโทษน๊าที่ทำผิดหวัง”
ทอย “เอ๋ ไม่ใช่น๊า ฉันไม่ได้หมายความอะไรแบบนั้น ก็แบบถ้าฉันรู้ฉันคงไม่ให้นายต้องจ่ายเงินให้ฉันไง”
ทอยนั่งลงบนเตียงไทม์ “จะว่าไปที่ฉันรู้เงินเดือนทหาร Kittitech ก็ไม่ใช่น้อยๆ นิ หรือพวกเขากดเงินเดือนนายเหรอ”
ไทม์ “ป่าวหรอก ฉันแค่นำเงินไปผ่อนมอไซค์ และก็เงินออมที่เก็บไว้ซื้อบ้านในอนาคต”
ทอย “บ้านเหรอ”
ไทม์ “แล้วเธอละพักอยู่ที่ไหน หรือมีบ้านแล้ว”
ทอย “บ้านฉันก็ตึก Kittitech ไง”
ไทม์ “เอาจริงดิ ฉันก็รู้อยู่แล้วนะว่าเธอคืุ์ดัดแปลงที่นั้นสร้างเธอขึ้นมา แต่เธอรักที่นั้นเหมือนบ้านเลยเหรอ”
ทอย “ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้สึกอะไรกับที่นั้นเลย ความเป็จริงที่นั้นไม่ได้สร้างฉันมาหรอก ฉันนะครั้งหนึ่งเคยเป็มนุษย์ปกติแต่ฉันจำอะไรตอนนั้นแทบไม่ได้เลย ฉันถูกนักวิทยาศาสตร์ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าเขาชื่ออะไร เขาจับฉันไปทดลองยัดเทคโนโลยีใส่ในร่างกายฉัน หลังจากนั้นพวก Kittitech ก็เอาฉันมาพัฒนาต่อเป็อาวุธที่คอยรับคำสั่ง CEO ตลอดหลายปีฉันต้องทำตามคำสั้งคอยคุ้มกัน ฆ่า และลอบสังหาร”
ไทม์ “เดี๋ยวก่อนนะ งั้นเธอก็ถูกพวกมันบังคับนะสิ”
ทอย “มันควรจะเป็อย่างนั้น แต่ที่ฉันยังมีอิสระทางความอยู่ได้เพราะ ดอกเตอร์ ศิริรัตน์ เธอเคยทำงานให้ Kittitech นายคงจะรู้จักเธอนะ”
ไทม์ “อืมคนที่โดน PALMER46 ลักพาตัวไปสินะ”
ทอย “ดอกเตอร์ ศิริรัตน์ เธอถูก CEO คนเก่าบังคับให้ทำชิปควบคุมสมองฉัน แต่ดอกเตอร์ไม่ทำตาม เธอใส่ชิปนั้นเข้าในตัวฉันจริง แต่เปลี่ยนมันเป็หน่วยความจำสำรองแทน”
ไทม์ “แล้วทำไมเธอถึงยังทำตามคำสั่งมันอยู่ละ ทั่งที่เธอเองก็มีอิสระได้”
ทอย “ไม่รู้สิ มันคิดแค่ว่าฉันต้องทำ นิเราอย่าคุยเื่พวกนี้เถอะ ฉันจะทำให้นายกังวลไปเปล่าๆ”
ไทม์ “ทอย ฉันขอสัญญากับเธอ สักวันหนึ่งฉันจะทำให้เธอรู้สึกถึงอิสระ”
ไทม์เข้าจูบทอย ทอยดวงตาเบิกกว้าง
ทอย “นิฉันไปศึกษามาแล้วนะ ว่าคนรักกันเขาต้องทำอะไรกันบ้าง”
ไทม์ “อะไรเหรอ”
ทอย “ฉันรู้มาว่า ผู้ชายนะอยากมีเซ็กกับคนที่รัก”
ไทม์ “อะ เอ่อ คือว่า....”
ทอย “ถ้าผู้ชายได้เห็นััเรือนร่างผู้หญิงจะมีความสุขมากเลย”
ไทม์หน้าแดง “มันก็ไม่ได้จำเป็อะไรขนาดนั้นหรอกนะ”
ทอย “แต่นายหน้าแดงสุดๆ ไปเลยนะ แถมหัวใจเต้นแรงด้วย ถึงฉันจะเป็มนุษย์ดัดแปลงแต่ร่างกายฉันเป็ซิลิโคนแบบพิเศษััเหมือนิัจริงๆ เลยนะ แถมต้นส่วนด้านร่างก็ให้ได้ใช้งานได้นะ ถ้านายอยากจะใช้มัน ฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ”
ไทม์กลืนน้ำลายแล้วเข้าจูบทอย ไทม์ถอดเสื้อตัวเองแล้วก็ถอดเสื้อผ้าทอย ทั้งคู่มีความสัมพันที่ลึกซึ่งเร้าร้อนด้วยกันจนเวลาผ่านไป
วันต่อมาในตึก Kittitech
ไทม์เดินมาเจอทอย “ไงทอย”
ทอย “ไง”
ไทม์ “พอดีตอนนี้เธอว่างไหม”
ทอย “ก็ว่างนะ แต่อีกหนึ่งชั่วโมงฉันต้องไปคุมกัน CEO อีก เหมือนเขากำลังหาอะไรสักอย่างมาสร้างพลังงาน”
ไทม์ “ฉันเองก็ว่างเหมือนกัน เธอช่วยพาฉันเดินชมที่หน่อยหน่อยสิ”
ทอย “หืม แต่นายก็เดินเองได้นะ หรือเมื่อคืนฉันทำนายเจ็บ”
ไทม์ “ไม่ใช่แบบนั้น คือ มันมีส่วนห่วงห้ามที่ทหารตำแหน่งต่ำอย่างฉันเข้าไม่ได้อยู่ แค่สงสัยว่าด้านในมีอะไรบ้าง”
ทอย “แหม จะฉันเส้นสายของฉันเหรอ ได้สิ”
ทอยสแกนหน้าเปิดประตูเข้าหลายห้องพาไทม์เดินชมสิ่งต่างๆ จนไม่ถึงห้องห้องหนึ่ง
มีหลอดกระจกขนาดใหญ่ด้านในมีลูกพลังงานกลมๆ สีฟ้าขนาดใหญ่อยู่ และคอมพิวเตอร์กับแผงวงจรมากมาย
ทอย “นี้คือ Project DeepBlue แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าเอาไว้ทำอะไร”
ไทม์กำหมัดพูดเบาๆ “มันคืออาวุธทำลายล้าง”
ทอย “นายว่าอะไรนะ”
ไทม์ “ป่าวๆ ไม่มีอะไร ฉันว่าพอแล้วละ ฉันกลับไปทำงานต่อดีกว่า”
ทอย “พอดีเลย อีก 5 นาทีฉันก็ต้องไปทำหน้าที่ของฉันแล้ว”
หลังจากนั้นไทม์เข้าไปเฝ้ายามปกติ เมื่อเลิกงานไทม์เข้าไปนั่งในบาร์แห่งหนึ่ง จิมเหล้ากำลังรอใครบางคน
คนขับรถของ CEO เดินเข้ามาตบไหล่ไทม์ “ไงเพื่อน ไปถึงไหนแล้วกับทอย”
ไทม์ “ก็ดีนะ”
คนขับรถ “ซั่มเธอยัง”
ไทม์ “นั้นมันเื่ส่วนตัวเว้ย”
คนขับรถหัวเราะ “พูดแบบนี้แสดงว่าซั่มแล้วสินะ”
ไทม์ “เงียบไปเลย”
คนขับรถ “วันนี้ไอ CEO บ้านั้นน่าหงุดหงิดชิป รถแม่งติดแล้วเอาแต่ด่าฉัน คิดว่าฉันเป็พระเ้าหรือไง รถแม่งติดบอกให้ถึงภายใน 5 นาที จริงสินายรู้ไหมว่าทอยเธอถูกฝังชิปควบคุมไว้”
ไทม์ “รู้สิ ฉันเองก็สัญญาไว้แล้วว่าจะทำให้เธอเป็อิสระให้ได้”
คนขับรถ “แล้วทำไมไม่เอามันออกละ”
ไทม์ “จะไปรู้ได้ไงว่ามันอยู่ตรงไหน ขนาดทอยเองยังไม่รู้เลย”
คนขับรถ “กลางอก ชิปนั้นอยู่กลางอกเธอ ฉันได้ยิน CEO พูดมา”
ไทม์ “จริงเหรอ”
คนขับรถ “จริงสิ ว่าแต่เื่งานละนายยังไม่ลืมใช่ไหม สืบไปได้ถึงไหนแล้ว”
ไทม์ “อืม ฉันรู้ที่เก็บมันแล้ว ฉันเห็นมันมากับตา Project DeepBlue อาวุธทำลายล้างเครื่องเปลี่ยนสนามแม่เหล็กโลก ทำให้เกิดพายุฟ้าผ่าทั่วทั้งประเทศ หรือโลก”
คนขับรถ “อืม เหมือนตอนนี้มันจะยังมีแหล่งพลังงานไม่เพียงพอ ไอ CEO นั้นก็พยายามหายูเรเนียมมาสร้างพลังงานอยู่ ถ้ามันทำสำเร็จ พวกมันจะสามารถใช้มันยึดประเทศนี้ได้ หรืออาจโลกนี้เลย”
ไทม์ “ฉันเอาเื่นี้ไปบอกพวกรัฐบาล พวกมันก็ว่าฉันบ้า แต่เราจะไม่ปล่อยให้ Kittitech ทำมันสำเร็จ”
ไทม์โทรศัพท์ไปหาใครบางคน ไทม์ใช้เวลาครู่หนึ่งก่อนจะวางสาย
คนขับรถ “เขาว่าไง”
ไทม์ “เริ่มคืนพรุ่งนี้”
หลังจากนั้นไทม์กลับห้องที่หน้าห้องทอยยืนรอเธออยู่
ทอย “ไปไหนมาฉันยืนรอตั้งนาน”
ไทม์ “นี้เธอเดินมาที่นี้เหรอ”
ทอย “ใช่นะสิ ก็ฉันอยากนอนกับนายนิ”
ไทม์ “ติดใจฉันละสิ”
ทอยหัวเราะ “ตาบ้า”
ทั้งคู่เข้านอนด้วยกัน ทอยนอนกอดไทม์
ไทม์ “ถ้าสมมุติมีกองกำลังติดอาวุธบุกเข้าติด Kittitech เธอต้องทำอะไรเหรอ”
ทอย “ก็ต้องจัดการพวกมันสิ นายเองก็เป็ทหารที่นั้นนะ นายเองก็ทำจัดการพวกมันเหมือนกัน แต่ฉันถ้าไม่เก่งจริงคงไม่มีใครกล้าบุก Kittitech หรอก”
ไทม์ “งั้นเหรอ”
วันต่อมา
ไทม์เดินทางไปบริษัทเทคโนโลยี Ratcha คู่แข่งของ Kittitech
ไทม์ขึ้นลิฟต์ไปชั้นบนสุดชั้นของ CEO บริษัท Ratcha บอส คือชื่อของ CEO ที่นี้
ไทม์ “ฉันเห็นมันมากับตาแล้ว”
บอส “ก็เป็อันยืนยันว่ามันมีจริง นายเป็สายสืบที่ดีจริงๆ”
ไทม์ “ฉันไม่สนเื่แผนทำลายคู่แข่งของแกหรอก ฉันสนแค่ไม่อยากให้อาวุธนั้นถูกสร้างขึ้นสำเร็จจนถูกนำไปใช้”
บอส “จะอะไรก็ช่าง ถ้ามันทำให้พวก Kittitech เสียหายฉันก็ยินดี คืนนี้หุ่นรบ 20 ตัวจะบุกไปพร้อมนาย”
ไทม์ “อืม”
ณ ตึก Kittitech ห้องของ CEO เท็น
ทอยเดินเข้ามาในห้อง “เรียกฉันเหรอคะ”
เท็นถือตุ๊กตาแมวที่ไทม์ซื้อให้ทอยอยู่
เท็น “ฉันเจอนี้ในห้องของเธอ นี้เธอเริ่มสนใจอะไรแบบนี้แล้วเหรอ ถ้าเธอเริ่มมีความคิดแบบนี้เดี๋ยวมันอาจเกิดปัญหาได้ คงต้องล้างความจำเธอใหม่แล้ว”
ทอย “ป่าวคะ แค่มีทหารนายหนึ่งฝากฉันไว้เท่านั้นเอง”
เท็น “งั้นเหรอ แสดงว่าไม่มีอะไรต้องห่วงสินะ”
เท็นเอาไฟแช็คจุดมัน
ทอยกำหมัด “หยุดนะไอสารเลว”
เท็น “หึ เธอว่าอะไรนะ”
ทอย “นั้นมันของที่คนรักฉันให้มา”
เท็น “คนรักเหรอ นี้เธอมีความรักเหรอ คงต้องจับเธอไปล้างความจำใหม่แล้ว”
เท็นจุดไฟเผามันจนไฟลุกทั้งอันแล้วปล่อยลงพื้น
ทอยมือเปลี่ยนเป็ใบมีดแล้ววิ่งหาเท็น “แกมันไอชาติชั่ว”
เท็นออกคำสั่ง “นั่งลง นอนลงกับพื้น”
ร่างของทอยขยับตามทันที
เท็นยกขาเหยียบหัวทอย “แกมันก็แค่ทรัพย์สินของฉัน แค่หุ่นยนต์ที่มีปัญหา ที่นี้ฉันจะพาแกไปล้างสมอง เข้าใจไหม”
ทอย “รับทราบค่ะ”
ทันใดนั้น จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังขึ้น
เท็น “เกิดอะไรขึ้นวะ ยกเลิกคำสั่งล้างหน่วยความจำ ไปดูสิเกิดอะไรขึ้น”
ทอย “ค่ะ”
ไทม์บุกตึก Kittitech พร้อมหุ่นรบของ Ratcha 20 ตัว
เท็นโทรหาบอส “แกทำอะไรของแกวะไอบอส”
บอส “ไม่ใช่ฉันนะ พวกนั้นมันขโมยหุ่นรบไป สัญญาณไม่ดีเลย ลาก่อนนะ”
ไทม์และหุ่นรบยิงต่อสู้กับทหาร Kittitech แล้วบุกเข้าไปด้านในจนถึงห้อง Project DeepBlue
ทันใดนั้นจู่ๆ หุ่นรบ Ratcha ตัวหนึ่งถูกผ่าเป็สองท่านด้วยมือใบมีดของทอย
ทอยเห็นไทม์ “ไทม์นี้ฝีมือนายเหรอ”
ไทม์ “ขอโทษนะทอย ฉันต้องทำลายอาวุธนั้น”
ทอย “เดี๋ยวก่อนนะ นี้นายคือพวก Ratcha เหรอ นายเป็สายลับของพวกมันเหรอ”
ไทม์ “ไม่ ฉันไม่ใช่คนของ Ratcha ฉันแค่ร่วมมือกับพวกมัน”
ทอยสู้กับหุ่นรบไปด้วยคุยไปด้วย “นายหลอกฉันเหรอ ทั้งหมดนี้คือการหลอกเหรอ นายตีสนิทกับฉันเพื่อหลอกให้ฉันพามาดูไออาวุธบ้านี้ใช่ไหม พูดมาสิ ฉันนายโกหกฉันรู้นะ”
ไทม์ “ใช่ ตอนแรกฉันตีสนิทเธอเพราะอยากให้เธอพามาที่นี้ ฉันแค่สายลับที่มาสืบที่อยู่ของอาวุธนี้”
ทอยน้ำตาไหล “ไอผู้ชายสารเลว”
ไทม์ “แต่ั้แ่ฉันได้รู้จักเธอ ความรู้นั้นมันเป็ของจริง ฉันไม่ได้หลอกเธอ ฉันรักเธอจริงๆ”
ทอยมองไปที่ไทม์และรู้ว่าไทม์พูดจริง “นายพูดจริง”
ทอยเริ่มหันมาช่วยฝั่นไทม์สู้กับทหาร Kittitech มือของเธอเปลี่ยนเป็ปืนกลยิงใส่ทหาร Kittitech
เสียงหนึ่งดังขึ้น “หยุด”
ทอยหยุดทันที
เท็นเดินเข้ามาพร้อมโล่พลังงาน ไทม์พยายามยิงใส่เท็นแต่ยิงไม่เข้า
เท็น “ฝีมือแกเองสินะ ทอยฆ่ามัน”
ทอยมือเปลี่ยนเป็ดาบแล้วฟันใส่ไทม์
ไทม์ก้มหลบ “ทอยนี้ฉันเอง”
ทอยยังฟันต่อ
ไทม์หลบอีก “ทอยตั้งสติหน่อยสิ”
ทอยก็ยังคงฟันต่อไป
ไทม์หลบ “โถ้เว้ยคงมีแค่วิธีเดียวสินะ”
ไทม์หยิบเศษเหล็กจากหุ่นรบแล้วะโใช้มันปักกลางอกทอย ทอยก็ะโเข้าหาไทม์แล้วเสียบมือใบมีดทะลุหัวใจไทม์
ชิปที่เท็นใช้ควบคุมทอยถูกทำลาย ทอยเมื่อได้สติก็สายไปแล้ว
ไทม์ “เธอเป็อิสระแล้วนะ”
ไทม์ตาหลับลงเสียชีวิตหลังพูดจบ
ทอย “ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่เอาแบบนี้ ไม่เอาแบบนี้”
ทอยร้องไห้โอบกอดร่างไทม์
หุ่นรบ Ratcha ทุกตัวหยุดขยับไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับอีกครั้ง
เท็น “เอาละเหมือนฝ่ายเราจะแฮกควบคุมหุ่นพวกนี้ได้แล้ว ที่นี้ก็จบ ทอยลุกขึ้น เอาศพสกปรกนั้นไปทิ้งด้วยนะ”
ทอยไม่ลุกขึ้น
เท็นทอยนั่งร้องไห้กอดร่างไทม์และเหล็กที่ปักอกทอยอยู่ “โถ้เว้นน่าเสียดาย ชิปควบคุมเธอโดนทำลายแล้ว หุ่นทุกตัวทำลายเธอทิ้งได้เลย”
หุ่นทุกตัวหันลำตัวหาทอย พร้อมหุ่นรบกำลังเสริมของ Kittitech ทอยลุกขึ้นยืนช้าๆ น้ำตายังคงไหล มือเธอทั้งสองเปลี่ยนเป็ใบมีด เธอวิ่งเข้าสับหุ่นรบข้างๆ เป็สองท่อน หลบะุจากหุ่นที่ยิงใส่ แล้วกระฟันพวกหุ่นไปทีละตัวที มือเธอเปลี่ยนเป็ปืนใหญ่เรลกันยิงใส่หุ่นรบจนะเิ ยิงใส่ทีละตัวทีละตัวจนพวกมันพังหมด
เท็นเห็นท่าไม่ดีเลยจะวิ่งไปที่ทางออกแต่ซากหุ่นของเขาเองปิดทางทางไว้ ทอยจับร่างเขาแล้วเหวี่ยงร่างเท็นลอยไปฝั่งแกนพลังงานสีฟ้าของ Project DeepBlue
เท็นกำลังลุกขึ้นยืน ทอยยิงเรลกันใส่เท็นแต่ติดโล่พลังงาน ทอยเลยเปลี่ยนมือเป็ใบมีดแล้วเดินไปอย่างช้าๆ เข้าหาเท็น เสียงรองขอชีวิตของเท็นไม่ได้เข้าหูทอยเลยสักนิด ตอนนี้ในหัวเธอมีแค่ความเงียบ เธอเสียบมือใบมีดทะลุท้องของเท็นแล้ววิ่งพุ่งตรงไปด้านหน้าทะลุกระจกเข้าไปในแกนพลังงานสีฟ้าของ Project DeepBlue แกนพลังงานะเิออกทันที แรงะเิปล่อยพลังไฟฟ้ามหาศาล และแรงดันที่ทำให้ตึก Kittitech ถล่ม แสงสีฟ้าสว่างจ้าทั้งเมืองยามค่ำคืน
ทอยนั้นยังไม่ตายเธอลุกขึ้นร่างกายพุพังิัชนนอกบางสวนแหวกออกจนเห็นภายในที่เป็เหล็ก
ปัจจุบัน…
ทอยร้องไห้สะอึกสะอื้น “เขาไม่อยู่แล้ว เขาไม่อยู่แล้ว เขาตายแล้ว”
ฝนเข้ากอดทอยเบาๆ
ทอย "เขามอบความรักให้ฉัน เขามอบอิสระให้ฉัน แต่ฉันฆ่าเขาด้วยมือของฉันเอง คนที่ฉันรักเขาตายแล้ว ฉันไม่เหลืออะไรเลย ฉันไม่เหลือใครแล้ว"
ฝน "ฉันเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเธอเสียใจแบบนี้ เธอคงไม่ได้ตั้งใจแน่ๆ"
ทอย "ไม่ ฉันมันสารเลวอย่างที่คุณบอก ฆ่าฉันที่ดอกเตอร์ ฆ่าฉัน"
ฝน "ไม่ ฉันจะไม่ฆ่าเธอ เมื่อกี้พูดว่าไม่มีเหลือใครแล้วเหรอ แล้วฉันที่ยืนหัวโด่อยู่นี้ละ จะให้ฉันฆ่าเธอเหรอ ไม่เด็ดขาด ฉันเองก็เข้าใจความรู้สึกที่สูญเสียคนรักนะ เธอเองก็มีส่วนที่ทำให้สามีฉันตาย งั้นก็รับผิดชอบด้วย ช่วยอยู่เป็เพื่อนฉันได้ไหม"
ทอย "ให้ฉันอยู่กับคุณเหรอ"
ฝน "ก็เห็นพูดว่าไม่มีที่ไปนิ งั้นก็อยู่กับฉันสิ"
ทอยกอดฝน "ขอบคุณมากด็อกเตอร์"
ฝน "ก็บอกว่าอย่าเรีอกด็อกเตอร์ไง ฉันไม่ได้ทำงานให้พวกเลวนั้นแล้ว ฉันชื่อฝนนะ เรียกฉันสิ ว่า พี่สาว"
1K
![[Light Novel] Betsu no Isekai de Umarekawaru เกิดใหม่ต่างโลกกลายเป็นจอมยุทธ์เทพกำไล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1640177482_81297617.webp)
![ข้ามมิติมาเป็นสะใภ้บ้านนา รวยล้นฟ้ามั่งมีศรีสุข [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1719133279_94507033.webp)
