บทที่ 1 ย้อนเวลา
ต้นฤดูใบไม้ร่วงปี 1973 ณ หมู่บ้านหยวนเป่า มณฑลหลงเจียง
หน้าบ้านของผู้เฒ่าสวี่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มามุงดูเหตุการณ์ลูกสาวคนโตของบ้านนี้ถูกกล่าวหาว่าท้องไม่มีพ่อ เพราะพยายามไปจับผู้ชายรวย ๆ ที่โรงเรียน
สุดท้ายครอบครัวฝ่ายชายก็ไม่รับผิดชอบ เธอจึงวิ่งกลับมาจากตัวอำเภอท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักเมื่อวานนี้ ชาวบ้านในหมู่บ้านต่างก็ฟังเื่ที่ยายหวังเล่าราวกับเห็นกับตา
สวี่ิเยว่ที่ถูกนินทาอยู่นั้น นอนจับไข้ทั้งคืนเพราะเปียกฝนเมื่อวาน ส่วนทางฝั่งจางชุนฮวา เมื่อได้ยินคนนินทาลูกสาวก็โมโหคว้าไม้กวาดตรงเข้าไปหาเื่
“ใครมันปากหมาลับหลังลูกสาวฉัน ฉันจะฉีกปากมันให้ดู”
“พวกแกมันพวกปากมอม ลูกสาวฉันเป็ผู้หญิงบริสุทธิ์ พวกแกมันขี้อิจฉาเลยหาเื่ใส่ร้าย” จางชุนฮวาทั้งโกรธทั้งแค้น จึงฟาดไม้กวาดใส่ยายหวัง ยายหวังเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหลบ
“แม่! ปู่ตกเตียง!” เสียงร้องไห้ของสวี่เฉินซิง ลูกชายคนเล็กดังลั่นมาจากในบ้าน จางชุนฮวาโยนไม้กวาดทิ้งแล้ววิ่งไปยังห้องด้านใน
“พ่อ!” ทันทีที่เข้าไปในห้อง จางชุนฮวาก็เห็นสวี่ฟู่กุ้ยผู้แก่ชรานอนอยู่บนพื้น เธอใแทบสิ้นสติ รีบอุ้มท่านขึ้นไปบนเตียง
สวี่ฟู่กุ้ยป่วยเป็วัณโรค ครอบครัวของเขายากจนไม่มีเงินรักษา ร่างกายซูบผอมจนเหลือแต่กระดูก ทุกวันนี้สวี่ิเยว่ต้องไปซื้อยาจากโรงพยาบาลในเมืองมาให้กิน แต่ก็ไม่เห็นผล ยามไอทีไรก็เหมือนจะอาเจียนเอาปอดออกมาด้วย สวี่ฟู่กุ้ยนอนไออยู่บนเตียง
“พ่อช่างเป็ตัวซวยจริง ๆ ทำให้ิเยว่ต้องลำบาก ทำไมฟ้าดินไม่รับเอาชีวิตอันไร้ค่านี้ไปซะ ให้พ่อไปตาย ๆ แทนอวี้เฟิง!” ขณะที่พูด สีหน้าของสวี่ฟู่กุ้ยก็เต็มไปด้วยน้ำตา สวี่อวี้เฟิงคือลูกชายคนเล็กของเขา
เขาเ็ปในใจเสมอ สวี่อวี้เฟิงเป็ทหารอยู่ในค่ายตลอดทั้งปี เขาส่งเงินกลับบ้านเป็ประจำทำให้ครอบครัวของเขามีชีวิตที่ดีได้ แต่หลังจากที่สวี่อวี้เฟิงเสียชีวิต ครอบครัวของเขาก็ตกต่ำลง เื่ร้าย ๆ ตามมาหลอกหลอนครอบครัวนี้ไม่มีวันจบสิ้น
ในเวลานั้น เสียงร้องไห้ก็ดังไปถึงห้องข้าง ๆ ปลุกให้สวี่ิเยว่ที่กำลังนอนหลับอยู่ต้องตื่นขึ้น มองเห็นบ้านที่ทรุดโทรม เธอจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว อาจจะเป็เพราะลุกเร็วเกินไป ทำให้รู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างมาก
สวี่ิเยว่นวดขมับของเธอด้วยความปวดหัว เธอจำได้ว่าเพิ่งเอาเหล้าเหมาไถ*[1] สองขวดที่แย่งซื้อมาจาก JD.com*[2] ไปขาย ได้เงินมาสองพันห้าร้อยหยวน ถือว่าเป็กำไรก้อนโตเลยทีเดียว เธอจึงตั้งใจจะซื้อของอร่อย ๆ กลับมากินที่บ้าน แต่พอก้าวเข้าบ้านโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอไม่ทันระวัง จึงสะดุดล้มลงหัวฟาดพื้น
ในตอนนั้นเองภาพชีวิตของเด็กสาวที่ชื่อสวี่ิเยว่ก็แล่นเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เธออายุสิบเจ็ดปี มีพี่ชายอายุยี่สิบปีชื่อสวี่เซี่ยงหยางและน้องชายอายุสิบสามปีชื่อสวี่เฉินซิง
สวี่ิเยว่เติบโตมาในครอบครัวที่ค่อนข้างจะตามใจ เธอเรียนเก่ง หน้าตาสะสวย แถมในบ้านยังมีอาที่เป็ทหารอยู่ในค่ายทหาร ส่วนอาหญิงก็แต่งงานไปอยู่ในเมือง
สวี่อวี้เฉิงพ่อของเธอและจางชุนฮวาแม่ของเธอต่างก็เป็คนเก่งกาจในการทำไร่ทำนา จนกระทั่งแปดปีก่อน ผู้ใหญ่บ้านจ้าวได้รับโทรศัพท์แจ้งว่าสวี่อวี้เฟิง น้องชายของเขาเสียชีวิตในสนามรบ
ย่าของสวี่ิเยว่ทนรับความสูญเสียครั้งนี้ไม่ไหวจนเส้นเืในสมองแตก พวกเขาใช้เงินเก็บทั้งหมดที่มีไปกับการรักษา แต่ย่าก็จากไป ความโชคร้ายยังไม่จบเพียงเท่านั้น
คืนวันหนึ่ง ขณะที่สวี่อวี้เฉิงผู้เป็พ่อทำงานหนักหาเงินอยู่ในไร่นาทั้งวันทั้งคืน เขาก็มองไม่เห็นทาง เหยียบพลาดตกลงไปในคูน้ำ จางชุนฮวาพาลูกชายสองคนออกตามหา ได้ยินเพียงเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างแ่เบาของสวี่อวี้เฉิงเท่านั้น
ผ่านไปเดือนกว่าหลังเกิดเื่ การเดินเหินก็สร้างความเ็ปให้กับสวี่อวี้เฉิง แต่การเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงรอช้าไม่ได้ เขาจึงจำต้องกัดฟันฝืนทน ลากขาที่เ็ปลงไปทำงานทุกวัน จนในที่สุดก็กลายเป็คนขาเป๋ เมื่อใดที่ท้องฟ้ามืดครึ้มฝนตก ความเ็ปที่ขาก็ยิ่งทรมานมากขึ้นไปอีก
แรงงานหลักของบ้านเดินขากะเผลก ครอบครัวจึงยิ่งไม่สามารถส่งเสียลูกทั้งสามให้เรียนหนังสือได้อีก สวี่เซี่ยงหยางสงสารพ่อแม่จึงขอลาออกจากโรงเรียนกลับมาช่วยเหลือครอบครัวทำงานหาเลี้ยงชีพ ชีวิตของครอบครัวสวี่จึงพอจะมีเงินทองคล่องมือขึ้นบ้าง แต่เวลาแห่งความสุขมักจะอยู่ได้ไม่นาน
สามปีต่อมา สวี่ฟู่กุ้ยก็ล้มป่วยด้วยโรควัณโรค เขาไปหาหมอที่โรงพยาบาลประจำอำเภอ แต่อาการก็ไม่ดีขึ้น หมอบอกว่าโรคนี้ ผู้ป่วยจำเป็ต้องกินอาหารบำรุงร่างกาย
แต่ครอบครัวสวี่แค่จะหาเลี้ยงตัวเองให้มีข้าวกินครบสามมื้อยังลำบาก นับประสาอะไรกับการซื้อของดี ๆ มารับประทาน สวี่อวี้ฉินน้องสาวของสวี่ฟู่กุ้ยเป็ห่วงอาการป่วยของพ่อ แม้กำลังตั้งครรภ์ เธอก็ยังคงกลับไปเยี่ยมพ่อที่หมู่บ้านอยู่เสมอ
วันหนึ่งเธอถือโอกาสตอนที่แม่สามีออกไปข้างนอกปั่นจักรยานมาที่บ้านพ่อ ตั้งใจจะเอาไก่ตุ๋นมาให้ แต่แล้วระหว่างทางจักรยานก็เกิดเสียหลัก ทำให้ทั้งรถทั้งคนล้มลง
วินาทีที่ร่างของสวี่อวี้ฉินกระแทกพื้น เธอรู้สึกปวดท้องอย่างรุนแรงจนแทบทนไม่ไหว เมื่อจางชุนฮวาเห็นกางเกงของสวี่อวี้ฉินเปื้อนเืสีแดงฉานก็รู้สึกใจคอไม่ดี น้องสามีของเธอน่าจะแท้งลูกแล้ว
เมิ่งเหว่ยเชาสามีของสวี่อวี้ฉินได้ยินว่าภรรยาแท้งลูกก็รีบรุดไปที่โรงพยาบาล เห็นภรรยานอนอ่อนเพลียอยู่บนเตียงคนไข้ เขาก็ร้องไห้โฮออกมา เมิ่งเหว่ยเชาเป็ลูกชายคนเดียวของบ้าน คุณยายเมิ่งเลี้ยงดูลูกชายมาคนเดียวอย่างลำบาก
นับั้แ่วันที่แท้งลูก คุณยายเมิ่งก็ไม่สนใจไยดีสวี่อวี้ฉินอีกเลย เมื่อคิดย้อนเื่ราวจนจบ สวี่ิเยว่ก็รู้สึกราวกับมีม้าหมื่นตัววิ่งเหยียบหัวเธอ
เธอก็แค่ล้มหัวฟาดพื้นเองไม่ใช่เหรอ ทำไมพอลืมตาขึ้นมาเธอก็...ทะลุมิติมาได้ล่ะ ไม่เต็มใจแต่ก็ไม่มีทางเลือก จำต้องปรับตัวอยู่กับสภาพนี้ เคราะห์ดีที่ชื่อและนามสกุลของร่างเดิมนั้นเหมือนกับของเธอเอง
สวี่ิเยว่ฟังเสียงการร้องไห้ของสวี่ฟู่กุ้ยกับจางชุนฮวาจากห้องข้าง ๆ เธอช่างอยากจะด่าฟ้าด่า์แรง ๆ แม้ว่าเธอจะมีความสามารถมาก แต่ก็ไม่จำเป็ต้องล้อเล่นกับเธอแบบนี้ ครอบครัวนี้ตอนนี้ช่างอาภัพเหลือเกิน
[1] เหล้าเหมาไถ : หรือ กุ้ยโจว เหมาไถ (Kweichow Moutai) คนรุ่นใหม่อาจจะไม่คุ้ยเคยกับชื่อนี้ แต่เชื่อว่าหากถามคนในรุ่นพ่อรุ่นแม่ จะต้องคุ้นคยชื่อเหล้ายี่ห้อนี้เป็อย่างดีในฐานะสุราจีนระดับตำนานจนได้ชื่อว่าเป็จิติญญาของชาวจีน เป็เครื่องดื่มที่รัฐบาลจีนเคยใช้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองจนโด่งดังไปทั่วโลกมาแล้ว
[2] JD.com : เป็เว็บไซต์อีคอมเมิร์ซชื่อดังของจีนที่มีมูลค่ากว่าแสนล้านบาท ก่อตั้งโดยริชาร์ด หลิว
1K
