“น้องผู้หญิงพี่ขอแบบธรรมชาติค่ะ ไม่ต้องบิดก้น….ใช่ค่าาาาา เริ่ดค่าาาา สับค่า สับๆ สวยค่าาา”
“น้องผู้ชายไม่ต้องเกร็งค่ะ …. หนูลูกกกก เดินเป็หุ่นยนต์เลย หน้ายิ้มหน่อยค่ะ ยิ้มแบบหล่อๆ ถูกต้อง แบบนั้นแหละ หล่อมากค่ะลูกแม่ ธรรมชาติค่ะ ธรรมชาติ”
เสียงฝึกซ้อมการเดินประกวดดาว-เดือน ภายในห้องกิจกรรมรวมของคณะวิศวกรรมศาสตร์ดังเป็ระยะ ยังไม่มีท่าทีจะหยุดพัก ดำเนินมาั้แ่เมื่อเช้าจนถึงตอนนี้จะใกล้เวลาพักเที่ยงแล้ว นิสิตผู้เข้ากระกวดทุกคนยังขมักเขม่นซ้อมเดินบนเวทีให้ได้ดีที่สุด
ไม่เว้นเเม้เเต่โอบอุ่น ที่ยังไม่หยุดเดินเลยั้แ่เช้า ด้วยกิจกรรมใหม่ที่ไม่เคยทำ และตื่นเต้นกว่าใครพวกกับการได้เจอสังคมใหม่ๆ ในวัยที่โตขึ้น อุ่นพยายามทำตามที่รุ่นพี่สอนให้ทุกย่างก้าว
พี่ริสให้เดินให้ดูหนึ่งรอบแบบธรรมชาติ โดยที่ยังไม่มีการซ้อม เพื่อดูบุคลิกของแต่ละคน ใช้สำหรับการปรับสอนให้เหมาะสม บอกเลยว่าโอบอุ่นเดินเหมือนหุ่นยนต์ เกร็งไปทุกส่วนของร่างกาย มือแกว่งตามก้าวที่เดิน ปลายนิ้วเหยียดตรง ดูแล้วคล้ายกับกำลังเดินสวนสนามในวันเข้าค่ายลูกเสือ
“เป็ไงบ้างอุ่น เหนื่อยไหม นี่น้ำ เราเอามาเผื่อ”
“ขอบคุณนะเพียง กำลังกระหายพอดี”
โอบอุ่นรับน้ำใจจากเพียงฟ้าดาวสาขาทคู่กัน เธอมีสัดส่วนที่ดูดี น่ารักเป็กันเอง หน้าตะสะสวยโดดเด่นกว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกัน
น้ำเย็นถูกกระดกดื่มลงคออย่างกระหาย เหงื่อไคลเปียกโชกไปทั้งตัว ถึงภายในห้องซ้อมจะเปิดเครื่องปรับอากาศ ทว่ามันยังเย็นไม่พอสำหรับโอบอุ่นที่เป็คนขี้ร้อน รวมไปถึงจำนวนคนที่อัดแน่นแย่งอากาศกันในห้องไม่น้อยกว่ายี่สิบคน
“ตายจริง น้องอุ่น เหงื่อไหลไคลย้อยหมดแล้ว ไหวไหมคะ เป็อะไรรึเปล่า เอายาดมไหมคะ”
พี่ริสถามด้วยความเป็ห่วง สภาพโอบอุ่นเปียกโชกกว่าใครในห้อง เรียกความสนใจพี่ริสผู้ดูแลผู้เข้าประกวดในทันที
“ผมโอเคครับ พอดีเป็คนขี้ร้อนนิดหน่อย”
“ไม่นิดแล้วมั้ง”
เสียงทุ้มตำ่ปนหยอกล้อไปในที จากชายปริศนาโผล่แทรกวงสนทนา น้ำเสียงทุ้มต่ำโทนคุ้นเคยแบบนี้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็ รูมเมทคนดีคนเดิมของโอบอุ่นนั่นเอง
“มาได้ไง”
“เดินมา”
“ไม่ใช่ นี่หมายถึงไม่ทำงานเหรอ”
วันนี้โอบอุ่นว้าวมากนะ ที่เห็นเปรมมาโผล่ในห้องกิจกรรม เพราะเวลารูมเมทของอุ่นเป็เงินเป็ทอง ทำงานในทุกวินาที ยากมากที่จะเห็นอีกคนนอกห้องพัก หรือบังเอิญเจอกันข้างนอกแบบนี้
“ทำ แต่ยังไม่ถึงเวลา นี่ของมึง”
ร่างสูงยื่นพัดลมพกพาสีดำขนาดพอมือมาตรงหน้าโอบอุ่น พัดลมตัวโปรดของโอบอุ่นที่มักจะพกพาไปด้วยทุกที ถ้าปิดดูในกระเป๋านักศึกษานอกจากตำราเรียนก็เจอพัดลมจิ๋วนี่แหล่ะ แต่วันนี้ตื่นสายรีบออกจากห้องจนลืมหยิบลูกรักออกมาด้วย
“โอ๊ะ! ของเรานี่น่าาา แต้งกิ้ว”
อุ่นตีหน้านิ่งขอบคุณ ทว่าแอบยิ้มในใจอย่างเก็บอาการ ไม่ใช่ว่าตั้งใจเอามาให้เขาหรอกนะ ถ้าเป็แบบนั้นจริง มันหมายความว่ายังไงนะ หรือเปรมแค่มีน้ำใจไปตามภาษาคนใจดี
“มึงนี่ขี้ลืมจริงๆ กูไปแล้วนะ”
ไม่พูดเปล่า มือหน้ายื่นขยี้หัวโอบอุ่นจนยุ่งเหยิงชี้ฟูไม่เป็ทิศเป็ทาง ดีที่วันนี้ปล่อยเซอร์ไม่ได้จัดเซตทรงผมมา เปรมชอบขยี้หัวเขาเล่นเวลาทำตัวโก๊ะๆ ท่าทางเปิ่นๆ เงอะงะไม่เป็งานอยู่บ่อยครั้ง ทำเหมือนเขาเป็เด็กอยู่เสมอทั้งที่อายุเราเท่ากัน
“นี่! ผมยุ่งหมด”
“หวงภาพลักษณ์รึไง พ่อหนุ่มเดือนสาขา”
“ก็ใช่นะสิ มาขยี้เราแล้วจะเดินจากไปดื้อๆ แบบนี้อะนะ”
“มึงนี่ยังไง ชอบใช้คำกำกวมกับกูอยู่เรื่อย กูไปขยี้มึงตอนไหน ห้ะ?”
อุ่นใตาขวางเจือโมโหใส่ชายหนุ่มทันที เขาแค่พูดตกไปคำเดียวเอง มันกลายเป็ประโยคสองแง่สองงามไปได้ไง ภาษาไทยทำอุ่นปวดหัว
“หมายถึงขยี้ผม!”
“กูรู้ แล้วมึงจะหน้าแดงทำไม”
อุ่นเลิกลั่กที่อีกคนทักตนว่าหน้าแดง สายตาอุ่นอยู่ไม่สุขไม่รู้จะเอาไปวางโฟกัสที่ตรงไหน แต่ที่แน่ๆ อุ่นไม่มีทางเอาตาไปมองคนกวนประสาทตรงหน้าแน่นอน
“เราร้อน”
“คุยกับกูก็มองหน้ากูสิ เอามานี่”
เปรมแย่งพัดลมจิ๋วในมือ กดเปิดจ่อหน้าโอบอุ่น เมื่อลมเย็นปะทะหน้า โอบอุ่นก็ลืมความเลิ่กลั่กเมื่อสักครู่จนสิ้น พร้อมหลับตาพริ้มยิ้มรับไอเย็นด้วยความสดชื่น
“ลืมกูแล้วมั้ง”
อุ้ย! ลืมไปว่าเปรมถือพัดลมให้อยู่ อุ่นรีบคว้ากลับมาทันที ในเวลาอยู่ห้องกันสองคนเปรมไม่ค่อยพูดคำหยาบกับอุ่นสักเท่าไหร่ ทว่าเมื่ออยู่ข้างนอกเปรมพ่นภาษาพ่อขุนกับเขาไม่หยุดปาก ไม่รู้ว่าทำไม แทนที่อยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ จะพูดจาสุภาพใส่กัน แล้วนี่อะไรกลับตาลปัตรไปหมด งงกับเขามากนะครับ
“ไปได้แล้ว เราจะไปซ้อมแล้ว”
“หมดประโยชน์แล้วไล่เลย งี้?”
“เราไม่ได้ขอให้เอามาให้”
“มึงว่ากูเสือกเหรอ พูดงี้ก็สวยสิครับคุณเดือน”
“อย่ามาเรีกเราแบบนั้นนะ”
“มันทำไมครับคุณเดือน”
“เราไม่ใช่ผู้หญิง อีกอย่างเราชื่อโอบอุ่น”
“ครับๆ คุณเดือน เอ้ย! คุณโอบอุ่น”
เปรมยังตั้งใจแหย่กวนประสาทโอบอุ่นไม่หยุด ยิ่งทำให้อุ่นโมโห ปากมุบมิบ หายใจหอบถี่ควบคุมอารมณ์ขุ่นมัว ยิ่งบวกกับท่าทีกวนประสาทของเปรม ยักคิ้ว หลิวตา หยอกล้อไม่เลิก อุ่นยิ่งอยากจะกำมือทุบแขนแกร่งคนกวนประสาทไปสักที
“จะไปไหนก็ไป เราจะซ้อม”
“ครับๆ ผมไปแล้วครับ”
เปรมยกสองมือขึ้นข้างไหล่ทำท่ายอมแพ้ ไม่วายทำท่าทางกวนประสาท ปากบอกยอมแพ้ แต่หน้าตายิ้มทะเล้นไม่หยุด จนโอบอุ่นต้องเป็ฝ่ายสะบัดก้นหนีไปก่อนเอง
“อุ่น รู้จักเปรมด้วยเหรอ”
เมื่อสถานะการณ์กลับมาเป็ปกติ เพียงรีบเข้าหาอุ่นถามไถ่ทันที เธอดูกระตือรือร้นเป็พิเศษ เมื่อเอ่ยถึงเปรม
“เราเป็รูมเมทกัน”
“ดีอ่ะ ได้เจอหน้าเปรมทุกวันด้วย”
“ห้ะ?”
“อุ้ย ลืมไปว่าอุ่นเป็ผู้ชาย”
เดี๋ยวนะเพียงฟ้า ประโยคเมื่อกี้มันแปลกๆ ไหม ถ้าเขาไม่ใช่ผู้ชายแล้วเขาจะเป็อะไร ผู้หญิงเหรอ ประโยคประหลาดมาก
“มีอะไรรึเปล่าเพียง”
“อ๋อออ เปล่าๆ คือเปรมเขาฮอตปรอทแตกเลยล่ะ สาวๆ กรี๊ดกันเต็มเลย ไม่บ่อยนักทีจะเห็นเปรมเข้าร่วมกิจกรรมคณะ อุ่นไม่เห็นเหรอ ที่เมื่อกี้ที่เปรมเดินเข้ามาแล้วพวกสาวๆ ในห้องกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่”
เพียงฟ้าเล่าด้วยสีหน้าสนุกสนานระคนตื่นเต้น ถ้าให้เดาเธอคงเป็อีกคนที่ชื่นชอบรูมเมทของเขาด้วยเป็แน่
เมื่อกี้เขาไม่ทันสังเกตุคนรอบข้าง มัวแต่ประสาทเสียกับรูมเมทกวนประสาทอยู่ จนลืมมองบรรยากาศรอบข้างไปชั่วขณะ ั้แ่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขารู้สึกว่าอีกคนเป็จุดสนใจในสายของเขาอยู่เสมอ
“แบบนี้นี่เอง เราไปซ้อมกันต่อเถอะ”
“อื้อ”
การซ้อม่บ่ายยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ มีกิจกรรมหมุนเวียนกันไปหลายอย่าง เช่น การเรียนแอคติ้ง การสื่ออารมณ์ การตอบคำถาม รวมไปถึงความสามารถพิเศษที่ทุกคนต้องแสดงในวันประกวด
เขาไม่มีความสารถพิเศษอื่นเลยนอกจากวาดภาพระบายสี จะให้ร้องเพลงเสียงก็เหมือนเป็ด ถ้าให้ไปเต้นยิ่งแล้วใหญ่ คงได้กลายเป็เดือนตลกมากกว่าเดือนสาขา
เหลืออย่างเดียวที่เขาสามารถเอามาโชว์ได้ คือวาดภาพ แต่จะโชว์ในรูปแบบไหนค่อยมาคิดอีกทีแล้วกัน ตอนนี้เหนื่อยเมื่อยล้าตัว จนคิดอะไรไม่ออก นอกจากหิวข้าว มองออกไปข้างนอกเจอแสงไฟจากหลอดนีออน แทนเเสงสว่างจากดวงอาทิตย์เสียแล้ว เมื่อไหร่จะปล่อยกลับบ้านครับพี่ๆ หิวจนไส้กิ่วแล้วครับ
“วันนี้พอแค่นี่ค่าาาาาา พรุ่งนี้เจอกันใหม่แปดโมงเช้า อย่าเลทอย่าสายกันนะคะ”
โฆษกประจำคณะอย่างพี่ริส ประกาศเสียง์ เหมือนรู้ทันว่าโอบอุ่นและเด็กคนอื่นๆ กำลังหิวไส้กิ่วตายกองอยู่ตรงนี้
“กินไร”
เสียงกวนประสาทข้าง สั่งประสาทััให้อุ่นหันไปมองทันที เป็เ้าของ BMW สีขาวเ้าเก่าเ้าเดิม เพิ่มเติมคือวันนี้แต่งตัวหล่อผิดหูผิดตา แต่ไม่ใช่เื่แปลก เพราะอีกคนแต่งมาอ่อยเหยื่อที่คณะเขายังไงล่ะ
เ้าเล่ห์ั้แ่ตัวจรดเท้า หลับตามองยังรู้ว่าเป็ใคร กับกลิ่นหอมสดชื่นของท้องทะเล อย่าง Armani Acqua di Gio Giorgio กลิ่นประจำตัวทายาทผู้จำหน่ายวัสดุก่อสร้างครบวงจร
“กินได้ทุกอย่าง กินปีย์ตอนนี้เลยก็ยังได้”
“มึงอ่อยกูอะอุ่น”
“ประสาท”
“กินอะไรดีครับ ไปห้างใกล้มอกัน”
“อาหารญี่ปุ่น ไม่เอาซูชิ ขอเป็เมนูน้ำ”
“ไปกินหมี่เลขแปดกัน”
“เห็นด้วยอย่างยิ่ง ไปกันโอ”
โอบอุ่นเดินจูงมือโอที่นั่งเงียบฟังอย่างตั้งใจ โอมาอยู่เป็เพื่อนเขา่บ่ายที่ผ่านมา แต่ไม่วายโดนจับยัดเยียดหน้าที่พิธีการร่วมในวันประกวด ทำให้โอต้องมาซ้อมบทพูดทุกวัน
“มึงรู้เหรอ รถกูอยู่ไหนอ่ะอุ่น โอบอุ่น! ดื้อจริงๆ โว้ย”
ปีย์ะโตามหลังโอบอุ่นที่เดินนำลิ่ว ออกจากห้องพร้อมเพื่อนอีกคน หาได้สนใจปีย์ คนที่แหกปากร้องตามหลังมา
อุ่นรู้ว่ารถปีย์จอดที่ไหน ที่คณะมีลานจอดแค่ที่เดียว ่เย็นไม่มีรถ ปีย์ไม่ยอมเดินไกลหรอก คงจะจอดสักที่หน้าตึกคณะนี่แหล่ะ อีกอย่างเขาจำได้อยู่แล้วป้ายทะเบียนรถสารถีประจำตัวที่นั่งบ่อยๆ นั่นไง เจอแล้ว
“คุณโอบอุ่นครับ มึงเดินหรือวิ่ง ไม่รอกันเลยนะครับ”
“ปีย์อย่าเวอร์ ที่ตามไม่ทัน ไม่ใช่ว่ามัวแต่เเจกเบอร์สาวอยู่หรอกเหรอ”
“อย่ามารู้ทัน แล้วนี่ไม่คิดจะแนะนำเพื่อนให้รู้จักหน่อยรึไง ใช่ซี้ พอมีเพื่อนใหม่ก็ลืมเพื่อนเก่าอย่างกู”
“จะตัดพ้อให้ได้อะไร เปิดรถ หิวแล้ว”
“มึงไม่อ่อนโยนกับกูบ้างเลยอ่ะอุ่น”
“ปีย์ เราหิว”
“ครับๆ รับทราบครับ”
“นี่โอ เพื่อนในสาขา”
“สวัสดีครับ ผมปีย์ อยู่บริหาร”
“สวัสดีครับ”
จบการทักทายฉบับเพื่อนใหม่
เป็อันว่า พวกเราท้ังสามคนจบมื้อเย็นที่หิวโหย กันที่ร้านราเมนหมายเลขแปดในห้างใกล้มอ เ้าภาพวันนี้ก็หนีไม่พ้นคุณปีย์ลูกเศรษฐีท่านหนึ่ง
“่นี้มึงกินมื้อดึกบ่อยนะอุ่น มันอ้วนนะ”
โอบอุ่นไม่ลืมที่จะสั่งออเดอร์กลับบ้านติดมือ ด้วยความเคยชิน นึกถึงรูมเมทผู้ทรงงานหนัก น้ำใจของอุ่นที่มีต่อเปรมไม่เคยเอามาคิดเป็เงิน เพราะมันเป็เงินของปีย์ทั้งหมด
นี่แหล่ะที่อุ่นชอบออกมากินข้าวซื้อของข้างนอกกับปีย์ มากับปีย์เหมือนมากับตู้กดเงิน รายนั้นเป็พ่อบุญทุ่มจ่ายให้อุ่นได้ทุกอย่าง จ่ายแบบไม่คิด อันลิมิตเม็ตทุกรายการ
“เอาไว้กินตอนเช้า ี้เีออกมาข้างนอก”
“ใต้หออุ่นไม่มีร้านตามสั่งเหรอ”
“มันมีนะโอ แต่บางทีเราก็เบื่อ”
“มึงไม่ได้เบื่อ มึงเื่เยอะ แล้วนี่ยอมให้มีกลิ่นอาหารในห้องได้แล้วเหรอ”
“ไม่ กินที่ระบียง”
เื่กลิ่นอาหารในห้อง อุ่นยังซีเรียสเื่นี้อยู่ตลอด ถึงจะซื้ออาหารกลับเข้าไปกินในห้อง เขาก็จะเอาไปกินที่นอกระเบียง มันเป็ระเบียงลูกกรง ขนาดกว้างพอที่จะเอาโต๊ะเก้าอี้ชุดกินข้าวขนาดสองคนนั่ง และกว้างพอที่จะวางตู้เย็นและไมโครเวฟได้
“ห้องอุ่นก็กว้างเหมือนกันเนอะ ห้องเราระเบียงกว้างแค่หนูดิ้นตาย”
“ของเราตึกใหม่ ห้องมุมตึกด้วย”
“เราก็อยากอยู่ห้องแบบนั้นเหมือนกัน แต่จองไม่ทัน”
งงล่ะสิ ว่าหอพักนักศึกษาทำไมถึงมีพื้นที่กว้างขนาดนั้น เพราะนี่คือตึกใหม่ที่เพิ่งสร้าง ปรับตามยุคตามสมัยกันไป แล้วห้องที่อุ่นอยู่คือห้องมุมของชั้นสอง ไม่ต้องเดินขึ้นบันไดให้เมื่อย พอมันเป็ห้องมุมมันจะกว้างกว่าห้องอื่น แต่ต้องแลกมากลับค่าเช่าที่เพิ่มขึ้นตามขนาด หอพักนี้จ่ายเป็รายเดือน ไม่ใช่รายเทอมตามปกติ คล้ายอยู่อพาร์ทเม้นต์ทั่วไป
“อยากไปนอนด้วย”
“ไม่ให้ไป”
“งั้นมึงมานอนกับกู”
“ปีย์งอแงอ่ะ หลังประกวดได้ไหม จะกลับบ้านอยู่เหมือนกัน คุณปู่ตาม”
“ห้ามเปลี่ยนแล้วนะ กูตั้งตารอ”
“เป็เด็กเหรอ”
“เป็คนหล่อ”
“เรากลับกันเถอะโอ ปีย์แวะไปส่งโอที่หอก่อนนะ”
“เราไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนะอุ่น”
“มึงเมินกูอ่ะอุ่นนน”
.
.
.
“ถึงห้องสักที วันนี้โปรแกรมชีวิตเเน่นสุดๆ”
อุ่นทิ้งตัวเองลงเตียงนุ่มอย่างลืมตัว ก่อนสปริงดันตัวเองออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว อุ่นเป็คนรักความสะอาด ถ้ายังไม่ได้ชำระล้างร่างกาย จะไม่ปล่อยให้ตัวเองไหลลงเตียงเป็อันขาด ถึงจะเหนื่อยมากแค่ไหนต้องอาบน้ำก่อนเสมอ
ทีแรกแอบมีความกังวลเื่ความสะอาด ตอนอยู่ร่วมกันกับรูมเมท ทว่าเปรมก็เป็คนรักความสะอาดมากเหมือนกัน ทั้งยังจัดการงานบ้านงานเรือนเองเสียทุกอย่าง
“เปรมเปลี่ยนผ้าปูให้เหรอเมื่อเช้า”
อุ่นพึมพัมกับตัวเอง เมื่อเห็นว่าลายผ้าปูไม่ใช่ลายเดิมกับเมื่อเช้าก่อนออกจากห้อง ตอนนี้เป็ลายแมวสีฟ้าสดใสสดใสอย่างที่เขาชอบ
1K
