พราง ซ่อนรัก

เขามองสำรวจไปรอบๆสัมผัสได้ถึงความเงียบและเหงาของตัวบ้าน

“พ่อ แม่ พี่ชายของคุณ....” ยังไม่ทันที่เขาจะถามจบเธอก็ชิงตอบขึ้นมาเสียก่อน

“ไม่มีใครอยู่หรอก” เธอตอบขึ้นมาก่อนจะพูดต่อว่า

“บ้านนี้มองภายนอกสวยงามแต่พอเข้ามาแล้วไม่ใช่อย่างที่ใครเห็น คิดเหมือนกันมั้ยล่ะ” เธอบอกพร้อมถามเขากลับ

“ถ้าตอบตามตรง ก็ใช่”

“ขนาดคุณเป็นคนนอกเพิ่งจะเคยเข้ามา ยังคิดแบบเดียวกับชั้นเลย”

“แต่ช่างเถอะนะคุณไม่ต้องเล่าต่อหรอก” เขาบอกเมื่อเห็นว่าคงไม่ใช่สิ่งที่ดีต่อความรู้สึกของเธออย่างแน่นอน

“เมื่อก่อนครอบครัวของชั้นอยู่กันพร้อมหน้าและมีความสุขมาก” เธอไม่สนใจคำห้ามของเขาแต่กลับเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เขาฟัง

เมื่อเรื่องเล่านั้นจบลงไป

เขาจึงเข้าใจความรู้สึกของเธอดีว่าเป็นเช่นไรเพราะชีวิตของเขาที่ผ่านมาก็ไม่มีครอบครัวที่พร้อหน้าพร้อมตาและอบอุ่นเช่นกัน

ต่างกันเพียงส่วนที่ขาดของเขานั้นเกิดจากการพลัดพรากแม่ของเขาเสียชีวิตตั้งแต่เขาจำความได้ก็โตมาโดยที่มีพ่อเป็นผู้เลี้ยงดูจนโตภาพที่เห็นคือพ่อเลี้ยงเขาด้วยเงินและตั้งแต่แม่ของเขาจากไปพ่อไม่เคยหาแม่เลี้ยงให้เขาแต่กลับเปลี่ยนผู้หญิงควงไม่ซ้ำหน้าเพื่อคลายความเหงาพ่อไม่มีเวลาแม้แต่จะพาไปเที่ยวช่วงปิดเทอมหรือแม้แต่ช่วงเวลาที่เขาท้อแท้ก็ไม่เคยได้รับคำปลอบที่อ่อนโยน มีเพียงคำแนะนำและให้เขาเรียนรู้ทุกอย่างด้วยตัวเองล้มเองลุกเอง แต่นั่นคือสิ่งที่หล่อหลอมเขาให้เป็นเขาในวันนี้จนวันหนึ่งโชคชะตาก็พลัดพรากพ่อไปจากเขาอีกคน

แต่สำหรับเธอนั้นส่วนที่ขาดเกิดจากเหตุผลของคนสองคนที่เธอไม่อาจเข้าใจได้

“นี่ฟังจบแล้วไม่ต้องมารู้สึกสงสารชั้นนะ” เธอพูดขึ้นมาเมื่อเห็นเขาเงียบไป

“ไม่ได้สงสารเพราะไม่น่าสงสาร” เขาบอกกับเธอ

“ใช่ ชั้นไม่น่าสงสารขนาดพ่อแม่ยังไม่สงสารชั้นเลย”

“ผมว่านะหากวันหนึ่งคุณเข้าใจท่านทั้งสอง คุณจะรู้ว่าส่วนที่คุณคิดว่ามันขาดมันไม่ได้ขาดอย่างที่คุณคิด”

“พูดอะไรให้งง” เธอพูดจบก็ลุกขึ้นยืนจากโซฟาและเดินไปเปิดจอทีวีที่ตั้งปิดอยู่

เธอกดเลื่อนไปช่องรายการโปรดของเธอเพื่อดูซีรีส์

“วันหยุดของชั้นไม่มีสาระอะไรนะ” เธอหันมาบอกเขา

“ผมยังไม่ได้พูดสักคำ”

“บอกไว้ก่อนเดี๋ยวหาว่าจู่ๆมาเปิดซีรีส์ให้ดูทั้งวันไม่ทำอะไร”

เขาหัวเราะพร้อมกับส่ายหัวก่อนจะเอนหลังพิงไปที่โซฟาเพื่อนั่งดูซีรีส์เป็นเพื่อนเธอ

ซีรีส์ดราม่าน้ำตาล้นจอคือแนวโปรดที่เธอชอบดู