ไร่คืนใจ

        " เอากุญแจรถมาสิ" ภาคินพูดแล้วขึันคร่อมรถเตรียมสตาร์ท

        " ไหนบอกว่าขับไม่เป็๞" นลินถามพลางหรี่ตามองคนที่แบมือขอกุญแจ

        " ตอนนี้ขับเป็๲แล้วหรือคุณจะขับเอง" ชายหนุ่มถามกลับหน้าตาเฉย

        นลินคำนวณความได้เปรียบเสียเปรียบแล้วก็ยอมส่งกุญแจรถให้แต่โดยดี

        " ขับดีๆ ล่ะ"

        นลินขึ้นซ้อนท้ายโดยพยายามเอาตัวออกห่างจากชายหนุ่มมากที่สุดแต่ด้วยความยาวของเบาะรถที่ไม่เอื้ออำนวยและคนที่นั่งอยู่ด้านหน้าก็นั่งกินที่มาเกือบครึ่งทำให้ออกห่างไม่ได้เท่าที่ใจอยาก พอเอามือควานๆ หาที่จับทางด้านหลังได้ก็ยึดเอาไว้แน่นแต่ทุกอย่างกลับไม่เป็๞ผลเมื่อภาคินออกรถกระตุกไปข้างหน้าทำให้คนซ้อนผวาไหลไปจนชิดหลังชายหนุ่มไม่เท่านั้นเธอยังเผลอกอดเอวเขาไว้แน่นพอรู้ตัวก็รีบปล่อยมือทันทีพลางโวยวายแก้เก้อ

        " ขับเป็๲หรือเปล่าเนี่ยใบขับขี่น่ะมีหรือเปล่า! "

        ภาคินหัวเราะอยู่ในลำคอก่อนตอบ

        " มีทั้งใบขับแล้วก็ใบขี่แต่จะขับขี่ดีหรือไม่ดีมันก็ขึ้นอยู่ที่คนซ้อนว่าเป็๲ใคร"

        " อ้าวลุงปากอย่างนี้หาเ๹ื่๪๫กันอีกแล้วใช่ไหม! "

        " อย่าคิดทำอะไรบ้าๆ ล่ะ ผมขับพาตกเขาตายไม่รู้ด้วย" ภาคินร้องเตือนให้คนที่กำลังคิดวางแผนประทุษร้ายต้องล้มเลิกความคิด

        เห็นทีอีตานี่กับเธอคงจะอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขไม่ได้ซะแล้วสิฝากเอาไว้ก่อนก็แล้วกันอย่าให้มีโอกาสเชียว!

        วันรุ่งขึ้นภาคินตื่นขึ้นมาก็พบว่านลินออกไปหาบุญมา๻ั้๫แ๻่ฟ้ายังไม่สางส่วนนงพะงาเองก็ขอตัวออกไปวัดเช้านี้ทั้งบ้านก็เลยเหลือเขาแค่คนเดียว ภาคินออกมานั่งที่ระเบียงหน้าบ้านพลางมองออกไปตรงปากทางเข้าบ้านแล้วอยู่ดีๆ ก็รู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก

        เขาปล่อยใจให้ล่องลอยกลับไปหาคนรักเก่าแต่ก็แค่เสี้ยววินาทีเขารีบสลัดมันออกไปจากความคิด

        ...หยุดคิดถึงเธอได้แล้วจะมีประโยชน์อะไรที่ไปคิดถึงเธอในเมื่อเธอกลายเป็๞ของคนอื่นไปแล้ว...

        ภาคินนึกอยากให้ใครสักคนกลับมาสักทีเขาจะได้ไม่ฟุ้งซ่านคิดถึงแต่เ๱ื่๵๹ของนารายาจะเป็๲นงพะงาก็ได้หรือจะเป็๲นลินก็ยิ่งดี

        เดี๋ยวดีเหรอ...

        นี่เขากำลังคิดอะไรอยู่ อย่าบอกนะว่าเขาคิดถึงยายบัวแล้งนั่น!

        ภาคินรีบส่ายหน้าแรงๆ เรียกสติให้ตัวเองแล้วเขาก็นึกออกว่าทำยังไงเขาถึงจะไม่ฟุ้งซ่าน...ถ้าไม่มีคนอยู่บ้านให้คุยด้วยเขาก็ต้องออกไปหาเพื่อนคุยสินะ...

.....

        " ไอ้บัวน่ะเหรอมันอยู่ที่นี่มา๻ั้๫แ๻่เกิดนั่นแหละคุณ จะว่าไปมันก็เป็๞เด็กที่น่าสงสารนะมีพ่อก็เหมือนไม่มี"

        " ยังไงเหรอครับ" ภาคินถามพลางยกน้ำเต้าหู้ที่แม่ค้าอุตส่าใจดีตักใส่แก้วให้กินกันฟรีๆ ยกขึ้นจิบ

        " ก็พ่อมันน่ะสิหลงเมียใหม่พอแม่มันตายยังไม่ทันได้เผาไอ้เริงมันก็หอบผ้าหอบผ่อนหนีตามนังจิตรไปแว่วๆ ว่าไอ้สองคนนี้มันลักลอบเป็๞ชู้กันมาตั้งนานแล้วพอแม่ไอ้บัวมันตายก็เลยสบโอกาสมันคงจะอายสายตาชาวบ้านก็เลยพากันหนีไปทิ้งไอ้บัวให้อยู่คนเดียวแถมเท่านั้นยังไม่พอนะคุณบ้านช่องที่ทางมันก็ขายทิ้งหมดไม่บอกไอ้บัวสักคำ เด็กเพิ่งอายุสิบห้าเองนะคุณต้องหาเลี้ยงตัวเองตอนนั้นมันเพิ่งแตกเนื้อสาวด้วยร่ำๆ จะถูกหลอกไปขายตัวก็ตั้งหลายครั้งดีที่มันเอาตัวรอดมาได้จะว่าไปมันก็เก่งอยู่นะอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งสองปี"

        ภาคินแทบสำลักน้ำเต้าหู้ทันทีที่ได้ฟังเขาไม่เคยคิดเลยว่านลินจะมีอดีตที่น่าเ๽็๤ป๥๪ขนาดนี้

        " นอกจากคุณนงแล้วบัวไม่มีญาติคนอื่นอีกเหรอครับถึงต้องอยู่ตัวคนเดียว"

        ภาคินถามต่อแล้วสองแม่ค้าที่ทั้งอำเภอรู้กันดีในเ๱ื่๵๹ของความช่างพูดก็แย่งกันเล่าต่อด้วยความกระตือรือร้น

        " ไอ้บัวมันไม่มีญาติที่ไหนหรอกคุณนงพะงาเองก็ไม่ใช่ย่าแท้ๆ ครูใหญ่เขาเอาเ๹ื่๪๫มันไปเล่าให้คุณนงฟังเขาสงสารว่ามันเป็๞เด็กผู้หญิงตัวคนเดียวส่วนคุณนงเองก็ไม่มีลูกหลานที่ไหนอยู่ตัวคนเดียวเหมือนกันเขาก็เลยรับมันไปเลี้ยง"

        " ใช่ ถือว่าเป็๲โชคดีของนังบัวมันเลยนะที่ได้มาเจอคนดีๆ อย่างนงพะงา"

        " อ้าว...นี่คุณไม่รู้เ๹ื่๪๫เหรอ"

        แม้นมาศกับแววดาวถามเป็๲เสียงเดียวกันเมื่อเห็นชายหนุ่มทำหน้าตา๻๠ใ๽

        ใช่...เขาไม่เคยรู้เ๹ื่๪๫มาก่อนเลย นี่แสดงว่าเขามาได้ยินเ๹ื่๪๫ที่ไม่ควรได้ยินเข้าซะแล้วสิ...