่เวลาหัวค่ำหลังจากรับประทานอาหารเย็นกับราชินีสวีทตี้ เ้าหญิงรีบขอตัวขึ้นไปห้องนอนโดยอ้างว่าอยากรีบทำการบ้านให้เสร็จจะได้นอนไว เธอล็อคประตูห้องอย่างดี ก่อนจะยืนนิ่งมองชุดๆหนึ่งที่ถูกวางลงบนเตียงอย่างไม่ละสายตา
“ สวยจัง ”
เธอลูบชุดกระโปรงผ้าไหมเงาลื่นแขนยาว คอเสื้อโค้งเว้าแบบแมนดาริน สีกรมท่าดูมืดจนเกือบจะเป็สีดำไม่มีลวดลายใดๆบนนั้นทำให้ภาพรวมของชุดค่อนข้างน่าเกรงขาม
“ รีบเตรียมตัวกันเถอะครับใกล้ถึงเวลานัดแล้ว ” โรจิในร่างมนุษย์เดินเข้ามาหาเ้านายที่กำลังสนใจเสื้อผ้าตรงหน้า
“ แล้วฉันต้องทำอะไรบ้าง? ”
“ อันดับแรกก็เปลี่ยนชุดก่อนครับ ”
“ ชุดนี้เหรอ!! ” เธอดูใที่ตัวเองจะได้ใส่ชุดนี้ มันดูทรงคุณค่าเกินไปแค่จับก็รู้สึกเหมือนจะทำความงามนั้นแหลกสลายแล้ว
“ ครับ แล้วสักครู่ค่อยมาเก็บรายละเอียดกัน ” เ้าหญิงตัวน้อยยิ้มมีความสุข เธอเดินไปห้องแต่งตัวและเปลี่ยนชุดเสร็จอย่างว่องไวเพราะใส่ง่ายมาก ถึงตอนแรกจะไม่อยากไปแต่ถ้าได้ใส่ชุดสวยๆแบบนี้เธอก็ไม่ติดขัดอะไรอีกแล้ว
ความยาวของชุดที่ถ้าผู้หญิงไซส์มาตรฐานใส่จะแตะพื้นนิดเดียว พอเ้าหญิงแคนดี้ใส่มันเลยกลายเป็ชุดลากพื้นไปโดยปริยาย
โซจิเชิญเ้านายที่แต่งตัวเสร็จแล้วมานั่งหน้ากระจก ก่อนจะค่อยๆหวีผมสีทองสวยอย่างเบามือ
“ พวกนายไปเอาชุดนี้มาจากไหน? ”
“ ชุดนี้คือชุดประจำตำแหน่งบอสของทูรินีเซตเต้ครับ ตกทอดกันมานานมากแล้ว ” โซจิตอบ หลังจากเขาหวีผมเสร็จก็เดินไปหยิบบางอย่างออกมาจากหีบที่ดูเก่าและดูไม่น่าใช่ของที่เคยอยู่ในห้องนี้
หมาป่าในร่างมนุษย์บรรจงสวมเครื่องประดับผมคือสายสร้อยทองคำหลายเส้นพันรอบศีรษะแทนมงกุฎ กลางหน้าผากประคองมูนสโตนทรงหยดน้ำราวกับกำลังบ่งบอกถึงฐานะของผู้เป็เ้าหญิง เพิ่มความอลังการให้สมตำแหน่งด้วยสร้อยคอและเข็มขัดทองคำเรียงร้อยกันเป็สายกลายเป็ลวดลายบนชุดอย่างงดงาม
“ สวยมากเลยครับ ” “ เหมาะกับเ้าหญิงมากเลย ” ทั้งสองมองเ้านายอย่างชื่นชมในขณะที่เธอยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตัวเองในกระจก ดูท่าว่าเธอจะชอบชุดนี้มากทีเดียว
“ ไปกันเถอะ ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นอย่างเข็มแข็งเหมือนกับพร้อมจะไปเผชิญหน้ากับคนที่รออยู่แล้ว
“ เชิญครับ ” โรจิยื่นไม้เท้าทองคำยาวเกินความสูงของคนถือให้ ไม้เท้ารูปดวงอาทิตย์ มีสายสร้อยไข่มุกสีนวลและจี้หินซันสโตนเม็ดใหญ่คล้องประดับ แสงสีส้มของหินซันสโตนจากไม้เท้าเมื่อมาเจอกับประกายแสงสีฟ้านวลๆของหินมูนสโตนที่หน้าผากของผู้ถือ ยิ่งส่องแสงสวยงามยากจะเปรียบ
หมาป่าทั้งสองคืนร่างจริงเดินไปรอที่ระเบียง รอคอยให้ผู้เป็เ้านายขึ้นขี่หลังเพื่อมุ่งหน้าไปยังปลายทางของค่ำคืนนี้
ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง มุ่งหน้าออกจากตัวเมือง แสงไฟสว่างจุดเดียวท่ามกลางป่าบนยอดเขาทำให้รู้ว่ามาถึงที่หมายแล้ว หมาป่าร่างั์ลงจอดบนพื้นอย่างแ่เบาเพื่อให้เ้านายที่อยู่บนตัวไม่ได้รับแรงกระทบ
สิ่งแรกที่เจอคือชายในชุดสูทสีดำหลายสิบคนยืนล้อมรอบคฤหาสน์และบริเวณโดยรอบทั้งหมดรวมถึงสวนด้านหน้าและแนวตามกำแพง มีคนคอยคุ้มกันหนาแน่นไม่น้อยไปกว่าพระราชวังของเ้าหญิงแคนดี้
ตัวอาคารของคฤหาสน์ติดไฟและสปอร์ตไลท์สว่างจ้า แม้เวลากลางคืนก็ยังเห็นถึงความสวยของสถาปัตยกรรมแบบนีโอคลาสสิกพร้อมเสาอิออนคู่ที่ชั้นล่างและเสาโครินเธียนที่ชั้นบน ทางเข้าด้านหน้าประกอบด้วยจั่วสามเหลี่ยมสูงประดับด้วยรูปปั้นเทพเ้ากรีก
โรจิโซจิแปลงกลับร่างมนุษย์ เข้ามาตรวจสอบความเรียบร้อยครั้งสุดท้ายของเ้าหญิงก่อนเจอแขก ยืนรออยู่ด้านหน้าระหว่างประตูทางเข้ากับบ่อน้ำพุขนาดใหญ่ได้ไม่นานชายในชุดสูทสีดำบางส่วนภายในก็เดินออกมาพร้อมกับผู้ชายที่พวกเขาเคารพมากที่สุด
จอตโตหรือวองโกเล่พรีโม่ถ้าเรียกตามตำแหน่งเดินมาในชุดสูทซึ่งถูกทับด้วยผ้าคลุมสีดำประดับด้วยเหรียญเกียรติยศมากมายร้อยเป็สายติด่หน้าอก เขาเดินตรงมาหาเ้าหญิงแคนดี้ คุกเข่าพร้อมกับดึงมือเล็กไปจุมพิตเพื่อแสดงความเคารพ
อาการใฉายชัดผ่านใบหน้าสวย เธอไม่เคยเจอวองโกเล่พรีโม่ในด้านนี้มาก่อน ถึงแม้จะชินกับการทำความเคารพลักษณะนี้แต่พอเป็เขาก็อดไม่ได้ที่จะคิดถึงเมื่อก่อนที่ปฏิบัติต่อกันเหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง
“ เป็เกียรติอย่างมากที่เ้าหญิงมาในวันนี้ เชิญด้านในเลยครับ ” เขาลุกขึ้นและยิ้มให้แต่เธอไม่ยิ้มตอบ กลับเดินนำเข้าไปด้านในเหมือนเป็เ้าของบ้าน
ภายในได้รับการตกแต่งอย่างพิถีพิถันไม่ต่างจากภายนอก พื้นปัลลาดีโอ เพดานปูนเปียก ผนังสีครีมแซมด้วยงานศิลปะราวกับเป็ส่วนหนึ่งของกันและกัน เฟอร์นิเจอร์ต่างๆมีทั้งสีขาว สีครีมตัดขอบสีทอง ส่งเสริมให้งดงามราวกับพระราชวัง
“ ความจริงแล้วนี่เป็แค่อาคารหลักที่พวกผมอยู่ ด้านหลังยังมีบ้านพักของสมาชิกคนอื่น สนามยิงปืน ลานฝึกซ้อมอาวุธ ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ และอื่นๆอีกมาก ถ้ามาคราวหน้าผมจะพาชมนะครับ ” บอสอธิบายโครงสร้างโดยรวมเพราะเห็นเ้าหญิงดูสนใจแต่เธอไม่ได้พูดอะไรตอบเพราะกำลังคิดในใจว่าคงไม่มีคราวหน้า
ห้องรับประทานอาหารอยู่ค่อนข้างลึก นับเป็พื้นที่ส่วนตัวที่คงไม่มีแขกคนไหนได้เข้ามาบ่อยๆ แต่ละห้องที่ผ่านมีประโยชน์ใช้สอยต่างกัน เช่น ห้องดนตรี ห้องรับแขกแบบทางการและไม่เป็ทางการรวมไปถึงเคาน์เตอร์บาร์ส่วนตัวซึ่งรวบรวมทุกสิ่งที่อยากดื่มไว้ครบครันแต่สิ่งเดียวที่เหมือนกันคือตกแต่งได้ลงตัวมากทีเดียว
เ้าหญิงประหลาดใจเมื่อเดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร เพราะโต๊ะไม้กลางห้องที่ตกแต่งอย่างสวยงามมีขนาดเพียงแปดที่นั่งเท่านั้นซึ่งเล็กเกินกว่าที่เธอคาดไว้แต่สิ่งที่เธอชอบอย่างหนึ่งคือหน้าต่างสูงจากพื้นถึงฝ้าเพดานเรียงยาวแทนผนังทางด้านซ้ายสำหรับมองทัศนียภาพและช่วยเพิ่มความปลอดโปร่งได้อย่างดี
“ เ้าหญิงครับ ” โซจิกระซิบเรียกเพื่อดึงสติคนที่เหม่อมองนอกหน้าต่าง เธอตั้งสติอีกครั้งและกลับมาสนใจบุคคลภายในห้อง
เก้าอี้ทั้งหกตัวถูกจับจองไว้แล้วจากผู้ชายหกคนที่ยืนรออยู่ เธอถูกเชิญให้ไปนั่งหัวโต๊ะ พอพิจารณาทั้งหกคนอย่างละเอียดเธอวิ่งหน้าตื่นไปหาผู้ชายผมสีแดงคนนั้น คนที่เคยช่วยเธอจากโจรเมื่อหลายเดือนก่อน
“ นาย!! จำฉันได้ไหม คนที่นายเคยช่วยไว้เมื่อหลายเดือนก่อน อยู่ๆวันนั้นนายก็หายไปฉันยังไม่ทันได้ตอบแทนนายเลย ” เธอพูดเร็วด้วยความดีใจ มือน้อยกุมมืออีกฝ่ายอย่างลืมตัว เ้าของรอยสักลายเปลวไฟเป็เอกลักษณ์ยิ้มให้เ้าหญิงเล็กน้อยก่อนจะตอบเธอด้วยเสียงสุภาพ
“ ถ้าอยากจะตอบแทนก็ไปตอบแทนพรีโม่เถอะ เพราะเขาเป็คนสั่งให้ฉันไปช่วยเอง ” เขาพยักหน้าไปทางจอตโตที่ยืนไม่ไกลเธอจึงพอเข้าใจว่า ‘ พรีโม่ ’ เป็คำที่ไว้ใช้เรียกจอตโตนั่นเอง รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าสวยหวาน เธอเดินกลับมาประจำตำแหน่งหัวโต๊ะโดยไม่ลืมที่จะมองค้อนใส่ตัวการที่แอบอมยิ้มอยู่ฝั่งตรงข้าม
เมื่อเธอนั่งทุกคนก็นั่งตาม โรจิรับไม้เท้าทองคำไปถือเพื่อให้เ้านายทานอาหารได้สะดวก พ่อครัวเดินมาเสิร์ฟอาหารแต่ไม่มีใครเริ่มรับประทานเลยแม้แต่คนเดียว เ้าหญิงมองเ้าของบ้านเพื่อให้เขาเริ่มพูดอะไรสักอย่างทำลายความเงียบและความอึดอัดในตอนนี้
“ ขอโทษที่เสียมารยาทครับ ผมควรแนะนำผู้พิทักษ์ของผมให้เ้าหญิงรู้จักก่อน ” เขาทำลายความเงียบด้วยท่าทางสบายๆ ก่อนจะหันมองคนที่อยู่ด้านขวามือของตน
“ มือขวาของผม จี ” ผู้ที่นั่งข้างบอสเสยผมสีแดงยาวระดับคางของตนก่อนจะชูแก้วไวน์มาทางเ้าหญิง เธอค่อนข้างไม่ชินกับการดื่มแอลกอฮอล์เพราะยังอายุไม่ถึงจึงแค่ชูแก้วกลับแต่ไม่ดื่ม
“ ส่วนทางด้านซ้ายมือ เดม่อน สเปด ” ผู้ชายผมสีน้ำเงินยาวแต่มีบางส่วนของผมชี้ขึ้นมาเหมือนสับปะรดชูแก้วไวน์มาทางเธอ รอยยิ้มกับหน้าตาเ้าเล่ห์ทำให้เ้าหญิงรู้สึกไม่สบายใจนัก แล้วเธอก็นึกออกว่าผู้ชายคนนี้เองที่ทำเข็มกลัดพรางร่างจริงให้จอตโต
“ ส่วนคนที่นั่งถัดจากจี อลาวดี้ ” ผู้ถูกเรียกชื่อเหลือบมามองเ้าหญิงแคนดี้ด้วยหางตาก่อนจะชูแก้วและวางลงอย่างรวดเร็ว ผมสีทองซีดจนเกือบขาวกับใบหน้าที่แสนเ็าทำให้มองออกเลยว่าคงอึดอัดที่ต้องมานั่งรับประทานร่วมกัน
“ ตรงข้ามอลาวดี้ อาซาริ อุเก็ตสึ ” ชายผู้สวมเสื้อตัวหลวมซ้อนทับกันหลายชั้นสลับสีขาวฟ้า ปลายแขนเสื้อใหญ่กว้าง หมวกทรงสูงสีดำซึ่งเป็ชุดขุนนางญี่ปุ่นโบราณยกแก้วสาเกแบบญี่ปุ่นด้วยมือทั้งสองข้างพร้อมยิ้มอ่อนโยนให้เ้าหญิง เธอประหลาดใจไม่นึกว่าจะมีผู้พิทักษ์เป็คนญี่ปุ่นด้วย
“ ด้านซ้ายมือของเ้าหญิง แรมโพ ” ผู้ชายที่ดูหน้าเด็กที่สุดในนี้ ผมสีเขียวค่อนข้างยุ่งทำให้รู้สึกถึงความร่าเริงแบบเด็กๆ เขาไม่สนใจแก้วไวน์แต่กลับเชคแฮนด์กับเ้าหญิงด้วยรอยยิ้มสดใสแทน ซึ่งเธอชอบมากเพราะมันทำให้บรรยากาศมืดมนหายไป
“ และคนสุดท้าย นัคเคิ้ล ”
“ ข้าแต่พระเ้า โปรดประทานพรแก่ข้าพเ้าทั้งหลาย และแก่อาหารที่จะรับประทานนี้ เพื่อจะได้ดำเนินชีวิตรับใช้พระองค์และเพื่อนมนุษย์ อาแมน ” ผู้ชายแปลกอีกคนที่ไม่สนใจแก้วไวน์แต่กลับถือคัมภีร์ไบเบิลขึ้นมาสวดก่อนมื้ออาหารเมื่อสังเกตดีๆถึงเห็นว่าเขาใส่ชุดบาทหลวงแต่ผมสีดำกับสีหน้าจริงจังอีกทั้งผ้าพันแผลที่พันไว้ที่มือทั้งสองข้างไม่ได้ทำให้รู้สึกสงบเหมือนบาทหลวงคนอื่นเลย
บอสหยุดอยู่แค่นั้นเขาไม่ได้แนะนำตัวเองหรือพูดอะไรต่อ เ้าหญิงจึงเริ่มลงมือชิมซุปในชามเพราะได้ยินบทสวดแล้วจะไม่เริ่มกินก็รู้สึกแปลกๆ ทั้งหมดจึงเริ่มลงมือรับประทานตาม
การรับประทานอาหารในครั้งนี้เป็เพียงคอร์สสั้นๆที่มีแค่อาหารเรียกน้ำย่อย จานหลักแล้วก็ของหวานพอเป็พิธี เมื่ออาหารจานสุดท้ายถูกยกไปเก็บ เ้าหญิงเช็ดปากเบาๆก่อนจะดื่มน้ำเปล่าให้หมดแก้วแล้วเริ่มพูดหลังจากเงียบมานาน
“ มีอะไรอีกไหม ? ” เธอถามขึ้นเพราะจุดประสงค์ที่เชิญมาก็ลุล่วงแล้วและอยากกลับไปนอนเต็มทน
“ ความจริงที่ผมเชิญมาเพื่อ้าพูดคุยกันมากกว่าครับ จะได้ไขข้อข้องใจของเ้าหญิงให้เข้าใจตรงกัน ” เ้าหญิงตื่นตัวขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันมองโรจิโซจิที่ยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้
“ แสดงว่าฉันถามได้ทุกเื่เลยน่ะสิ ”
“ ถ้าตอบได้ก็จะตอบนะครับ ” วองโกเล่พรีโม่ยิ้มเมื่อเห็นท่าทางของเ้าหญิงดูอารมณ์ดีขึ้น
“ ทำไมต้องเป็ฉัน ” คำถามเดียวที่ติดค้างอยู่ในใจของเ้าหญิง เธอจะไม่เปิดรับอะไรเลยถ้าไม่สามารถไขข้อนี้ได้
“ เพราะว่า ‘ ท่านผู้นั้น ’ เจาะจงมาครับ ”
“ ท่านผู้นั้น? ”
“ ผมก็ไม่ค่อยแน่ใจมากนักแต่ท่านเลือกเข้าฝันผมให้เป็คนดูแลการสืบทอดตำแหน่งเ้าหญิงแห่งท้องนภาและเจาะจงให้จับตามองเ้าหญิงแคนดี้ ราชวงศ์ราโกเน่ที่ 35 แห่งราชอาณาจักรโรสริสเป็พิเศษ ”
สีหน้าเธอใอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้รับคำตอบ มือเล็กลูบแหวนที่นิ้วนางข้างขวาพลางใช้ความคิด
“ ฉันว่าท่านเลือกผิดคนแล้ว ถ้าอยากจะได้เ้าหญิงก็มีเ้าหญิงเก่งๆอีกมาก ” เ้าหญิงตัวน้อยพูดเสียงเบาหลบตาคู่สนทนาตรงข้าม
“ ผมไม่คิดอย่างนั้นนะครับ ท่านเลือกเพราะว่าเ้าหญิงแคนดี้คือเ้าหญิงแคนดี้ไม่มีใครในโลกนี้แทนได้อีกแล้ว ”
เธอมองหน้าเขาทันทีและพบว่าสีหน้า แววตา น้ำเสียงที่พูดออกมาไม่ได้แกล้งพูดให้เธอดีใจ แคนดี้รู้สึกดีขึ้นมาก เธอยิ้มบางๆขึ้นมาครั้งแรกในค่ำคืนนี้ เข้าใจแล้วว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะแหวนโรจิโซจิหรืออะไรก็ตามต่อจากนี้มันถูกกำหนดไว้แล้ว
“ มีอีกเื่ที่ฉันอยากรู้….พวกนายเป็ใคร? ” เธอลังเลนิดหน่อยที่จะถามข้อนี้แต่ถ้าจะต้องทำงานร่วมกับใครก็ควรต้องรู้จักอีกฝ่ายไว้ก่อน ทั้งโต๊ะมองหน้ากันไปมาจอตโตยิ้มและเริ่มอธิบาย
“ ผมคิดว่าเ้าหญิงน่าจะเคยได้ยินว่ามีองค์กรคอยช่วยเหลือชาวบ้านที่เข้าไม่ถึงสิทธิทางกฎหมายหรือไม่ได้รับความเป็ธรรมจากภาครัฐ อีกทั้งยังถูกเอาเปรียบจากพวกนอกกฏหมายที่เรียกตัวเองว่า ‘ มาเฟีย ’ อยู่ใช่ไหมครับ ” เขาค่อยๆอธิบายพลางแกว่งแก้วไวน์ในมือ
“ ผมเองก็เป็คนนึงที่ไม่ได้รับความเป็ธรรมเหมือนกัน ผมจึงรวมกลุ่มขึ้นมาเป็องค์กรเพื่อช่วยเหลือคนอื่นได้ เริ่มแรกก็เป็กลุ่มเล็กๆแต่ต่อมาพอมีอำนาจในการจัดการอะไรๆมากขึ้นก็เลยกลายเป็องค์กรใหญ่อย่างที่เ้าหญิงเห็นอยู่ในปัจจุบัน แต่ถึงอย่างนั้นพวกเราก็อยู่กันเป็ครอบครัวมากกว่าลูกน้องกับเ้านาย ” เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบ รอยยิ้มซึ่งไม่จางไปจากใบหน้างดงามแสดงออกว่าเขาอารมณ์ดีเป็พิเศษ
“ ‘ วองโกเล่ ’ เป็เหมือนนามสกุลมากกว่าชื่อองค์กรและแน่นอนว่าบางครั้งเราก็ต้องต่อสู้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ดังนั้นหกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ ที่ผมเรียกว่า ‘ ผู้พิทักษ์ ’ จึงเป็แรงหลักที่คอยปกป้ององค์กรของเราให้ยังดำรงอยู่ได้และพวกเขายังเป็กลุ่มคนที่ได้แหวนวองโกเล่ที่เหลืออีก 6 วงด้วย ”
“ แล้ววองโกเล่ดูแลครอบคลุมขนาดไหนล่ะ ? ” เธอถามขึ้นด้วยความใคร่รู้ เพื่อประเมินอีกฝ่ายได้อย่างแม่นยำมากขึ้น คนที่ถูกเรียกว่าบอสเลิกคิ้ว แปลกใจกับคำถามของอีกฝ่าย
“ ก็ทั่วอิตาลีแล้วก็อีกหลายๆประเทศรวมถึงงานบางส่วนที่ท่านาาอเดลเบลขอให้ช่วย ”
เ้าหญิงใกับคำตอบ เธอรู้แค่ว่าราชวงศ์ของเธอไม่มีอำนาจอะไรแล้วนอกจากดูแลเื่ทั่วไปภายในประเทศ แต่ไม่คิดว่าเขาจะเป็คนที่ช่วยงานาาอเดลเบลด้วย นี่มันก็เหมือนกับว่าถ้าไม่มีราชวงศ์ของเธอเขาก็คือหนึ่งในาาที่ประเทศนี้อยู่
เธอเพิ่งตระหนักได้เองว่าเหล่ากลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอในตอนนี้เป็กลุ่มคนที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลยเพราะถ้าเธอทำอะไรไม่ดีลงไป ผลลัพธ์จะต้องกระทบต่อราชวงศ์ของเธอแน่ ไม่แปลกหากองค์กรนี้เป็หนึ่งในทูรินีเซตเต้พวกเขาคือกลุ่มคนที่ขับเคลื่อนโลกใบนี้อย่างแท้จริง
“ ฉันไม่มีอะไรจะถามแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับข้อมูล ”
“ มีอีกเื่ที่อยากแจ้งให้ทราบขอรับ ” ผู้ชายในชุดขุนนางญี่ปุ่นพูดขึ้นมาอย่างนุ่มนวล ก่อนจะยื่นเอกสารบางอย่างให้เ้าหญิง สำเนียงของเขากับคำลงท้ายที่ฟังดูแปร่งหูยิ่งเป็การยืนยันว่าไม่ใช่คนอิตาลี
เอกสารประกอบไปด้วยแผนที่ ข้อความที่เหมือนถูกตัดมาจากหนังสือโบราณและรูปสัญลักษณ์แปลกๆที่ไม่เคยเห็นที่ไหน
“ นี่คือข้อมูลของคัมภีร์เทพแห่งท้องฟ้าขอรับ ”
“ เ้าหญิงจำเป็ต้องไปตามหาคัมภีร์เทพแห่งท้องฟ้า ” บอสพูดสมทบ
“ แต่ฉันมีโรจิโซจิแล้วนี่ ” เธอดูสับสน เกิดคำถามขึ้นมาว่าทำไมต้องมีคัมภีร์เทพถึงสองเล่ม
“ ท่านผู้นั้นกำชับมาครับว่าอยากให้เ้าหญิงมีคัมภีร์ทั้งสองไว้ มันปลอดภัยต่อตัวเ้าหญิงมากกว่า ” วองโกเล่พรีโม่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ บอสคนก่อนเขาก็มีคัมภีร์สองเล่มเหรอ ? ” เธอถามด้วยความไม่เข้าใจจริงๆว่าจะต้องอันตรายขนาดไหนถึงต้องมีสุดยอดอาวุธคอยปกป้อง
“ เท่าที่เคยได้ยินข่าวลือมา รู้สึกว่าจะมีแค่คัมภีร์เทพแห่งท้องฟ้าเล่มเดียวนะขอรับ ” อุเก็ตสึพูดสมทบข้อมูลที่ตัวเองได้ยินมา
เ้าหญิงแคนดี้นิ่ง ใช้ความคิดเพื่อเรียบเรียงเื่ทั้งหมดแล้วจึงส่งเอกสารให้โรจิโซจิเก็บไว้
“ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวนะ ” เธอลุกขึ้นโดยมีหมาป่าทั้งสองประกบข้าง รับไม้เท้ากลับมาถือแล้วเดินออกไปทางประตูที่เข้ามา
“ ต่อจากนี้ก็ฝากอนาคตของทูรินีเซตเต้ด้วยนะครับ ” เดม่อนพูดขึ้นโดยไม่ลืมยิ้มมุมปากให้คนที่กำลังจะเดินไป
“ ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ ” หญิงสาวไม่สนใจแล้วเดินจากมาทันที
ใบหน้าสวยเคร่งเครียด ในชีวิตของเธอั้แ่เกิดมาไม่มีเื่ให้เครียดมากนัก นี่จึงเป็ครั้งแรกที่รู้สึกว่าการต้องรับผิดชอบอะไรสักอย่างมันเหนื่อยและหนักเกินไปสำหรับเด็กอายุสิบหกอย่างเธอ
เธอเดินตามโรจิโซจิออกมา ประกบข้างไปด้วยเหล่าบอดี้การ์ดของจอตโต โดยไม่รู้ตัวเลยว่าวองโกเล่พรีโม่เดินตามออกมาด้วย
“ เ้าหญิง ” ถึงหน้าประตูบอสเรียกคนที่ตอนนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวให้หันมา เ้าหญิงแคนดี้ใ ตอนนี้คนที่เธอคิดว่ามีอำนาจไม่แพ้ใครในโลกกำลังคุกเข่าทำความเคารพเธออย่างนอบน้อม
“ ผมจะรับใช้เ้านายของผมด้วยความจงรักภักดีจนกว่าชีวิตจะหาไม่ ” เขาคว้าชายชุดที่ยาวลากพื้นขึ้นมาจูบเป็การแสดงออกถึงการให้เกียรติอย่างสูงสุด
ยิ่งเจอเหตุการณ์แบบนี้เธอถึงกับพูดไม่ออก ไม่บ่อยนักที่จะมีคนทำเคารพเธอเต็มขั้นขนาดนี้แล้วยิ่งคนๆนั้นคือจอตโตด้วยแล้ว ยิ่งเธอเห็นความจริงใจในสายตาที่เขาช้อนขึ้นมองสบกับเธอ เ้าหญิงก็ยิ่งใจอ่อนพร้อมจะยกโทษเื่ที่ผ่านมาให้
ถ้าพูดกันตามเหตุผล เธอเข้าใจว่าทำไมเขาปิดบังความจริงกับเธอ ดังนั้นมันเลยดูไร้เหตุผลถ้าเธอจะโกรธเขาเพราะเื่นี้ เธอควรจะต้องขอบคุณเขาด้วยซ้ำที่คอยปกป้องเธอไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง
“ นายจะยังไปโรงเรียนอยู่ไหม ? ” เธอถามขึ้น ทำลายความเงียบที่เว้นไป่หนึ่ง
“ ไปสิครับก็ผมเป็ห่วงเ้าหญิงของผมนี่ ”
หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะตอนได้ยินคำว่า ‘ เ้าหญิงของผม ’ รู้ตัวเองว่าซ่อนความเขินไม่อยู่เพราะมันแสดงออกชัดเกินไปจากใบหูที่เริ่มแดง
“ งั้นก็.. ไว้เจอกันนะ ” เธอพูดตะกุกตะกักเล็กน้อย รีบรวบชายกระโปรงชุด แล้วเดินไปหาโรจิโซจิที่แปลงเป็หมาป่ารออยู่ด้วยความไวผิดจากปกติ
“ เจอกันครับ ” บอสมองแขกตรงหน้าที่ปีนขึ้นหลังหมาป่าตัวใหญ่ด้วยความทุลักทุเลแล้วมองทั้งสามกลับไปจนพ้นสายตา
![บันทึกสังเกตการณ์ของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มต้น) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1718861637_28566276.webp)
1K
![[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1774140124_86490666.webp)
