ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

“เจ้าว่าอะไรนะถั่วมนตรา?...เพราะเหตุใด?”เทนเรนหลุดถามอย่างลืมตัวเหตุใดมันจึงเป็นพรรณไม้ชนิดนี้กัน
“พวกเจ้าอย่างลืมสิสถานที่แห่งนี้เหตุใดจึงมีไม่มีต้นไม้ดีขึ้นกัน....”ซิวาลากเสียงยาวเพื่อรอยั้งเชิงแต่เขาก็เฉลยออกมาทันทีว่า“เพราะสภาพดินมันไม่ดีต้นไม้ทุกชนิดจะถูกขับเคลื่อนด้วยกระแสเวทย์มนตร์ที่ดินดูดซับซึ่งในดินนี้เองก็มีการดูดซับแต่มันน้อยเกินไปหากปล่อยไว้โดยไม่ทำอะไรกับมันเห็นทีดินที่นี่ก็คงอีกหลายปีกว่าจะทำการเพาะปลูกได้กระมัง”
“แท้จริงแล้วเจ้าไม่ได้ต้องการต้นถั่วมนตรา?”โคพึมพำ
“ใช้ต้นถั่วมนตรามันเป็นพืชที่มีคุณสมบัติในการดูดซับพลังเวทย์เข้าสู่ลำต้นจากอากาศแต่กระนั้นมันก็ไม่ใช่พืชที่เติบโตได้ทุกที่เพราะมันจำเป็นต้องอาศัยปัจจัยอยู่อีก 2 ปัจจัยหลักและเมื่อมันเติบโตขึ้นแล้วพวกเราก็จะทำการกลบมันลงดินและเริ่มต้นเพาะปลูกต้นเหล็กดำอย่างไรละ”ซิวาอภิบายลากยาวดวงตาของเขานั้นเปล่งประกายระยับระยับทุกคราที่พูดออกมาแต่ละคำ
แต่กระนั้นมันก็ช่วยไม่ได้เลยที่จะทำให้หน้าของเขาต้องหมองลงเป็นอย่างยิ่งเมื่อไปสะกิดเข้ากับความคิดหนึ่งบนหลักความเป็นจริง“แต่ว่า....แม้มันจะไม่ใช่สมุนไพรแต่ความหายากของมันก็ใช่ย่อยเลย”
“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงบิดาของข้าย่อมสามารถหามันมาให้ได้อยู่เท่าที่เจ้าการ...นับจากนี้เป็นต้นไปเจ้าจงคิดแค่ว่าทำเช่นไรจึงจะเปลี่ยนที่นี่ให้ได้ส่วนเรื่องการจัดหาของปล่อยเป็นหน้าที่ของข้าเอง”เทอเรนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังเพราะเขาเองก็อยากจะเป็นประโยชน์ในที่แห่งนี้บ้าง
แต่กระนั้นแล้วคำพูดของเทอเรนพลันทำให้คิ้วของโคต้องกระตุกความเป็นจริงที่ยากจะยอมรับเหตุใดเทอเรนจึงได้รับการเลี้ยงดูที่แตกต่างจากเขายิ่งนี้...ทุกๆวันของโคอย่าว่าแต่จะได้อะไรเลยแค่ทวนดีๆสักเล่มหากไม่ได้ทำการข่มขู่บิดาก็อย่าหวังว่าจะได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนำเงินจำนวนมากขนาดนี้มาออกค่าเหล่าเมล็ดพันธุ์เลย“เทอเรนข้ารู้ว่าเจ้าต้องการช่วยเหลือแต่จงจำเอาไว้ว่าสถานที่แห่งนี้พวกเราเป็นคนใช้เองฉะนั้นเงินทุกเหรียญที่เจ้าได้รับมาจากบิดาจำเป็นต้องคืนเขาเท่าที่ได้รับมาเข้าใจหรือไม่?....”โคเอ่ยแต่ใจจริงของเขากลับรับไม่ได้อย่างถึงที่สุด
“เป็นเช่นนั้นท่านพี่...ข้าจะระวังในเรื่องนี้”เทอเรนเข้าใจเป็นอย่างดีถึงจุดประสงค์ที่โคต้องการจะสื่อเพราะพวกเขาเองก็จำเป็นที่จะต้องยืนด้วยขาของตัวเองให้ได้....แต่นี่มันใช่ความคิดของเด็ก 5 ขวบอย่างนั้นหรือ?....
ทุกวินาทีผ่านไปอย่างมีค่าในที่สุดเข้าก็สามารถเปลี่ยนแปลงพื้นที่รกร้างให้เต็มไปด้วยความสวยงามจากการเตรียมหน้าดินที่พร้อมปลูกแม้ว่ามันจะเป็นพื้นที่เล็กแต่ก็เพียงพอแล้ว
ท้ายที่สุดกว่าทุกคนจะทำสำเร็จก็ปาเข้าไป 3 ชั่วโมงเพราะกำไรที่มีน้ำหนักและถึงอย่างนั้น 3 ชั่วโมงนี้มันก็ไม่ใช่การปล่อยเวลาไปโดยสูญเปล่าเพราะทั้ง 3 คนบัดนี้ล้วนแต่เฉยชินกับน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นมาแล้วโดยเฉพาะเทอเรนและโคที่เดินเหินได้สบายจะมีก็แต่ซิวาที่ยังคงทำอะไรไม่ค่อยถนัดเท่าใดนัก
“เอาละจากนี้ไปพวกเราจะเข้าสู่เมืองกันเงินติดตัวของเจ้ามีเท่าใดกันเทอเรน”โคเอ่ยยิ้มๆเพราะทุกๆครั้งที่เข้าเมืองจิตใจของโคก็มักจะเบิกบานอยู่ไม่ใช่น้อย
“300 เหรียญทองขอรับท่านพี่”ในครั้งนี้คิ้วของโคไม่ได้กระตุกอีกเช่นเคยแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเงินที่เขามีจะเท่ากับเทอเรนแต่อย่างใดอาจจะเป็นเพราะตัวของเขาได้ปงกับชีวิตเช่นนี้ไปแล้วกระมัง
“พวกท่านจะไปซื้อเมล็ดพันธุ์กันเลยหรืออย่างไร?”ซิวาเอ่ยถามขึ้นเพราะความสงสัย
“ใช่พวกเราจะเริ่มปลูกมันกันเลยจะปล่อยให้เวลาเสียไปแม้แต่วินาทีเดียวไม่ได้”คิดได้เช่นนั้นแล้วทั้งหมดก็เดินออกจากตระกูลชาฮานไปอย่างรวดเร็วนี่เป็นครั้งแรกเลยที่โคได้เดินทางออกมาเช่นนี้พร้อมกับสหาย
“หวังว่าครั้งนี้จะเป็นการเดินทางที่ยาวนานนะ”.....โคครุ่นคิดอยู่ในใจ
เป็นดังเช่นครั้งแรกที่โคมาทั้งอาณาจักรมังกรฟ้านั้นเต็มไปด้วยความคึกคักอย่างถึงขีดสุดชนิดที่ว่าหากไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยใน 1 วินาทีมันจะเป็นเรื่องราวที่แปลกประหลาดแต่กระนั้นมันก็ไม่ได้เป็นเฉกเช่นเดียวเต็ม 10 ส่วนเพราะไม่มีพ่อค้าเข้ามาหาโคเลยแม้แต่คนเดียว
อาจจะเพราะชุดที่สวมอยู่ของเขานั้นเต็มไปด้วยเศษดินจำนวนมากในการเตรียมหน้าดินกอปรกับเขาและเทอเรนที่แม้เป็นคนของตระกูลขุนนางชั้นสูงแต่ก็หาได้มีคนรู้จักไม่จึงไม่แปลกที่พวกเขาจะคิดว่าพวกโคเป็นคนธรรมๆสามัญผู้หนึ่ง
“นี่ท่านพี่...ทำไมถึงข้าไม่สามารถก้าวข้ามสู่หนทางแห่งมนตราได้เฉกเช่นพวกท่านละ”น้ำเสียงของเทอเรนล้วนแต่แผ่วเบากระทั้งยังมีความน้อยใจอยู่เล็กตัวของเขาเป็นอีกคนหนึ่งเลยที่ไม่ได้การถูกเพื่อนทั้ง 2 ที่เขาอยู่ด้วยทิ้งเอาไว้
“นั่นไม่จำเป็นเลยเจ้าเด็กน้อย...เพียงร่างกายของเจ้าในยามนี้ล้วนแต่สู้กับเด็ก 7 ขวบและผู้ที่เข้าสู่หนทางพลังเวทย์ได้อย่างสบายๆกลับกันเป็นพวกมันเสียอีกที่ต้องอิจฉาในตัวเจ้ารวมถึงพวกข้าด้วย”โคเอามือลูบหัวเทอเรนเอาเพราะเหตุใดก็ไม่รู้เขาจึงเห็นเทอเรนเป็นน้องชายจริงๆแม้ว่าทั้งชีวิตก่อนหน้าหรือแม้แต่ปัจจุบันเขาจะไม่เคยมีน้องมาก่อน
“แต่ก็เอาเถอะหากเจ้าจากจะเข้าสู่หนทางพลังเวทย์แล้วจริงๆละก็ 6 ขวบ...นั่นคือช่วงเวลาที่เจ้าจะสามารถเข้าสู่หนทางมนตราได้”
เทอเรนไม่พูดอะไรแต่ใบหน้าเข้ากลับเผยรอยยิ้มอันปริติเมื่อรู้ว่าตัวเองจะไม่โดนทิ้งจากทั้ง 2 คนแค่นี้เขาก็พอใจเป็นอย่างยิ่งแล้ว
หอการค้าจ้าวสมุทร 1 ในสถานที่สำคัญของอาณาจักรมังกรฟ้าซึ่งผู้ที่ควบคุมหอการค้านี้อยู่ย่อมไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นตระกูลโดเรียนตระกูลขุนนางชั้นดยุกเพียงตระกูลเดียวที่ไม่ได้เป็นตระกูลต่อสู้แต่เพราะอำนาจทางการค้าที่กระจายออกไปหลายประเทศจึงทำให้ความสำคัญของตระกูลโดเรียนกลับกลายเป็นตระกูลที่ไม่อาจจะล่วงเกินได้อย่างแท้จริง
“มีอะไรให้รับใช้หรือเปล่าครับคุณชาย”เสียงของชายร่างอ้วนดังออกมาแต่ไกลเมื่อได้เห็นพวกของโคเดินเข้ามา
ซึ่งพื้นที่ในหอการค้าจ้าวสมุทรนั้นใหญ่โตเป็นอย่างยิ่งเผลออาจจะมากพอๆ4ตำหนักไข่มุกโลหิตสวรรค์ต่อกันเสียอีกแต่กระนั้นพื้นที่แม้จะใหญ่แต่ทุกคนก็สามารถหาในสิ่งที่พวกเขาต้องการได้เพราะการจัดวางของที่มีการแบ่งเป็นระบบและเป็นพื้นที่ของมันเอง
“ว้าว...ข้างในนี้มันช่างใหญ่โตยิ่งนัก”เทอเรนเผลอหลุดออกมาทันทีที่เข้ามาถึง
“ไม่ทราบว่าพวกคุณชายต้องการอะไรหรือไม่?”พนักงานอ้วนหน้าตาเป็นมิตรเอ่ยขึ้นถามอีกหนึ่งคราแม้ใบหน้าของเขาที่ดูเป็นมิตรแต่หาใช่พวกลูกค้าคนอื่นไม่ที่บัดนี้กำลังจ้องมองมายังพวกของโคด้วยท่าทีที่ดูถูกเป็นอย่างมาก
“ข้าต้องการเมล็ดพันธุ์”ในที่สุดโคก็เปิดออกมาอย่างไม่ใส่ใจอะไรนักกระทั้งพวกที่จ้องมองเขาโคยังไม่ปรายตาไปมองพวกมันเลยแม้แต่นิดเดียวการจะเดินตามพ่อค้าคนนั้นไปที่พื้นที่ของเมล็ดพันธุ์
“เช่นนั้นเชิญทางนี้”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 หอการค้าจ้าวสมุทร

นิยายแนะนำ

ตำนานแม่ทัพจักรพรรดิสยบใต้หล้า

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 23 หอการค้าจ้าวสมุทร

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้