ราชันย์ปีสาทโลหิต

    ตอนที่29 เมืองใหญ่ทั้งสี่

    และหลานเยว่ก็ได้เอาของทุกอย่างที่จำเป็น

    ใส่เข้าไปใน'ห้วงเวลามิติ'ทั้งหมด ทำให้เขานั้นได้เดินออกมาจากห้องอย่างตัวเปล่าจริงๆ


    หลานเยว่ใส่ชุดสีดำที่ตัดกับสีผิวขาวของเขา

    อย่างลงตัวและสวยงาม ด้วยใบหน้าที่หล่อ-เหลา คิ้วอันคมเข้ม จมูกที่สูงโด่ง ปากสีชมพู 

    เส้นผมที่ดำเข้มและเรียงกันอย่างสวยงาม

    ร่างกายที่สูงใหญ่และสายตาที่แหลมคม


    ทำให้ผู้ที่ได้มองหลานเยว่นั้น

    ต่างก็หายใจกันอย่างไม่ทั่วท้องกันเลยทีเดียว



    ณ ประตูใหญ่บ้านตระกูลหลาน



    "สมกับที่เป็นเจ้าจริงๆ ลูกพ่อ~

    ขอให้โชคดีกับการผจญภัยและฝึกด้วยละกัน"


    "คุณก็ไม่เคยที่จะห้ามลูกเลยละนะ~…

    เฮ้อ... ลูกอย่าไปทำอะไรที่มันเสี่ยงอันตราย

    และรีบๆกลับมาด้วยละกัน~"


    "ศิษย์น้อง~ เจ้ารักษาสุขภาพด้วย

    เจ้าต้องรีบกลับมาหาพวกข้านะ..."


    หลานเสวี่ยและหลานชิงต่างก็น้ำตาซึมกัน


    หลานเยว่พยักหน้าให้เบาๆ


    "ลูกจะเดินทางไปอย่างไร?"


    หลานจ้านถามขึ้นเพราะไม่ได้เห็นหลานเยว่

    ได้เตรียมตัวอะไรเลย?


    "งั้นลูกนั่งรถม้าของตระกูลสักคันละกัน~"


    หลานเสวี่ยพูดขึ้นพร้อมกับกำลังจะเรียก...

    แต่หลานเยว่ก็รีบพูดขัดขึ้น


    "ไม่เป็นไรท่านแม่

    ข้าต้องการที่จะเดินทางไปเองเท่านั้น"


    "แล้วเจ้าจะไปที่ใดกัน?"


    "ข้าก็จะไปเมืองใหญ่ทั้งสาม"


    * ประเทศปราณ

    มีเมืองใหญ่และมีอิทธิพลอยู่สี่เมือง

    - เมืองใหญ่ = เมืองหลวง (ที่ราชวงศ์อยู่)

    - เมืองหวาง

    - เมืองเหล่ย

    - เมืองจิน ที่หลานเยว่อยู่


    ที่จัดอันดับแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเมืองจินเป็นเมือง

    ที่เล็กหรือมีอิทธิพลน้อยที่สุด

    แต่เพราะเมืองจินอยู่ไกลที่สุดนั้นเอง


    ถ้าให้เรียงลำดับจากมีอิทธิพลมากจนน้อย

    - เมืองใหญ่ = เมืองหลวง

    - เมืองเหล่ย

    - เมืองจิน

    - เมืองหวาง

    #นั้นเอง~


    "งั้นข้าขอตัวลาท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านพี่"


    หลานเยว่พูดจบเขาก็หันหลังและเดินไปทันที


    ในขณะนั้นทั้งสามก็ยังคงยืนอึ้งกับที่หลานเยว่

    ได้พูดออกมา เพราะถ้าเขาตั้งใจจะไปเมือง

    ที่เหลือทั้งสามนั้นล่ะก็ ระยะทางมัน......


    แต่พอหลานชิงจะพูดขัดหลานเยว่นั้น เขาก็ได้ไปแล้ว ไม่มีร่องรอยของเขาเลย และผู้ชายหนุ่มคนนึงก็ได้ปรากฏอยู่ต่อหน้าพวกเขา


    "คุณท่าน โปรดอภัยให้กับข้าน้อยด้วย~

    ข้าน้อยตามคุณหนูไปไม่ทันจริงๆ"



    ก่อนที่หลานเยว่จะไปนั้น หลานจ้านก็เป็นห่วง

    หลานเยว่มากมายเหลือเกิน แต่หลานจ้าน

    ก็ไม่ได้ห้ามหลานเยว่ เพราะว่านั้นเป็นสิ่งที่หลานเยว่ต้องการที่จะแข็งแกร่ง


    แต่หลานจ้านก็ิอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ จึงได้ให้ผู้ฝึกวุทธิ์ที่ระดับพลังปราณจิตขั้นที่สิบวัยสามสิบหกปีคนนึงได้แอบตามหลานเยว่ไป


    แต่...


    " o...o " หลานจ้าน หลานเสวี่ย หลานชิง


    คล้ายกับเรื่องราชันย์ปีสาทโลหิต ที่คุณอ่าน