บทที่ 3 — การออกเดินทาง
เช้าวันหนึ่ง
แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านหน้าต่างห้องของเรน
เขานั่งอยู่บนเตียง พร้อมกับสมุดเล่มเดิมที่ใช้จดเื่ราวต่าง ๆ ของตัวเอง
หน้ากระดาษเต็มไปด้วยแผนที่ เส้นทาง และรายการสิ่งของที่ต้องเตรียม
วันนี้...
เขาตัดสินใจแล้ว
ถึงเวลาที่ต้องออกเดินทาง
เรนเก็บของลงในกระเป๋าทีละชิ้น
เสื้อผ้า
อาหารแห้ง
น้ำ
ชุดปฐมพยาบาล
เชือก
เครื่องมือช่าง
มีด
ดาบ
และสมุดบันทึก
เขาตรวจทุกอย่างอีกครั้ง
“ครบแล้ว...”
เรนสะพายกระเป๋าขึ้นหลัง
ก่อนจะเดินออกจากห้อง
---
ที่โต๊ะอาหาร อัลเดนกำลังเตรียมอาหารเช้าอยู่
เขาหันมาเห็นเรนในชุดเดินทางก็หยุดมือ
“ตัดสินใจแล้วสินะ”
เรนพยักหน้า
“ครับ”
อัลเดนไม่ได้ถามว่าทำไม
เพราะเขารู้คำตอบอยู่แล้ว
เรนอยากออกไปตามหาความทรงจำของตัวเอง
“จะไปที่ไหนก่อน?”
“อัชราห์ครับ”
เรนวางแผนที่ลงบนโต๊ะ
“จากที่ผมศึกษามา การเดินทางไปอัชราห์ต้องผ่านเมืองชายแดนก่อน แล้วค่อยเดินทางต่อไปตามเส้นทางการค้า”
อัลเดนมองแผนที่
“เตรียมตัวมาดีเหมือนกันนี่”
เรนหัวเราะ
“ถ้าไม่เตรียม ผมคงหลงั้แ่เมืองแรกแล้วครับ”
อัลเดนหัวเราะตาม
“ก็จริง”
บรรยากาศเงียบลงชั่วครู่
เรนมองบ้านหลังนี้
บ้านไม้เก่า ๆ ที่เขาเคยคิดว่าเป็เพียงที่พักชั่วคราว
แต่หลายปีที่ผ่านมา...
มันกลายเป็บ้านของเขาไปแล้ว
อัลเดนเองก็เหมือนครอบครัวเพียงคนเดียวที่เขาจำได้
“ขอบคุณนะครับ”
เรนพูดขึ้น
“เื่อะไร?”
“ทุกเื่เลยครับ”
อัลเดนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้ม
“ถ้าอย่างนั้นก็กลับมาให้ได้ล่ะ”
เรนพยักหน้า
“ครับ”
---
ก่อนออกจากบ้าน เรนเดินสำรวจรอบ ๆ อีกครั้ง
ร้านซ่อมที่เขาทำงานอยู่
ถนนที่เดินผ่านทุกวัน
ร้านอาหารที่เขาเคยกิน
ผู้คนที่เริ่มคุ้นหน้า
สถานที่เหล่านี้ไม่มีความทรงจำในอดีตของเขา
แต่กลับเต็มไปด้วยความทรงจำใหม่
เรนหยุดอยู่หน้าร้านซ่อม
เ้าของร้านเดินออกมาหาเขา
“จะไปจริง ๆ แล้วเหรอ?”
“ครับ”
“เสียดายเหมือนกันนะ ช่างฝีมือดี ๆ แบบนายหาไม่ง่าย”
เรนหัวเราะ
“ผมก็แค่ซ่อมของธรรมดาเองครับ”
ชายคนนั้นส่ายหน้า
“ถ้านั่นเรียกว่าธรรมดา คนอื่นคงไม่ต้องทำงานกันแล้ว”
เรนหัวเราะ
“ถ้ามีโอกาส ผมจะกลับมานะครับ”
“เดินทางปลอดภัยล่ะ”
“ครับ”
---
่สาย
เรนมาถึงสถานีรถไฟเวทมนตร์
ผู้คนมากมายกำลังเดินทางเข้าออก
รถไฟขนาดใหญ่จอดอยู่บนราง
ผลึกเวทมนตร์ใต้ตัวรถกำลังปล่อยแสงออกมาเป็ระยะ
เรนมองมันอยู่ครู่หนึ่ง
เขาไม่รู้ว่าทำไม...
แต่เครื่องจักรแบบนี้ทำให้เขารู้สึกคุ้นเคย
“เคยเห็นมาก่อนหรือเปล่านะ...”
เขาพยายามนึก
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เรนจึงเลิกสนใจ
“คงเป็เพราะเห็นมันทุกวันล่ะมั้ง”
เขาก้าวขึ้นรถไฟ
ก่อนจะหันกลับไปมองเมืองอาเรียโน่เป็ครั้งสุดท้าย
เมืองที่เขาใช้ชีวิตอยู่มาหลายปี
เมืองที่เขาถูกพบ
เมืองที่เขาได้ชื่อว่า “เรน”
และเมืองที่เขาได้พบกับเซเลีย
เรนหยิบสมุดบันทึกออกมา
เปิดไปยังหน้าว่าง
แล้วเขียนลงไป
«วันที่ออกเดินทาง
วันนี้ผมออกจากอาเรียโน่เป็ครั้งแรก
ผมยังจำอดีตของตัวเองไม่ได้
แต่ผมจะออกตามหามัน
ไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน
แต่ถ้าความทรงจำของผมยังอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้...
ผมจะตามหามันให้เจอ»
เรนปิดสมุด
เสียงประกาศดังขึ้น
“รถไฟกำลังจะออกจากสถานี”
เขานั่งลงริมหน้าต่าง
รถไฟค่อย ๆ เคลื่อนตัว
อาเรียโน่ค่อย ๆ ห่างออกไป
เรนมองเมืองผ่านกระจก
เขาไม่รู้เลยว่า...
การออกเดินทางครั้งนี้
จะทำให้เขาได้พบกับความจริงเกี่ยวกับตัวเอง
และความจริงของโลกทั้งใบ
ที่ถูกลืมเลือนไปนานแสนนาน
5K
