ตูนและไบรท์มองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร แซมและออโต้ที่อยู่ห่าง ๆ ก็ดูสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไม่ละสายตาบรรยากาศเริ่มตึงเครียดแผ่ออกมาจากเด็กหนุ่ม 2 คนที่กำลังจะมีเื่กัน จนกระทั่ง....
“ฮ่า ๆ ๆ ฉันแค่หยอกเล่นแค่นิดหน่อยเอง ทำเป็จริงจังไปได้น่าเ้าตัวเล็ก” ไบรท์กลับหัวเราะชอบใจออกมา บรรยากาศจึงเริ่มผ่อนคลายลง “เ้าเด็กนั่นปลอดภัยก็ดีแล้วล่ะ ทีนี้เราก็ไปกันเถอะ” ”
“ฉันจะไปคนเดียว พวกนายไม่ต้องตามมา”
ดูเหมือนว่าตูนจะอารมณ์เสียและไม่เล่นด้วยแล้ว
"นั่นไง ไอ่เ้าไบรท์มันเอาอีกจนได้ เ้านั่นมันงอนแล้วเห็นไหมน่ะ" แซมบ่นด้วยความเอือมเล็กน้อย
“นั่นล่ะคือนิสัยเสียของหมอนั่นล่ะ"
แต่ถึงแม้ตูนจะปฏิเสธไม่ให้พวกเขาตามมา แต่ทั้ง 3 ก็ไม่ฟังและเดินตามมาจนถึงบนอาคารเรียน ไบรท์ที่พยายามง้อตูนให้หายงอนมาตลอดทางก็ได้ปิ๊งไอเดียบางอย่างที่ค่อนค่างเจ๋งแจ๋วออกมาได้
“นี่ หายงอนสักทีเถอะน่า เดี๋ยวฉันซื้อมังงะฉบับรวมเล่มให้นายหนึ่งเื่ เื่อะไรก็ได้ เอาไหมล่ะ พอดีบ้านฉันรวยน่ะ"
ตูนนิ่งไปทันทีที่ได้ยินข้อเสนอนี้ ไม่นานจากนั้นเขาก็ได้หันหน้ามาทางไบรท์พร้อมฉีกยิ้มกว้างเกือบถึงหูด้วยความสุขอันล้นปรี่
“นายพูดเองแล้วนะเ้าบ้า~ นาย 2 คนเป็พยานให้ฉันด้วยนะ" ตูนโยงแซมและออโต้เข้ามาเอี่ยวด้วย ทั้งที่ทั้ง 2 คนนั้นพยายามจะอยู่ห่าง ๆ แล้วแท้ ๆ เชียว
จนพวกเขาได้เดินมาถึงบริเวณห้อง 3/6 ทันใดนั้นก็ได้มีเสียงกรี๊ดกร๊าดดังออกมาจากข้างใน ซึ่งมันค่อนข้างผิดปกติ ทำให้ตูนเกิดอาการตื่นตะหนกและรีบวิ่งไปที่ห้องทันที
“เกิดอะไรขึ้นน่ะพวกเธอ!!มุซันบุกเหรอ!!!?”
แต่ตูนก็ต้องผิดหวังเมื่อคนที่อยู่ข้างในไม่ใช่มุซันที่เขาตามหา แต่เป็ เค พ่อหนุ่ม Bad Boy ที่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางวงล้อมของสาว ๆ
“อะไรกัน ไม่ใช่มุซันหนิ เคเองหรอกเหรอ-- หลีกไป ๆ ฉันจะเข้าไปนั่งที่ของฉันแล้ว”
“เดี๋ยวสิตูน เคเขามาหานายนะ” ต้นกล้า เพื่อนอีกคนหนึ่งของตูนวิ่งเข้ามาบังทางไว้
“เอ๋~ ก็นึกว่าใครคุ้น ๆ นายเองเหรอเนี่ยเค” ไบรท์ที่ยืนเอาแขนพิงอยู่ที่หน้าประตูได้พูดขึ้นมา ทำให้สาว ๆ ที่กำลังรุมล้อมเคอยู่นั้นเงียบปากลงไปทันที และบรรยากาศภายในห้องก็เริ่มตรึงเครียดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มีแค่ไบรท์คนเดียวที่ยังทำท่าทางชิลได้อยู่ “ว่าไง~ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ~”
เคมองไปที่อีกฝ่ายและถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยพอใจซักเท่าไหร่
“แกมาทำอะไรที่นี่”
“อ๋อ... ฉันแค่มาส่งเ้าตัวเล็กนี่เข้าห้องเฉย ๆ น่ะ เดี๋ยวก็ไปแล้วล่ะ ห้องฉันอยู่ไม่ไกลจากนี้เอง ว่าแต่นายสบายดีไหม”
ทุกคนรู้ เพื่อนในห้องรู้ คนทั้งโรงเรียนรู้ ว่า 2 คนนี้ไม่ค่อยลงรอยกัน เป็ไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอด แต่ก็มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่รู้เื่รู้ราวเหมือนชาวบ้านเขา
“เอ๊ะ ๆ อะไร ๆ พวกนายรู้จักกันงั้นเหรอ เป็เพื่อนกันเหรอ รู้จักพลอยแล้วยังรู้จักเคด้วยเหรอ พวกนายนี่รู้จักคนเยอะเหมือนกันนะเนี่ย~ เ้าพวกนักบาส”
เคมองหน้าไบรท์อย่างไม่สบอารมณ์ แซมและออโต้ก็มองหน้าเคอย่างไม่ค่อยเป็มิตร พวกเขาพร้อมที่ฉะกันตรงนั้นได้ทันที แต่แล้ว...
“งั้นฉันไปล่ะนะ แล้วเจอกันเ้าตัวเล็ก...”
ไบรท์ แซมและออโต้เดินกลับห้องของตัวเองไปแต่โดยดี สุดท้ายก็ไม่มีการประทะกัน ถึงแม้จะเกือบก็เถอะ จากนั้นเคก็ได้เดินออกจากกลุ่มของผู้หญิงที่กำลังรายล้อมเขาตรงเข้ามาหาตูน
“อย่าไปใส่ใจเลยตูน ไอ่หมอนั่นมันค่อนข้างกวนประสาทอย่างนี้แหละ”
ตูนทำท่าเหมือนอยากจะถามล้วงลึกเข้าไปต่อ แต่เขาก็ต้องเก็บอาการไว้เพื่อที่จะไปถามต้นกล้าทีเดียว
“เหรอ ๆ แล้วนายมีอะไรล่ะ ถึงเดินมาถึงที่นี่ ทำไม่ทักเฟสมา”
“นายว่างอยู่ใช่ไหมล่ะ่นี้ ที่จริงมีเด็กในชมรมของฉันเข้ามาใหม่น่ะ ก็ไม่เชิงว่าใหม่หรอก ปกติฉันต้องเป็คนฝึกซ้อมให้กับพวกนั้น แต่ฉันติดธุระกับที่บ้านเื่การขึ้นชกในแมตซ์ต่อไป ฉันเลยอยากให้นายไปช่วยฝึกเ้าพวกนั้นแทนฉันให้หน่อย ไม่ต้องเป็ห่วงไป เ้าพวกนั้นเป็คนดี ไว้ใจได้”
“งั้นเหรอ ๆ ธุรกิจที่บ้านนายเริ่มฟื้นฟูแล้วสินะ-- ได้เลย เดี๋ยวฉันไปฝึกพวกนั้นให้ กี่โมงว่ามา”
"เดี๋ยวฉันส่งให้ในแชท ไปล่ะ"
และเคก็ได้เดินออกไป ซึ่งตูนก็ยังไม่ได้ตอบว่าทำไมเขาไม่ส่งข้อความมาทีเดียวเลย มาหาถึงที่เพื่อที่จะมาบอกว่าจะส่งข้อความให้ในแชท เพื่อ!? แต่ก็ชั่งเถอะ ตอนนี้มีเื่สำคัญกว่านั้นที่เด็กหนุ่มจะต้องทำ เขามองไปที่ต้นกล้าด้วยสายตาที่จับจ้องราวกับไฮยีน่าที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ ทำให้อีกฝ่ายถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“นี่นายแว่น"
“หือ...- อ้ากกกก!!!!”
ต้นกล้าที่กำลังอ่านหนังสืออยู่หันมาตามเสียงก็ได้เจอเข้ากับตูนที่จู่ ๆ ก็โผล่มา Jump Scare อยู่ด้านหลัง
“ทะ-ทำอะไรของนายน่ะ จู่ ๆ ก็โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง ขวัญเอ้ยขวัญมา”
“ต้นกล้า นายช่วยอธิบายเื่เกี่ยวกับไอ่เ้าสูงนั่นทีเดะ มันเป็ใครกันแน่ ฉันรู้สึกทะแม่ง ๆ มาั้แ่เมื่อกี้แล้ว และฉันเชื่อว่าคนอ่านก็รออยู่เหมือนกัน”
“คนที่อ่าน??? นายพูดอะไรของนายเนี่ย เ้าสูง?? หมายถึงไบรท์น่ะเหรอ แล้วทำไมฉันต้องเป็คนอธิบายด้วย!”
“ก็เพราะมันเป็หน้าที่ของนายไงล่ะ รอบที่แล้วตอนเื่เกี่ยวกับเค นายก็เป็คนอธิบายไม่ใช่หรือไง เอาล่ะทีนี้ก็อธิบายมาซักทีว่าเ้าสูงนั่นเป็ใคร”
“ก็ได้ ๆ นายพึ่งย้ายเข้ามาใหม่คงจะไม่รู้นี่เนาะ บวกกับมัวแต่สนใจแต่การ์ตูนด้วย เขาคนนั้นน่ะมีชื่อว่า ไบรท์ เป็ 1 ใน 5 อัจฉริยะของโรงเรียนนี้ที่สร้างชื่อเสียงไปทั่วประเทศเหมือนกับเคนั่นแหละ ทีแรกเขาน่ะได้รับการขนานนามว่าเป็อัจฉริยะทางด้านเทควันโด แต่สุดท้ายก็ดันไปแพ้รอบชิงชนะเลิศระดับโลก และได้ที่ 2 กลับมา และก็เลิกเล่นเทควันโดไป จากนั้นเขาก็มาเข้าสู่วงการบาสแทน และก็ได้เป็ตัวแทนประเทศไทยไปแข่งกับต่างประเทศในแมตซ์รุ่นอายุเท่ากันอยู่หลายครั้ง แซมและออโต้ก็เป็ตัวแทนเหมือนกันด้วย จนต่อมาก็ได้รับขนานนามว่าอัจฉริยะทางด้านบาสเกตบอล และไม่มีวี่แววว่าจะกลับไปเล่นเทควันโดอีกเลย”
“แล้วเื่ที่ไม่ลงรอยกับเคล่ะ”
“ก็กำลังจะเล่าอยู่นี่ไง อย่าพึ่งขัดสิ”
“โอเค”
“เมื่อ 1 ปีก่อนตอนที่พวกเราอยู่ ม.2 มีเด็กคนหนึ่งในชมรมมวยไทยดันไปมีเื่กับเด็กชมรมบาสเข้า เมื่อทั้ง 2 ชมรมรู้ข่าวก็เริ่มเขม่นหน้ากันและเริ่มมีเื่กันบ่อยครั้งจนมันบานปลายขึ้นเรื่อย ๆ บอล บาส โบสที่โดนไล่ออกไปก็มักจะไปมีเื่กับแซมและออโต้อยู่เป็ประจำ เอิร์ธที่ไปมีเื่กับไบรท์ก็สู้เขาไม่ได้ สภาพเละกลับมาทุกที เขาจึงส่งเคเป็ตัวแทนออกไป เคและไบรท์ซัดกันกลางโรงอาหารโดยไม่สนใจสายตาคนรอบข้างหรือครูบาอาจารย์ การทะเลาะกันของทั้ง 2 คนเรียกว่าดุเดือดขนาดที่ว่าต้องมีคนตายกันไปข้างถึงจะหยุด แต่สุดท้ายก็มีคนมาแยก 2 คนนั้นไว้ได้ทัน และนั่นก็กลายเป็สถิติเสมอ 1 ครั้งของเค และจนถึงทุกวันนี้ 2 ชมรมนั่นก็ยังคงไม่ค่อยลงรอยกันเหมือนเดิม”
“อืม ๆ นี่สินะที่มีของความบาดหมางของทั้ง 2 คนนั้น... ขอบใจมากนะต้นกล้า”
หลังจากที่เด็กหนุ่มได้ข้อมูลที่น่าพอใจ เขาก็กลับไปนั่งอ่านมังงะต่อที่โต๊ะประจำของเขา จนกระทั่งถึงเวลา 4 โมงเย็น ที่ปกติเป็เวลากลับบ้าน แต่่นี้เป็่ใกล้กีฬาสีจึงจะเห็นนักเรียนเดินเพ่นพ่านไปทั่ว ส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่ที่โรงเรียนกันต่อ และเป็ประจำทุกครั้ง เมื่อถึงเวลานี้ตูนจะต้องตรงไปที่ห้องชมรมคอสเพลย์ทันที และเขาก็ยังมีเื่คาใจอยู่อีกเื่หนึ่งที่ต้องไปถามเ้าตัวที่นั่งอยู่ในห้องชมรม
เด็กหนุ่มเดินมาถึงหน้าห้อง เขาเปิดประตูเข้าไปด้วยเป้าหมายที่ชัดเจน มุ่งมั่นจนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง
“โอ๊ะ! ตูนน้องรัก มาพอดีเลย มากดกาชาให้พี่โบว์คนนี้หน่อยสิ-”
“นี่พลอย เธอเกี่ยวข้องอะไรกับไบรท์งั้นเหรอ!?”
โบว์ที่กำลังยิ้ม ๆ อยู่ก็ถึงกับหน้าเหวอไปเลยทันทีเมื่อได้ยินคำถามนี้ ส่วนโอมกับเบลที่ไม่รู้เื่ก็ได้แต่ทำหน้างงอยู่อย่างนั้น ดูเหมือนว่าโบว์จะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของไบรท์และพลอย
"มะ-ไม่มีอะไรหรอกตูน เขา 2 คนแค่เป็เพื่อนบ้านกันเฉย ๆ น่ะ แฮะ ๆ ไปรู้มาจากไหนเนี่ย..." โบว์พยายามจะแก้ต่างให้ลูกพี่ลูกน้องของเธอ
เด็กหนุ่มร่างเล็กกับเด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มมองหน้ากันซักพัก ก่อนที่ฝ่ายหญิงจะเป็ฝ่ายที่ลุกขึ้นและตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ
“หมอนั่นน่ะ แฟนเก่าฉันเอง”
นั่นไงตูว่าแล้วเชียว ว่า 2 คนนี้ต้องมีซัมติงกันอยู่แน่ ๆ เพราฉะนั้น ฝากกดหัวใจกดติดตาม และคอมเมนต์เพื่อเป็กำลังใจให้ด้วยนะครับ อัพทุกวันเวลา 3 ทุ่มตรง!
1K
