เช้าวันต่อมา... มิสึรุฮะ ได้ส่งนกพิราบ บินออกไปขอความช่วยเหลือจากโลกภายนอก พร้อมกับตั้งเข็มทิศไปทางเหนือ เพราะเป็ที่แน่ชัดแล้วว่าทางเหนือนั้นปลอดภัยที่สุด
" มิสึรุฮะ เธอแน่ใจแล้วเหรอให้เราเดินทางขึ้นเหนือ " หลงเซียนถามอย่างแคลงใจ เพราะเมื่อคืนตอนอยู่ในเต็นนั้น มิสึรุฮะ บอกว่าพรุ่งนี้จะเดินทางลงใต้ แต่พอถึงรุ่งเช้าเธอก็เปลี่ยนใจ
" เชื่อชั้นสิ ชั้นใช้สัญชาตญาณลูกผุ้หญิงของชั้นคิดเลยนะ " มิสึรุฮะ กล่าว แล้วถือคทาจอมเวทย์เดินนำหน้า หลงเซียนไป
ยิ่งมิสึรุฮะ เดินก็ยิ่งเหมือน ถังไป่หลินเดิน การเดินของเธอราวกับนินจา ทั้งๆที่เป็นฮันเตอร์สายจอมเวทย์
" มิสึรุฮะ ทำไมเธอเดินอย่างกับนินจาเลย " หลงเซียนถามระหว่างทางที่กำลังมุ่งหน้าขึ้นเหนือ แต่มิสึรุฮะไม่ตอบ เพราะทางข้างหน้าปรากฏศพคนงานมากมาย และกลางกองศพนั้น มีคนแอบอยู่
" มามิ " หลงเซียน อุทานออกมา เมื่อพบว่ามามิยังไม่ตาย จากที่ดู เธอคงกินศพพวกนี้เป็นอาหาร ระหว่างสามวันมานี้ และแกล้งตายปะปนกับศพ
" หลงเซียน? " ยูมามิ ค่อยๆลุกออกมาจากกองซากศพอย่างอ่อนแรง ในขณะที่หลงเซียนจะเข้าไปประคองเธอ มิสึรุฮะ ก็กางมือขวาออกมากันหลงเซียนไว้
" ระวัง มันเป็นกับดัก " มิสึรุฮะ กล่าว เธอสมกับเป้นฮันเตอร์มืออาชีพที่มีประสบการณ์สูง การที่มามิ ยังมีชีวิตรอดอยู่นั้น เพื่อล่อเหล่าฮันเตอร์ที่จะเข้ามาช่วย ให้เข้ามาตายนั่นเอง
ตอนนั้นเอง อสูรกายใหญ่ยักษ์ ราว 5เมตร ก็กระโดดออกมา มันเป็นโอเกอร์สีทองที่มีฟันกรามเป็นทองคำ
" ฮะ ฮะ ฮ่า ขอต้อนรับเจ้าพวกมดปลวก " ราชันต์ โอเกอร์ กล่าว มันมีนามว่า ก็อบกะ
" ชั้นจะไปล่อมันเอง ส่วนนายพา มามิแฟนนายหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด " มิสึรุฮะ กล่าวอย่างกล้าหาญและวิ่งเข้าไปสู้กับ ก็อบกะอย่างไม่คิดชีวิต
3 นาทีต่อมา...
หลงเซียนก็วิ่งไป พยุง ยูมามิ แล้วกำลังจะพาหนี แต่ ยูมามิกลับร้องไห้ และขาไม่มีแรง เธอพร่ำ พรรณาว่าตัวเองสมควรตายไปพร้อมกับคนอื่น ไม่ควรหนีเอาชีวิตรอดคนเดียวแบบนี้ หลงเซียนเห็นว่า ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ทั้งเขา ทั้งมามิ และมิสึรุฮะ คงจะตายหมดทั้งสามคน ถ้า ยูมามิ ยังคงร้องไห้เหมือนเด็กๆแบบนี้ต่อไป เขาจึงชกไปที่หน้าเธอเพื่อเรียกสติ
" รักชีวิตตัวเอง เพราะอ่อนแอ ไม่ถือว่าเป็นความผิด คนโง่เท่านั้นที่ไม่รักชีวิตตัวเอง เธอต้องอยู่ต่อไป เพื่อคนที่ตายจะได้ไม่ตายเปล่าอย่างไร้ค่า " หลงเซียน ตะโกนให้ ยูมามิได้สติ
" หลงเซียน " ยูมามิ กัดฟันแล้วถูหน้าที่กำลังระบม พร้อมพยักหน้าเข้าใจ
" ถ้าเธอยังมีแรง ก็ใช้หินคริสตัลเวทย์นี้หนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด " หลงเวียนกล่าวต่อแล้วหันหน้าไปที่มิสึรุฮะ ที่กำลังหมดแรงลงเรื่อยๆ
" แล้วเธอไม่หนีไปกับชั้นเหรอ หลงเซียน" ยูมามิกล่าวทั้งน้ำตา
" ชั้นทิ้งสหายร่วมรบไม่ได้ " หลงเซียนกล่าวตัดบท แล้ววิ่งไปช่วยมิสึรุฮะสู้ กับ โอเกอร์ทอง ในขณะที่ยูมามิ ใช้หินคริสตัลเวทย์ ระดับเวิร์ลไอเทมที่พ่อของหลงเซียนให้มา วาร์ปออกไปจากเยลโล่เกจ
ตูมมมม!!! เสียงหมัดอันหนักหน่วงของโอเกอร์ทองต่อย มิสึรุฮะจนกระเด็น ตอนนี้พลังของเธอเหลือแค่ 2ใน10 ใกล้จะตายแล้ว แต่กลับปรากฏ บุรุษหนึ่งมายืนขวางระหว่างเธอ กับโอเกอร์ทอง
"หลงเซียน " มิสึรุฮะ มองหน้าหลงเซียน ราวกับเขาเป็นวีรบุรุษ
" ถ้ายังมีแรงละก็ วิ่งไปที่ทางออกได้เลยนะ ไม่ต้องห่วงผม " หลงเซียนกล่าว แล้วเกร็งกำลัง เรียกวรยุทธทั้งหมดที่ตัวเองเคยฝึกมาออกมาใช้
มิสึรุฮะ มองหลงเซียนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังหนีไป โดยไม่ลืมบอกลาหลงเซียน
" อย่าตายนะ ชั้นจะไปพาคนมาช่วย " มิสึรุฮะกล่าว ก่อนวิ่งไปที่ทางออก
ตอนนี้เหลือเพียงหลงเซียน ยืนประจันหน้ากับก็อบกะ เขาเตรียมใจที่จะตายพร้อมกับมันแล้ว
" ฮะ ฮะ ฮ่า ไอ้โง่ ยอมตายเพื่อผุ้หญิง เพียงสองคน " ก็อบกะหัวเราะเยาะหลงเซียน และตรงเข้าอัดเขา
หลงเซียน เกร็งกำลังระดับผุ้วิเศษ เข้าปะทะ โดยเฉพาะท่าสุดยอดอย่างวงกชเหมันต์ ก็ได้ถูกนำมาใช้ในศึกนี้ด้วย แต่มันแทบไร้ผลเมื่อคู่ต่อสู้ตรงหน้าเป็นโอเกอร์ทอง
การต่อสุ้ แทบจะรุ้ผลแล้ว ยิ่งเวลาผ่านไป เรี่ยวแรงและออร่า ของหลงเซียนก็ค่อยๆแผ่วเบา เขาแทบหมดกำลังเมื่อเวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง สถานการณ์วิกฤติขึ้นเรื่อยๆ และความตายก็มารออยู่ตรงหน้า เมื่อหลงเซียน ถูกก็อบกะ ชกให้ล้มลง และหลังไปกระแทกกับก้อนหินใหญ่ ที่สลักอักขระโบราณ เลือดของเขาค่อยๆไหลลงไปในอักขระนั้น ก่อนจะเกิดปาฎิหารย์
ในขณะที่หลงเซียนกำลังจะตาย อยู่ๆก็มีเคียวอันคุ้นเคย ฟันก็อบกะ จากทางด้านหลัง
ฉัวะ เสียงราวมัจจุราชสูบชีพ ก็อบกะ ค่อยๆล้มทรุดลง บาดแผลของมัน เหมือนกับตอนที่หลงเซียน โดน เคียวมรณะ ของยมฑูต เรย์ ในไม่ช้ามันก็ตาย
" ท่าน เรย์ " หลงเซียนพูดอย่างแผ่วเบา
" ดีใจด้วยเจ้าสอบผ่าน " เรย์กล่าว ก่อนจะจุมพิตไปที่ริมฝีปากของหลงเซียนเพื่อเป็นรางวัล จริงๆแล้ว เยลโล่เกจนี่เป็นด่านทดสอบหนึ่งที่ เรย์ต้องการจะทดสอบความกล้าหาญของหลงเซียน
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็ตกอยู่ในความมืด...จนหลงเซียน มาตื่นที่โรงพยาบาล
******************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป
449
