popu land อาณาจักรเทพนักสร้าง

บน๼๥๱๱๦์ มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย จนเทพนักสร้างอย่างเขา คารินไทน์ อิสเซร่า ว่างงานและไม่มีงานทำ หลังจากจบจากสถาบันเวทย์มนต์ของเหล่าเทพแล้ว เขาก็ได้แต่เดินเตะฝุ่น หายใจรดฟ้าไปวันๆ

วันนี้เองก็เหมือนกันที่ชีวิตของ คารินไทน์ วนอยู่ในวงจรเดิมๆ จนต้องเปรยบ่นกับเพื่อนเทพด้วยกันว่า " เฮ้อ ทำไมไม่มีงานให้ข้าทำมั่งนะ " เขาพูดแบบนี้ทุกวันให้เหล่าเทพฟังจนรำคาญ ทำให้เทพองค์หนึ่ง นึกสนุกที่จะแกล้ง คารินไทน์
ในคืนวันงานที่มีการเลี้ยงเหล้ากันบนสวรรค์ อันแสนสงบ คารินไทน์ ก็ได้ดื่มเหล้าจนเมามายไม่ได้สติ เพราะเขาเป็นหนุ่มโสด ยังหาแฟนไม่ได้ ประกอบกับไม่มีงานทำ และเมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองถูกมัดด้วยเชือกเวทย์มนต์ แถมกำลังจะตกเหวอยู่รอมร่ออยู่แล้ว ซึ่งเป็นการกระทำของเทพธิดาแห่งสงคราม นาม ฟาเรนเซีย ผุ้ซึ่งมีใบหน้างดงามนัก
" ทำไมเจ้าถึงได้จับข้ามัดอย่างงี้ ฟาเรนเซีย " เทพ คารินไทน์ โวยวายให้แก้เชือก
" ท่านบอกเองไม่ใช่เหรอว่าว่างงานอยู่ ข้าก็แค่จะหาอะไรให้ท่านทำ " เทพธิดา ฟาเรนเซียกล่าวก่อนจะถีบส่ง คารินไทน์ อิสเซร่า ตกจากสวรรค์ โดยเธอได้โยนดาบ คาริน ดาบคู่กายเธอให้กับ คารินไทน์ เป็นของขวัญ แล้วกล่าวสืบต่อ
"จงใช้ดาบนี่ เอาชีวิตรอดในดินแดนสุดแฟนตาซี อย่าง โปราเชีย ของชาวโปปุรอนให้ดีๆเถิด หนุ่มว่างงาน"
" หนอย เจ้าเทพธิดาแห่งสงคราม ถ้าข้ากลับมาได้นะ ข้าจะกระทืบเจ้าให้ตายเลย " คารินไทน์ สบถ แม้ว่าในพจนานุกรมของเขาจะมีคำด่าไม่มากนัก ก็ตาม ทว่า ในไม่ช้าร่างของเขาก็ลงไปกระแทกกับพื้นดินเข้าอย่างจัง เสียงดัง บึก!!! และเขาก็สลบไป
30 นาทีผ่านไป.....
คารินไทน์ ตื่นขึ้นมาในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น อย่างกับเขาไม่ใช่เทพมาก่อน เขามองไปทั่วบริเวณ ก็พบกระต๊อบหลังหนึ่ง กับ หอสมุดขนาดใหญ่ ที่อยู่ในที่นาของเขา เขาเริ่มทำใจแล้วว่าคงไม่อาจกลับสวรรค์ได้ เพราะพลังเทพของเขาลดลงเหลือแค่ 1ใน10 จนไม่สามารถบินกลับไปถึงสวรรค์ ได้แต่แค้นใจ ฟาเรนเซีย เทพธิดาแห่งสงครามที่แกล้งเขาให้ตกลงมายังโลกมนุษย์ ที่มีชื่อว่าอาณาจักร โปปุรอน
" เฮ้ นายน่ะ คนที่ตกลงมาจากฟ้าน่ะ มาช่วยคุยเป็นเพื่อนข้าที " เสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง คารินไทน์ มันเป็นเสียงของมังกร โปซารอน มังกรเทพที่ถูกปิดผนึกไว้ในที่นาแห่งนี้
" มะ....มังกร แถมตัวเบ้อเริ่มเลย " คารินไทน์ อุทานเมื่อหันไปเห็น โปซารอน กำลังอ้าปากหาวออกมา
" ใช่แล้ว เป็นข้าเอง ที่เรียกเจ้า " โปซารอนกล่าว
" แล้วเจ้าถูกผนึกอยู่เหรอ " คารินไทน์พูดอย่างหวาดหวั่น เพราะเขาเป็นเทพนักสร้าง ไม่ใช่เทพนักรบ
" ใช่แล้ว ข้าถูกผนึกอยู่ ตั้ง 4พันปีในสวนแห่งนี้เชียวนะ มีอะไรให้ข้าทำแก้เซ็งมั่งป่าว" โปซารอน พูดขำๆ เพราะมันเป็น ญาติห่างๆของเรด ดราก้อนทำให้มีชีวิตที่ยาวนาน 
" อืม ข้าเข้าใจแล้ว " คารินไทน์ กล่าวก่อนจะเริ่มนั่งลงใช้ความคิด ทั้งๆที่จะใช้ชีวิตเป็น นีทอยู่ต่อไปก็ได้แต่เขาก็ อยากจะปฎิวัติ ชีวิตของตนเอง ที่ว่างงานมาตลอด 3000 ปี
เขาเริ่มขุดชักลอกน้ำเข้ามาในสวน โดยความช่วยเหลือของ โปซารอน แม้ว่ามันจะไม่สามารถออกจากที่นาแห่งนี้ได้ แต่เรื่องขุดทางน้ำนี่แหละถนัดนัก
" นี่ โปซารอน ข้าต้องไปเรียนหนังสือในเมืองนะ ฝากเจ้าดูแลสวนด้วย " คารินไทน์กล่าวก่อนจะเข้าไปในเมือง โดยฝากสวนไว้กับ โปซารอน
" วางใจได้เลย คาริน เดี๋ยวข้าจัดการเอง " โปซารอน มังกรแดงกล่าว
ในเมืองที่นั่นมีโรงเรียนเล็กๆอยู่ โดยมีอาจารย์สาวสวย นามว่า นานามิ เป็นอาจารย์สอน แลกกับเงินไม่มากนัก เพราะเธอต้องการสอนความรู้ให้กับนักเรียนที่มาเรียนให้อ่านออก เขียนได้ และนั่นคือสิ่งแรกที่ คารินไทน์ต้องการ เพราะเขาต้องการรุ้ ภาษาโปปุรอน เนื่องจาก หนังสือในหอสมุดของเขาเขียนด้วยภาษาโปปุรอน
เมื่อคารินไทน์ เดินเข้ามาในโรงเรียน ของ นานามิ สาวสวยผมสีน้ำตาลอ่อน อายุ 20ปี เขาก็ตรงเข้าไปขอเรียนในทันที
" ค่าเรียน เดือนละ 300 เหรียญทอง " นานามิ อาจารย์สาวกล่าวอย่างน่ารัก
" ข้าจะชดใช้เจ้าด้วยร่างกาย เมื่อข้าสามารถทำงานให้เจ้าได้ " คารินไทน์กล่าว
"ชดใช้ด้วย ระ...ร่างกาย " นานามิ มองดู ชายที่มีหน้าตาหล่อเหลาหมดจดตรงหน้า แล้วจินตนาการว่า ถ้าเธอได้ชายคนนี้เป็นสามีก็คงดีไม่น้อย เธอจึงรับคารินไทน์เข้าเรียน และนี่คือเรื่องที่ คารินไทน์ ทำให้เธอ เข้าใจผิดเป็นเรื่องแรก ความจริงแล้ว คารินไทน์ หมายความว่า เมื่อเขาทำงานได้เขาจะหาเงินมาชดใช้ให้ ด้วยการทำงานให้ นานามิ จริงๆแล้วเขาไม่ต้องการที่จะสร้างฮาเร็มในโลกนี้เลย เพียงแต่อยากเรียนหนังสือก็เท่านั้น
คารินไทน์ ตอนเช้าเรียนหนังสือ ตอนกลางวัน กลับไปทำสวน แล้วเริ่มอ่านตำราใน หอสมุดในตอนเย็น ช่างเป็นชีวิตที่แสนวิเศษสำหรับนีท อย่างเขาจริงๆ ผ่านไปหลายเดือนจนกระทั่งวันหนึ่ง นานามิ ก็มาหาเขาที่สวน และทวงสัญญาที่เขาให้ไว้
" สามี ข้ามาตามที่ท่านสัญญาแล้วนะ " นานามิ กล่าวพร้อมกับหอบข้าวของ เสื้อผ้ามาด้วย เธอแอบหนีออกจากบ้านมาอยู่อาสัยกับ คารินไทน์
" สะ..สัญญา " คารินไทน์ ตกใจ แต่เขายังไม่มีเงินจะจ่ายให้นานามิ จึงต้องให้เธอมาอยู่อาศัยในสวน popu land กับเขาด้วย อย่างไม่เต็มใจนัก
หลายวันผ่านไป คารินไทน์ เริ่มสำรวจตัวเอง ตอนนี้พลังเทพของเขาก็ลดลงไปอีก ทำให้ตอนนี้เขาไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมด๊าธรรมดาเลย เขาเริ่มส่องกระจกที่ นานามิ นำมาติดตั้งไว้ในกระต็อบ หลังจากเธอย้ายมาอยู่ด้วยกัน
' ไอ้คนที่อยู่ในกระจกนี่มันใครกันฟระ ' คารินไทน์ กล่าวอย่างไม่พอใจ เขาเคยเป็นเทพนักสร้างผุ้ยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้กลายเป็น เด็กวัยรุ่นอายุประมาณ 20 กว่าๆ ผู้มีใบหน้าหล่อเหลา แทนที่กล้ามเนื้อเป็นมัดๆของเขา เขาไม่สงสัยเลยสักนิดว่าทำไม นานามิ ถึงรับปากสอนเขาเร็วนัก เพราะเขาเป็นหนุ่มรูปหล่อนั่นเอง
" ให้ตายเถอะนี่เรากำลังจะกลายเป็นมนุษย์ " คารินไทน์สบถ พร้อมกับ หยิบดาบเทพ คาริน ขึ้นมาพิจารณาดู สิ่งนี้เป็นสิ่งเดียวที่เขาได้มาเป็นของขวัญจาก ฟาเรนเซีย เทพธิดาแห่งสงครามที่แกล้งเขาให้ตกสวรรค์แบบนี้
จ๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียงท้องของคารินไทน์ เริ่มร้องเป็นครั้งแรก ใช่แล้วตอนนี้เขากำลังหิวเหมือนมนุษย์ ไม่ใช่เทพ อีกต่อไป และในไม่ช้า เขาคงต้องขับถ่ายออกมาเป็นแน่
แค่จินตนาการก็ทำให้เขารู้สึกขยะแขยงแล้ว แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จนต้องไปปรึกษา กับ โปซารอน
" ข้าคิดว่า พลังเทพของเจ้าจะฟื้นคืนเมื่อ ทำภารกิจนะ " โปซารอนกล่าว ก่อนจะหันหน้าไปมองทางนานามิ ที่กำลัง พรวนดินอยู่อย่างตั้งใจ เธอเลิก อาชีพเป็นครู แล้วมาทำสวนใช้ชีวิตคู่อยู่กับ คารินไทน์ ช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนสุข แม้เงินจะน้อยก็ตาม ในบางครั้งเธอ ก็แอบร้องไห้ ที่เงินไม่พอกับค่าครองชีพรายเดือน จนต้องเลิกแต่งหน้าทำผมไป แต่เมื่อคิดถึงอนาคตที่ซักวันจะมีลูกน้อยกับ คารินไทน์ เธอจึงตั้งใจออกมาทำสวนทุกเช้า และเย็บเสื้อไปขายในตลาดตอนกลางคืน เพื่อมาจุนเจือ ครอบครัว
' นี่ข้าต้องทำภารกิจรึ ถึงจะกลับเป็นเทพได้ ' คารินไทน์ คิดก่อนจะขยับดาบเทพ คาริน แล้วเดินออกไปยังกิลล์นักผจญภัย เพื่อจะเป็น โบเก็นฉะ เต็มตัว
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป