ในดินแดนสีขาวอันกว้างใหญ่ที่เป็ดั่งภาพในความฝัน ได้มีร่างของชายชราทั้ง12คนกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์สีทองอร่าม พวกเขาแต่ละคนมีกลิ่นอายสูงส่งที่สามารถทำลายโลกได้เพียงจ้องมอง
พวกเขาทั้ง12คนนี้เป็ตัวตนสูงสุดของผู้ปกครองดวงดาราทั้งหมด
แต่ตอนนี้ได้มีร่างของชายหนุ่มอายุประมาณ20ปี ในชุดนอนหมีพูห์กำลังเป็จุดสนใจของชายชราทั้ง12คน
ชายหนุ่มท่าทางไร้เดียงสากำลังหันมองรอบๆด้วยความมึนงง เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาได้มาอยู่ในที่แปลกประหลาดเช่นนี้ ทั้งที่เขากำลังนั่งดูหนังเพลินๆอยู่ในห้องของตัวเอง
ขณะนั้นเองได้มีชายชราคนหนึ่งได้เปิดอ่านหนังสือเล่มใหญ่ ที่หน้าปกเขียนไว้ว่า"ผู้ควบคุมโชคชะตา"
"หลงเทียน อายุ20ปีจากโลกมนุษย์ เกิดในครอบครัวร่ำรวย แต่ใน่วัยเด็กถูกจับได้หลายครั้งว่าแอบมองกางเกงในของอาจารย์"
"ทำให้พ่อแม่ต้องอับอายตรอมใจตาย สุดท้ายชีวิตพลิกผันได้ถูกส่งไปอยู่บ้านเด็กกำพร้า โดยต้องใช้ชีวิตอย่างดิ้นรนในแต่ละวัน พออายุ15ปี้าทำอาหารให้กับหญิงสาวที่แอบชอบ แต่กลับเกิดอุบัติเหตุไฟไหม้บ้านเด็กกำพร้า เด็กมากมายต้องกลายเป็คนไร้บ้านนอนข้างถนน…."
ชายชราอ่านประวัติของชายหนุ่มั้แ่เริ่มเกิดด้วยใบหน้ากระตุก จนกระทั่งได้อ่านมาถึงวาระสุดท้ายของชีวิต"หัวใจวายเฉียบพลันขณะดูหนังผู้ใหญ่"
หลังจากชายชราพูดจบ ชายชราทั้ง12คนที่กำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์หันมองหน้ากันด้วยความเงียบ
"นี่คือ…ประวัติผู้สืบทอดมรดกของเรา?"
"อืม..และเราไม่สามารถเปลี่ยนผู้สืบทอดได้อีกแล้ว"
"ฮ่าๆ ข้าจ้าวแห่งศาสตราต้องฝากมรดกให้กับคนที่หัวใจวายจากการดูหนังผู้ใหญ่?"
"เ้าจะโวยวายเพื่ออะไร? ไม่ใช่มรดกของเ้าคนเดียวซะหน่อย มรดกค่ายกลของข้าก็ต้องฝากไว้กับเขาเหมือนกัน"
"พวกเรารอคอยมาหลายล้านปี แต่กลับได้คนอย่างนี้มาเป็ผู้สืบทอด ข้าจ้าวแห่งการปรุงยาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?"
"หยุดทะเลาะกันได้แล้ว อย่าลืมว่าพวกเราเหลือเวลาไม่มากนัก แม้ประวัติของเขาอาจจะไม่ดีเหมือนคนอื่น แต่เขาก็เป็คนมีจิตใจดีที่สุดในบรรดาผู้สืบทอดที่เราอัญเชิญมาตลอดหลายล้านปี"
ขณะที่เหล่าชายชรากำลังโต้เถียงเกี่ยวกับชายหนุ่มชุดนอนหมีพูห์ ชายชราทีมีท่าทางน่าเกรงขามที่สุดพลันเอ่ยขึ้นมาเบาๆ"เงียบได้แล้ว"
เมื่อเหล่าชายชราที่เหลือได้ยินคำพูดของชายชราคนนี้ พวกเขาต่างเงียบลงทันทีพร้อมกับเปลี่ยนท่าทางเป็ตั้งใจฟัง
"พวกเราปกป้องดวงดาราทั้งหมดจากความมืดมานานหลายล้านปี ตอนนี้มันถึงเวลาที่พวกเราต้องพักผ่อนแล้ว อนาคตข้างหน้าจะเป็ยุคที่พวกเขาต้องดูแลด้วยตัวเอง"
"ก่อนที่พวกเราจะหลับไหลชั่วนิรันดร์ มรดกของพวกเราจะต้องรับการดูแลจากคนที่เหมาะสม แต่หลายล้านปีที่ผ่านมา คนที่เราอัญเชิญมาทุกคนต่างมีอนาคตต้องจบลงในความมืด"
"แต่สำหรับเ้าเด็กหนุ่มนี้ ข้ามองไม่เห็นความมืดในอนาคตของเขาเลย แม้เขาไม่สามารถเปลี่ยนอดีตของตัวเองได้ แต่อย่าลืมว่าเขาสามารถกำหนดอนาคตตัวเองขึ้นมาใหม่ได้"
"ข้าเลือกเขาให้เป็ผู้สืบทอดมรดก มีใคร้าคัดค้านหรือไม่?"
หลังจากได้ยินคำพูดของชายชราท่าทางน่าเกรงขาม เหล่าชายชราที่เหลือต่างมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยมุมมองใหม่
"ข้าสนับสนุนจ้าวแห่งการสร้าง"
"ข้าเห็นด้วย"
"ข้าเห็นด้วย"
…
"ข้าก็เหมือนกัน"
เมื่อเหล่าชายชราทั้งหมดมีความเห็นไปในทิศทางเดียวกัน ชายหนุ่มที่ยืนเงียบอยู่ตลอดเวลาก็ได้โอกาสพูดออกมา"อ่า..สวัสดี..ขะ-ข้าตายแล้วเหรอ?"
"ใช่…เ้าหัวใจวายเฉียบพลันนะ"ชายชราที่อ่านประวัติของเขาเอ่ยเบาๆ
"ข้าเข้าใจว่าตอนนี้เ้าคงกำลังสับสนกับเหตุการณ์ทั้งหมด แต่ข้าจะสรุปให้เ้าเข้าใจง่ายๆว่าตอนนี้เ้าคือผู้สืบทอดมรดกของพวกเรา เ้ามีหน้าที่เผยแพร่มรดกของเราให้คงอยู่ตลอดไป"
"นับั้แ่นี้เ้าคือผู้สืบทอดของผู้ปกครองดวงดาราทั้ง12คน จงจำเอาไว้ว่าทุกการกระทำของเ้าคือตัวแทนของพวกเรา เกียรติยศทั้งหมดของพวกเราอยู่บนบ่าของเ้าแล้ว จงเก็บรักษามันให้ดี"
"เ้าจะยอมรับมรดกของพวกเราหรือไม่"
เมื่อถึงจุดนี้ สาวตาของเหล่าชายชราต่างจับจ้องมาที่ร่างกายของชายหนุ่ม ซึ่งมันได้สร้างความกดดันให้กับชายหนุ่มเกือบฉี่ราดออกมา
"ยะ-ยอบรับขอรับ"
"เ้าจะปราบปรามความมืดให้หมดสิ้นหรือไม่"
"ขะ-ขอรับ..ข้าจะไม่ให้มันเหลือเลย"
"เ้าจะนำเกียรติยศของเราไปสู่ความรุ่งโรจน์นิรันดร์หรือไม่"
"ขอรับ..ขะ-ข้าจะนำมันไปสู่ความรุ่งโรจน์"
"ดี..เ้าจงเตรียมพร้อมรับมรดกของพวกเรา"
เหล่าชายชราทั้งหมดต่างลุกขึ้นยืนอย่างพร้อมเพียงกัน รอบๆร่างกายของพวกเขาได้ปลดปล่อยออร่าแห่งความยิ่งใหญ่ออกมา
เพียงไม่นานออร่าเ่าั้ได้พุ่งหายเข้าไปร่างกายของชายหนุ่มที่ละคน จนกระทั่งได้มาถึงคนสุดท้ายจ้าวแห่งการสร้าง
"จงเข้มแข็งและเป็เสาหลักให้กับยุคสมัยใหม่ต่อจากนี้ตลอดไป…"
เมื่อจ้าวแห่งการสร้างพูดจบ ออร่าของเขาก็ได้พุ่งหายเข้าไปในร่างของชายหนุ่มพร้อมกับการปรากฏของประตูออกมา
"ถึงเวลาที่เ้าต้องออกไปเกิดใหม่แล้ว"ชายชราถือหนังสือเหลือบมองไปทางประตูด้วยรอยยิ้ม"นี่จะเป็ประตูที่จะพาเ้าเข้าสู่ยุทธภพ"
"เอ๊ะ..ยุทธภพเหรอ? ข้าจะไม่ทำให้พวกท่านต้องผิดหวัง"
ชายหนุ่มเดินเชิดอกมาหยุดหน้าประตูด้วยใบหน้าจริงจัง แต่ในหัวของเขากลับคิดอีกอย่าง
“ไม่คิดเลยว่าหนังเื่ใหม่ของพี่สาวคนสวยทำให้ข้าหัวใจวายซะได้ ต่อไปนี้ข้าคงไม่ได้ติดตามผลงานของพี่สาวคนสวยอีกแล้วสินะ”
ชายหนุ่มเดินก้าวผ่านประตูด้วยความรู้สึกมากมาย แต่ใบหน้าของเหล่าชายชรากลับกระตุกขณะมองชายหนุ่มหายเข้าไปในประตู
"นี่…ผู้สืบทอดของเราคงไม่รู้ว่าเราได้ยินความคิดของเขาได้"
"อืม..ข้าเริ่มคิดมากเกี่ยวกับอนาคตข้างหน้าแล้วสิ"
"อย่าคิดมากเลย เ้าเด็กนี้เป็คนมีจิตใจบริสุทธิ์ เขาจะไม่ทำให้พวกเราผิดหวังแน่นอน"