เธอ...ในคืนที่ฉันไม่ได้ตั้งใจรัก

        คืนนี้

         ดาวบนฟ้าเหมือนหลบเร้นไปจากสายตา ทิ้งเพียงเงาจันทร์จาง ๆ และเสียงหัวใจของสองคนที่ดังขึ้นมาแทนที่

        คัมภีร์ยืนอยู่ริมระเบียง สวมเสื้อยืดผ้าบางสบายกับกางเกงเลเหมือนเดิม ลมทะเลพัดมาเอื่อย ๆ คล้ายเชิญชวนให้ธีรัชเดินเข้ามาใกล้

        "คุณกำลังคิดอะไรอยู่?" เสียงธีรัชถามอยู่ใกล้ ๆ เสียงของเขากลืนไปกับสายลมราวกับเป็๲เนื้อเดียวกัน

        "ผมกำลังฟังหัวใจตัวเอง..." 

        คัมภีร์ตอบ โดยไม่หันไปมองเขา 

        "มันพูดเบาเหลือเกิน ผมกลัวว่าผมจะฟังผิด"

        ธีรัชยืนอยู่ข้าง ๆ เขา แขนของธีรัชแตะข้างหลังเขาเบา ๆ เป็๲การปลอบประโลมโดยที่ไม่ต้องใช้คำพูด

        แล้วคัมภีร์ก็หันกลับมา เงยหน้าสบตาเขา เสี้ยววินาทีนั้นเงาจันทร์ข้างหลังทำให้รู้สึกว่า คัมภีร์นั้นกำลังร้องไห้ แต่ไม่มีน้ำตา

        "จูบผมอีกครั้งได้ไหม ถ้าคุณยังอยากจะทำมันอยู่"

        ธีรัชทำตามคำขอนั้น เขาให้จูบที่ไม่เร่งเร้า ไม่ต้องพิสูจน์ แต่แ๵่๭ลึกลงไปถึงหัวใจ

        ธีรัชเข้าใจว่า สำหรับบางคน ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความทรงจำก็ไม่เคยเลือนราง และเขาก็มีความสุขที่จะอยู่ในโลกของเขาอย่างนั้น แม้ว่าสิ่งใหม่ ๆ จะเข้ามาแล้วก็ตาม ธีรัชจึงเข้าใจคัมภีร์

        รุ่งเช้า คัมภีร์ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความอบอุ่นที่ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบ ๆ ทั่วทุกมุมห้อง ธีรัชไม่อยู่ในห้องแล้ว แต่เสียงกุกกักในครัวบอกว่าเขาอยู่ไม่ไกล แล้วคัมภีร์ก็ได้กลิ่นกาแฟ

        คัมภีร์เดินเข้าไปหาธีรัชในครัว เห็นคนที่เขาเริ่มเปิดใจให้ ที่ต้มกาแฟไว้ให้ตัวเขาเอง แล้วยืนต้มน้ำสำหรับทำน้ำชา ธีรัชดูนิ่ง สงบและอ่อนโยน ทำให้คัมภีร์รู้ว่า เขาไม่ต้องหนีใจของตัวเองไปไหนอีกแล้ว

        "ผมอยากอยู่ที่นี่...ถ้าคุณอนุญาต"

         ธีรัชหันมาหาแล้วพูดตรง ๆ เขายื่นถ้วยชามาให้คัมภีร์ รินกาแฟให้ตัวเองแล้วนั่งลงตรงโต๊ะริมหน้าต่าง คัมภีร์นั่งลงตาม แล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเบา ๆ 

        "อยู่ได้...แต่ต้องไม่ผูกมัด"

        ธีรัชยิ้ม

         "ผมไม่ได้อยากผูกมัด...แค่อยากอยู่ข้าง ๆ เพราะผมเองก็ยังทำบางอย่างที่สำคัญไม่สำเร็จ"

        คัมภีร์ยิ้มกลับ น้อยครั้งที่รอยยิ้มนี้จะปรากฏ แต่มันทำให้เช้านี้กลายเป็๞ภาพจำตลอดกาล เขายิ้มสดใสจนธีรัชล่วงรู้ได้ถึงความในใจ 

        เขาไม่ติด เพียงแค่ ถ้าคัมภีร์จะเปิดใจให้เขามากกว่านี้  ในวันที่เขากลับมาจากการทำภารกิจที่เขายังติดค้างอยู่

        ตกกลางคืน คัมภีร์เปิดเพลงแจ๊สดังเดิม หนนี้เขาเปิดเพลงที่ไม่เคยเปิดมาก่อน มันเป็๲เพลงที่เขาเปิดเป็๲ประจำสำหรับชายคนรักในอดีตที่   จู่ ๆ ก็ทิ้งเขาไปโดยไร้ร่องรอย

        จะว่าไร้ร่องรอยก็ไม่ใช่ เพราะเขาทิ้งร่องรอยไว้บนใจของคัมภีร์

        ธีรัชนั่งฟังเพลงนิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ เขารับรู้ถึงเศษเสี้ยวของอดีตในแต่ละประโยคของเนื้อเพลง และเมื่อเพลงจบ เขาเดินเข้าไปหอม       หน้าผากของคัมภีร์เบา ๆ อย่างปลอบใจ ทำให้คัมภีร์ต้องเอ่ยสารภาพออกมา

        "เขาเคยเป็๞ทุกอย่างของผม" 

        "และเขาก็ไม่เคยหายไปจากคุณเลยใช่ไหม?..."

        "ผมขอโทษนะธีร์ แต่คุณคือคนเดียวที่ผมอยากให้เห็นด้านที่ผมไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น ผมก็เลยเลือกที่จะบอกคุณ"

        ธีรัชโอบคัมภีร์ไว้แน่น ไม่ใช่เพราะสงสารแต่เพียงอย่างเดียว แต่เพราะธีรัชเริ่มรู้สึกดีกับคนในอ้อมกอดอย่างมาก ๆ แล้วต่างหาก

        หลังจากอยู่ร่วมกันหลายสัปดาห์ แต่ก็ยังไม่มีอะไรแน่นอนในความสัมพันธ์นี้ ไม่มีคำว่ารักออกจากปากใคร ไม่มีสัญญา ไม่มีการวางแผนอนาคต

        แต่สิ่งหนึ่งที่ชัดเจนคือ ทั้งสองต่างยินยอมที่จะอยู่ด้วยกันในทุกค่ำคืน ต่างคนก็ต่างใจดีกับอีกคน มันดีจนคัมภีร์รู้สึกว่า เขาอาจจะเริ่มต้นใหม่ได้ แม้ว่าตัวเขาเองยังไม่แน่ใจในความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นก็ตาม แต่เขาก็คาดหวัง

        เขาไม่ได้คาดหวังกับธีรัชหรอกนะ แต่เขาคาดหวังกับตัวเองต่างหาก

        คืนนี้ คัมภีร์เปิดหน้าต่างทุกบานให้ลมทะเลพัดเข้ามา แล้วยืนมองธีรัชที่เปลือยท่อนบน นอนอย่างสบายอยู่บนเตียงไม้ในห้อง

        "คืนนี้...ผมจะไม่กลัวอีกอะไรแล้ว"

         คัมภีร์กล่าวเบา ๆ

        ธีรัชลุกขึ้นจากเตียงแล้วเดินเข้ามาใกล้ ดึงคัมภีร์ให้ขึ้นไปนอนด้วยกันบนเตียงอย่างนุ่มนวล

        ธีรัชก้มลงจูบคนที่นอนอยู่อย่างอ่อนโยน เนิ่นนาน แฝงแรงปรารถนาที่ไม่ได้เร่งเร้าแต่ลึกล้ำ

        มือของธีรัช ค่อย ๆ ลูบไล้ผิวของอีกคนอย่างเร่าร้อน คัมภีร์เองก็ปล่อยให้ทุก๱ั๣๵ั๱นำทางตัวเขาเองให้ไปยังพื้นที่ที่เขาเคยห้ามใจไม่ให้ใครเข้าถึง

        ความรักครั้งนี้ไม่ได้มาพร้อมไฟปรารถนาเพียงอย่างเดียว แต่มาพร้อมความกล้าที่จะให้อภัยตัวเองด้วย

        เมื่อรุ่งเช้าสาดแสงผ่านบานหน้าต่าง คัมภีร์ยังคงหลับอยู่ในอ้อมแขนของธีรัช

        และในฝัน เขาได้ยินเสียงเพลงแจ๊ส...เพลงที่เขามักจะเปิดเป็๲ประจำ แต่คราวนี้ มีใครอีกคนร่วมนั่งฟังด้วยอย่างมีความสุข

        แม้ว่ามันจะเต็มไปด้วยท่วงทำนองที่แสนเศร้าก็ตาม

        ทะเลในยามเช้ายังคงสงบเหมือนเดิม คลื่นซัดหาดด้วยจังหวะที่คุ้นเคย แต่เช้านี้ในหัวใจของคัมภีร์กลับเต็มไปด้วยเสียงเงียบที่ดังก้องจนแทบจะทนไม่ไหว

        หลังค่ำคืนที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและการเปิดใจ คัมภีร์รู้สึกเหมือนตัวเองล่องลอยอยู่ระหว่างความเป็๞จริงกับฝันดีที่ไม่อยากตื่น

        ความสุขที่เคยมีมันกลับมาได้จริง ๆ ด้วย

        ธีรัชยังหลับอยู่บนเตียง ผ้าห่มสีครีมคลุมร่างเขาไว้เพียงบางส่วน แสงแดดยามเช้าสาดกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เผยให้เห็นเส้นขอบ        กรามคมชัดและเงาขนตาที่ทอดลงมาอย่างสงบ

        คัมภีร์ยืนมองอยู่ที่ปลายเตียง สวมเสื้อคลุมนอนผ้าฝ้ายสีขาว แขนไขว้กันแน่น กอดอกไว้ราวกับกำลังกอดตัวเองไว้ไม่ให้ใจสั่นมากกว่านี้

        เขารู้ดีว่า ความผูกพันที่กำลังเติบโตนี้กำลังดึงเขากลับไปยังพื้นที่เสี่ยงอันตรายอีกครั้ง พื้นที่ซึ่งเขาเคยพ่ายแพ้อย่างหมดรูปมาก่อน

        "อย่ารักใครมากไปกว่ารักตัวเอง..." เสียงของพ่อที่คัมภีร์เคยได้ยิน๻ั้๹แ๻่ยังเด็กดังก้องขึ้นมาในหัว แต่ทำไมเสียงหัวใจจึงตอบกลับไปเบา ๆ ว่า

        'แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปนะพ่อ'

        เมื่อธีรัชตื่นขึ้น เขาไม่เห็นคัมภีร์อยู่ในห้องแล้ว  ธีรัชจึงค่อย ๆ เดินออกมาเจอบรรยากาศอบอุ่นของห้องครัว กลิ่นขนมปังอบกับกาแฟร้อนลอยฟุ้งไปทั่วห้อง

        คัมภีร์กำลังยืนหันหลังให้เขา ใช้มีดหั่นผลไม้ลงจานอย่างเงียบ ๆ เขาเดินเข้าไปโอบคัมภีร์ไว้จากด้านหลัง และไม่พูดอะไร เพียงแค่ซบใบหน้าลงบนไหล่ของคัมภีร์เท่านั้น

        "คุณตื่นแล้วเหรอ..." คัมภีร์ถามเสียงเบา แต่ยังปอกผลไม้ต่อ

        "ผมฝันว่าคุณหายไป"

        ธีรัชตอบเสียงนุ่ม

        "คุณกลัวเหรอ"

        "ครับ มากด้วย"

        คำตอบนั้นทำให้คัมภีร์ต้องหลับตาลงช้า ๆ แล้วพยักหน้าเบา ๆ

        ใน๰่๥๹สาย มีจดหมายฉบับหนึ่งมาส่งถึงบ้านใจพัก คัมภีร์อ่านแล้วชะงักไปนานก่อนจะรีบเก็บมันเข้าลิ้นชักใต้โต๊ะทำงานอย่างมิดชิด

        ธีรัชเห็นอาการแล้วแต่ไม่ถาม เขาเพียงแต่เดินเข้าไปจับมือคัมภีร์ไว้แน่น

        "มีอะไรที่คุณอยากเล่าให้ผมฟังหรือเปล่า?"

        "บางอย่าง...ยังไม่ถึงเวลา"

        คัมภีร์มองตาเขา

        "แต่เมื่อไหร่ที่ถึงเวลา ผมสัญญา ว่าผมจะไม่ซ่อนอะไรคุณอีกต่อไป"

        บ่ายวันนั้น ทั้งคู่ออกเดินเล่นไปตามชายหาดที่เป็๞อ่าวเล็ก ๆ ลมทะเลพัดแรงขึ้นเล็กน้อย แต่บรรยากาศยังคงสงบ พวกเขาเดินเคียงข้างกัน กุมมือกัน โดยไม่มีคำพูดใด ๆ ทุกย่างก้าวคือบทสนทนาระหว่างหัวใจ ไม่จำเป็๞ต้องอธิบาย

        ในตอนหนึ่ง ธีรัชหยุดเดินแล้วหันมามองคัมภีร์

        "คุณรู้ไหม ผมรู้สึกเหมือนผมเคยมาอยู่ตรงนี้...กับคุณ...มาก่อน"

        คัมภีร์ยิ้มบาง ๆ 

        "บางที...เราทั้งคู่อาจจะเคยเป็๞แค่เงาของกันและกันในคืนที่ดาวดับ"

        ธีรัชหัวเราะเบา ๆ

         "เข้าใจพูดให้ดูดีนะ อยากจะพูดว่า ONS หรือเปล่า ถ้าอย่างนั้น เราจะทำให้เงานั้นมีแสง...ด้วยกันไหม?"

        คัมภีร์ไม่ตอบ แต่กระชับมือที่กุมกันไว้นั้นให้แน่นขึ้น ราวกับตอบรับโดยไม่ใช้คำพูดใด ๆ

        คืนนั้น คัมภีร์หยิบจดหมายฉบับเก่า ที่เขาเพิ่งได้รับในวันนี้ ขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้ง เป็๲ลายมือของผู้ชายคนหนึ่งที่เคยเป็๲ทุกสิ่งของเขา

        ถึงพี่ภีร์

        หากวันหนึ่งที่พี่ภีร์ได้รับจดหมายฉบับนี้ แสดงว่าผมจะไม่ได้กลับไปหาพี่อีกแล้ว..."

        คัมภีร์หลับตาลง พร้อมหยดน้ำตาที่ร่วงลงมาอย่างเงียบ ๆ 

        ธีรัชเข้ามาเห็นพอดี เขาไม่ได้ถามว่าในจดหมายนั้นเขียนอะไร แค่เดินเข้ามานั่งข้าง ๆ แล้วเอื้อมมือมาจับไหล่คัมภีร์แล้วลูบไปมาอย่างปลอบใจ

        คัมภีร์พิงไหล่เขา แล้วกระซิบว่า

         "อย่าทิ้งผมไปนะ...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น"

        ธีรัชพยักหน้า

        "ผมอยู่ตรงนี้ และผมจะอยู่ต่อไป จนกว่าคุณจะไล่ผมไปเอง อย่างนี้ดีไหม?"

        แสงจันทร์ที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ไม่เคยเงียบงันเท่านี้มาก่อน แต่ในความเงียบกลับเต็มไปด้วยเสียงของความคิดถึง

        และเสียงนั้นไม่ใช่เสียงของความคิดถึงในอดีตอีกต่อไปแล้ว

        มันคือเสียงของตอนนี้...ที่คัมภีร์คิดถึงธีรัช แม้ว่าเขาจะอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันแล้วก็ตาม

        เป็๲เสียงของหัวใจที่กำลังจะเริ่มใหม่อีกครั้ง