เช้าวันต่อมา ร่างเปลือยเปล่าของหญิงชายนอนกอดกันอยู่บนเตียงโดยที่ฝ่ายชายไม่รู้เลยว่าเื่เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง วันนี้ก็เป็หน้าที่ของิคังเช่นเคยเพราะหลิงหลิงยังไม่หายดี
“คุณหนูหลี่ อาหาร…อ่ะ…เพล้ง!!!” ทันทีที่ิคังเดินเข้ามาเพื่อที่จะบอกชิวสุ่ยเขาก็ได้พบกับภาพที่ทำให้ใจนอาหารในมือต้องหล่นเต็มพื้นไปหมด เสียงถ้วยชามเเตกกระจายทำให้ชายหญิงที่นอนอยู่บนเตียงตื่น ชิวสุ่ยตื่นขึ้นมาพร้อมกับดึงผ้าห่มไปคลุมร่างกายนางไว้เพราะนางเห็นว่าิคังกำลังจ้องนางอยู่ ส่วนเฉินเซี่ยยังไม่รู้ตัว เขาเอามือขยี้ตาแล้วมองไปที่ิคังอย่างสงสัย เพราะตอนนี้หน้าตาของิคังดูใมาก
“ิคัง เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าวหกเต็มพื้นแบบนั้น?”
“ข่ะ..ข่ะ..คุณ..ชาย…ทำไม….ถึง..”
“อะไร?”
“ท่านพี่เฉินเซี่ย…” เสียงหวานอ่อยๆดังมาจากด้านหลัง ทำให้เฉินเซี่ยต้องรีบเบี่ยงสายตาไปมองเเละเมื่อพบเข้ากับสภาพของหญิงสาวข้างๆแล้ว เฉินเซี่ยตาเบิกโพรงด้วยความใทันที ตอนนี้เขารู้แล้วว่าตัวเขาเองก็แทบจะไม่เหลืออะไรติดตัวเลย(เสื้อผ้า)
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น? เ้าทำอะไรข้าชางไห่!!”
“คำนั้นน้องต้องเป็คนพูดหรือเปล่าเ้าคะ ท่านพี่จำอะไรไม่ได้จริงๆหรือเ้าคะ?” ชิวสุ่ยเสแสร้งทำหน้าเศร้าเสียใจที่เฉินเซี่ยจำเื่ระหว่างเขากับนางไม่ได้ เเต่เเท้จริงแล้วนางเป็คนจัดฉากทั้งหมดนี้ขึ้นมาเอง
“ข้าน่ะหรอ ไม่มีทาง!!!”
“คุณชาย..ข้าน้อยว่า…..”
“ิคัง..เ้าออกไปก่อน!”
“ิคัง…ห้ามออกไปนะ..เ้าคือพยานที่จะแสดงให้ทุกคนรู้ว่าข้ากับท่านพี่ เป็ของกันและกันแล้ว”
“อะไรนะ!!?...นี่เ้าจะบ้าไปแล้วหรือไง..”
“หลักฐานทุกอย่างท่านพี่ก็เห็นกับตาแล้ว ยังจะโทษอะไรอีกล่ะเ้าคะ!!”
“ข้าจำได้ว่าข้ากินยาจากกานั่นแล้วก็…ข้าจำไม่ได้แล้ว…”
“หากท่านจะโทษว่าในยานั้นมีอะไร…ท่านก็เป็คนเอายานั่นมาให้ข้ากินเอง มิใช่หรือเ้าคะ?”
“นี่เ้า!!”
“ในเมื่อเราสองคนตกเป็ของกันและกันแล้ว ท่านพี่ก็ต้องทำให้ถูกต้องตามประเพณี คือท่านต้องเเต่งงานกับข้า!!” เฉินเซี่ยจุกกลางใจและไม่คิดเลยว่าเ้าแห่งเผ่าอย่างตนจะมาเสียท่าให้กับจิ้งจอกสาวผู้นี้
“ิคัง…เอากาน้ำชานี้ไปตรวจสอบ หาพิษให้เจอ…ยังไงข้าก็ไม่เชื่อว่าข้านอนกับนางอย่างเต็มใจ!!ข้าไปล่ะ!”
“ช้าก่อนเ้าค่ะ..”
“เ้ามีอะไรอีก?”
“นี่ไม่ใช่คำขู่ แต่ท่านรู้ใช่ไหมว่าข้าสามารถทำให้ท่านอับอายคนทั้งเมืองได้…หวังเฉินเซี่ย..ท่านไม่ใช่คนโง่ซะหน่อย..ลองคิดดูดีๆนะเ้าคะ..ท่านจะยอมเเต่งงานกับข้า..หรือจะยอมเสียตำแหน่งเ้าแห่งัรุ่นที่ 2 ไป!!” เฉินเซี่ยโมโหในคำขู่ของนาง เพราะมันแสดงให้เห็นว่านางกำลังดูถูกเขาอยู่ เฉินเซี่ยกระชากตัวชิวสุ่ยเข้ามาใกล้พร้อมกับบีบหัวไหล่นางเพื่อระบายความโกรธ
“นี่เ้าขู่ข้าหรอ คนอย่างเ้ามีสิทธิอะไรมาขู่ข้า?”
“ถึงตอนนี้แล้ว ท่านยังไม่รู้อีกหรอว่าข้ามีสิทธิ์อะไร?”
“นี่เ้า!!”
“ตอนนี้ข้าได้ชื่อว่าเป็เมียท่านแล้ว ข้ามีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวท่านรวมถึง….”
“รวมถึงอะไร?” เฉินเซี่ยไม่อาจคาดเดาได้ว่านางรวมถึงอะไรไว้บ้าง เเน่นอนว่าชิวสุ่ยเริ่มแสดงให้เฉินเซี่ยเห็นทันทีว่ารวมถึงอะไร ชิวสุ่ยรีบสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากจวนของนาง มุ่งหน้าไปยังสถานที่แห่งนึง..เฉินเซี่ยไม่รอช้า เขารีบใส่เสื้อผ้าและเดินตามนางออกไปทันทีและแล้วเฉินเซี่ยก็ได้นึกถึงจุดหมายเดียวที่ชิวสุ่ยกำลังเดินทางไป
“สวนบุปผา!!” ชิวสุ่ยเดินมุ่งหน้าไปยังสวนบุปผา ในระหว่างทางนางได้แวะเอาจอบของคนงานแถวนั้นติดมือไปด้วย ครั้นมาถึงชิวสุ่ยไม่รอช้า นางใช้อุปกรณ์ในมือทำลายหลุมศพของม่านเฉวจนไม่มีชิ้นดี ป้ายหน้าหลุมศพนั้นนางเอาจอบตีจนหักเป็สองท่อน รวมถึงนางขุดดินตรงนั้นให้กระจายไปทั่ว พร้อมกับเอาเท้าขึ้นไปเหยียบแล้วกระทืบกลางหลุมศพย่ำยีป่นปี้ไปหมด กว่าเฉินเซี่ยจะมาถึงนั้นทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว บัดนี้ส่วนบุปผาอันแสนสงบสุข กลับกลายเป็สนามระบายอารมณ์ของชิวสุ่ยไปแล้ว
“ชางไห่..นี่เ้าทำอะไรของเ้า!!?”
“เห็นหรือยังล่ะว่าข้ามีสิทธิ์ทำอะไรบ้าง…ลืมยากนักใช่ไหม ข้าจะทำให้ท่านลืมนางเอง นี่แน่ะๆ!!”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! ข้าบอกให้หยุด!!”
“ข้าไม่หยุดจนกว่าท่านจะบอกข้ามา ว่าท่านจะแต่งงานกับข้า ท่านจะรักคนตายมากกว่าคนเป็ไม่ได้..ข้าไม่ยอม!!!ถ้าท่านไม่พูดข้าจะขุดร่างของนางขึ้นมาแล้วเอาไปโยนลงหน้าผาด้วย”
“ชางไห่ ข้าสั่งให้เ้าหยุด!!”
“ข้าไม่หยุด จนกว่าท่าน….”
“ตกลง!! ข้าจะแต่งงานกับเ้า” การกระทำของชิวสุ่ยหยุดลงทันทีเมื่อได้ยินคำว่าเเต่งงาน นางวางอุปกรณ์ในมือพร้อมกับทำความสะอาดร่างกายก่อนจะเดินเข้ามาเอามือคล้องคอเฉินเซี่ยราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“ข้าหวังว่าท่านจะทำในสิ่งที่ท่านพูด พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางกลับเผ่าจิ้งจอกเพื่อไปบอกข่าวดีแก่ท่านพ่อ ท่านแม่และข้าหวังว่าท่านจะตามข้าไปพร้อมกับนำขบวนเสด็จอันสมเกียรติไปสู่ขอข้ากับท่านพ่อ ท่านแม่นะเ้าคะ วันนี้ข้าเหนื่อยมามากแล้วขอตัวไปพักก่อนเ้าค่ะ” ชิวสุ่ยยืดตัวขึ้นไปหอมแก้มเฉินเซี่ยพร้อมกับหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้เฉินเซี่ยยืนมองความพังพินาศของหลุมศพม่านเฉวอยู่คนเดียว ซึ่งในตอนนั้นเองิคังก็ได้วิ่งมาแจ้งข่าวพอดี
“คุณชาย..ห่ะ..ที่นี่เกิดอะไรขึ้นขอรับ?!!”
“เ้ามีอะไริคัง?”
“เอ่อคือ..ข้าได้นำกาน้ำชาในจวนของคุณหนูหลี่ไปตรวจสอบแล้วขอรับ ผลปรากฏว่า…มันคือยาแก้ปวดท้องที่คุณชายให้นางดื่มจริงๆขอรับ”
“ไม่มียาอื่นๆแอบแฝงเลยหรือ?”
“ไร้สิ่งเจือปนแบบ 100% ขอรับ”
“ข้ารู้และ..เ้าจะไปไหนก็ไปเถอะ…ข้อขออยู่ที่นี่ซักพัก” ณ ตอนนี้เฉินเซี่ยเหมือนหลงทาง เขายืนมองหลุมศพที่พังยับตรงหน้าอย่างใจหาย ในตอนนั้นภาพเด็กที่กำลังขุดดินก็แวะเข้ามาในหัว เฉินเซี่ยได้เเต่ครุ่นคิดว่าเด็กหญิงที่ท่าทางน่ารักใสซื่อคนนั้น นึกไม่ถึงเลยว่าพอโตมาแล้ว จะกลายเป็คนนิสัยเเย่ขนาดนี้ เมื่อพิสูจน์แล้วว่าไม่มีพิษในกาน้ำชา เฉินเซี่ยก็ไร้ข้อกังขา เขาจำใจที่จะต้องทำในสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ทำ เพื่อรักษาตำแหน่งและชื่อเสียงที่พ่อของเขาสะสมมาให้อยู่สืบต่อไป…
1K
