บทที่ 6 กระบี่ไท่เก๊กที่ได้รับการถ่ายทอดจากเซียน
“องค์ชายสาม ไม่ทราบว่าท่านเปิดจุดเทพซ่อนได้กี่จุดแล้วขอรับ”
หลี่จื่อเย่จิบชาแล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างกะทันหัน
วิถีแห่งยุทธ์นั้นให้ความสำคัญกับการฝึกฝนร่างกาย มนุษย์มีอวัยวะภายในห้าส่วน ควบคุมพลังงานห้าชนิด
ผู้ฝึกยุทธ์เรียกว่าจุดเทพซ่อนทั้งห้า!
ตามตำนานกล่าวว่า ในโลกนี้มีผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสูง ที่เปิดจุดเทพซ่อนได้ครบทั้งห้า มีความสามารถในการปราบูเาและเหยียบย่ำทะเลได้
“สองจุด”
มู่เหยาตอบตามความจริงโดยไม่ปิดบัง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่จื่อเย่ก็แสดงสีหน้าอิจฉา ช่างแตกต่างกันเหลือเกิน
“แล้วคุณชายจื่อเย่เล่า?” มู่เหยาก็ถามกลับบ้าง
“ยังไม่เปิดสักจุดขอรับ” หลี่จื่อเย่ยิ้ม
มู่เหยากล่าวด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “คุณชายจื่อเย่พูดเล่นแล้ว”
“ต่อหน้าองค์ชาย ข้าผู้ต่ำต้อยจะกล้าพูดเล่นได้อย่างไร”
หลี่จื่อเย่ยิ้มพลางกล่าว “ดังนั้น ข้าผู้ต่ำต้อยจึงร้อนใจที่จะขอเป็ศิษย์ของเซียนกระบี่เหมยฮวา หวังว่าองค์ชายจะช่วยให้สมปรารถนา”
มู่เหยาได้ยินดังนั้น ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงยิ้มอย่างเรียบเฉย “เื่นี้ต้องให้ฉินเซียนจื่อตัดสินใจเอง ไม่ใช่สิ่งที่เ้าหรือข้าจะชี้นำได้ ไม่ใช่หรือ?”
“องค์ชายสามกล่าวถูกต้องแล้ว”
หลี่จื่อเย่วางถ้วยชาในมือลง ยิ้มพลางกล่าว “ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็อย่างไร หวังว่าองค์ชายจะพำนักในเมืองอวี๋โจวสักสองสามวัน เพื่อให้ตระกูลหลี่ได้ทำหน้าที่เ้าบ้านอย่างเต็มที่”
“ข้าขอเชื่อฟังด้วยความเคารพ”
มู่เหยาไม่ได้ปฏิเสธ ตอบรับอย่างสุภาพ
เขามาที่นี่ แต่เดิมก็ไม่ได้ตั้งใจจะจากไปง่าย ๆ อยู่แล้ว
สิบปีที่ผ่านมา ตระกูลหลี่แห่งเมืองอวี๋โจวเติบโตอย่างน่าใ การสะสมทรัพย์สินเริ่มทำให้ราชสำนักหวาดระแวง เขาจำเป็ต้องสืบให้รู้แน่ชัดว่าตระกูลหลี่นี้ยังมีความลับใดที่ราชสำนักยังไม่ล่วงรู้หรือไม่
ส่วนหลี่จื่อเย่ผู้นี้ เป็จริงดังที่เขาบอกหรือไม่ว่ายังไม่ได้เปิดจุดเทพซ่อนสักจุด?
เหตุใดกัน?
ฝั่งตรงข้าม หลี่จื่อเย่มองดูสีหน้าครุ่นคิดขององค์ชายสามแห่งแคว้นต้าซาง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
จอมจิ้งจอกเฒ่าผู้เป็จักรพรรดิแห่งแคว้นต้าซางคิดจะลงมือกับตระกูลหลี่จริง ๆ เช่นนั้นในวันเวลาเหล่านี้ ตระกูลหลี่ของเขาคงต้องทำหน้าที่เ้าบ้านให้ดีเสียหน่อย
ขณะครุ่นคิด ทั้งสองสบตากันพลางยิ้ม ดื่มชาอย่างเงียบ ๆ ต่างคนต่างมีความคิดซ่อนเร้น
ในความรอคอยอันยาวนาน ทางทิศตะวันตก ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า
ยามนั้น เหนือจวนตระกูลหลี่ ดอกเหมยร่วงโรย
“มาแล้ว”
ภายในจวน หลี่จื่อเย่เห็นเหตุการณ์ดังกล่าว จึงเอ่ยปากขึ้น
หลี่ไป่วาน มู่เหยาเหลียวมอง เห็นดอกเหมยร่วงโรยเต็มท้องฟ้า จึงลุกขึ้นต้อนรับทันที
ชั่วครู่ต่อมา เหนือจวนตระกูลหลี่ พลังกระบี่แผ่กระจาย เทพธิดาดอกเหมยเหยียบกระบี่มา ชายเสื้อพลิ้วไหวราวกับเทพเซียน
“ช่างสง่างามน่าเกรงขาม”
หลี่จื่อเย่ มองดูท่าทางการปรากฏตัวของฉินเอ๋อร์นั่ว ใบหน้าเขาไม่ปิดบังความชื่นชมแม้แต่น้อย
เหตุใดเขาจึงอยากฝึกวิทยายุทธ์ หรือว่าเพื่อต่อสู้กัน แน่นอนว่าไม่ใช่
เขาแค่อยากโอ้อวด
เหมือนดั่งฉินเอ๋อร์นั่ว ไปที่ใดก็โดดเด่นที่นั่น
สองลมหายใจต่อมา ท่ามกลางพลังกระบี่ที่แผ่กระจาย ฉินเอ๋อร์นั่วลงมาจากฟากฟ้า เดินมาหยุดเบื้องหน้าทั้งสาม
“ฉินเซียนจื่อ”
หลี่ไป่วานยังคงมีสีหน้าประจบเอาใจ ใบหน้าอวบอ้วนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ก้าวเข้ามาคำนับ
มู่เหยาดูจริงจังกว่ามาก คำนับอย่างสุภาพ ไม่ต่ำต้อยและไม่หยิ่งยโส แสดงถึงบุคลิกของราชวงศ์อย่างชัดเจน
“ท่าน...เซียน”
คำว่าอาจารย์ฉิน เกือบหลุดออกจากปาก หลี่จื่อเย่สะดุ้งใ รีบกลืนคำพูดนั้นลงไป แล้วโค้งคำนับ
ด้านข้าง หลี่ไป่วานก็ใจนเหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง
ฉินเอ๋อร์นั่วเห็นปฏิกิริยาของพ่อลูกคู่นี้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้จะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เอ่ยอย่างสงบว่า “ไม่ต้องมากพิธีแล้ว เริ่มกันเลยดีกว่า”
มู่เหยาและหลี่จื่อเย่สบตากัน แล้วเอ่ยว่า “เชิญคุณชายจื่อเย่ก่อนเลย”
“ข้าไม่กล้าหรอก ขอเชิญองค์ชายสามก่อนเถิด” หลี่จื่อเย่กล่าวอย่างสุภาพ
“เช่นนั้นก็ได้”
มู่เหยาไม่ได้ปฏิเสธ รับกระบี่มาจากองครักษ์ที่ยืนอยู่ด้านหลัง
ในพริบตาที่ัักับกระบี่ กลิ่นอายของมู่เหยาก็เปลี่ยนไป จากองค์ชายผู้สูงศักดิ์ แปรเปลี่ยนเป็กระบี่ที่แหลมคม
กระบี่เคลื่อนไหวราวกับสายฟ้าฟาด ราวกับสายรุ้ง กระบี่ในมือของมู่เหยาเปล่งประกายสีเขียวราวกับแพรไหม ในชั่วพริบตาก็ได้ใช้กระบวนท่าสิบกระบวนติดต่อกันแล้ว
“เ้าลูกชาย วิชากระบี่ของเขาเป็อย่างไรบ้าง?”
หลี่ไป่วานแอบสะกิดแขนของหลี่จื่อเย่วแล้วเอ่ยถามเบา ๆ
“ข้าดูไม่ออก แต่ดูเหมือนจะเก่งกาจมาก”
หลี่จื่อเย่ตอบเสียงเบาเช่นกัน
“กระบี่ดุจหงส์เหิน ช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ”
ด้านข้าง ฉินเอ๋อร์นั่วดูเหมือนจะได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง นางกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “องค์ชายสามแห่งแคว้นต้าซาง มีแววเป็เซียนกระบี่”
หลี่จื่อเย่และหลี่ไป่วานได้ยินดังนั้นก็สบตากัน ในดวงตาล้วนมีแววตกตะลึง
ฉินเอ๋อร์นั่วผู้นี้ดูเหมือนจะชื่นชมองค์ชายสามมาก นี่ไม่ใช่เื่ดีเลย
ฉินเอ๋อร์นั่วคงไม่ได้หมายตาองค์ชายสามกระมัง?
เช่นนั้นไม่ได้เป็อันขาด
“ทว่า…”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังคิดวุ่นวายอยู่นั้น ฉินเอ๋อร์นั่วก็เปลี่ยนน้ำเสียงแล้วประเมินตามความเป็จริงว่า “แม้วิชากระบี่จะดี แต่น่าเสียดายที่กระบวนท่าส่วนใหญ่ล้วนคาดเดาได้ หาใช่การคิดค้นขึ้นเองไม่”
“หืม… ศาสตร์การต่อสู้ทั่วหล้าล้วนมีจุดหมายเดียวกัน การมีส่วนคล้ายคลึงกันจึงไม่ใช่เื่แปลก ข้าเชื่อว่ากระบวนท่าเหล่านี้ องค์ชายสามคงทุ่มเทความพยายามอยู่บ้าง”
เมื่อเห็นฉินเอ๋อร์นั่วเปลี่ยนน้ำเสียง หลี่จื่อเย่ก็กระแอมเบา ๆ แล้วเอ่ยชมองค์ชายสามอย่างไม่จริงใจนัก เพื่อแสดงความใจกว้างของตน
ฉินเอ๋อร์นั่วเหลือบมองอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปพยักหน้าพลางกล่าวว่า “บางทีอาจเป็เช่นนั้น เมื่อเ้าพูดแทนเขา ก็ถือว่าเขาผ่านด่านนี้ไปแล้วกัน”
“เพี๊ยะ!”
หลี่จื่อเย่กระตุกมุมปาก รีบตบปากตัวเองทันที
สมน้ำหน้าเ้าปากเสีย!
“ถึงตาเ้าแล้ว”
ฉินเอ๋อร์นั่วเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
หลี่จื่อเย่ระงับอารมณ์ที่อยากจะตบตัวเองให้ตายจากใจ รับกระบี่จากมือของข้ารับใช้ที่อยู่ด้านหลัง แล้วก้าวเดินไปข้างหน้า
ในขณะนั้น มู่เหยาเก็บกระบี่แล้วเดินเข้ามา
ทั้งสองเดินสวนกันไป สายตาปะทะกันอย่างดุเดือด แต่ไม่มีใครพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
ภายใต้สายตาที่จับจ้องมากมาย หลี่จื่อเย่ชักกระบี่ออกมา ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็จริงจังขึ้นมา
จากนั้น กระบี่ก็ถูกยกขึ้น
…
ณ สวนหลังบ้าน ริมทะเลสาบ จางซอมซ่อเงยหน้าขึ้นมองไปทางลานด้านหน้า แล้วยิ้มอย่างสงบ
กระบวนท่าไท่เก๊ก นับเป็กระบี่ของปรมาจารย์
หากไม่ได้เห็นกับตา เขาคงไม่มีวันเชื่อว่า กระบวนท่ากระบี่อันล้ำเลิศไร้ที่เปรียบนี้จะออกมาจากมือของเ้าหนุ่มคนนั้น
ไท่เก๊กนั้นเป็สิ่งที่เ้าหนุ่มนั่นคิดค้นขึ้นมาหรือไม่ อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่ใช่ แต่ไม่ว่าอย่างไร เขาก็ไม่เชื่อเด็ดขาด
ในเื่นี้ต้องมีอะไรแปลก ๆ แน่ แต่เ้าหนุ่มนั่นไม่ยอมพูด เขาก็เดาไม่ออกเช่นกัน
ฉินเอ๋อร์นั่ว อย่าโดนเ้าเด็กคนนี้หลอกเชียวนะ!
…
ลานด้านหน้า
กระบวนท่ากระบี่ไท่เก๊กเคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวล สมบูรณ์แบบ ไร้ซึ่งความปรารถนา ไร้ซึ่งแรงขับ เพลงกระบี่ไร้ผู้ต่อต้าน แสดงให้เห็นถึงความสง่างามของปรมาจารย์อย่างเต็มที่
ระหว่างที่ใช้กระบวนท่า หลี่จื่อเย่ก็ก้าวเท้าไปมา เร็วบ้าง ช้าบ้าง สลับกันไปมาอย่างลงตัว
มู่เหยาตะลึงงัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความใ ยากที่จะเชื่อ
เป็ไปได้อย่างไร!
“ไท่เก๊ก”
ฉินเอ๋อร์นั่วเอ่ยคำสองคำอย่างแ่เบา สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงเช่นกัน นี่คือวิชากระบี่ที่เล่าลือกันในข่าวลือเ่าั้หรือ?
ภายใต้สายตาอันตื่นตะลึงของทั้งสองคน กระบี่ในมือของหลี่จื่อเย่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วยิ่งขึ้น ป้องกันอย่างแ่าไร้ช่องโหว่ โจมตีอย่างดุดันราวกับสายฟ้า
ในความคลุมเครือ เหนือร่างของหลี่จื่อเย่ เสียงลมและฟ้าร้องดังก้อง แสงสีแดงลอยขึ้นลง
ฉินเอ๋อร์นั่วเงยหน้ามองปรากฏการณ์ผิดธรรมชาติบนท้องฟ้าที่คนธรรมดาไม่อาจสังเกตเห็น สีหน้าของนางยิ่งตกตะลึง
์และพิภพเป็พยาน!
ปรากฏการณ์เช่นนี้ นางไม่ได้เห็นมาหลายปีแล้ว
ครั้งสุดท้ายที่เกิดปรากฏการณ์เช่นนี้ คือเมื่อประมุขแห่งวิหารเทพแดนตะวันตกแสดงคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์อีกครั้ง วันนั้นรอบวิหารระยะร้อยลี้ ลมและฟ้าร้องดังสนั่น สั่นะเืฟ้าดิน
เมื่อเทียบกัน ปรากฏการณ์ในวันนี้แม้จะด้อยกว่ามาก แต่ต้องรู้ว่า ประมุขแห่งวิหารเทพผู้นั้นเป็ผู้บำเพ็ญเพียรผู้ยิ่งใหญ่ที่จุดเทพซ่อนทั้งห้าแล้ว
เด็กคนนี้ มีพร์น่าใ อนาคตไร้ขีดจำกัด!
ฉินเอ๋อร์นั่วจ้องมองหลี่จื่อเย่ภายใต้ปรากฏการณ์ลมและฟ้าร้อง ในใจของนางตัดสินอย่างแน่วแน่
หลังจากผ่านไปนาน ภายใต้สายตาของทุกคน หลี่จื่อเย่เก็บกระบี่ ปรากฏการณ์ลมและฟ้าร้องก็หายไปพร้อมกัน
“วิชากระบี่นี้ เป็สิ่งที่เ้าคิดค้นขึ้นมาจริงหรือ?”
ฉินเอ๋อร์นั่วถามออกมาหลังจากที่ตั้งสติได้จากความตกตะลึง
“ได้รับการถ่ายทอดจากเซียนผู้หนึ่งในความฝันขอรับ”
หลี่จื่อเย่ตอบด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า ครึ่งจริงครึ่งเท็จ
ฉินเอ๋อร์นั่วพยักหน้ารับฟัง และไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม
ในโลกนี้ที่ไหนจะมีเซียนจริง ๆ แม้แต่เซียนกระบี่ ก็ไม่ใช่เซียนในความหมายเดียวกัน
“ท่านฉินเซียนจื่อ ผ่านการทดสอบแล้วหรือ?”
หลี่ไป่วานถามด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
“ผ่าน!”
ฉินเอ๋อร์นั่วตอบสั้น ๆ สายตากวาดมองไปที่หลี่จื่อเย่และมู่เหยา แล้วพูดอย่างช้า ๆ ว่า “การทดสอบครั้งสุดท้าย”
หลี่จื่อเย่ได้ยินดังนั้น ก็ตั้งใจฟังทันที
มู่เหยาก็ตั้งสมาธิฟังอย่างตั้งใจ ในใจรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย
“พรุ่งนี้เวลานี้ พวกเ้าทั้งสองจะประลองยุทธ์กัน ผู้ชนะ ข้าจะรับเป็ศิษย์” ฉินเอ๋อร์นั่วพูดอย่างสงบ
หลี่จื่อเย่สีหน้าเคร่งขรึม ใจจดจ่อ
ตรงกันข้าม มู่เหยากลับยิ้มบาง ๆ ในใจโล่งอก
ชนะแน่นอน!
“ฉินเซียนจื่อ!”
หลี่ไป่วานรู้สึกร้อนใจ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พูดเสียงทุ้มว่า “นี่ไม่ยุติธรรมต่อจื่อเย่”
“ยุติธรรม?”
ฉินเอ๋อร์นั่วพูดเรียบ ๆ ว่า “ในโลกนี้ที่ไหนมีความยุติธรรมสมบูรณ์ ผู้ชนะคือาา ผู้แพ้คือโจร นี่แหละคือความยุติธรรม เตรียมตัวให้ดี พรุ่งนี้เวลานี้ ผู้ชนะ ข้าจะรับเป็ศิษย์!”
152
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
