ทางฝั่งของเหมยอิงอิง ตอนนี้นางได้เดินทางถึงเมืองลี่จินเป็ที่เรียบร้อย เเต่ทว่านางก็ยังไม่สามารถออกไปไหนได้ เนื่องจากต้องพักรักษาตัวเป็เวลา 2-3 วัน ถึงแม้ว่าตัวนางจะไม่ได้ออกไปไหน นางก็ส่งเหมยฮัวไปสืบเื่ของจุนเป่าให้แล้ว
"คุณหนูคะ ข้ามีเื่มารายงานเ้าค่ะ"
"ชักช้ากว่าจะมา!! ได้เื่ว่ายังไงบ้าง?"
"หลังจากที่คุณหนูเข้าไปก่อความวุ่นวายภายในเมืองฮุ่ยิ..แล้วก็..พรั้ว!!!"
"ข้าไม่ใช่ตัวก่อความวุ่นวาย ถ้าเ้ายังพูดเช่นนี้กับข้าอีก ข้าจะตบให้เ้าปากฉีกถึงหู!!"
"ข้าน้อยสมควรตายเ้าค่ะ!!"
"เล่าที่เหลือมาให้หมด สรุปยังไง..คุณชายผู้นั้นเป็อย่างไรบ้าง?"
"ข้าได้เื่มาว่า..หลังจากที่ความวุ่นวายสงบลง ท่านชายจุนเป่าก็ได้ถูกท่านหวังเสิ่นสั่งกักบริเวณให้อยู่แต่ในจวนเป็เวลา 7 วัน ส่วนท่านชายหลานเซียน ก็ได้เอาเงินกองกลางจำนวนมาก ไปแจกจ่ายให้กับชาวบ้านโดยเปล่าประโยชน์จนตอนนี้เงินในท้องพระคลังของเมืองฮุ่ยิ ไม่เพียงพอซื้อเสบียงจะจ่ายคนทั้งเมืองแล้วเ้าค่ะ"
"โถ่..ท่านชายจุนเป่าของข้า!!แล้วข้ามีอะไรพอจะช่วยท่านชายเฉินได้หรือไม่เหมยฮัว"
"ถ้าเปรียบเทียบกับเมืองเราแล้ว เมืองลี่จินถือว่ามีเสบียงและกำลังทรัพย์พอที่จะดูแลชาวเมืองไปได้นานเ้าค่ะ ข้าเลยคิดว่า…"
"เ้าจะพาลูกข้าออกไปเหลวไหลที่ไหนอีกเหมยฮัว!!" เหมยฮัวต้องผวาใ เนื่องด้วยิคัง(พ่อเหมยอิงอิง) ดันเดินเข้ามาในจังหวะที่นางกำลังจะพูดเื่สำคัญออกไป
"นายท่าน!!ข้าน้อยมิบังอาจเ้าค่ะ"
"ถอยออกไป!!ข้าจะดูอาการของลูกข้า เป็ไงบ้างลูกหญิง นี่ลูกไปทำอะไรมาถึงได้หลังหักเช่นนี้?"
"ไม่มีอะไรหรอกเ้าค่ะ ลูกแค่ซนไปหน่อย ลูกไปร่วมการแข่งขันขี่ม้าที่เมืองฮุ่ยิเ้าค่ะและลูกก็พลัดตกหลังม้า!!"
"ฮ้ะ!!เ้าว่ายังไงนะ นี่เฉินหวังเสิ่นไม่ให้การต้อนรับลูกข้าเลยหรือนี่"
"ท่านพ่ออย่าเพิ่งโกรธ ลูกผิดเองเ้าค่ะ..รูปปลอมตัวเป็บุรุษและไปเข้าร่วมแข่งขันเพื่อชิงเงินรางวัลเเต่ลูกกับพลาดท่าตกหลังม้าไปเสียก่อน ยังโชคดีที่คุณชายเฉินจุนเป่า บุตรชายของท่านหวังเสิ่นมาชายไว้ได้..ลูกก็เลยปลอดภัยเ้าค่ะ"
"แล้วเ้าไปร่วมการแข่งขันนั้นทำไม เจ็บตัวเปล่าๆบ้านเมืองเราก็มีเสบียงและกำลังทรัพย์มากพอ สำหรับเลี้ยงคนทั้งเมืองตลอดชีวิตอยู่แล้ว"
"ท่านพ่อก็ทรงทราบดีไม่ใช่หรือเ้าคะ ว่าข้าชื่นชอบการขี่ม้าขนาดไหนและที่ข้าพลัดตกหลังม้าในครั้งนี้ ก็เป็เพราะว่า ข้าเผลอหันไปมองบุรุษท่านหนึ่งที่มีใบหน้างดงามราวกับเ้าชาย ข้าก็เลยควบคุมม้าได้ไม่ดีเท่าที่จะเป็เ้าค่ะ เอ่อ ท่านพ่อ..ข้ามีเื่อยากจะขอร้องท่าน"
"จะรีบบอกพ่อมาเถิด อะไรที่เป็ความสุขของเ้า พ่อยินดีจะทำให้"
ก็อย่างที่ข้าได้บอกกับท่านพ่อไปเมื่อครู่ว่า..ข้าเป็ต้นเหตุที่ทำให้เมืองฮุ่ยิตกอยู่ในความวิบัติ สถานการณ์ตอนนี้ผู้คนล้มป่วย าเ็และเสียชีวิตจำนวนมาก เมืองฮุ่ยิก็กำลังขาดกำลังทรัพย์และเบียงที่มากพอจะเลี้ยงชาวเมืองได้ตลอดปี ข้าก็เลยคิดว่า..เอ่อคือ..ข้าไม่มั่นใจว่าท่านพ่อจะทำให้ข้าได้หรือไม่?"
"เ้าบอกมาเถอะลูกหญิง พ่อเป็กษัตริย์ กษัตริย์ตรัสแล้วย่อมไม่คืนคำ..เ้าจงเร่งบอกมาเถิด" เหมยอิงอิงสวมกอดผู้เป็พ่อและหันไปมองหน้าเหมยฮัวอย่างมีแผนร้าย ก่อนจะหันมาตีหน้าเศร้ากับิคังอีกครั้งเพื่อให้ผู้เป็พ่อเห็นใจ
"ข้าอยากให้ท่านพ่อ ส่งเสบียงและทรัพย์สินหนึ่งส่วนไปให้เมืองฮุ่ยิเ้าค่ะ"
"ฮ้ะ!!นี่เ้าว่าอะไรนะ!"
"หืม..นะเ้าคะ ถือว่าเป็ค่าตอบแทนที่ช่วยชีวิตลูกสาวคนเดียวของท่านไว้ ท่านพ่อพูดกับข้าเองว่าเป็กษัตริย์ตรัสแล้วย่อมไม่คืนคำ จริงไหมเ้าคะ" ิคังนั่งคิดทบทวนอยู่นาน ในตอนนั้นเหมยอิงอิงก็ทำท่าทางอ้อนสุดๆเพื่อให้พ่อของนางยอม
"ได้! !พ่อจะสั่งให้เ้ากรมการคลังนำเสบียงและทรัพย์สิน 1 ส่วนไปมอบให้กับเ้าเมืองฮุ่ยิเพื่อเป็การตอบแทนที่ช่วยเหลือเ้าไว้ เเต่ทำเช่นนี้แล้วทางเมืองฮุ่ยิจะยอมรับหรือ?"
"ต้องยอมรับแน่เ้าค่ะ ทั้งนี้ก็เพื่อสร้างสัมพันธไมตรีระหว่างสองเมืองให้แน่นแฟ้นกันมากขึ้น ท่านพ่อว่าดีหรือไม่เ้าคะ?"
"จริงด้วย เมื่อใดมีเหตุภายภาคหน้า เมืองเราอาจจะยืมมือเมืองฮุ่ยิมาช่วยเหลือได้ เ้านี่มีปัญญาที่เฉียบคมและมองการณ์ไกลมาก สมแล้วที่เกิดมาเป็ลูกข้า ฮ่าฮ่าฮ่า"
"ก็ข้าฉลาดเหมือนท่านพ่อไงล่ะเ้าคะ ท่านพ่อ..ท่านกลับไปก่อนได้ไหมเ้าคะ ข้าอยากพักผ่อน"
"เอางั้นก็ได้..เเต่หากเ้ามีอะไรไม่สบายใจหรือเ็ปตรงไหน..ให้รีบบอกพ่อทันทีเลยนะ พักผ่อนเถอะลูกหญิง"
"เ้าค่ะ" ิคังลูบหัวเหมยอิงอิงเบาๆก่อนจะเดินออกจากจวนของนางไป ทันทีที่เหมยฮัวตามออกไปส่งิคังเสร็จนางก็รีบเข้ามายินดีกับแผนการครั้งนี้ของนายตัวเองอีกด้วย เเต่ทว่าเเผนการของเหมยอิง อิงยังไม่ได้จบลงเพียงเท่านี้ นางจะทำอะไรแผลงๆอีกนั้น ติดตามได้ใน Ep. หน้านะคะ
3K
