ตอนพิเศษ 7
โซฟาตัวใหญ่ตั้งเด่นหราที่มองยังไงก็ไม่ควรจะมาเป็นเฟอร์นิเจอร์ในห้องทำงานขนาดกลางนี้กำลังทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่...แต่ก็ยังไม่ค่อยดีนัก
ที่เป็นอย่างนี้ก็เพราะว่าขาข้างนึงของมันเริ่มรับน้ำหนักและแรงกดทับไม่ไหว
ยิ่งโดนแรงขย่มมันก็ยิ่งทำท่าเหมือนจะหักเข้าไปทุกทีแต่คนที่กำลังขยับอย่างไม่ออมแรงกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด
เสียงเอี๊ยดอาดที่เกิดขึ้นเป็นสัญญาณเตือนเริ่มดังขึ้น...
ดังขึ้นอีก....
ดังขึ้นเรื่อยๆ...
จนในที่สุด...
ปัง!โครม!
“...”
“....”
“ฮึก!แง้~~~ พ่อขาาาาา!!!”
เสียงร้องไห้จากร่างเล็กที่หล่นจากโซฟามาอยู่บนพื้นทำให้คนที่เข้าห้องน้ำอยู่รีบออกเปิดประตูออกมาทันที!
“สายซอ!ลูก!”
หัวใจคนเป็นพ่อตกไปอยู่ตาตุ่มเมื่อเห็นลูกน้อยนั่งร้องไห้อยู่ข้างโซฟาที่ขาหักไปข้างนึงมือเล็กข้างซ้ายจับอยู่ที่ข้อศอกของแขนอีกข้าง ทำให้เขาเดาได้ว่าตอนหล่นลงมาแม่หนูน้อยของเขาคงเอาแขนลงก่อนเป็นแน่
ร่างสูงที่ดูภูมิฐานมากขึ้นตามกาลเวลาก้าวเท้ายาวๆเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวลูกสาว ทรุดตัวนั่งลงคุกเข่าแล้วรับร่างป้อมเข้าอ้อมอก
“พ่อขา...ฮึก! หนู...อึก! หนู” สะอื้นกับอกพ่อ น้ำตาร่วงเผาะไม่ขาดสาย ดวงตาสีน้ำเข้มที่พ่อมองทีไรก็ใจอ่อนเริ่มแดงอย่างน่าสงสาร
“โอ๋ลูกสายซอคนเก่ง เพี้ยง!” บอกแล้วเป่าลงที่แขน “ลูกพ่อคนเก่งเจ็บนิดเดียวเดี๋ยวก็หายเนอะ”
“หนูเจ็บตรงนี้ด้วยค่ะ”พูดเสียงอ่อน นิ้วน้อยๆ ที่ยาวไม่ถึงครึ่งความยาวนิ้วพ่อชี้ลงที่ก้นตัวเอง
“เจ็บนิดเดียวเนอะ!ไหน ตรงไหนอีก พ่อเป่าให้หมดเลย”
“อึก!ตรงนี้ แล้ว อึก! ก็ตรงนี้” หนูน้อยจิ้มลงที่ข้อศอกและก้นตัวเองอีกรอบร่างสูงเบาใจที่อย่างน้อยหัวลูกสาวเขาก็ไม่ได้โหม่งพื้นให้พ่อใจเสีย
“เพี้ยง!เพี้ยง! หายเจ็บนะคะเด็กดี”
“พ่อขา...”ใบหน้าเล็กเรียกพ่อซ้ำๆ ซุกหน้าเข้ากับซอกคอแกร่งของพ่อที่พอได้ยินลูกเรียกก็ใจอ่อน
เขาอุ้มลูกไว้ด้วยแขนข้างเดียวยืดตัวขึ้น โยกตัวเล็กน้อยกล่อมลูกเหมือนตอนเป็นเด็กแบเบาะสายซอของเขาอายุสองขวบครึ่งแล้ว
และยังเป็นเด็กที่ขอบกระโดดกระเด้งบนโซฟาเป็นชีวิตจิตใจ!โซฟาที่บ้านไม่เท่าไหร่ แต่ตัวที่พึ่งหักไปนี่เห็นเป็นไม่ได้ โดดใส่ทุกที!
จะว่าไปบางทีก็สงสัย
...หรือลูกเข้ามาอยู่ในท้องเมียตอนที่พวกเขาสองคนกำลังใช้งานโซฟา?
อืม...น่าคิด...
“พ่ออย่าบอกแม่นะสัญญาก่อนนะคะ”
เสียงใสๆกับนิ้วก้อยเล็กๆ ยื่นมาตรงหน้า ทำให้เขาหลุดจากภวังค์
เหลือบไปมองโซฟาแล้วคิดในใจ
โถ่ลูก...หลักฐานชัดขนาดนี้จะให้พ่อบอกแม่ยังไง...
คนตัวโตไม่ยอมเกี่ยวนิ้วแต่กำมือเล็กนั่นไว้ภายใต้มือใหญ่
“เมื่อกี้ตอนพ่อเข้าห้องน้ำสายซอทำอะไรคะ”
“หนู...อึก!”
“ว่าไงคะ”
“สายซอกระโดดดึ๋งๆบนนั่นค่ะ” บอกพร้อมกับบิดข้อมือให้หลุดจากมือพ่อแล้วชี้ไปที่โซฟาตัวนั้น“แต่พ่อกับแม่บอกว่าห้ามเล่นบนนั้นอีก...”
“ไม่เชื่อที่พ่อกับแม่บอกเลยตกลงมาใช่ไหม”
“ค่ะแต่...แต่ว่า อึก! หนูชอบค่ะ...” หนูน้อยพูดเสียงอ่อยแล้วหลบสายตาคมของพ่อนิ้วเล็กกำชายกระโปรงสีหวานแล้วดึงทึ้งเพราะกลัวโดนพ่อดุ
“พ่ออย่าบอกแม่นะคะ”จบประโยคนั่นนิ้วก้อยข้างขวาก็ถูกยื่นมาอีกครั้ง แต่พ่อก็ยังไม่ยอมอยู่ดี
“ไม่ค่ะ”
“อึก!พ่อขา...” น้ำตาที่แห้งไปก็ไหลลงมาอีกรอบ
เจ้าของร่างป้อมกลัวแม่มากกว่าพ่อเป็นไหนๆก็แม่ชอบดุนี่หน่า... ส่วนพ่อตามใจมากกว่า พ่อไม่ค่อยดุ ให้กินน้ำหวานตามที่เธอขอแถมยังซื้อของเล่นให้เยอะด้วย
ถึงจะยังเด็กแต่เธอรู้ถ้าพูดเพราะๆ แล้วกอดพ่อ มองตาพ่อแล้วกระพริบตาปริบๆ พ่อจะยอมเธอทุกครั้ง
“ลูก...”
“แม่จะดุสายซอ”
คนเป็นพ่อหยุดคิดก่อนตอบก็จริงอย่างที่ลูกบอก เมียเขาจะต้องดุลูกสาวแน่ๆ
“แต่สายซอทำผิดใช่ไหมคะ”
“ค่ะพ่อ...”
“ถ้าหนูบอกความจริงแม่แม่จะดุแต่ไม่โกรธ แต่ถ้าเราโกหกแม่จะโกรธนะ”
“หนูไม่อยากให้แม่โกรธค่ะ”
“ถ้าอย่างนั้นเราไปหาแม่ไปบอกแม่ก่อนดีไหม” แค่ได้ยินคำว่าไปหาแม่ เธอก็กอดพ่อแน่น ยังไม่พร้อมที่จะเจอแม่นี่หน่า
“ฮึก!”ยังสะอื้นอยู่แน่ไม่ยอมตอบเอาแต่ซุกตัวอยู่กับไหล่พ่อจนเสื้อที่พ่อใส่เปื้อนน้ำตาเป็นวงกว้าง
“เดี๋ยวพ่อพาไป”
“ห้ามทิ้งสายซอนะคะ”
“พ่อจะอุ้มหนูไว้ตลอดเลย”
“งั้นไปหาแม่ก็ได้ค่ะสายซอจะบอกแม่ว่าทำผิด”
คนได้ฟังแบบนั้นก็ดีใจที่ลูกเข้าใจสิ่งที่เขาบอกอยากสอนลูกให้พูดความจริงไม่โกหกพ่อแม่
ร่างสูงจูบแก้มใสที่เย็นชืดของลูกสาวทั้งสองข้างใช้นิ้วโป้งปาดน้ำตาออกจากแก้มแล้วอุ้มลูกออกจากห้องทำงานเพื่อไปหาเมียและแม่ของลูก
แต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูร่างบางของคนที่กำลังจะได้หาก็ผลักประตูเข้ามาสะก่อน...
คนมาใหม่กวาดสายตามองรอบห้องจ้องที่โซฟาตัวใหญ่แล้วมองหน้ายัยหนูที่หลับตาปี๋ทันทีเพราะไม่กล้าสบตาแม่
“สายซอ!ลูก!” อุทานเสียงดังแล้วหันไปมองหน้าสามี
“พี่แม็ค!ลูกเป็นอะไร!”
“ตกโซฟาเจ็บตัวนิดหน่อย พี่ดูแล้วไม่เป็นอะไรมาก”ตอบไปพรางตบหลังลูกน้อยที่รัดคอพ่อแน่นจนแทบหายใจไม่ออกตอนได้ยินเสียงแม่
“สายซอ!แม่บอกหนูแล้วใช่ไหมว่าอย่าเล่นบนนี้ ขามันไม่ดีเห็นไหมลูก”
“...” ร่างเล็กไม่ตอบแต่มุดเข้าหาพ่อมากขึ้นไปอีก
“น้องครับลูกตกใจนะ”
“เงยหน้ามองแม่ค่ะ”ลูกสาวช้อนตามองแม่ช้าๆ ดวงตาที่ถอดแบบกันออกมาจ้องสบกัน
“แม่ขา...หนูขอโทษสายซอจะไม่ทำอีกแล้วค่ะ”
“มาหาแม่ค่ะ”ถึงจะกล้าตอบแม่แต่เธอไม่กล้าให้แม่อุ้ม
“หนูอยากให้พ่ออุ้ม”
“...”
“สายซอทำผิดสายซอจะไม่ทำแล้วค่ะ หนูจะเชื่อพ่อกับแม่ทุกอย่าง”
ได้ยินแบบนั้นคนเป็นแม่ก็อ่อนใจร่างบางถอนหายใจเดินเข้าไปหาสองคนที่กอดกันอยู่แล้วโอบแขนผ่านแผ่นหลังแข็งแรงไปกอดลูกสาวขยับให้ใบหน้าของเธอกับลูกอยู่ใกล้กัน กดจมูกลงที่หน้าผากเล็กสองครั้งจนลูกยอมสบตา
“แม่จะดุสายซอ”ริมฝีปากเล็กเอ่ยบอก
“ใช่แม่จะดุ แต่หนูขอโทษแล้ว หนูไม่ดื้อแม่ก็ไม่ดุค่ะ”
“แม่ขา...”
“มาให้แม่อุ้มหน่อยมา”
“ค่ะ”ในที่สุดก็ยอมปล่อยกอดพ่อไปหาแม่ ซุกลงที่อกอุ่นๆ ที่ยังเต่งตึงของแม่จนคนเป็นพ่ออิจฉา
“คนเก่งของแม่เจ็บมากไหม”
“เจ็บค่ะแต่พ่อเป่าให้ สายซอไม่เจ็บแล้ว หนูเก่งค่ะ”
“ฮ่าๆๆๆ” พ่อกับแม่หัวเราะพร้อมกัน
“ค่ะเก่งมาก!” ตอบแล้วจูบลงกลุ่มผมนุ่มบนศีรษะที่ขนาดเท่าฝ่ามือเธออีกที
เมื่อคุยกันรู้เรื่องคนเป็นพ่อกับแม่ก็เปลี่ยนเรื่องให้ลูกเลิกซึมคุยเล่นอีกสักพักก็ถึงเวลากลับบ้าน คนตัวเล็กที่อารมณ์ดีวิ่งนำออกไปก่อนร่างบางเดินตามมา คนตัวโตเดินปิดท้ายก่อนจะเร่งฝีเท้าตามไปเดินข้างเมีย
“น้อง...พี่จะซื้อโซฟาใหม่ คราวนี้เอาแบบรับประกันสักสิบปี เอาให้แข็งแรง ทนแรงกระแทกทนต่อแรงโยก ขย่มยังไงก็ไม่ทรุดดีไหม” คำพูดไม่เท่าไหร่แต่เธอเกลียดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขานี่สิ!
“หื่นมากไปแล้วนะคะ!”
“พี่หมายถึงเอาไว้ให้ลูกเราเล่น”
“หรอ!งั้นก็ห้ามผิดจุดประสงค์นะ!”
“พี่หมายถึงลูกคนต่อไปไงครับพี่อยาก ‘ยิงลูก’ บนโซฟา”
“ที่พึ่งพังไปนั่นก็ยังไม่เข็ดใช่ไหมพี่แม็ค!!”
.......................................................................
ตอนนี้เป็นตอนจบแล้วนะคะ
ขอบคุณทุกคนที่อยู่ด้วยกันมาเน้อ
ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ด้วยค่า ^^
3K
