ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        ซินหรูงกๆ เงิ่นๆ เมื่อเดินออกไปนางมิได้หยิบอาภรณ์ขึ้นมาปิดแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของหลินชิงเวยหลินชิงเวยนอนคว่ำกอดหมอนใบหนึ่งในใจยังคิดว่าจะฝึกเด็กน้อยคนนี้มาเป็นเด็กถือล่วมยาของตนแต่เห็นท่าทางของนางแล้วคิดว่านานแค่ไหนจึงจะฝึกนางออกมาได้?หากว่ากันตามลักษณะของนางแล้วเกรงว่าจะเกิดอุบัติเหตุจากการออกไปรักษาผู้อื่นมากกว่า...

        อย่างรวดเร็ว แสงสว่างภายในห้องตรวจเกิดเงาพาดผ่านหลินชิงเวยรู้ทันทีว่ามีคนเข้ามาแล้ว นางกล่าวว่า “รบกวนท่านหมอหลวงใส่ยาให้ข้าอย่างมืออาชีพสักหน่อย”

        ต่อมามีคนนั่งลงริมเตียงหยิบยาบนโต๊ะขึ้นมาอีกครั้ง เขาใช้ปลายนิ้วเขี่ยขี้ผึ้งออกมาทาลงบนแผ่นหลังของหลินชิงเวยน้ำหนักมือของเขาเบาและสม่ำเสมออย่างยิ่ง เขาพยายามที่จะไม่แตะต้องถูกบาดแผลของหลินชิงเวยเทียบกับซินหรูแล้วหนักแน่นสุขุมกว่ามากกระทั่งปลายนิ้วนั้นเลื่อนผ่านจากแผ่นหลังมาถึงบริเวณข้างลำคอของหลินชิงเวยความรู้สึกเจ็บชานั้นถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกเย็นสบายความแสบร้อนจากความเจ็บปวดนั้นค่อยๆ สูญสลายไปแทนที่ด้วยความรู้สึกสบายเนื้อสบายตัว

        บริเวณท้องนิ้วของเขามีไตแข็งๆ ชั้นหนึ่งเมื่อสัมผัสถูกผิวของหลินชิงเวยแล้วรู้สึกได้ถึงความหยาบเล็กน้อยทว่ากลับมีเสน่ห์อย่างน่าประหลาด มันทำให้ความเจ็บปวดของนางบรรเทาเบาบางลงได้

        หลินชิงเวยหรี่ตาลงกับความรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวส่งเสียงร้องงึมงำในลำคอเป็นพักๆ ทว่าเมื่อสติของนางกลับคืนมา ราวกับความเงียบงันภายในห้องตรวจนี้ออกจะผิดธรรมดาเกินไปสักหน่อยมันเงียบงันเสียจนมีความรู้สึกอบอุ่น นางก้มหน้ามองมือข้างนั้นที่อยู่บนลำคอของตนปลายนิ้วชี้กำลังลูบอยู่บนผิวของนาง นิ้วมืออื่นๆ จึงงอลงเล็กน้อย นิ้วมือเหล่านั้นสะอาดสะอ้านกลมมน เรียวยาวชัดเจน

        นี่มันใช่มือของท่านหมอหลวงอาวุโสที่ไหนกัน!

        หลินชิงเวยจับมือข้างนั้นไว้ทันทีแล้วพลิกกายหันกลับมามอง

        จากนั้นถึงกับตื่นตะลึง

        ผู้ที่นั่งอยู่ริมเตียงของนาง ถึงกับเป็นเซียวเยี่ยนที่ไม่พูดไม่จา

        เซียวเยี่ยนเองก็ตื่นตะลึงเช่นกัน

        ยามนั้นเสื้อผ้าของหลินชิงเวยตกลงมาครึ่งๆ เพียงแค่กะพริบตาก็เป็นชายโสดหญิงม่ายอีกแล้ว ดวงตาทั้งสี่ประสานสายตากัน บรรยากาศอุบอุ่นกำกวมนั้นแผ่กระจายทั่วภายในห้อง

        หลินชิงเวยขมวดคิ้ว “ไฉนจึงเป็นท่านได้? ข้าเรียกหมอหลวงไม่ใช่เซ่อเจิ้งอ๋อง”

        “เวลานี้หมอหลวงล้วนมีงานล้นมือ”

        “ถึงอย่างนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเดือดร้อนถึงท่าน”หลินชิงเวยพูดแล้วก็ลุกขึ้น

        ใครจะคาดคิดว่าเซียวเยี่ยนกลับกดนางลงบนหัวไหล่ของนาง “อย่าเพิ่งขยับยังมีอีกเล็กน้อยก็เรียบร้อยแล้ว”

        หลินชิงเวยดิ้นรนขัดขืน ไม่เพียงไม่อาจดิ้นรนหลุดจากฝ่ามือของเซียวเยี่ยนได้กลับกลายเป็นว่ายิ่งดิ้นรนเสื้อผ้าของตนก็ยิ่งเปิดกว้างขึ้นจากมุมที่เซียวเยี่ยนมองลงไปไม่เพียงแต่จะมองเห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าของหลินชิงเวยยังสามารถมองเห็นลายเส้นโค้งนูนของทรวงอกที่เป็นรูปร่างเลือนราง

        “หากเจ้ายังขยับอีก บาดแผลก็จะปริออกแล้ว” น้ำเสียงของเซียวเยี่ยนกล่าวหนักขึ้น

        หลินชิงเวยร้องฮึ“นั่นดูเหมือนไม่ใช่เรื่องอะไรของเซ่อเจิ้งอ๋องกระมังเซ่อเจิ้งอ๋องปล่อยข้าจะดีที่สุด ทายาเรื่องพรรค์นี้ไม่เหมือนเรื่องขึ้นเตียงไม่อาจบังคับใจกันได้!”

        “เจ้าช่างปากคอเราะร้ายนัก ในเมื่อเป็นเยี่ยงนี้เจ้าก็ลองดูว่าจะเอาตัวรอดจากเงื้อมมือของเปิ่นหวางได้อย่างไร”ดูเหมือนเซียวเยี่ยนถูกนางกวนจนมีโทสะเสียแล้ว ดังนั้นไม่ว่าจะต้องออกแรงดิ้นรนอย่างไรหลินชิงเวยก็ปรารถนาจะคลานขึ้นมาให้ได้

        นางยอมรับว่านางโมโหเหลือเกินดังนั้นนางจึงไม่ปรารถนาจะพูดคุยกับคนประเภทนี้ เมื่อต้องการใช้คนก็เรียกหาคนเมื่อผู้อื่นหมดประโยชน์แล้วกลับนิ่งดูดาย นางไม่ต้องการมีความเกี่ยวข้องอะไรกับบุรุษประเภทนี้

        ก่อนหน้านี้ นางประเมินเขาสูงไปจริงๆ

        ทว่านางเพิ่งจะโก่งหลังขึ้นมา เซียวเยี่ยนกลับจี้สกัดจุดบนหลังของนางสองครั้งหลินชิงเวยพบว่าตนเองเคลื่อนไหวไม่ได้จึงได้แต่นอนนิ่งอยู่บนเตียง

        หลินชิงเวยด่าทอ “มารดาท่านท่านยังทำเรื่องไร้ยางอายกว่านี้ได้อีกหรือไม่?!ถ้ามีความสามารถจริงๆ ก็ปล่อยข้า!”

        เซียวเยี่ยนกลับมีท่าทีเงียบขรึม เขาใส่ยาให้หลินชิงเวยต่อไป “เปิ่นหวางไร้สามารถเจ้าคงต้องพยายามเองแล้ว”

        นางยังไม่พบว่าที่จริงแล้วคนผู้นี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดีความสุขุมอดทนของนางที่สั่งสมมากว่าสามสิบปีกำลังจะถูกเขาใช้จนหมดสิ้นหลินชิงเวยร้องฮึ “ข้าดูแล้วท่านต่างหากที่เป็นคนไร้ยางอายคนนั้นเป็นถึงเซ่อเจิ้งอ๋อง ไม่ต้องพูดว่าอยู่ร่วมกับสตรีคนหนึ่งที่ไม่ได้เป็นคนในครอบครัวในสถานที่รโหฐานซ้ำยังคลุกคลีกับนางสนมที่ถูกฮ่องเต้ทอดทิ้งต่อให้อยู่ในห้องตรวจของหมอหลวงแล้วจะแตกต่างอันใดกับชายโสดหญิงม่าย?”

        หลินชิงเวยรู้สึกว่านานมากแล้วที่นางไม่ได้โมโหถึงเพียงนี้ นางโมโหเสียจนอกแทบจะระเบิดนางจึงกล่าวอย่างแข็งกร้าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดท่านยังต้องเสแสร้งแกล้งทำอีกอย่างไรก็หาเรื่องเสียจนร้อนรุ่มไปทั้งตัวแล้ว”

        “เปิ่นหวางบอกแล้วว่า เวลานี้หมอหลวงมีงานล้นมือ”

        หลินชิงเวยโมโหจนต้องกล่าวกลั้วหัวเราะว่า“ท่านอ๋องพูดจามามากมายทั้งหมดนี้ พูดให้กระจ่างแล้วที่จริงก็คือใส่ใจข้ากระมังข้ายังไม่อยากจะเชื่อจริงๆ หมอหลวงทั้งหมดไม่มีแม้สักคนที่ว่างเลยหรือเพียงแต่ให้คนอื่นมาไม่วางใจเท่าท่านอ๋องลงมือด้วยตนเอง ท่านใส่ใจข้าก็บอกมาตรงๆก็พอ ไฉนต้องปิดบัง อ้ำๆ อึ้งๆ เช่นนี้...ชิ...คนชั่วช้า ท่านเบามือหน่อยได้หรือไม่!”

        เซียวเยี่ยนเลิกคิ้ว เขาเจตนาออกแรงกดลงบนบาดแผลของหลินชิงเวยหลินชิงเวยจึงสงบลงมาได้บ้าง

        อย่างไรนางก็เคลื่อนไหวไม่ได้ ถือเสียว่าฉีดยาชาก็แล้วกัน ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไม่เกิดผลใดๆทั้งสิ้น

        เมื่อเซียวเยี่ยนใส่ยาแล้วเสร็จปลายนิ้วนั้นหยิบเสื้อผ้าของหลินชิงเวยขึ้นมาเบาๆ คลุมแผ่นหลังของนาง“เรียบร้อยแล้ว” จากนั้นปลายนิ้วของเขาจึงแตะลงบนแผ่นหลังของนางเพื่อคลายจุดให้นาง

        หลินชิงเวยพลิกกายกลับมาทันที นางบิดตัวแล้วตวัดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าของเซียวเยี่ยนปฏิกิริยาโต้ตอบของเซียวเยี่ยนรวดเร็วยิ่งนัก เขาจับข้อมือของหลินชิงเวยเอาไว้ข้อมือเล็กๆ ที่อยู่ในอุ้งมือของเขาราวกับเป็นงานศิลปะชั้นเยี่ยมชิ้นหนึ่งความรู้สึกเรียบลื่นนั้นส่งผลให้แทบไม่อยากจะปล่อยมือ

        เซียวเยี่ยนรูปร่างสูงใหญ่กว่าหลินชิงเวยมากไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหรือเรี่ยวแรง นางล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวเยี่ยนดังนั้นนางจึงเรียกชิงหลันให้เตรียมจู่โจมเซียวเยี่ยน

        เซียวเยี่ยนว่องไวปราดเปรียวนัก ชั่วขณะที่ชิงหลันกำลังจะจู่โจมนั้นเขาสะบัดแขนเสื้อแล้วถอยออกไป มองหลินชิงเวยด้วยสายตาเยียบเย็นจากนั้นหันกายเดินออกจากห้องไป

        ไม่นานนักซินหรูประคองยาที่ต้มเสร็จแล้วกลับมานางและหลินชิงเวยดื่มคนละถ้วย หลินชิงเวยกล่าว“ไม่ใช่ให้เจ้าไปเรียกหมอหลวงมาหรือไร เหตุใดจึงกลายเป็นเซ่อเจิ้งอ๋อง?”

        ซินหรูกะพริบตาปริบๆ “เป็นเซ่อเจิ้งอ๋องเองที่ต้องการมาเจ้าค่ะอีกทั้งพี่สาวมิใช่บอกว่า พี่สาวเป็นคนไข้ มิใช่หญิงสาวไม่ต้องกังวลเรื่องชายหญิงใกล้ชิดกัน ข้ายังหาท่านหมอหลวงไม่พบเซ่อเจิ้งอ๋องก็ถามข้าว่าเรื่องอะไร ดังนั้นข้าจึงบอกกับเขา เขาจึงมา”ซินหรูพูดแล้วมองหลินชิงเวยอย่างจริงจัง “เซ่อเจิ้งอ๋องทำให้พี่สาวเจ็บแล้วกระมังข้าเห็นเขาพันแผลออกมาไม่เลวนี่เจ้าคะ”

        คนทั้งสองไม่ได้รั้งอยู่ในสำนักหมอหลวงนานนักหลังจากออกมาแล้วนางกำนัลที่รออยู่ด้านนอกจึงเข้ามาสอบถามจากนั้นนำทางพาพวกนางกลับไปพักผ่อนตามคำสั่งของเซ่อเจิ้งอ๋อง

        กลับมาเยือนตำหนักแห่งนี้เป็นครั้งที่สามหลินชิงเวยมองตัวอักษรตัวใหญ่ๆ สามตัวที่อยู่บนประตูตำหนัก “ตำหนักฉางเหยี่ยน”นางไม่รู้ว่าควรจะมีสีหน้าอย่างไรดี