ผมกำลังเดินด้วยหัวใจที่ฮึกเฮิมและวิตกในเวลาเดียวกัน เพราะพื้นที่นอกบาเรียทางตะวันตกที่เป็จุดหมายนี้ เป็เขตของเอสเมีย นักพยากรณ์สาวเอลฟ์น้องเล็กในสามพี่น้อง เอาจริงๆ ยกเว้นด้านตะวันออกของตัวเอง ผมก็ไม่เคยไปทิศอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เมื่อเข้าใกล้ขอบบาเรีย มือผมเผลอกุมขวดยาแก้แพ้อนูเวทย์แบบอ่อนๆ ที่อีฟว์ดึงดันส่งให้มาสองขวดที่อยู่ในกระเป๋า ‘ถึงจะบอกว่าผมไม่ได้ประโยชน์อะไร แต่ความสำเร็จของคุณรี้ดยังไงก็มีผลดีกับผมมากกว่า คิดว่าเป็การลงทุนนะครับ’ ด้วยความคาดหวังแบบนั้น ผมเองก็กลับยิ่งประหม่าเข้าไปอีก
การเตรียมใจสุดท้ายเริ่มที่ขอบบาเรีย ความลังเลของผมค่อยๆหายไปพร้อมกับ แสงแดดที่อ่อนลง ผมนำขวดยาออกมาเตรียมไว้ก่อนที่ก้าวออกไปนอกเขต …ไม่เกินสามลมหายใจ ความอึดอัดบีบรัดเข้ามาทุกทิศทาง เหงื่อแห่ผุดออกมา ผมเปิดจุกขวดยาอย่างไม่ลังเล แล้วกระดกรวดเดียวหมดขวด!
ผมนั่งพักโดยสัญชาติญาณ การหายใจสะดวกขึ้นแต่ยังหอบเหมือนคนหมดแรง ผมชูไม้เท้าขึ้นแล้วตรวจดูกระแสเวทย์ ภาพคลื่นกระแสเวทย์ไม่ได้รุนแรงต่างจาก เขตของผมนักแต่เมื่อสังเกตดีๆ สีของกระแสเวทย์ที่กระเพื่อมไปมามันเข้มกว่า! ผมนึกถึงประโยคสุดท้ายที่เอสเมียกึ่งเตือนกึ่งสบประมาทในคืนนั้น ‘เขตของนายน่ะ มันง่ายที่สุดในสี่ทิศแล้ว นั่นน่ะคือเหตุผลที่นายยังเป็นักพยากรณ์ได้ต่างหาก! อย่ามาสลบที่เขตชั้นนะยะ!’ ครั้งแรกที่ได้ยินก็ฉุนอยู่เหมือนกันแต่ตอนนี้ คำพูดเธอฟังดูมีน้ำหนักขึ้นมาเลย…
เมื่อเข้าใจสถานการณ์ของกระแสเวทย์คร่าวๆผมก็รีบลุกขึ้น เพราะจะยอมให้ ยาขวดนั้นเสียเปล่าไม่ได้ ผมมุ่งหน้าสู่ขอบชายป่าด้วยความมุ่งมั่น ผมคิดว่าวันนี้คงอยู่ได้ไม่เกิน 30 นาที เพราะฉะนั้นสิ่งสำคัญเร่งด่วนคือ เขียนแผนที่กระแสเวทย์ปลอดภัย และมองหาสัญญาณเวทย์เฉพาะ ของกระเทียมเพลิงป่าให้เร็วที่สุด!
หลังจากเหยียบเข้าป่าได้ 10 นาที อาการแพ้มันกลับเริ่มรุนแรงขึ้นอย่างช้าๆ ผมรู้ตัวและรีบตรวจสอบกระแสเวทย์ จดจำจุดที่ความหนาแน่นอ่อนที่สุด สัญญาณของสมุนไพรหลากหลายปรากฏเป็แสงในหัว แต่ยังไร้วี่แววพืชเป้าหมาย ผมจดเส้นทางปลอดภัยคร่าวๆ แล้วหาต่อ …10 นาที …20 นาที ทั้งที่ผ่านมาเกือบหนึ่งร้อยเมตร ยังเจอเพียงสัญญาณเวทย์ของพืชและสัตว์เดิมๆ ผมกัดฟันอย่างเจ็บใจแล้วหันหลังกลับ เวลาสำหรับวันนี้มันร่อยหรอแล้ว เวลานี้ การดื่มยาขวดใหม่ก็ไม่คุ้ม ได้แต่ต้องฝืนหอบร่างกลับไป
ม่านใสดั่งผิวน้ำบางๆของบาเรียอยู่ตรงหน้าไม่เกิน 20 เมตร ตัวผมกลับมาชุ่มเหงื่อ หายใจลำบาก อีกเพียงแค่ 10 เมตรเท่านั้น แต่ผมต้องใช้ไม้เท้าช่วยยันพื้น ความมึนหัวประเดประดัง ถ้าผมล้มตรงนี้ผมตายแน่ ยังไงก็ต้องเข้าบาเรียให้ได้! ผมกัดฟันคลานกลับเข้าไป ผมหายใจเฮือกใหญ่ น้ำหูน้ำตาทะลัก ความคลื่นไส้ก็ปะทุ! “อ๊ออก~~~!” ผมปลดปล่อยของทั้งหมดในกระเพาะอาหารอยู่เกือบ 5 นาที!
เสียงฝีเท้าส้นสูงค่อยดังขึ้นขณะที่ผมนอนพักแผ่หลาอยู่ “หึหึหึ ถึงกับอ้วกพุ่ง ...อันที่จริง ชั้นแปลกใจมากกว่านะที่แบกร่างกลับเข้าบาเรียได้” แปะ แปะ เสียงปรบมือเย้ยหยันอย่างพอใจ จะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากเธอ เอสเมีย!
ผมรีบลุกขึ้น เช็ดหน้าตาให้เรียบร้อยแล้วจ้องไปที่เธอ “ถ้าจะมาเยาะเย้ยก็ตามสบาย แต่ผมยังไม่แพ้หรอกนะ!” เธอยิ้มให้ผมแล้วโยนของลงตรงหน้า เคร้ง! ผมไม่ยากจะเชื่อสายตา ขวดยาแก้แพ้แบบอ่อน 10 ขวด!! “รับไปซะ นายติดหนี้ชั้นหนึ่งครั้ง” เธอพูดขณะยิ้มสะใจ
“เอสเมีย!!” ผมโมโหมากที่โดนดูถูกขนาดนี้!
“เงียบ!” รอยยิ้มเธอหายไป แล้วจ้องเขม็งมาด้วยความโกรธ “ชั้นคิดอยู่แล้วว่าจะจบไม่สวย เลยตามดูนายั้แ่ออกจากบาเรีย รู้มั้ยว่าทำไมนายไม่รู้ตัว? สมาธินายน่ะอยู่ด้านหน้าที่เป็เป้าหมาย แต่เื่พื้นฐานอย่างการระวังหลังกลับลืมไป!” เธอเว้น่แล้วส่ายหน้า “เพราะอย่างนั้นแหละนายถึงเกือบคลานกลับเข้าบาเรียไม่ทันน่ะ! …อย่าเข้าใจผิดนะ ชั้นน่ะ ไม่เห็นด้วยกับเื่นี้ที่สุด ถึงอย่างนั้น ก็ไม่สนุกกับการตายของ นัก-พยากรณ์-มือ-สมัคร-เล่น-หรอก-นะ!”
…ในคืนนี้ผมเหลือขวดยาแก้แพ้แบบอ่อนมาฟรีๆ ถึง 11 ขวด สิ่งที่จะช่วยค้ำจุนผมทั้ง 11 ขวดบนโต๊ะกลับค่อยๆเปลี่ยนรูปร่างเป็ เหล่าเอลฟ์ทั้งหลาย ทุกคนกำลังดูถูกผมอย่างสะใจ!
แม้จะรู้สึกชาหนึบั้แ่ต้นคอ แต่สิ่งที่มันแทงตรงเป้า คือประโยคปิดท้ายของเอสเมีย มันเจ็บยิ่งกว่าคำดูถูกตลอดห้าปีรวมกันเสียอีก!
….ที่เจ็บที่สุดคือ เธอพูดถูก!
…ภาพตรงหน้าผมเริ่มพร่ามัว
สายน้ำเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตา
ผมร้องไห้โฮอยู่เป็ชั่วโมงถึงจะหลับลงได้…
…เช้าวันที่สองของการหากระเทียมเพลิงป่า
วันนี้ผมคว้าขวดยาสองขวดแล้วออกไปทำงาน่เช้า ผมขยี้ตาอย่างแรง แสงแดดยามเช้าไม่เคยแยงตาขนาดนี้มาก่อน อาการแพ้ประจำวันยังไม่ดีขึ้นเท่าไหร่ แต่เทียบกับเมื่อคืนแล้วมันเหมือนแค่ของเด็กเล่น ผมไม่อยากคุยกับใคร ในใจหมกหมุ่นอยู่กับเหตุการณ์เมื่อวาน และทบทวนข้อผิดพลาด
บ่ายนี้หลังจากการตรวจกระแสเวทย์รอบบ่าย ผมทำให้เจมม่าแปลกใจ เพราะไม่ได้ซื้อซาลาเปาดอกไม้ไฟ ผมอยากเผื่อเงินสำรองซื้อยาแก้แพ้เอาไว้ เธอใเมื่อรู้เหตุผล ผมบอกปัดอย่างไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะวันนี้ผมคิดแค่เื่เดียว…กระเทียมเพลิงป่า
จุดเริ่มต้นเหมือนที่เดิม “เมื่อวานพลาดไปจริงๆ เราต้องตั้งสมาธิในการตรวจมากกว่านี้” ผมย้ำตัวเองก่อนที่ก้าวออกไปนอกบาเรีย
ผมเลิกคิดเื่ยุ่งๆในหัว ความกังวลมักจะกระตุ้นอาการแพ้อยู่เสมอ ผมตรวจกระแสเวทย์ทันทีที่ออกไปนอกเขต ภาพกระแสหลากสีสันสว่างขึ้นในหัว ผมตรวจสอบตามขั้นตอนพื้นฐาน คือ ต้องตรวจโดยมีตัวเองเป็ศูนย์กลาง และขยายรัศมีออกไป จากนั้นจึงเน้นไปบริเวณที่กระแสบางเบา
ลมหายใจเริ่มติดขัดอีกครั้งระหว่างที่เช็คข้อมูลเทียบกับเมื่อวาน เหงื่อเริ่มซึมผุดออกมา
…ไม่เป็ไร เรารู้อยู่แล้วว่าอาการมันจะเริ่มมา…
ข่าวดีคือข้อมูลสดตอนนี้ใกล้เคียงกับข้อมูลเมื่อวาน หมายถึงกระแสที่นี่เองก็ค่อนข้างเสถียร ปัญหาคือจะเอายังไงต่อดี ถ้าใช้เวลาจริงจังกับการเพิ่มความต้านทาน แปลว่าเวลาหากระเทียมอาจจะไม่ทัน
โดยไม่มีสัญญาณบอกกล่าว ความอึดอัดรุกล้ำมาทันทีที่ผมเริ่มกังวล ผมเปิดขวดยาขวดแรก ยกขึ้นดื่มอย่างไม่ลังเล ผมพักอยู่สองลมหายใจแล้วเดินตาม ทิศทางที่บันทึกไว้เมื่อวาน ผ่านไป 10นาที ผมรุกคืบเข้าไปสลับกับ การตรวจกระแสเวทย์และบันทึกเพิ่ม ผมทำซ้ำๆเพื่อให้ตัวเองกังวลน้อยที่สุด และทันใดนั้น ผมก็ได้เจอสัญญาณของพืชชนิดใหม่!
แซ่ก แซ่ก เมื่อมั่นใจในความปลอดภัยหลังตรวจสอบสัญญาณสัตว์รอบๆแล้ว จึงแหวกพุ่มไม้หนึ่งเพื่อควานหาพืชปริศนานั่น อาการมึนหัวตึบๆ เริ่มต้นขึ้นเบาๆ พร้อมๆกับหัวใจผมที่พองฟู ระหว่างที่คาดหวังกับสิ่งที่อยู่หลังพุ่มไม้นี้ สิ่งที่ปรากฏออกมาคือ ‘กระเทียมศิลาดำ’!
“บ้าเอ้ยย!” ผมกุมขมับ รู้สึกอาการมันรุนแรงขึ้นทันทีเลย! หลังถอนหายใจแล้วจึงหลับตาแล้ว ตรวจสอบกระแสเวทย์เพิ่มเพื่อดู แนวโน้มของกระเทียมชนิดนี้และบันทึกเพิ่มเติม จากนั้นก็เก็บกระเทียมชนิดนี้มา รวมถึงรอบๆ อย่างน้อยเ้านี่ก็มีราคา ที่สำคัญสัญญาณยังใกล้เคียงกับ เ้ากระเทียมเป้าหมายด้วย
ขากลับออกจากป่า ผมยังต้องกระเสือกกระสนคลานกลับเข้าบาเรียตามเดิม สิ่งที่ต่างจากเมื่อวานคือ วันนี้ผมแค่คลื่นไส้เล็กน้อยแต่ไม่อาเจียนออกมา “แฮ่ก แฮ่ก” ผมคำนวณระยะทางคร่าวๆระหว่างที่นอนหอบอยู่ จากชายป่าเดินผ่านดงต้นโอ๊กั์ จากนั้นเจอพุ่มไม้เรียงตัวกัน…ราวๆ 100 - 150 เมตร อย่างน้อย วันนี้เราก็ไม่อ้วกแตกแล้ว แต่…..ท่าทางจะต้องไปลึกกว่านี้แฮะ ซวยเป็บ้า
ในคืนนี้ขวดยาผมเหลืออยู่ 10 ขวด ถ้าใช้วันละขวดอยู่ได้ 10 วัน แต่เมื่อต้องไปลึกขึ้น โอ้ยยย…แย่ แย่ แย่ ประเด็นคือ ร่างกายผมจะปรับตัวทันสำหรับการหาของเจอรึเปล่าล่ะ? สุดท้ายผมตัดสินในลงทุนกับขวดยา 3 ขวด กับอีก 3 วัน เพื่อเน้นการเพิ่มอนูเวทย์ กระตุ้นอาการแพ้แบบชุดใหญ่แล้วรอดให้ได้ ความต้านทานก็จะเพิ่มได้เร็วที่สุด!
…วันที่ 3 ผมตัดสินใจเด็ดขาด ทำใจให้สงบ ไปหยุดตรงจุดกระเทียมศิลาดำ และฝึกตรวจจับกระแสเวทย์อยู่ตรงนั้น เป้าหมายคืออยู่ให้ได้ 30 นาที ด้วยยาขวดเดียว อย่งที่คิด อาการแพ้ลามมาั้แ่ การหายใจ เหงื่อออก มึนหัว และจบที่กลับมาอ้วกในบาเรีย วันนี้ผมอยู่ได้ 15 นาที
…วันที่ 4 ผมพกขวดยามาขวดเดียวด้วยความแน่วแน่ ไปที่เดิม และยังคงต้องคลานกลับมา วันนี้ทำได้ 20 นาทีโดยประมาณ
…วันที่ 5 ผมทำได้ 25 นาที! คลานกลับมาด้วยอาการแพ้ที่ดีขึ้นเล็กน้อย!
จากตามแผนเดิม ตอนนี้เหลือขวดยาอยู่ 7 ขวด จากวันนี้นรกอนูเวทย์ยังคงอยู่ เพราะผมต้องออกไปให้ไกลขึ้นแล้ว เพื่อทำแผนที่กระแสเวทย์ต่อเสียที ระดับของกระเทียมเพลิงป่ามันสูงกว่ากระเทียมศิลาดำ เพราะอย่างนั้น มันต้องอยู่ลึกกว่านี้แน่!
ผ่านไป 3 วัน ผมเหลือขวดยา 4 ขวด! วันนี้ผมรู้สึกอับอายต่อตัวเองอย่างมาก ความโกรธอันแสนโง่เขลาที่พุ่งไปหาเอสเมียในวันนั้น สภาพน่าอนาถของผม หลังจากเข้าบาเรียมามันคือ หลังจากดื่มยาแล้วด้วยซ้ำ ผมเป็หนี้เธอจริงๆ…
ก่อนเริ่มภารกิจวันนี้ ผมแวะซื้อยาแก้แพ้เพิ่มอีก 2 ขวดจากเงินที่เก็บมา สุดท้ายเหลือแค่ 6 ขวด
…น่าอนาถจริงๆ
วันนี้ทุกอย่างก่อนถึงบริเวณ ‘กระเทียมศิลาดำ’ อาการแพ้เหลือเพียงการหายลำบากเล็กน้อยเท่านั้นแม้จะต้องผลาญยาไปก็ตาม ผมก้าวต่อไปจนเมื่อรู้สึกว่า ความหนาแน่นของกระแสเวทย์มันยังเพิ่มขึ้นอีก ณ จุดนี้ อาการแพ้มันเริ่มลามกลับมาอีก พร้อมกับสัญญาณเวทย์ที่มีส่วนคล้าย ‘กระเทียมศิลาดำ’
ใบหน้าผมบิดเบี้ยวเล็กน้อยจากอาการแพ้ที่ค่อยๆรุนแรงขึ้น ผมบังคับหนังตา ให้ยกขึ้นอย่างยากลำบาก เหงื่อผมไหลออกมาไม่หยุด อุณหภูมิบริเวณนี้ร้อนขึ้นผิดปกติ ผมตั้งสมาธิตรวจสอบอีกครั้ง
สิ่งที่ปรากฏออกมาในหัวคือ คลื่นพลังงานเวทย์สีแดง กระเพื่อมเป็ระลอก หมุนวนรอบๆดวงไฟสีแดงที่กระพริบเป็จังหวะ ดูไปคล้ายทะเลสะเก็ดไฟที่หมุนวน รอบกองไฟเล็กๆที่กระพริบริบหรี่!
“เหอะ เหอะๆ” ผมส่งเสียงออกมาอย่างพอใจด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว ผมเปิดตา แล้วเดินไปที่ใจกลางทะเลสะเก็ดไฟนั้น
ใบสีแดง งอกยาวเรียวออกมาจากผืนดิน ยิ่งใกล้ดิน ยิ่งแดงเข้ม เมื่อเอามืออัง จะรับรู้ถึงไออุ่นบางๆ ผมคุกเข่าลง
ใช้มือปัดดินออกและลองดึงออกมาหนึ่งต้น
กลีบสีแดงสดและไออุ่นนี้!
“เจอแล้ว!!” ผมะโลั่นจนลืมอาการแพ้ไปสนิท อาการหายใจไม่ทันตามมาทันที
ผมนั่งพักหายใจอยู่ชั่วอึดใจ เ้าพวกนี้มันมักขึ้นใกล้ๆกัน ผมรีบปิดตา แล้วตรวจกระแสเวทย์อีกครั้ง ครั้งนี้เน้นที่พายุสะเก็ดไฟรอบๆกองไฟนั้น เมื่อมองออกไป ไม่ต่างอะไรกับดวงดาวสีแดงที่แข่งกันกระพริบ ภายในบริเวณนี้ นี่คือกระเทียมกองเดียวแต่ รอบบริเวณกลับมีอีกหลายกอง!
เห็นได้ชัดว่าเหนือระยะ 200 เมตรขึ้นไปนี้ เต็มไปด้วยดวงดาวสีแดง ความหวังของผมกระพริบยิบยับเต็มไปหมด ผมจำเป็ต้องดื่มยาอีกขวดแล้วถอนตัว ตำแหน่งนี้มันอีกระดับจริงๆ วันนี้เมื่อเข้าบาเรีย ผมอาเจียนหนักกว่าเดิม นี่คือผลของบริเวณ ‘กระเทียมเพลิงป่า’ ชัดเจนว่าพื้นที่อนูเวทย์ที่หนาแน่นน้อยกว่านี้ เ้านี่จะไม่ยอมขึ้น!
เมื่อกลับถึงห้อง ผมได้ลองชั่งกระเทียมเพลิงป่าที่เก็บมา ไอ้กระเทียมพวกนี้ มันเบากว่าที่ผมคิดไว้แฮะ ผมเก็บมาได้ประมาณ 100 กรัม แปลว่าอย่างมากคือเก็บอีก สี่กอง คืนนี้ผมหลับสนิทที่สุดในรอบสองอาทิตย์ที่ผ่านมาเลย…
วันต่อมาเมื่อทวนความทรงจำเมื่อวาน เหมือนจะเหลืออีกร่วม 20 กอง ผมจึงตัดสินใจผ่อนคลาย พักร่างการและจิตใจเสียหน่อย…
ในวันนี้ผมตั้งใจจะใช้ขวดยาให้หมดและ ไล่เก็บให้หมดทีเดียวเลย ตำแหน่งล่าสุดเมื่อวานผมจำได้แม่น ในขณะที่ตรวจสอบบริเวณเดิม สัญญาณเวทย์กลับแปลกไป ดวงดาวระยิบระยับเมื่อวานหายไปมากกว่าครึ่ง! รอบๆนั้นมีดวงไฟสีแดงอ่อน ลูกใหญ่กว่าค่อยๆเคลื่อนไปแทนที่!
ไม่ ไม่ๆ!
ผมรีบวิ่งไป ได้ยิ่งเสียงขุด เสียงแทะ
ไม่นะ!!!
ภาพที่เห็นทำให้ผมพูดไม่ออก กองกระเทียมเพลิงป่าเกือบ 20 กอง กำลังถูกฝูงหมูป่าแดงขุดแทะ กิน จนเกือบหมด!
“ม่ายยยยยยยยยยยย!!!! ไอ้หมูเวร!!”
พวกมันใที่ผมโผล่พรวดพราดออกมา วิ่งแตกกระเจิงไปสี่ทิศแปดทาง! ผมะโอย่างบ้าคลั่ง ตามเก็บกระเทียมเท่าที่เหลืออยู่
ผมเริ่มปวดหัวในเมื่อกระเทียมหมดแล้ว ผมพยายามเดินลึกเข้าไปอีก จำนวนที่มีตอนนี้อย่างมากก็แค่ครึ่งเดียวเท่านั้น ยิ่งร้อนใจ อาการแพ้ยิ่งกำเริบ อาการแพ้ยิ่งกำเริบ ผมยิ่งเดินลึกเข้าไป บางทีข้างหน้าอาจจะยังมีเหลือ!
ผมรับไม่ได้!
ถ้าแค่มาเมื่อวาน เื่ก็จบไปแล้ว!!!
มือของผมจับไม่อยู่แม้แต่ไม้เท้าตัวเอง ขาเองก็หมดเรี่ยวแรง หายใจแทบไม่ออก แล้วผมก็จำได้แค่ว่าผมล้มลงไป!
…ไอ้ หมู เวรรร!...
ก่อนที่รี้ดจะล้มหัวฟาดกับก้อนหินด้านหลังนั้นเอง ก็มีคนผู้หนึ่งมารับไว้จากด้านหลัง เธอมองเขาด้วยสายตาผิดหวัง และรังเกียจ!
2K
