บรรยากาศภายในกระท่อมไม้ไผ่ผุพังนั้นดูอึมครึมยิ่งกว่าท้องฟ้าขมุกขมัวภายนอก
เมื่อกู่เจี้ยนหุนและ 'เจ้ิ' ภรรยาหลวงเดินกลับมาถึงเรือน สภาพความเป็จริงของความยากไร้ก็กระแทกเข้าใส่หน้าอดีตปรมาจารย์อีกครั้ง ที่นี่ไม่มีโต๊ะน้ำชาสลักจากหยกขาว ไม่มีนางกำนัลคอยพัดวีปรนนิบัติ มีเพียงแคร่ไม้ไผ่ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับกาย และกลิ่นอับชื้นของพื้นดินที่โชยเตะจมูก
"ท่านพี่ นั่งพักผ่อนก่อนเถิด" เจ้ิประคองร่างเขาให้นั่งลงอย่างระมัดระวัง แม้นางจะดูเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมเมื่อครู่ ทว่าแววตาที่มองสามียังคงเปี่ยมด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด "เดี๋ยวข้าจะไปช่วยน้องหญิงเตรียมมื้อเย็น... แม้จะมีเพียงเศษข้าวกับผักป่า แต่อย่างไรก็ต้องกินประทังท้อง"
กู่เจี้ยนหุนพยักหน้าเงียบ ๆ เขามองตามร่างท้วมของภรรยาที่เดินหายเข้าไปในส่วนที่เรียกว่า 'ครัว' ซึ่งความจริงเป็เพียงกองฟืนและหม้อดินเผาก้นดำที่วางระเกะระกะอยู่มุมห้องเท่านั้น
‘ช่างน่าสมเพชนัก...’ เขาคิดในใจอย่างอดสู ‘ตัวข้าผู้เคยสะบั้นขุนเขาด้วยปราณกระบี่ บัดนี้กลับต้องมานั่งรอความเมตตาจากสตรีให้หาของกินมาลงท้อง’
ไม่นานนัก เสียงเจี๊ยวจ๊าวสดใสก็ดังขึ้นจากทางหน้าประตู ร่างเล็ก ๆ สองร่างวิ่งถลาเข้ามาพร้อมเนื้อตัวที่มอมแมมไปด้วยคราบโคลน
"ท่านพ่อ! ท่านพ่อฟื้นแล้ว!"
'อาหยวน' ลูกสาวคนเล็กวัยแปดขวบ วิ่งถลาเข้ามาหาเขา ทว่านางกลับชะงักฝีเท้าหยุดลงห่าง ๆ ราวกับไม่แน่ใจว่าบิดาคนเดิมที่มักจะหงุดหงิดฉุนเฉียวและโมโหร้ายจะดุด่าเอานางหรือไม่ ส่วน 'อาฟาง' พี่สาวคนโตวัยสิบสองปี เดินตามหลังมาพร้ะกร้าสานใบเก่า ในนั้นมีผักป่าหน้าตาประหลาดวางกองอยู่เต็ม
กู่เจี้ยนหุนทอดสายตามองเด็กหญิงทั้งสอง ร่างกายของพวกนางผอมแห้งจนเห็นกระดูกไหปลาร้า เสื้อผ้าปะชุนนับจุดไม่ถ้วน เส้นผมแห้งกรังกระด้างเหมือนขาดการดูแลบำรุงมานานแสนนาน
"พวกเ้า... ไปที่ใดกันมา" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ พยายามปรับโทนเสียงให้ดูอ่อนโยนเพื่อไม่ให้เด็ก ๆ หวาดกลัว
อาฟางกอดตะกร้าในมือแน่น ก้มหน้าตอบคำถาม "ข้าพาอาหยวนไปเก็บผักที่ตีนเขาหลังวัดร้าง... วันนี้โชคดีนัก ได้ผักขมกับหัวมันป่ามาหลายหัว น่าจะพอให้ทุกคนอิ่มท้องได้"
"เอามาให้ข้าดูซิ"
เด็กสาวลังเลเล็กน้อยก่อนจะยื่นตะกร้าให้บิดา กู่เจี้ยนหุนก้มลงพิจารณาผักในตะกร้า ส่วนใหญ่เป็เพียงวัชพืชที่พอซุกซ่อนรสขมฝาดคอเอาไว้ได้ และมีหัวมันเล็ก ๆ ที่ดูแคระแกร็นไม่สมบูรณ์
ทว่าทันใดนั้น สายตาของปรมาจารย์กระบี่ก็สะดุดเข้ากับพืชต้นหนึ่งที่ซุกซ่อนอยู่ในกองวัชพืชนั้น
มันเป็ต้นหญ้าสีเขียวคล้ำ ใบหยิกงอ มีคราบโคลนติดเกรอะกรัง ดูไร้ค่าและน่าเกลียดกว่าผักชนิดอื่น หากเป็ชาวบ้านทั่วไปคงโยนทิ้งไปนานแล้วเพราะคิดว่าเป็หญ้าพิษหรือวัชพืชไร้ราคา
แต่สำหรับกู่เจี้ยนหุน... ผู้ซึ่งมีชีวิตยืนยาวมาหลายร้อยปีและท่องเที่ยวไปทั่วหล้า ดวงตาของเขากลับวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่ง
เขาสอดนิ้วหยิบต้นหญ้านั้นขึ้นมา ใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้บี้ใบของมันเบา ๆ กลิ่นฉุนจาง ๆ ลอยมาแตะจมูก กลิ่นที่คนทั่วไปอาจจะรังเกียจว่าเหม็นเขียว ทว่าสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ นี่คือกลิ่นอายแห่ง 'ชีวิต' โดยแท้
"นี่มัน... หญ้าเอ็นัดิน" เขาพึมพำกับตนเอง
"ท่านพ่อจะทิ้งมันหรือ" อาหยวนถามด้วยแววตาใสซื่อ "ข้าเห็นมันหน้าตาแปลกดีเลยเด็ดติดมือมาด้วย ทว่ากลิ่นมันเหม็นเขียวนักนะ"
กู่เจี้ยนหุนเงยหน้ามองลูกสาวคนเล็ก มุมปากยกยิ้มจาง ๆ อย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นนัก "เ้าทำดีมาก... ทำดีมากจริง ๆ อาหยวน"
เด็กน้อยเบิกตากว้างด้วยความใและระคนยินดี นี่เป็ครั้งแรกในชีวิตที่นางได้รับคำชมจากปากของผู้เป็บิดา
"หญ้านี่กินไม่ได้" กู่เจี้ยนหุนกล่าวต่อ พลางแยกหญ้าต้นนั้นออกมาวางไว้บนตักอย่างทะนุถนอม "ทว่ามันมีค่ามากกว่าทองคำในสายตาของคนบางกลุ่ม"
ในยุทธภพระดับสูง หญ้าเอ็นัดินอาจเป็เพียงสมุนไพรระดับต่ำที่ใช้รักษาอาการฟกช้ำภายในหรือเส้นเอ็นอักเสบสำหรับศิษย์สายนอก ทว่าในเมืองชายขอบที่ห่างไกลความเจริญเช่นนี้ สมุนไพรที่มีฤทธิ์ทางยาแท้จริงกลับหาได้ยากยิ่งยวด
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... หญ้าต้นนี้มี 'รากสีม่วง' บ่งบอกชัดแจ้งว่ามันมีอายุไม่ต่ำกว่าห้าสิบปี!
‘์ยังคงพอมีเมตตาอยู่บ้าง...’ กู่เจี้ยนหุนครุ่นคิด ‘ด้วยสิ่งนี้ ข้าอาจไม่ต้องทนหิวตายก่อนจะถึงวันที่สิบ’
...
มื้อเย็นผ่านไปอย่างเงียบเชียบ
อาหารมื้อแรกของอดีตเทพกระบี่ในโลกใหม่คือ 'ต้มผักป่าใส่เกลือ' น้ำซุปใสแจ๋วรสชาติขมปร่า เศษเมล็ดข้าวที่ลอยฟูฟ่องแทบนับเม็ดได้ รสชาติของมันทำให้ลิ้นที่เคยััแต่อาหารรสเลิศแทบจะปฏิเสธการกลืนลงคอ ทว่ากระเพาะของร่าง 'อาเฉิน' กลับร้องครวญครางด้วยความโหยหิวอย่างรุนแรง
เขากัดฟันกลืนมันลงไป ทุกคำที่ผ่านคอคือการเตือนสติว่าบัดนี้เขาตกต่ำถึงเพียงใด
ภรรยาทั้งสองและลูก ๆ แอบชำเลืองมองเขาเป็ระยะ ปกติอาเฉินจะโวยวายด่าทอเื่รสชาติอาหารและพาลลงที่ลูกเมีย ทว่าวันนี้เขากลับนั่งกินเงียบ ๆ แผ่นหลังตั้งตรง ท่วงท่าการจับตะเกียบและการยกถ้วยซุปดูสง่างามราวกับบัณฑิตผู้ทรงภูมิก็มิปาน
"พรุ่งนี้..." กู่เจี้ยนหุนวางตะเกียบลง เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา "ข้าจะเข้าเมือง"
"เข้าเมือง?" เสี่ยวหลินวางชามลงด้วยความตื่นตระหนก "ท่านพี่ ร่างกายท่านยังไม่ฟื้นดี จะไปรับงานแบกหามมิได้นะ!"
"ใครบอกเ้าว่าข้าจะไปแบกหาม" เขาหยิบต้นหญ้าเอ็นัดินที่วางไว้ข้างกายขึ้นมา "ข้าจะนำสิ่งนี้ไปขายที่ร้านยา"
เจ้ิขมวดคิ้วมุ่น "ไอ้หญ้าเน่า ๆ นั่นน่ะรึ? ท่านพี่ ท่านอย่าเพ้อเจ้อไปหน่อยเลย วันก่อนท่านยังแยกต้นหอมกับกุยช่ายไม่ออกด้วยซ้ำ จะไปมีความรู้เื่สมุนไพรได้อย่างไร"
กู่เจี้ยนหุนมิได้ถือโกรธ กลับรู้สึกขบขันในความปากร้ายแต่จริงใจของนาง "เชื่อข้าเถิด... สิ่งนี้จะทำให้พวกเรามีข้าวกินไปอีกหลายวัน ส่วนเื่งานแบกหาม... จงลืมมันไปเสีย ข้าจะไม่กลับไปทำมันอีกเป็อันขาด"
คำประกาศของเขานั้นหนักแน่นและทรงพลังอย่างยิ่ง
สายตาของเขากวาดมองใบหน้าซีดเซียวของคนในครอบครัว "ต่อจากนี้ หน้าที่หาเงินเป็ของข้า พวกเ้ามีหน้าที่ดูแลบ้านและดูแลตัวเองให้ดี... อ้อ แล้วก็อย่าให้ใครเข้ามายุ่งในห้องนอนของข้าในยามกลางวัน ข้า้าความสงบเพื่อ... ฟื้นฟูร่างกาย"
เขาจำเป็ต้องใช้เวลาในการทำความเข้าใจกับพลัง 'เคล็ดกระบี่วัฏจักรนิรันดร์' ที่กำลังหมุนวนอยู่อย่างช้า ๆ ในดวงิญญา แม้ระบบจะบอกว่าไม่ต้องฝึก ทว่ามันก็มีความลึกลับซ่อนอยู่ที่เขาต้องเร่งศึกษา
คืนนั้น บนแคร่ไม้ไผ่ที่แข็งกระด้าง กู่เจี้ยนหุนนอนลืมตาในความมืดมิด ฟังเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของลูกเมียที่นอนเบียดเสียดกันอยู่บนพื้นฟางอีกมุมหนึ่ง
[วิถีกระบี่: ขั้นที่ 1 (ใหญ่) - ระดับ 1 (ย่อย) - ขีดที่ 1 (แยก)][เวลาที่ต้องรอเพื่อเลื่อนขั้นถัดไป: 9 วัน 2 ชั่วโมง]
เขากำต้นหญ้าในมือไว้แน่น
‘พรุ่งนี้ข้าจะเปลี่ยนหญ้าต้นนี้ให้เป็ทุนรอน... และเมื่อเวลาผันผ่าน ข้าจะทำให้โลกใบนี้ต้องสยบแทบเท้าข้าอีกครั้ง’
ทว่าก่อนอื่น... เขาต้องภาวนาให้เถ้าแก่เ้าของร้านยาในเมืองนี้ มีสายตาแหลมคมพอที่จะมองเห็นคุณค่าของมัน มิเช่นนั้น เขาคงต้องใช้วิธีการ 'เจรจา' แบบข่มขู่ตามวิสัยอารยชนเสียหน่อยแล้ว
2K
