อัญพัชร์ขับรถเข้าไปใกล้แล้วเลื่อนกระจกฝั่งคนขับลงะโบอกเขาคนนั้น
"ขึ้นมาเร็วคุณ"
อัคนีชะงักไปเล็กน้อยเมื่อมองเห็นว่าคนที่มาช่วยตนเองนั้นเป็ใคร เขาจำได้เธอเป็เพื่อนน้องสาวของเขา ถ้าจำไม่ผิดอัคนีเคยเจอเธอครั้งนึงตอนที่ไปส่งน้องสาวที่โรงพยาบาล ให้ตาย !! แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดว่าเธอเป็ใคร เอาไว้ให้รอดจากตรงนี้ไปให้ได้ก่อนค่อยพูดกับเธอตอนนั้นก็ยังไม่สายขืนยังอยู่ตรงนี้มีหวังได้ตายทั้งคู่แน่ๆ เร็วเท่าความคิดชายหนุ่มรีบจัดการชายร่างั์4 คน ที่แต่ละคนก็มีสภาพไม่ต่างจากคนพูดเท่าไรเลย ก่อนจะรีบวิ่งมาขึ้นรถอีกฝั่งของหญิงสาวทันที
"ไป...เร็ว"
"ไป...ไปทางไหนคะ"เธอถามเพราะไม่แน่ใจว่าตอนนี้เธอจะขับรถไปทางไหนดี
"ขับตรงไปก่อนค่อยว่ากันอีกที"
อัญพัชร์เหยียบคันเร่งทันทีเมื่อมองไปข้างหลังแล้วเห็นชายฉกรรจ์ลุกขึ้นมาและกำลังเล็งปืนมาหาเธอ
ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนยังคงดังไล่หลังทั้งสองมาอีกเป็ระยะๆ
"เอาไงดีคุณ" เธอหันไปถามคนข้างๆที่ตอนนี้เห็นเขากำลังใส่ะุให้กับปืนตัวเองอยู่
"คุณขับไปเถอะทางนี้ผมจัดการเอง"
อัคนีพูดจบอัญพัชร์ก็เห็นเขาโผล่ตัวออกไปนอกกระจกแล้วยิงสวนพวกนั้นทันทีเขาพยายามเล็งที่ยางรถของพวกมัน และก็ไม่พลาดเมื่อะุที่เขายิงออกมานั้นไปโดนล้อรถพวกมันอย่างจัง ทำให้รถของพวกมันส่ายไปส่ายมาแต่พวกมันก็ยังไม่ละความพยายามยังคงสาดะุมาหาเขาอย่างต่อเนื่อง ลำพังตัวเองเขาไม่ห่วงแต่คนที่ไม่ได้รู้เื่ด้วยนี่สิ...ที่เขาห่วง...
"โอ๊ะ!! บ้าชิบ !! " อัคนีอุทานออกมา
"คุณเป็อะไรคะ"
"ะุผมเหลือ 2 นัด" เขาไม่ตอบเพียงแต่บอกให้หญิงสาวได้รับรู้ว่าหนทางรอดของเขาและเธอเหลือไม่มากแล้ว
"จอดรถ"
"ห๊ะ!! อะไรนะคุณจะให้ฉันจอดรถทำไมคะ"
"ผมบอกให้จอดผมจะลงส่วนคุณขับรถออกไปให้เร็วที่สุดอย่าหันหลังกลับมาพวกมัน้าตัวผม ถ้าไม่มีผมคุณจะปลอดภัย"
"คุณจะให้ฉันทิ้งคุณทั้งๆที่ฉันช่วยคุณมาขนาดนี้นี่นะคะ"เธอโวยวายไม่คิดว่าเขาจะให้เธอทำอะไรโง่ๆแบบนี้ทั้งๆที่ตัวเองมีสภาพสะบักสะบอมแถมยังโดนตามล่าอีก
"แต่เราจะตายทั้งคู่"เขาบอกเสียงเข้ม
"ฉันไม่กลัวค่ะ"เธอจ้องเขาด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
อัคนีถอนหายใจั้แ่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าบ้าบิ่นแบบนี้มาก่อนเลย
ปัง! ปัง! ปัง! พวกมันยังยิงอย่างต่อเนื่อง อัญพัชร์พยายามขับรถเข้าที่ชุมชนให้เร็วที่สุดหวังว่าคนร้ายจะหยุดตามเพราะอาจมีคนแจ้งตำรวจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่นานรถของอัญพัชร์ก็เข้าสู่ถนนใหญ่เธอหันกลับไปมองข้างหลังก็ไม่เห็นรถของพวกนั้นตามมาแล้ว
"เรารอดแล้วค่ะ"เธอหันไปบอกคนข้างๆ
"อืม" อัคนีตอบพลางถอนหายใจทึ่งในความฉลาดของหญิงสาว ตอนนี้เขากับเธออาจรอดแต่หลังจากนี้นอกจากเขาแล้วเธอจะเป็อีกคนที่จะไม่ปลอดภัยเพราะการช่วยเหลือเขานั่นเอง
"คุณจะไปไหนคะ" เธอถามหลังจากขับรถมาได้สักพักนึงแล้ว
"...." อัคนีไม่ตอบ เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆเท่านั้น
"กลับบ้านไหมคะ เดี๋ยวฉันขับไปส่ง" เธอเสนอ
"ผมกลับบ้านไม่ได้ป่านนี้พวกมันคงดักทางที่ผมจะเข้าบ้านไว้หมดแล้ว"
"นี่มันเื่อะไรกันคะ" แม้อัญพัชร์รู้ว่าไม่ควรถามแต่นี่มันร้ายแรงเกินไปรึเปล่า
"งั้นเราไปแจ้งความกันค่ะ"
"เดี๋ยวผมจัดการเอง"
เมื่อเขาพูดอย่างนั้นอัญพัชร์จะทำอะไรได้...
"แล้วจะเอายังไงต่อคะ" เธอถามพลางมองหน้าคนข้างๆพลันสายตาก็สังเกตุสภาพเขาไปด้วยหน้าของอัคนีมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย ปากแตก คิ้วแตก สะบักสะบอมไม่น้อยเลยทีเดียว
"จอดแถวนี้แหละเดี๋ยวผมหาทางติดต่อลูกน้องผมเอง"
"คุณจะลงไปในสภาพแบบนี้นี่นะ"จะไม่ให้เธอโมโหได้อย่างไรเขาจะไปทั้งที่ไม่ดูสภาพตัวเองเลย ทำไมไม่รู้จักห่วงตัวเองซะบ้าง !!
"แล้วคุณจะให้ผมทำยังไงให้ผมไปบ้านคุณรึไง" อัคนีตอบ ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกปวดแผลที่แขนแล้วใช่ ! เขาถูกยิง แล้วะุมันก็ยังฝังอยุ่ที่แขนของเขาด้วย แต่เขาไม่อยากบอกเธอไม่อยากให้เป็เื่ใหญ่เพราะยังไงเขากับเธอก็กำลังจะแยกกันอยู่แล้ว
"ค่ะ" เธอไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอตอบไปแบบนั้นแต่ อัญพัชร์รู้สึกเป็ห่วงเขาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ถ้าเกิดให้เขาลงแล้วพวกคนร้ายมันตามมาจะทำยังไงสภาพแบบนี้ต่อให้เก่งมาจากไหนก็ไม่มีทางสู้พวกมันได้หรอก
"อย่างน้อยก็ไปทำแผลที่บ้านฉันก่อน"
อัคนีไม่ตอบเพียงแต่พยักหน้ารับเท่านั้นก่อนจะหลับตาลงเผื่อมันจะช่วยบรรเทาอาการปวดจากแผลที่แขนได้บ้าง เขาขบกรามแน่นจนเป็สันนูนถ้าเขารอดกลับไปได้เขาจะไม่ปล่อยมันไว้แน่
1K
