ทะลุมิติไปเป็นฮองเฮา พร้อมระบบเชฟเทพนักปรุง [จบ]

        เฟิ่งเฉี่ยนกระแอมกระไอเพื่อปกปิดอาการร้อนตัว“ยาถอนพิษนั้นต้องดูที่สรรพคุณของมัน! หากท่านไม่เชื่อก็ดูผู้ติดตามของท่านดูว่าพิษในร่างของพวกเขาถูกถอนไปแล้วใช่หรือไม่”

        หลีต้าซือหันไปมองคนอื่นๆ เห็นพิษในร่างของพวกเขาถูกถอนไปแล้วจริงๆสีหน้าของทุกคนกลับมาเป็นปกติ เขาจึงกลืนยาถอนพิษลงไปโดยไม่ลังเลใจอีกต่อไป

        ด้วยความที่รีบร้อนกลืนมากเกินไป เขาจึงเรอออกมาเสียงดังกลิ่นดินตีขึ้นมาจากกระเพาะ หลีต้าซือจึงยิ่งแคลงใจขึ้นอีก “แม่นางยาถอนพิษนี้ของเจ้าคงไม่ได้ทำมาจากดินหรอกกระมัง”

        เฟิ่งเฉี่ยนยืนกรานหนักแน่น “เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! หากนำดินโคลนมาทำเป็นยาถอนพิษได้ เช่นนั้นข้ามิใช่กลายเป็นเศรษฐีแล้วหรือ”

        ลั่วหยิ่งและอีกหลายคนกลั้นหัวเราะอย่างลำบากยากเย็นเหนียงเหนียงช่างมีความสามารถในการโกหกพกลมตาใสโดยแท้ยิ่งมายิ่งเหมือนเรื่องจริงเสียแล้ว!

        แค่เศษดินไม่กี่ก้อนผสมกับหญ้าชางเอ๋อร์ไม่กี่ต้นถึงกับขายออกไปได้ในราคามหาโหดถึงหนึ่งแสนตำลึงคงมีเพียงเหนียงเหนียงเท่านั้นที่ทำได้!

        พวกเขาเลื่อมใสในตัวเหนียงเหนียงจริงๆ!

        หลีต้าซือคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ยังคงรู้สึกตะหงิดๆใจว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล ยังดีที่พิษในร่างกายค่อยๆ ถูกถอนออกไปกำลังวังชาจึงฟื้นคืนมาเล็กน้อย เขาจึงผ่อนลมหายใจออกมา

        หมอฝึกหัดคนหนึ่งเดินออกมาต้อนรับจากข้างในหุบเขาในเวลานี้เอง เขายืดเอวเหยียดตรงในท่าทีอยู่เหนือผู้อื่นเดินมาหยุดเบื้องหน้าเซวียนหยวนเช่อ เขาโค้งกายคำนับแล้วกล่าวว่า“ไม่ทราบว่าฝ่าบาทแห่งแคว้นเป่ยเยียนเสด็จมาเยือน ไม่ได้ออกมาต้อนรับคุณชายของกระหม่อมทราบว่าพระองค์เสด็จมาจึงให้กระหม่อมออกมาต้อนรับโดยเฉพาะ! ฝ่าบาท เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ--”

        เซวียนหยวนเช่อเฟิ่งเฉี่ยนและพวกเดินเข้าไปในหุบเขาไป่ฮวาภายใต้การนำทางของหมอฝึกหัดท่ามกลางทะเลดอกไม้ ตรงกลางมีเรือนที่สร้างขึ้นจากไม้ไผ่หลังหนึ่งเรือนไผ่หลังนี้ดูไปแล้วเรียบง่ายและเงียบสงบให้ความรู้สึกราวกับเป็นโลกอีกแห่งหนึ่ง

        ด้านนอกเรือนไผ่มียอดฝีมือในชุดเกราะสีดำกลุ่มหนึ่งยืนอยู่เฟิ่งเฉี่ยนจำได้ว่าคนเหล่านี้เป็นคนของจิ่งเทียนไท่จื่อนางไม่ประหลาดใจอะไรเพราะคาดเคาได้แต่แรกแล้วว่าพวกเขาย่อมต้องมาหุบเขาไป่ฮวาเช่นกัน

        “ฝ่าบาท เชิญเสด็จพ่ะย่ะค่ะ--”

        หมอฝึกหัดผายมือ เฟิ่งเฉี่ยนเดินตามเซวียนหยวนเช่อเข้าไปในเรือนไผ่

        ภายในเรือนไผ่มีคนทั้งหมดสามคนเฟิ่งเฉี่ยนเห็นมู่หรงจิ่งเทียนสองพี่น้องก่อนคนทั้งสองมีสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่ได้รับผลกระทบอันใดจากเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เฟิ่งเฉี่ยนลอบประหลาดใจ ด้วยคิดว่าเรื่องนี้บังเอิญเกินไป นางหันไปมองบุคคลที่สาม

        นางพลันตัวแข็งกลายเป็นหินในชั่วขณะความรู้สึกอันรุนแรงถาโถมเข้ามาในจิตใจ...

        คนผู้นั้นเอนกายนอนอยู่บนตั่งนุ่มอย่างเกียจคร้าน อิริยาบถไม่น่าดูนักทว่ากลับให้ความรู้สึกเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน อาภรณ์และเส้นผมที่ไม่ได้รวบปลิวไสวผิวพรรณเนียนละเอียดใต้อาภรณ์สีแดงสดมิใช่ใครก็สามารถเปรียบเทียบได้มันแทบจะเรืองแสงได้

        ที่ทำให้เฟิ่งเฉี่ยนตกตะลึงอย่างที่สุดก็คือคนผู้นั้นมีรูปโฉมเป็นพิมพ์เดียวกับศิษย์พี่ของนาง!

        ใบหน้างดงามประดุจหยกไร้ตำหนิ ดวงตาเรียวยาว หางตาชี้ขึ้นบนเล็กน้อยเย้ายวนเปี่ยมเสน่ห์ ราวกับปีศาจตนหนึ่ง

        “ศิษย์พี่--”นางเรียกออกไปอย่างห้ามไม่อยู่พร้อมกับพุ่งเข้าไปหาบุรุษคนนั้นด้วยความตื่นเต้นยินดี

        เซวียนหยวนเช่อ มู่หรงจิ่งเทียน มู่หรงจื่ออวิ๋นทั้งสามคนมองมาทางนางอย่างประหลาดใจ

        นางเรียกขานเซียนพิษว่า ศิษย์พี่หรือ

        วินาทีที่มือของเฟิ่งเฉี่ยนเกือบจะสัมผัสกับมือของบุรุษผู้นั้นชายหนุ่มสะบัดแขนเสื้อก็สามารถหลบหลีกได้อย่างง่ายดายดวงตาเรียวยาวของเขาหรี่ลงเล็กน้อย ริมฝีปากบางกว่าสตรีแท้ๆนั้นแย้มเปิดออกกล่าวว่า “แม่นาง อาจารย์ของข้าเคยรับข้าเป็นศิษย์เพียงคนเดียวข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าข้ามีศิษย์น้องหญิงอีกคนหนึ่ง!”

        เขาหัวเราะเบาๆ สายตานั้นแสดงให้เห็นถึงความเย้ยหยันอย่างชัดเจน

        เฟิ่งเฉี่ยนหัวใจหล่นวูบ นางได้สติขึ้นมาทันใดบุรุษตรงหน้าคนนี้มิใช่ศิษย์พี่ เขาเพียงแต่มีใบหน้าหล่อเหลาเหมือนศิษย์พี่เท่านั้น

        แม้ในยามปกติศิษย์พี่จะดูเย็นชาทว่าแต่ไรมาเขาไม่เคยใช้สายตาเยี่ยงนี้มองนางเขาจะเลือดเย็นกับผู้อื่นอย่างไรก็ได้ แต่กับนางแล้วมีเพียงความรักและเอ็นดู

        ความรักของเขา ไม่เคยแสดงออกมาให้เห็นง่ายๆ

        เขาไม่ใช่ศิษย์พี่--

        นางหัวเราะเสียงขื่น

        ที่แท้ การจะหาความอบอุ่นบนโลกใบนี้ช่างเป็นเรื่องยากเช่นนี้

        “ถูกต้อง ท่านไม่ใช่เขา”

        ฮวาเมิ่งหยิ่งตวัดสายตามองนางอย่างประหลาดใจนางมิได้มีสีหน้ากระดากใจเมื่อถูกผู้อื่นเปิดโปง ในทางตรงกันข้ามกลับมีความผิดหวังพาดผ่านดวงตาเรียวยาวนั้นเลิกขึ้นเล็กน้อยตวัดสายตาผ่านนางไปอย่างรวดเร็วสายตาของเขาตกลงบนร่างของเซวียนหยวนเช่อ และเอ่ยขึ้นว่า“ไม่ทราบว่าฝ่าบาทแห่งแคว้นเป่ยเยียนเสด็จมาเยือนเรือนโกโรโกโสของกระหม่อมมีเรื่องด่วนอันใดหรือ”

        เซวียนหยวนเช่อพูดจาเปิดอก “อาจารย์ผู้มีพระคุณของเจิ้นต้องพิษประหลาดเจิ้นจึงคิดจะเชิญคุณชายฮวาไปถอนพิษให้เขา!”

        มู่หรงจื่ออวิ๋นเอ่ยปากขึ้นมาในตอนนี้ “อาเช่อ ขออภัยด้วยเกรงว่าคงต้องทำให้ท่านผิดหวังแล้ว! คุณชายฮวาเพิ่งจะรับปากว่าจะไปเมืองหลวงของพวกเราสักเที่ยว”

        เซวียนหยวนเช่อขมวดคิ้วมองไปทางฮวาเมิ่งหยิ่งราวกับต้องการคำยืนยัน

        ฮวาเมิ่งหยิ่งพยักหน้า “ถูกต้อง ข้าได้รับปากพวกเขาไปแล้ว”

        เฟิ่งเฉี่ยนตกตะลึงเล็กๆ คิดไม่ถึงว่าพวกเขามาช้าไปก้าวเดียวแต่นางยังคงไม่ยอมถอดใจ “ข้าถามสักหน่อยได้หรือไม่ว่าอะไรทำให้ท่านตัดสินใจรับปากเงื่อนไขของพวกเขา”

        ว่ากันตามเหตุผลแล้วในมือของพวกเขาไม่มีหมูเทพ และไม่มีเชื้อไฟจุดวิญญาณเทพอาหารที่จ้างมาก็ยังเดินทางมาไม่ถึงเหตุใดจึงได้ตัวเซียนพิษไปได้อย่างง่ายดายเช่นนี้ นางคิดไม่ตก!

        ฮวาเมิ่งหยิ่งหยิบตำราสีน้ำเงินออกมาเล่มหนึ่ง และพูดกลั้วหัวเราะ “เพราะ 《คัมภีร์พิษ》เล่มนี้!”

        เฟิ่งเฉี่ยนจับจ้องสายตามองไปเห็นเพียงกระดาษสีเหลืองคร่ำคร่าของตำราเล่มนั้น ดูเหมือนมีอายุเก่าหลายปีบนหน้าปกของมันเขียนอักษรไว้ว่า 《คัมภีร์พิษ》

        ถึงกับเป็นเพราะคัมภีร์เล่มหนึ่ง แต่ที่ได้ยินมาเขามิใช่ชอบกินชนิดเอาเป็นเอาตายหรอกหรือเหตุใดคัมภีร์เล่มหนึ่งก็ซื้อตัวเขาได้แล้วเล่า

        มู่หรงจื่ออวิ๋นดูเหมือนจะอ่านความคิดของเฟิ่งเฉี่ยนออกนางจึงคลี่ยิ้มพูดด้วยท่าทีมั่นอกมั่นใจว่า “เจ้ากำลังคิดว่าที่ข้างนอกร่ำลือกันว่าเซียนพิษเป็นคนชอบกินอาหารอร่อยเท่านั้นโดยเฉพาะอย่างยิ่งหมูสามชั้นในน้ำซอสดังนั้นพวกเจ้าจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจแย่งชิงหมูเทพและเชื้อไฟจุดวิญญาณในป่าหมอกดำคิดว่าทำเช่นนี้แล้วจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่พวกเจ้าจะต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ว่านอกจากชอบกินอาหารอร่อยแล้วเซียนพิษยังชอบศึกษาศาสตร์เกี่ยวกับพิษขั้นสูงสุดอีกด้วย! 《คัมภีร์พิษ》เล่มนี้เป็นคัมภีร์พิษเพียงเล่มเดียวที่ราชาแห่งพิษในอดีตได้จดบันทึกรวบรวมเกี่ยวกับพิษประหลาดและวิธีถอนพิษนับร้อยชนิดในใต้หล้าเอาไว้ข้าประมูลมันมาจากงานประมูลในราคาสูงลิ่ว เป็นเล่มเดียวในใต้หล้านี้ไม่มีเล่มที่สอง!”

        เป็นเช่นนี้นี่เอง!

        พวกเขาประมาทเกินไปคิดว่ามีหมูเทพและเชื้อไฟจุดวิญญาณไว้ในมือก็จะเป็นฝ่ายได้เปรียบคิดไม่ถึงว่าผู้อื่นยังมีไม้ตายอย่างอื่นอีก!

        ไม่ได้ จะยอมรับความพ่ายแพ้เยี่ยงนี้ไม่ได้! หาไม่แล้วชีวิตของมู่ไท่ฟู่ย่อมตกอยู่ในอันตราย!

        นางรับปากพี่ใหญ่มู่ไว้แล้วว่าจะต้องรักษาอาการป่วยของไท่ฟู่ให้ได้นางจะเสียคำพูดไม่ได้! อีกทั้งนางยังคาดหวังให้ไท่ฟู่เป็นอาจารย์ของเย่เอ๋อร์สอนให้เขาร่ำเรียนศึกษา สอนให้เขาเป็นคนมีเหตุมีผล

        ดังนั้น นางจะถอดใจไม่ได้เป็นอันขาด!

        นางกลอกตาติดๆ กันสามรอบ พลันคิดแผนการออกมาได้ นางชี้ไปที่ 《คัมภีร์พิษ》เล่มนั้น “คุณชายฮวาข้าขอดูคัมภีร์เล่มนั้นสักหน่อยได้หรือไม่”

        ฮวาเมิ่งหยิ่งไม่คิดว่านางจะมีข้อเรียกร้องเช่นนี้จึงลังเลใจอยู่ครู่หนึ่งแล้วโยนตำราข้ามไปให้นาง ดูซิว่านางจะกล้าแย่งชิง 《คัมภีร์พิษ》ไปต่อหน้าต่อตาเขาหรือไม่

        มู่หรงจื่ออวิ๋นกลับขมวดคิ้วรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ไม่ดีแต่นางก็พูดไม่ถูกว่าเป็นเพราะอะไร

        เฟิ่งเฉี่ยนรับคัมภีร์มา นางไม่ได้เปิดอ่าน แต่พลิกเปิดคัมภีร์กลับหน้ากลับหลังไปมาอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพยักหน้าหงึกหงักและพูดว่า“เหมือน เหมือนจริงๆ!”

        ฮวาเมิ่งหยิ่งถามขึ้นอย่างแปลกใจ “เหมือนอะไรหรือ”

        เฟิ่งเฉี่ยนจงใจส่ายหน้าด้วยท่าทีมีลับลมคมใน “ไม่มีอะไร”

        พูดแล้วนางก็เปิดตำราอ่านไปทีละหน้าพร้อมกับรำพึงรำพรรณกับตัวเองว่า“น่าแปลก เกือบจะเหมือนทุกอย่าง แต่จะเป็นไปได้อย่างไรกันเล่า หรือข้าจำผิดเอง”

        ทุกคนที่อยู่ที่นั่นล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งสิ้นคำพูดเหล่านี้ของนางย่อมดังเข้าไปถึงโสตประสาทของทุกคนโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

        เซวียนหยวนเช่อเห็นเช่นนั้น ราวกับเขามองเห็นทุกอย่างชัดเจนแววตาของเขาปรากฏให้เห็นรอยยิ้มพาดผ่าน