(จบ) สองใจหนึ่งดวง

คาร์ลอสนั่งมองนาฬิกาบนฝาผนังห้องทำงาน แล้วก็ต้องเร่งเคลีย์งานให้เสร็จเพราะบุญตาจะมาทานข้าวเที่ยงด้วยแล้วก็จะให้เธอรอกลับบ้านพร้อมกันกับเขา

เขาที่ก้มหน้าก้มตาทำงานก็ต้องถูกรบกวนกับการมาของแอน

" นายครับคุณแอนมาขอพบครับ.. ผมบอกเธอไปแล้วว่านายไม่ว่างแต่เธอ..." เดย์พูดไม่ทันจบแอนก็ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอฟังคำอนุญาต

" ทำไมพี่ทำแบบนี้ ทำไมพี่ถึงได้รังเกียจฉันนักหนา ทำไมพี่ถึงไม่เคยรักฉัน.. พี่รู้ไหมว่าฉันรักพี่มานานแค่ไหน... ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน! ตั้งแต่ตอนเป็นเด็ก! ฉันไม่เคยตามติดพี่ทั้งที่อยากจะทำเพราะรู้ดีว่าพี่ไม่ชอบและหวังว่าพี่คงจะเห็นความดีของฉันสักวันแต่พี่ก็ไม่เคยแม้แต่จะมอง ฉันเจ็บทุกครั้งที่พี่ควงใครต่อใคร.. พี่รู้ไหมว่าฉันเจ็บ! ...แต่ฉันเจ็บยิ่งกว่าครั้งไหนเมื่อพี่ไปคว้าเศษสวะอย่างนังนั่นมาทำเมีย ทั้งๆ ที่ฉันมีดีกว่ามันร้อยเท่าพันเท่า! " คาร์ลอสนั่งนิ่งปล่อยให้แอนพูดทุกอย่างออกมาเผื่อมันจะช่วยให้เธอหายบ้าได้บ้าง

" ฉันไม่เคยรังเกียจเธอ เพราะฉันไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับเธอ "

" กรี๊ดๆๆๆ ไม่ยอมฉันไม่ยอม! พี่ต้องเป็นของฉันคนเดียว ไม่ว่าใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้มีความสุขกับพี่! " คาร์ลอสสั่งให้เดย์เรียก รปภ มาพาเธอออกไปก่อนที่บุญตาจะเข้ามาเห็น เพราะดูแล้ววันนี้เธอคงจะบ้าไปแล้วจริงๆ

" พี่จำไว้ ฉันจะทำให้พี่เจ็บยิ่งกว่าที่ฉันเจ็บ! " ร่างแกร่งถอนหายใจหนักหน่วง เพราะเธอเป็นแบบนี้ไงเขาถึงไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตา เธอที่ถูกประเคนทุกอย่างตรงหน้า อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่เคยสนใจคนอื่นหรือคนรอบข้าง

หลังจากแอนออกไปได้ไม่นานบุญตาก็เดินเข้ามาในห้องโดยมีแม่และพ่อของเขาเดินตามหลังเข้ามาด้วย...' อะไรกันนึกว่าจะได้สวีทหวานกินข้าวเที่ยงกับเมียสองคน' ... สักพักเคทก็เดินตามมาอีกคน จนคาร์ลอสต้องรีบเอามือกุมขมับ

" ตาอยากทานข้าวพร้อมกับทุกคนค่ะเลยชวนทุกคนมาด้วย...กินกันหลายคนอร่อยดี " เธอพูดไปส่งยิ้มหวานให้เขาไป

" ครับ " เขาส่งยิ้มให้เธอแล้วพาเธอมานั่งข้างเขาบนโซฟา พอทุกคนนั่งลงเธอก็เปิดปิ่นโตจัดแจงอาหารวางลงบนโต๊ะ

" อื้มม.. ฝีมือทำอาหารของหนูบุญตาอร่อยจริงๆ มีแต่ของน่าทาน " พ่อเขาเอ่ยชม

" ทานเยอะๆ นะคะคุณพ่อ เดี๋ยวอีกหน่อยจะไม่ได้ทาน " ทุกคนหยุดชะงักมองเธอ วันนี้ตั้งแต่เช้าแล้วที่เธอพูดอะไรทำนองนี้ จนเขาเริ่มใจไม่ดี

" ตาหมายความว่าอีกหน่อยพอเจ้าตัวเล็กคลอดออกมา ตาคงไม่ค่อยมีเวลาทำอาหารให้ทานแล้วค่ะ "

" อ้อ แม่ก็ตกใจหมดนึกว่าเรื่องอะไร "

พอทานข้าวเสร็จทุกคนก็นั่งคุยกันสักพักก่อนที่คุณพ่อจะไปทำงานต่อ ส่วนพวกเขาก็จะพากันกลับบ้าน แต่บุญตาอยากกินเค็กร้านที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับบริษัท เขาเลยให้แจ็คขับรถไปจอดรอด้านหน้าบริษัท โดยให้แม่กับเคทรอที่รถ ส่วนเขาก็พาบุญตาไปเลือกเค็กเอง

" ตาฝากเค็กวานิลาก้อนหนึ่งด้วย " เคทตะโกนมาบอกบุญตาที่กำลังรอไฟเขียวข้ามถนนกับเขา

" จ้า.. เดี๋ยวตาจัดให้ " เธอร้องตะโกนบอกเหมือนกันก่อนจะโบกไม้โบกมือให้แม่กับเคทที่ยืนรออยู่ข้างรถ

พอไฟเขียวคาร์ลอสก็จับมือเธอไว้แน่นแล้วพาเธอเดินข้ามถนน วันนี้เธอพูดคุยอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เราพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุขก่อนที่เขาจะเหลือบไปเห็นรถที่วิ่งเข้ามาหาเธอกับเขาด้วยความเร็ว ร่างแกร่งตกใจรีบผลักเธอออกทันที

" โครม!!! " บุญตาที่อยู่ดีๆ ก็ถูกผลักจนล้มลงบนฟุตบาท เบิกตากว้างอย่างตกใจ หันไปมองคาร์ลอสที่โดนรถชนกระเด็นมาตกบนฟุตบาทไม่ไกลจากเธอ เลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะกับร่างกายที่แน่นิ่งของเขาทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

" พี่ไคล์!!! " บุญตาตะโกนเรียกเขาเสียงหลง

" กรี๊ดๆๆๆ ..ไคล์ลูกแม่/ กรี๊ดๆๆๆ บุญตา! .. พี่ไคล์! " คุณหญิงวิมลกับเคทกรีดร้องเสียงดังพร้อมกับวิ่งข้ามถนนไปดูทั้งสองคน

เสียงร้องโหวกเหวกของผู้คนกลับไม่ทำให้ร่างบางละสายตาไปจากร่างของสามีอันเป็นที่รักได้เลย ความเจ็บปวดตรงช่วงล่างจากแรงกระแทกทำให้เธอขยับตัวไม่ได้ เลือดที่ไหลออกมามากมายตามขาทำให้เธอแทบขาดใจ ห่วงทั้งสามีห่วงทั้งลูกทั้งสองที่อยู่ในท้อง มือบางกุมท้องตัวเองไว้ ก่อนจะกัดฟันคลานตะแคงข้างไปหาสามีทีละนิด

" ฮือ ฮือ.. พี่อย่าเป็นอะไรนะ.. อย่าทิ้งตากับลูกไป " ร่างบางร้องไห้น้ำตาไหลแทบเป็นสายเลือด ทำไมความสุขของเธอมันถึงได้สั้นนัก

" ได้โปรดอย่าพรากเขาไปจากฉัน ได้โปรดอย่าพรากพวกเขาไปจากฉัน " ความเจ็บปวดเริ่มรุกหนักขึ้นจนเธอเริ่มแน่นหน้าอกหายใจไม่ออก แต่ก็ยังไม่หยุดที่จะคืบคลานไปหาเขา เขาอยู่แค่ตรงนั้นแต่ทำไมมันถึงได้เหมือนยาวไกลนัก

บุญตากัดฟันเฮือกสุดท้ายของแรงทั้งหมดที่มีถีบพื้นส่งตัวเองไปหาเขาและในที่สุดเธอก็สามารถจับมือเขาไว้ได้... ' เราจะไม่มีวันจากกัน ' คำคำนั้นยังดังก้องอยู่ในใจของเธอตั้งแต่เมื่อเช้า..

" ไคล์ลูก ฮือๆๆ ไคล์ฟื้นสิลูก " คุณหญิงวิมลวิ่งเข้าไปกอดลูกชาย ส่วนเคทวิ่งไปกอดบุญตาที่ตอนนี้จับมือพี่ชายของเธอเอาไว้แน่น ลมหายใจรวยรินกับเลือดที่ไหลออกมามากมายทำเอาเธอใจแทบขาดและทำอะไรไม่ถูก

" ตาๆ เข้มแข็งไว้นะตา ฮื้อๆ " เคทร้องไห้ฟูมฟายก่อนจะหันไปเห็นพ่อที่กำลังวิ่งข้ามถนนมากับตำรวจหลายนาย

" คุณพ่อ..ช่วยพี่ไคล์กับบุญตาด้วย! " คาร์สันวิ่งเข้าไปกอดลูกกับเมียไว้ทั้งน้ำตา เลือดที่ท่วมตัวลูกชายลูกสะใภ้ทำให้ท่านเข่าอ่อนแทบขาดใจตาม สี่ชีวิต...อุบัติเหตุครั้งนี้กำลังจะพรากสี่ชีวิตที่ท่านรักยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดไปจากท่าน

ไม่นานก็มีเฮลิคอปเตอร์บินลงมากลางถนนโดยมีตำรวจหลายนายเคลีย์พื้นที่ไว้ให้ หมอเต้พร้อมด้วยพยาบาลหลายนายเข้ามาอุ้มบุญตากับคาร์ลอสใส่เปลหามก่อนจะเคลื่อนย้ายพวกเขาไปโรงพยาบาล

คาร์สันรีบพาภรรยากับลูกสาวนั่งรถตามมาที่โรงพยาบาล ในระหว่างทางภรรยาของท่านก็ร้องไห้ไม่หยุดและสลบไปแล้วหลายรอบ จนท่านจะให้คนพากลับไปพักผ่อนที่บ้านแต่เธอก็ไม่ยอมอยากไปหาลูกหาหลาน พอมาถึงโรงพยาบาลบุญตากับคาร์ลอสก็ถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินไปแล้ว และเพียงไม่นานหมอเต้ก็เดินออกมาจากห้องผ่าตัด

" เราต้องทำการผ่าตัดเอาเด็กๆ ออกมาอย่างเร่งด่วนครับเพราะบุญตาเสียเลือดมาก " หมอเต้เอ่ยหน้าเครียด เสียงสั่นเครือจนทุกคนใจไม่ดีไม่กล้าที่จะถามถึงอาการของบุญตาไปมากกว่านี้