วันต่อมา..
นัทธมนและพิชญาเตรียมตัวจะพากันกลับกรุงเทพและนัทธมนก็ได้บอกกับพิชญาถึงวีรกรรมที่ตัวพิชญานั้นได้สร้างเอาไว้ในไร่องุ่นนี้ว่าทำอะไรไปบ้าง
“อร้ากกกกกก....!! นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย”
พิชญาทรุดตัวเองลงนั่งยองยองมือทั้งสองข้างยกขึ้นมาแนบหูจับหัวตัวเองพร้อมกับส่งเสียงกรีดร้อง
“สองวัน..สมควรแก่การรู้สึกผิด”
นัทธมนกล่าวแล้วยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ
“ไม่ต้องมาซ้ำเติม..พังหมดเล่าภาพลักษณ์ฉัน อ้าาาาาา..”
“นี่เธอไม่ได้สำนึกเกี่ยวกับไวน์ที่เธอแจกคนงานในไร่หรอ”
“หึ..!! เปล่า..จะสำนึกทำไมล่ะ ภาพลักษณ์ฉันสำคัญกว่าอีกกก..งื้อออ!!”
.
.
กรุงเทพฯ
เราสองคนกลับเข้ามาถึงกรุงเทพแล้วก็ไปที่โรงเรียนต่อ ในตลอดระยะเวลาการเดินทางฉันก็กลับๆตื่นๆบ้าง แล้วทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาตลอดทางนางไม่ได้มีความรู้สึกสำนึกผิดเกี่ยวกับเื่ไวน์ที่แจกคนงานในไร่เลยสักนิด เพราะนางพูดย้ำกรอกหูฉันตลอดๆทางเมื่อฉันตื่นเลยว่าไม่ให้ฉันพูดเื่ที่มันเมาแล้วมันเกิดรั่วขึ้นมาให้ใครฟัง เพราะเดี๋ยวจะเสียภาพลักษณ์การเป็สภานักเรียนของนางหมด พูดบ่อยจนฉันตะบะแตกเลยแหละ ตะคอกนางไปเลยทีนึงว่า “จะพูดอะไรนักหนาซ้ำๆเดิมๆวะ รำคาญโว้ย..หยุดพูดเลยนะ ไม่งั้นจะพูดจริงๆด้วย คนทั้งโรงเรียนจะได้รู้กันหมดเลย โฮ้ยย..!!” ก็เพราะว่ามันสุดจะทนและรำคาญมากจริงๆ ไม่งั้นฉันถึงไม่ตะคอกแบบนี้หรอก
แต่ถึงกระนั้นก็เหอะ นางก็ยังไม่ยอมหยุดพูดสักที เป็คนที่พูดมากซะจริงๆเลย กว่าจะหยุดพูดได้ก็ตอนที่แวะเติมน้ำมันรถในปั๊มแล้วเข้าไปซื้อของในเซเว่น และมีของกินยัดเข้าปากถึงจะหยุดพูดได้
ใน่งานกีฬาสีของโรงเรียนฉันก็เรียกนางไปซื้อโน่นซื้อนี่หรือทำอะไรบางอย่างให้ที่ฉันไม่อยากทำกรือตั้งใจไม่ทำและให้นางมาทำแทนจนผ่านพ้น่สัปดาห์กีฬาสีไป ฉันก็ยังเรียกมันมาเป็เบ้อยู่เรื่อยๆไม่ต้องเสียตังค์เองเลยสักบาท แต่นับวันยิ่งเรียกมาเรื่อยๆนางก็ยิ่งทำอะไรเวอร์ๆให้มากขึ้นกว่าเดิมเรื่อยๆจนมีเพื่อนแอบแซวอยู่แทบตลอดเวลาทั้งในแชทกลุ่มห้องและต่อหน้าเลยทีเดียว
หรือจะเลิกให้นางเป็เบ้เราดีนะ ไม่ได้ๆ..มีคนมาเป็เบ้ให้ทั้งที มีแบบนี้แล้วก็ต้องเอาให้คุ้มสุดๆไปเลยสิวะ
“จะสั่งเพื่อนๆรุ่นพี่ทั้งห้องจะสั่งไรมั้ยคะ จะเลี้ยงแล้วก็เอาไปให้ทีเดียวเลย”
“พวกแกจะเอาไรมั้ย เร็วๆก่อนที่สมศักดิ์จะเข้าสอน”
“ถามไม..มึงจะเลี้ยงหรอ”
“เปล่า..มีคนจะเลี้ยง”
“ใคร..”
“เด็กเบ้กู..เลี้ยงทั้งห้องเลย”
“หรอวะ”
“เฮ้ย!! พวกมึง..พิซซ่ามั้ย พิซซ่า..อยากกินพิซซ่าเป็อาหารเที่ยงนี้ว่ะ”
“เอาๆ”
“เอากี่ถาด..”
นัทธมนเอ่ยถาม
“แล้วแต่มงเลยนัท”
“ใช่ๆ”
“20 ละกัน”
“โหหห..! เยอะไปมั้ย”
“ไม่เลยค่ะ เบาๆ..”
เสียงของพิชญาในสายโทรศัพท์มือถือกล่าว
“เอิร์ทมันบอกว่าไม่..แค่นี้เบาๆ”
“แน่นะน้องเอิร์ท..”
เพื่อนชายในห้องของนัทธมนกล่าว
“เออ..มึงหยุดถาม จะเอาพิซซ่าหน้าอะไร”
หลังจากนัทธมนได้ถามคำถามไปพวกเพื่อนๆในห้องก็เริ่มปรึกษากันเื่หน้าพิซซ่า
“หยุดด..! เอามาทุกหน้าเลยละกัน แต่ไม่เอาหน้าผักโขมนะ ตามนี้เลยเอิร์ท..”
“ค่ะรุ่นพี่..เดี๋ยวจะรีบสั่งให้แล้วจะไปส่งถึงห้องเลย”
“อืมม..!! แล้วนี่เธออยู่ไหนเนี่ย อาจารย์ยังไม่เข้าหรอ”
“ห้องน้ำน่ะ ตอนนี้จารย์น่าจะเข้าแล้วแหละ แต่เข้าสายนิดหน่อยก็ไม่เป็ไรหรอก รุ่นพี่ก็รู้..ฉันน่ะลูกรักครูเลยนะ”
“ย้ะ!! ตั้งใจเรียน..แล้วอย่าโดดเรียนล่ะ”
“ค้าบบบ..วางแล้วนะ”
พูดจบก็กดวางสายและนัทธมนก็เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย
“แหมๆๆ แหมๆ มีบอกกันตั้งใจเรียนอย่าโดดเรียนด้วยโว้ยคู่นี้”
“แต่ก่อนยังกัดกันอย่างกับหมาอยู่เลย คราวนี้บอกกันตั้งใจเรียนซะแล้วสิ”
“เงียบไปเลยพวกมึงอ่ะ เดี๋ยวแม่งโทรไปบอกแคนเซิลซะเลย”
“แหมมม...พูดถูกจุดเข้าซะด้วย ไม่น่าล่ะคราวก่อนกูขอเบอร์น้องเค้ากับมึงแล้วไม่ให้ ที่แท้ก็จะเก็บไว้กินเองนี่เอง”
“มึงหุบปากไปเลยไอ้โอม..! ของที่สั่งมาพวกมึงก็ไม่ต้องกิน..”
พูดพร้อมทั้งหยิบกระเป๋าปากกาขว้างใส่เพื่อนชายคนที่แซวตัวเองเป็ตุเป็ตะ
“เฮ้ยๆๆ ได้ไง..! พวกกูไม่เกี่ยว แค่มันคนเดียว ทำไมต้องเหมารวมด้วยล่ะวะ”
“ไม่ได้ๆ น้องมันจะเลี้ยงพวกกูเองอ่ะ มึงไม่เกี่ยวสักหน่อยนัท”
“อ่อหรอ..จะลองดูมั้ยล่ะ จะได้รู้ว่านางจะฟังใคร แค่กูบอกคำเดียวนางก็ไม่สั่งมาแล้ว”
“เออๆ รู้แล้วก็ไม่ว่าเป็เด็กมึงอ่ะ”
“เออ..! รู้เอาไว้ก็ดี..เฮ้ยย!! ไม่ใช่โว้ย..”
“นั่นไงยอมรับแล้วไง”
“ยอมรับเชี่ยไรล่ะ”
“ทำไมห้องพวกเธอคุยกันเสียงดังจังเลยห๊ะ”
เมื่อนัทธมนพูดจบเสียงของอาจารย์ผู้เป็เ้าของคาบเรียนก็พูดและเดินเข้ามาในห้องทันที เสียงของทุกคนจึงได้เงียบเสียงลง หลังจากนั้นก็ถูกอาจารย์ตักเตือนไปหนึ่งชุดก่อนจะเริ่มการเรียนการสอนจนหมดคาบสอน
“หวัดค่ะอาจารย์..”
เสียงของพิชญากล่าวสวัสดีอาจารย์ที่พบกันอยู่หน้าบันได
“นี่เธอขึ้นมาทำอะไร..แล้วนี่ข้างหลังเธออีก”
“อาจารย์ก็เห็นอยู่ว่าเป็พนักงานส่งพิซซ่า ขอตัวนะคะ ตามมาเลยค่ะพี่ๆ..”
เดินเลี่ยงอาจารย์ไปอีกทางจนไปถึงจุดหมายที่้า
“ของที่พวกรุ่นพี่สั่งได้แล้วนะคะ”
“ขอบคุณมากๆเลยนะที่เลี้ยงพวกพี่อ่ะ..”
“ไม่เป็ไรเลยค่ะ”
เดินเข้าไปข้างในไปหานัทธมนหลังจากที่พนักงานส่วพิซซ่าออกไปจากห้องแล้ว
“นี่ของที่รุ่นพี่สั่ง..พิเศษสุดๆ วันนี้วันศุกร์เย็นนี้เราไปขับรถเล่นกัน”
“เว้ยๆๆ ยังไง..ยังไง”
“ไอ้ห่านี่..! ขอคิดดูก่อน..”
“จะรอคำตอบนะ หลังเลิกเรียนจะรออยู่หน้าโรงเรียน ไปละ”
กล่าวจบก็เดินออกไปจากห้องเรียนของรุ่นพี่สาวในทันที แต่ยังออกไปได้ยังไม่ทันจะพ้นหน้าห้องก็มีสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือ เธอจึงหยุดยืนแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นมาจ้องมองลงไปยังหมายเลขชื่อที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอเสียก่อนที่จะกดรับสาย
“อืมม..!!”
“เอิร์ท..เย็นนี้ว่างมั้ย”
“พี่มีไรรึเปล่า..”
กล่าวพร้อมกับก้าวเท้าเดิน
“ภาคิณป่วยเข้าโรงพยาบาล”
“แล้วพี่จะบอกฉันทำไม ลูกพี่ไม่ใช่ลูกฉันนะ”
“น้องฟื้นมาก็บอกอยากเจอเอิร์ท ช่วยมาหาน้องหน่อยได้มั้ย พี่ขอล่ะ”
“ไม่ว่างง..! มีนัดแล้ว ถ้าว่างตอนไหนเดี๋ยวจะไป..แค่นี้นะ จะไปกินข้าวว..เสียเวลา”
“พูดกับพี่ดีๆสักครั้งหน่อยไม่ได้รึไง อย่างน้อยพี่ก็เมียเธอคนนึงเหมือนกันนะ”
“แต่พี่ก็เมียป๊าเหมือนกัน เป็แม่ของน้องชายฉัน เซ็กส์ของเรามันเป็เซ็กส์แบบไม่ผูกพัน..เื่ของเราฉันขอให้มันจบกันแค่นี้เถอะ มันอาจจะฟังดูเห็นแก่ตัว แต่พี่เองก็เป็แม่เลี้ยงฉัน ฉันไม่อยากทำผิดไปมากกว่านี้เพราะฉันเองก็มีคนที่ฉันรักแล้ว”
“............!!”
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากคนปลายสาย นอกเสียจากความเงียบเท่านั้น
“พี่ลองคิดดูนะ ความสัมพันธ์ระหว่างเราสองคนมันเป็เพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น มันเป็ความ้าเพียงชั่วขณะ..ยังไงมันก็ไม่มีทางเป็ไปได้อยู่แล้ว เพราะทุกครั้งที่เรามีไรกันเสร็จพี่เองก็รู้สึกไม่ดีมาตลอด”
“ใช่..!! มันเป็ไปไม่ได้ พี่เองก็รอคำนี้จากปากเธอเหมือนกัน เพราะพี่ก็คิดว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่ควรจะเกิดขึ้นั้แ่แรก แต่เธอ.......ก็นั่นแหละ”
“ถ้างั้นเราก็วินๆกันทั้งคู่..ต่างคนต่างทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป พี่ก็เป็แม่เลี้ยงของฉัน ส่วนฉันก็จะเป็ลูกเลี้ยงที่ดีของพี่ จะไม่มีอคติอีกต่อไป เพราะมีคนเคยบอกกับฉันเอาไว้ว่า..ถ้าเราลองรักใครสักคนแล้วเราก็จะยอมทำทุกอย่างเพื่อเค้าและมันก็เป็อย่างนั้นจริงๆ ฉันกำลังทำทุกอย่างเพื่อเธอคนนั้นอยู่..”
“.....คู่หมั้นเอิร์ทใช่มั้ย”
“อือ!! ใช่..แค่นี้นะ ฉันจะได้ไปทานข้าวสักที เดี๋ยวสักหกโมงครึ่งจะเข้าไปหาภาคิณละกัน”
กล่าวจบก็กดวางสายในทันที
“เอิร์ท...!!”
เสียงของใครบางคนขานชื่อของพิชญาออกมาจากทางด้านหลัง เธอจึงหันไปหายังต้นเสียงนั้นในทันที และเ้าของเสียงเรียกชื่อของพิชญานั้นก็คือนัทธมนนั่นเอง
“รุ่นพี่..”
เพรี๊ยะะ!!
138
![[จบ] ยอดพธูเทพบุตร [ Demigod’s Bride ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1644742482_58537617.webp)
![ท่านหมอ...เป็นของข้าเถอะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743964598_99727755.webp)
