ท่านผู้นำออกไปนานแล้ว ยังไม่กลับมาอีก เกิดอะไรขึ้นหรือป่าว คมสันนั่งครุ่นคิดอยู่ในห้องพัก เขากลัวจะเกิดเื่ฆาตกรรมขึ้นอีกครั้งเหมือนเมื่อสองวันก่อนที่ท่านอาชูร่าเสียชีวิต มันเป็การลอบฆ่าอย่างแน่นอนโดยไม่ต้องสงสัย และมีการจัดฉากฆาตกรรมให้เหมือนเป็อุบัติเหตุ แล้วเราจะเอายังไงดี จะออกไปตามหาดีหรือไม่ แต่ท่านผู้นำบอกให้รออยู่ภายในห้องพักแห่งนี้ จะทำอย่างไรดี……… ……… ………
…………
…………
…………
คมสันสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียง เขาเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตอนนี้กี่โมงแล้ว?? ท่านผู้นำละ?? คมสันหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอน เพื่อดูเวลา “เวรละตีหนึ่งแล้ว!” คมสันเผลอพูดออกมา เขารีบลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินไปดูชั้นวางรองเท้า มีเพียงรองเท้าหนังสีดำของเขาเพียงคู่เดียวเท่านั้น คมสันเดินไปดูที่ห้องน้ำก็ไม่พบ ดูที่ห้องนั่งเล่นก็ไม่เจอ คมสันรีบวิ่งออกไปตามหาท่านผู้นำอย่างรีบร้อน ...แย่ แย่แน่ๆ ท่านเมสันขอร้องอย่างเป็อะไรไปเลย
คมสันวิ่งไปประมาณสิบนาทีจึงถึงสถานที่นัดหมาย นั้นคือสวนสาธารณะเล็กๆในเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก แต่ดึกอย่างนี้สวนสาธารณะนั้นปิดไปแล้ว ไม่สามารถเข้าไปได้ คมสันทำได้เพียงกวาดสายตาเข้าไปในสวนสาธารณะ คมสันพยายามมองให้ทั่วแต่ไม่เห็นใครอยู่ในสวนเลยแม้แต่เงาของสิ่งมีชีวิตก็ไม่มี คมสันไม่มีทางเลือกอื่นเขาทำได้เพียงเดินด้านข้างสวนสาธารณะและไม่เห็นท่านผู้นำอีกเช่นกัน แปลกมาก ท่านผู้นำนัดเจอกับเพื่อนเก่าบริเวณนี้ คมสันกวาดตามองไปทั่วๆ ไม่พบสิ่งผิดปกติอะไร คมสันจึงวิ่งไปรอบๆสวนสาธารณะอีกครั้งและมองหาท่านผู้นำในเวลาเดียวกัน ในตอนนี้มีผู้คนอยู่บางตา คงเพราะดึกมากแล้ว คนส่วนใหญ่เข้านอนหมดแล้ว เอ๊ะ นั้น!!! โรโฮ เยเกอร์ เขาเป็สมาชิกขององค์กรเรานิ โรโฮมาทำอะไรที่นี้ เอ๋ยไปถามเขาดีกว่าเผื่อจะเห็นท่านผู้นำ “Hi Rojo” โรโฮหันหน้ามามองเสียงเรียกนั้น พบคมสันด้วยสีหน้าใมาก ก่อนที่จะรีบวิ่งไปในซอยเล็กๆ คมสันวิ่งตามไปแต่ไม่ทัน เพราะโรโฮมีความสามารถพิเศษคือความเร็วมากกว่ามนุษย์ทั่วไปถึง 2 เท่า การที่คมสันจะวิ่งตามทันแทบเป็ไปไม่ได้
แฮะ แฮะ วิ่งเร็วมาก โรโฮวิ่งหนีเราทำไม คมสันคิดในใจก่อนที่จะวิ่งไปดูรอบๆตามซอกซอยด้วยความหวังว่าจะพบเห็นโรโฮ คมสันกวาดตามองไปทั่วๆไม่พบใครเลย ไม่มีแม้แต่เงาของคน มีเพียงแมวเดินหน้าผ่านคมสันไปอย่างช้าๆ ทั่วบริเวณนี้เงียบสงัด เงียบจนน่าขนลุก ถ้าในภาพยนต์แนวสยองขวัญอีกไม่นานผีหรือปีศาจคงโผล่ออกมาทำให้ใแน่ๆ ทันใดนั้น ไฟข้างทางก็ดับลง นั้นทำให้คมสันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่
“ปัง” เสียงดังขึ้นจากด้านหลังของเขา คมสันไม่ทันหันหน้ากลับไปมองร่างกายล้มลงอย่างรวดเร็ว เกิดอะไรขึ้น ทำไมร่างกายชาไปหมด ขยับตัวไม่ค่อยได้ จะลุกขึ้นยืนก็ไม่ไหว “ตึก ตึก ตึก” เสียงฝีเท้ากำลังเดินใกล้เข้ามาอย่างช้าๆ คมสันเงยหน้าขึ้นมามองเสียงนั้น คมสันเห็นเงาปริศนามีขนาดสูงใหญ่ น่าจะสูงประมาณร้อยแปดสิบถึงร้อยแปดสิบห้าเิเ เป็เงาของมนุษย์แน่นอน ด้วยความมืดทำให้คมสันมองเห็นหน้าผู้นี้ไม่ชัดเจน คนปริศนากำลังยกมือขึ้นเหมือนท่ายิงปืน นั้นทำให้คมสันลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและรีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอด คมสันไม่รู้ว่าทำไมก่อนหน้านี้ทำไมถึงลุกไม่ขึ้น แต่ตอนนี้กับมีพละกำลังมหาศาลทำให้วิ่งได้อย่างรวดเร็ว คงเป็สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดของมนุษย์แน่นอน จริงแท้ที่สุด
คมสันวิ่งหนี คนปริศนาวิ่งตาม
คนปริศนาหยุดวิ่ง เขาหยิบปืนขึ้นมาเล็งคมสันที่กำลังวิ่งหนีอยู่ “ปัง” ะุปืนเฉี่ยวบริเวณต้นแขนขวาไปไม่ถึง 1 มิลลิเมตร “ปัง ปัง ปัง” คนปริศนายิงปืนอีกหลายนัดแต่ไม่โดนคมสันแม้แต่นัดเดียว ะุปืนโดนกำแพงรอบข้าง บางนัดโดนกระจก ทำให้กระจกแตก เศษกระจกได้กระเด็นโดนต้นแขนขวาของคมสันส่งผลให้เืไหลเล็กน้อย
คมสันวิ่งหนี คนปริศนาวิ่งตาม (อีกแล้ว)
คนปริศนายิงปืนใส่คมสัน แต่กับโดนรถยนต์ที่จอดอยู่ข้างทางแทน นั้นทำให้ระบบกันขโมยของรถยนต์ทำงาน เสียงดังรั่น “วี้ วี้ วี วี้” คมสันเงยหน้าขึ้นมาเจอทางออกจากซอยคมสันไม่รอช้ารีบวิ่งออกจากซอยเล็กๆ เพื่อไปข้างสวนสาธารณะ คมสันหวังว่าจะมีคนอยู่ข้างนอกและสามารถช่วยตัวเขาเองได้หรืออย่างน้อยคนปริศนาที่ไล่ยิงคมสันจะเลิกไล่ล่าเพราะข้างสวนสาธารณะพอจะมีผู้คนอยู่บ้าง ทำให้มีพยานเห็นเหตุการณ์
“แฮะ แฮะ” เสียงหอบของคมสันดังขึ้นเบาๆ อีกนิดเดียวจะรอดแล้ว อีกนิดเดียวจะถึงปากซอยแล้ว
เมื่อคมสันวิ่งออกจากซอย คมสันก็โดนดักตีด้วยแท่งเหล็กที่หน้าปากซอย คมสันล้มลงไปนอนกับพื้นด้วยสติที่เลือนลางระหว่างนั้นเห็นชายคนนึงมีหน้าตาและรูปร่างคล้ายบิยามาช่ายคมสันไว้ ชายผู้นี้ใช้ดาบแทงไปที่ลำตัวของคนร้ายที่ดักตีคมสันที่ปากซอย “อ๊าก”เสียงคนร้ายร้องดังลั่นด้วยความเ็ป การแทงเพียงครั้งเดียวก็เพียงพอทำให้คนร้ายล้มลงไปนอนบนพื้น มีเืไหลนองบนพื้นเต็มไปหมด ชายที่มาช่วยคมสันได้วิ่งไปในซอยอย่างรวดเร็ว นั้นเป็เหตุการณ์สุดท้ายที่คมสันเห็นก่อนที่คมสันจะหมดสติไป …… …… …… ……
.
.
.
.
**การพูดคุยในโรงพยาบาลเป็ภาษาอังกฤษทั้งหมด แต่เพื่อความสะดวกต่อการอ่านและเป็นิยายภาษาไทย ผู้แต่งขออนุญาตใช้ภาษาไทยในการเขียน**
“ทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วค่ะ”
“ขอบใจมาก ผมไม่อยากให้การประชุมต้องมีอะไรผิดพลาด”
เสียงพูดคุยนั้นทำให้คมสันลืมตาขึ้นมา
“เขาฟื้นแล้วค่ะ”
“คมสันเป็ยังไงบ้าง”
นั้น...นั้นเสียงของจอร์ดี้(ผู้สนับสนุนหลัก)นี้นา “ผมอยู่ที่ไหน”
“โรงพยาบาล คุณไม่ต้องเป็ห่วง พักผ่อนให้มากๆ”
“เกิดอะไรขึ้น”
“คุณถูกยิงที่หน้าอกข้างซ้าย แต่โชคดีที่ะุเข้าไม่ลึก จึงไม่เป็อะไรมาก าแบริเวณอื่นๆไม่เป็อันตราย อีกไม่นานก็หายเป็ปกติ”
“ท่านผู้นำ ท่านเมสันละ”
“เื่นั้นค่อยว่ากันทีหลัง ตอนนี้คุณควรพักผ่อนเยอะๆ” เมื่อพูดจบจอร์ดี้กับเลขาสาวส่วนตัวเดินออกจากห้องไป ในอีกไม่กี่อึดใจต่อมานางพยาบาลและตำรวจท้องถิ่นแต่งเครื่องแบบเต็มยศเปิดประตูเข้ามาในห้อง
“ขอตรวจร่างกายค่ะคุณคมสัน”
“ครับ” ……ตำรวจ……คมสันไม่เข้าใจว่าตำรวจมาทำอะไร
“ไม่ต้องใค่ะ คุณตำรวจมาคุ้มกันคุณค่ะ”
“คุ้มกันผมจากอะไรครับ??”
“คุณพึ่งโดนไล่ยิงมา คนร้ายอาจกลับมาทำร้ายคุณอีกครั้งที่โรงพยาบาลก็เป็ไปได้ค่ะ อาจารย์หมอสั่งให้ดิฉันโทรเรียกตำรวจมาคุ้มกันคุณค่ะ”
ระหว่างที่นางพยาบาลกำลังตรวจสอบถุงนํ้าเกลือที่แขวงอยู่ข้างเตียงผู้ป่วยก็พูดขึ้นมาว่า “ิัคุณเหนียวและแข็งแกร่งมากเลยนะค่ะ เข็มของทางโรงพยาบาลเจาะไม่เข้าเลย โชคดีที่เพื่อนคุณมีเข็มแหลมชนิดพิเศษ ไม่อย่างนั้นอาการของคุณต้องแย่แน่ๆ”
“เอ่ยครับ ฮาๆฮาๆ”
.
.
.
.
ณ ห้องประชุมที่อาคารศูนย์ สาขาประเทศรัสเซีย (การพูดคุยในห้องประชุมเป็ภาษาอังกฤษทั้งหมด)
มาร์คเปิดประตูเดินเข้าห้องประชุดเป็คนสุดท้าย เขาเดินมานั่งที่ประจำตำแหน่งผู้นำองค์กรสาขาอาร์เจนตินา
“มาช้าเหมือนเคยไอ้เพื่อนยาก” มูราจผู้นำองค์กรสาขาอิหร่านกล่าว
“ระหว่างการเดินทางรถติดมากทำให้มาประชุมสาย” มาร์คเอ่ย
“เอาละ เมื่อทุกท่านมากันครบแล้ว ผมจะเริ่มต้นการประชุมด่วนในครั้งนี้” จอร์ดี้กล่าวพร้อมกวาดตามองไปทั่วๆห้องประชุม “อย่างที่ทุกท่านทราบดี เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา อาชูร่า อดีตผู้นำองค์กรสาขาแอลจีเรียเสียชีวิต และเมื่อวานนี้ เมสัน ผู้นำองค์กรสาขาประเทศไทยหายตัวไปอย่างลึกลับ ด้วยเหตุนี้ผมจึงขอจัดประชุดด่วน ผมได้จัดตั้งหน่วยพิเศษเพื่อสืบหาคนร้ายและคนทรยศโดยเฉพาะ ผมขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จักทีม ช้างแดง มีสมาชิกทั้งหมดสิบสามคน บางท่านอาจรู้จักกันดีอยู่แล้ว บางท่านอาจไม่คุ้นหน้าคุ้นตา ผมจึงขอแนะนำสมาชิกให้รู้จักอย่างเป็ทางการ และก็ขอเชิญทีมช้างแดงเข้ามาครับ”
สมาชิกทีมช้างแดงมีสมาชิกทั้งชายและหญิง เปิดประตูและเดินเข้ามายืนเป็แถวหน้ากระดานเพื่อให้ผู้นำองค์กรแต่ละสาขาเห็นหน้าตาได้ชัดเจน
จอร์ดี้เริ่มแนะนำทีละคน “ท่านนี้คือ เฟอโกเรียน เจอร์ราร์ด บิยา เป็หัวหน้าของทีมช้างแดง” ชายวัยกลางคนชาวสเปน ผิวขาวเผือก ผมสั้นสีทองอ่อนพูดขึ้น “เรียกผมว่าบิยาครับ”
ท่านต่อมา “ซากุไร ยามิเป็รองหัวหน้าของทีมชายแดง” ชายวัยกลางคน ผมสั้นสีดำ โครงหน้าแบบฉบับซามูไรญี่ปุ่น ไว้เคราสั้นๆสีดำเข้มเพื่อเพิ่มความคมเข้มให้ใบหน้า กล้ามเนื้อขนาดั์ ผิวกายคลํ้า “สวัสดีครับให้เรียกผมว่ายามิครับ”
ท่านต่อมา “อุจิวะ คุโรเนโกะ” สาวร่างเล็กชาวญี่ปุ่นแบบฉบับโลลิ ไว้หน้าม้า ปล่อยผมยาวถึงกลางหลังโดยไม่มัดผม มีผมสีกรมท่าเข้มจนเกือบดำ ผิวกายสีขาวอมชมพูอ่อนๆ “สวัสดีค่ะทุกท่านเรียกดิฉันว่าคุโรเนโกะค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ” คุโรเนโกะพูดทักทายพร้อมทำท่าถอนสายบัว
ท่านต่อมา “หวั่ง จองซู” ชายเอเชียลูกครึ่งจีนเกาหลี ผิวกายสีขาวเผือก ผมสั้นสีดำ หน้าตี้แบบฉบับชาวเอเชีย รูปร่างสูงโปร่ง คิ้วดกดำ “ยินดีที่ได้รู้จักครับทุกท่าน เรียกชื่อผมว่าจองซูครับ”
ท่านต่อมา “โรเมโร กาเซีย เฆมาส” ชายชาวอาร์เจนตินาผู้นํ้าเสียงเสนาะหู ผิวกายคลํ้า ผมสีดำสนิท รูปหน้าเรียวยาว “เรียกผมว่าโรเมโรหรือโรเมโร่ครับ”
ท่านต่อมา……… ……… ………
.
.
.
.
1K
