ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง พ่อผู้ซึ่งกำลังเตรียมตัวกลับบ้านกลับมีอาการแน่นหน้าอกกะทันหัน หมอช่วยชีวิตไม่ทัน ท่านจึงจากไปโดยที่ยังไม่ได้สั่งเสีย สองพี่น้องซึ่งกำพร้าแม่มาั้แ่เล็กกลับต้องมาเสียพ่อไปแบบไม่ทันตั้งตัว
“ไม่จริง ไม่จริง ฮือ ฮือ พ่อต้องยังไม่ตาย ไหนหมอบอกว่าพ่อจะออกโรงพยาบาลวันพรุ่งนี้ไง ฮือ ฮือ”
“ฉายยี่ สงบสติอารมณ์ ก่อน พ่อพวกเราจากไปอย่างสงบแล้วนะ พี่จะเป็คนดูแลฉายยี่เอง” พร้อมกับกอดปลอบน้องสาว ซึ่งตอนนี้เหลือเพียงสองพี่น้องแล้ว
“ไม่ค่ะ พี่ชาน ฉายยี่ ไม่เชื่อ เมื่อวานพ่อยังดูแข็งแรงอยู่เลย มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ ต้องมีใครทำอะไรพ่อแน่ๆ ฮือฮือ”
*************************************************
ในวันเผาศพ ฉายยี่เสียใจมาก หลบบอดี้การ์ดที่ติดตาม แล้วมาร้องไห้คนเดียวอยู่หลังวัด ระหว่างนั้นก็มีเสียงผู้หญิงเรียก
“คุณฉายยี่ ใช่มั้ยคะ”
“คุณ คือ ใครคะ”
“ดิฉัน หมอนิชาค่ะ เป็หมอที่อยู่ในโรงพยาบาลที่รักษาพ่อของคุณ”
ฉายยี่แปลกใจมากว่าหมอคนนี้ไม่ใช่หมอประจำตัวพ่อ แล้วมีความเกี่ยวข้องอะไรกับพ่อ
“ดิฉันรู้ค่ะว่า คุณสงสัยการตายของพ่อคุณใช่มั้ยคะ”
“ใช่ค่ะ พ่อแข็งแรงขึ้นมากแล้ว แต่กลับมีหัวใจวายเฉียบพลัน”
“จริงๆ มีผู้ป่วยที่มีลักษณะคล้ายกับพ่อของคุณหลายคน คือ อาการดีขึ้นแต่กลับเสียชีวิตโดยไม่ทราบสาเหตุ และทุกคนล้วนมีความเกี่ยวข้องกับคนในพรรคัขาวทั้งสิ้น”
“จริงหรอคะคุณหมอ นี่อาจจะเป็ฆาตกรรมใช่มั้ยคะ และคนบงการอาจจะอยู่ในพรรคัขาว”
“นี่เป็เพียงข้อสงสัยค่ะ ยังไม่มีหลักฐาน ดิฉันกับเพื่อนกำลังสืบอยู่อย่างลับๆ ค่ะ แต่น่าเสียดายทางเราไม่สามารถเข้าไปสืบในพรรคัขาวได้”
“พ่อของฉันอาจโดนฆ่าสินะ มีอะไรที่ฉันช่วยได้บอกได้เลยค่ะ”
“เพื่อนฉันเป็ตำรวจลับค่ะ จะขอเข้าไปสืบคดี แต่ไม่รู้ว่าจะเข้าไปได้ยังไง ถ้าคุณจะช่วยให้เธอแฝงตัวเข้าไปทำงานกับพี่ชายของคุณได้มั้ยคะ”
“งั้นฉันขอพบหน้าเพื่อนของคุณก่อนค่ะ เจอกันที่ผับดีมั้ยคะ คนเยอะๆ ฉันน่าจะพอหลบบอดี้การ์ดออกมาได้”
นิชามอบแผนที่ให้
“นี่เป็ผับของน้องชายฉันค่ะ”
*************************************************
ฉายยี่กลับไปที่รถ ท่ามกลางความอลหม่านของบอดี้การ์ดที่เที่ยวออกตามหาจนทั่ว
“ไปไหนมาน่ะฉายยี่ พี่เป็ห่วงนะ น้องไม่ควรออกไปตามลำพัง ศัตรูพี่เยอะ น้องอาจเกิดอันตรายได้”
“ขอโทษค่ะพี่ เดินหลงทางเกือบไปถึงป่าช้าน่ะค่ะ”
*************************************************
ณ ผับของน้องชายนิชา นิชา ฉายยี่ และหมวดนัด ทั้งสามนัดมาเจอกันที่ห้องพักของเ้าของผับ ต่างคนต่างแนะนำตัวกัน
“คุณหมวดนัดคะ การที่จะเข้ามาทำงานในพรรคจะต้องประลองฝีมือก่อน ถ้าชนะ พี่เขาถึงยอมให้เข้าพรรคค่ะ”
“ไม่เป็ต้องเป็ห่วงค่ะคุณฉายยี่ หมวดนัดมีวิชาป้องกันตัว ฝีมือเธอเหนือกว่าตำรวจชายหลายคนเชียวค่ะ
“ไม่ต้องโฆษณาฉันขนาดนั้นหมอนิชา” “ฉันอาจจะไม่เก่งขนาดนั้น แต่ขอรับรองว่าจะพยายามให้ถึงที่สุดค่ะ ขอบคุณมากเลยนะคะคุณฉายยี่”
“ไม่มีเวลาแล้วค่ะ ฉันแอบหนีบอดี้การ์ดมา ต้องรีบกลับแล้ว ถ้าพี่ฉันรู้ว่าฉันหนีอีก คงสวดกันอีกยาว เจอกันพรุ่งนี้เที่ยง ที่จตุรทิศ ทิศตะวันตกค่ะ ฉันจะแจ้งพี่ชายให้”
“ระวังตัวด้วยนะคะ แล้วเจอกัน”
*************************************************
แต่แล้วฉายยี่ออกมา กลับหาบอดี้การ์ดไม่เจอ จะเดินไปที่รถ แต่แล้วกลับโดนกลุ่มนักเลง
3 คนจับตัว
“ว้าวๆ ไม่น่าเชื่อจะได้เจอนางฟ้า”
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ รู้มั้ยว่าฉันเป็ใคร”
“รู้สิจ้ะ ก็จะมาเป็เมียพี่ไง”
“เฮ้ย เร็วๆ จับตัวไปหลังพุ่มไม้เร็ว”
“ช่วยด้วยค่ะ อื้อ…” ฉายยี่โดนปิดปาก น้ำตานองหน้า พยายามดิ้นสุดชีวิต
ทันใดนั้นมีผู้ชายนิรนามเข้ามาช่วย อัดพวกนักเลงซะหมอบราบคาบ แล้วพากันวิ่งหนี
“ขอบ...คุณ...มาก...ค่ะ” พูดอย่างสะอื้น
แต่เหตุไม่คาดฝันคือ ผู้ชายคนนั้นกลับจับตัวฉายยี่มัดทั้งแขนและขา ปิดตา เอาผ้าอุดปาก อุ้มไปไว้เบาะหลังรถ
ฉายยี่พยายามดิ้นสุดชีวิต แต่ก็ได้ยินรถ
start แล้วขับเคลื่อนไป ในใจคิดแล้วว่า “หนีเสือปะจระเข้แท้ๆ เลย จะมีชีวิตรอดมั้ยเนี่ย ช่วยด้วยค่ะพ่อ ช่วยด้วยค่ะพี่ชาน น้องขอโทษ ต่อไปจะไม่หนีพวกบอดี้การ์ดอีกแล้ว”
สักพักรถก็หยุดวิ่ง ได้ยินเสียงเปิดประตูรถ ผู้ชายคนนั้นจับฉายยี่พาดบ่า ฉายยี่พยายามดิ้น เอามือที่มัดนั้นทุบหลังอย่างเต็มแรง
ผู้ชายคนนั้นหยุดเดินแล้วจับฉายยี่โยนไปยังโซฟา
3K
![END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606305330_51117683.webp)
