ตอนที่ 13 ประชดแฝง (2)
จ้าวซูเฉี่ยวดูแลตัวเองเป็อย่างดีนางให้ความสำคัญกับเื่นี้มากมาตลอด นี่ก็เป็หนึ่งในสาเหตุที่ปีนั้นอู่ฉงหลินหลงนางหัวปักหัวปำตอนนี้นางอยู่ในชุดกระโปรงยาวผ้าทอหลากสี เอวบางสะโอดสะองบนใบหูเล็กมีต่างหูไข่มุกสีขาวแวววาว ยิ่งทำให้ชวนหลงใหล อู่ฉงหลินเห็นดังนั้นก็เริ่มใจอ่อน“ช่างเถอะ ซูเฉี่ยวพาโหรวฮุ่ยออกไปก่อนเถอะ ซูหนิงกลับจวนเป็เื่ที่น่ายินดีอย่าทำให้ท่านพ่อหงุดหงิดเลย”
จ้าวซูเฉี่ยวรีบหันไปทำความเคารพทุกคนแล้วพาอู่เวยออกไป
ก่อนจากไปนางหันไปมองอู่เย่ว์สุดท้ายก็พูดขึ้น“ไม่ว่าอย่างไรคุณหนูกลับมาอย่างปลอดภัยได้ก็เป็เื่ที่น่ายินดีเหลือเกิน”
อู่เย่ว์แค่ยิ้มตอบแล้วหันกลับไปจ้าวซูเฉี่ยวรู้สึกแค้นใจ ไม่รู้ทำไมนางแอบสังหรณ์ใจว่าอู่เย่ว์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคนนี้ไม่ใช่คนที่นางจะควบคุมได้อีกต่อไปแล้ว
อิ่นซื่อมองจ้าวซูเฉี่ยวที่เดินออกไปนางอดพูดขึ้นอีกไม่ได้ “เล่ออี๋นอนป่วยอยู่บนเตียง กฎระเบียบภายในบ้านก็อาจมีละเลยไปบ้างวันหน้าต้องระวังให้มากขึ้น”
การป่วยของท่านแม่นางก็เป็เพราะโมโหจากความไม่รู้กฎระเบียบของพวกจ้าวซูเฉี่ยวทั้งนั้นเวลานี้อิ่นซื่อยังไม่ลืมพูดช่วยจ้าวซูเฉี่ยว ลากท่านแม่นางเข้ามาเกี่ยวข้องอู่เย่ว์เม้มริมฝีปาก “ท่านย่าพูดถูก ท่านแม่นอนป่วยอยู่บนเตียงมาหลายปีบัดนี้เห็นที ถ้ายังไม่จัดการให้เรียบร้อยอีก ไม่แน่อาจเป็เื่ขึ้นมาได้สักวัน เมื่อก่อนซูหนิงไม่ประสีประสาไม่ได้ช่วยท่านแม่จัดการเื่ภายในเรือนให้ดี ทำให้ท่านย่าต้องกลุ้มใจนับจากนี้ไป ซูหนิงจะช่วยท่านแม่ตั้งกฎระเบียบให้เองเ้าค่ะ”
อู่หรงปี่ยิ้มอย่างพอใจ หันไปพูดกับอิ่นซื่อ“ถึงอย่างไรซูหนิงก็เป็สายเืโดยตรงของจวนติ้งกั๋วกงเ้าก็ต้องเอาใจใส่ให้มากหน่อยถึงจะถูก”
อิ่นซื่อเข้าใจความหมายของเขาทันทีทว่านางเป็นายหญิง จะพูดให้ขัดกับก่อนหน้าก็คงไม่ได้อีกทั้งนึกได้ว่าอู่เย่ว์เพิ่งจะเริ่มโตเป็สาว เื่ที่เคยก่อไว้ก่อนหน้าก็มีไม่น้อยพอถึงเวลาก็ยังต้องให้นางออกหน้าอยู่ดีแล้วตอนนี้นางจำเป็ด้วยหรือที่ต้องกลายเป็คนไม่ดีต่อหน้านายท่านผู้เฒ่านางจึงยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้น “ย่าแก่แล้ว ก็ต้องมีบ้างที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจวันหน้าเ้าก็ช่วยท่านแม่ของเ้าดูแลเรือนเฉาอวี่ให้ดี ถ้ามีตรงไหนยากเกินไปก็มาถามย่าได้”
ฟังซื่อยิ้มออกมาเงียบๆ คุณหนูใหญ่คนนี้ไม่เจอกันไม่กี่วันก็เปลี่ยนไปมากทีเดียวเพิ่งกลับจวนมาได้ไม่นาน แค่คำพูดเพียงไม่กี่ประโยคก็มอบของกำนัลชิ้นใหญ่ให้จ้าวซูเฉี่ยวแล้วทั้งยังได้อำนาจดูแลเรือนเฉาอวี่อีก
จากนั้นก็เป็การถามสารทุกข์สุกดิบทั่วไปเนื่องจากอิ่นซื่อไม่ชอบท่านแม่ของอู่เย่ว์ ก็เลยพลอยไม่ชอบนางั้แ่เด็กด้วยความเป็ห่วงของอิ่นซื่อจึงเป็เพียงการถามพอเป็พิธี อู่เย่ว์รู้อยู่ก่อนแล้วว่าในสายตาของท่านย่า นอกจากหลานชาย หลานสาวที่นางยอมรับและให้ความรักอย่างแท้จริงก็มีแค่อู่เวยคนเดียวอู่เย่ว์จึงไม่ได้รู้สึกแย่อะไร
ท่านพ่อของนางกลับเป็ห่วงนางจริงๆ“ครั้งนี้เ้ารอดจากเคราะห์ร้ายมาได้ คิดๆ ดูก็เป็เด็กที่มีบุญมากท่านแม่ของเ้าร่างกายไม่แข็งแรง ่นี้อาการก็หนักขึ้นเมื่อครู่พอได้ยินว่าเ้ากลับถึงจวน นางจะตามมาให้ได้ พ่อเลยให้เฉินเอ๋อร์อยู่รอเป็เพื่อนนางที่นั่นนางถึงได้ยอม ครั้งนี้เ้ากลับมาได้อย่างปลอดภัย ต้องดูแลนางให้ดีบางทีถ้านางอารมณ์ดี อาการป่วยก็น่าจะทุเลาลงไปได้มาก”
“ซูหนิงขอบคุณท่านพ่อที่สั่งสอน”พอนึกถึงท่านแม่กับน้องชายของตัวเอง อู่เย่ว์ก็รู้สึกเ็ปใจ
“ครั้งนี้ซูหนิงกลับมาได้คงต้องกลับไปจุดธูปไหว้ขอบคุณท่านเทพที่วัดอู่เฟิงถึงจะถูก แม้จะบอกว่าเกิดเื่ขณะลงจากเขาแต่ถ้าไม่ได้ท่านเทพคุ้มครอง มีหรือจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย” ฟังซื่อยิ้มพลางเดินมาข้างหน้านางเดินหนึ่งก้าว ไข่มุกระย้าหกเม็ดที่อยู่บนศีรษะของนางก็แกว่งไกว สะดุดตายิ่งนัก“อาสะใภ้รองให้เ้าเป็การปลอบขวัญ รับไปสิ”
นางพูดจบก็เอาหยกมงคลเนื้อแวววาวยื่นให้อู่เย่ว์อู่เสียวเสี่ยวเบะปากเล็กน้อย กลับเป็อู่ซานซานที่ยิ้มให้อู่เย่ว์ตอนที่นางเดินเข้ามา
ฮูหยินผู้เฒ่าก็กวักมือเรียกอู่เย่ว์ให้เข้าไปหาเช่นกัน“เด็กดี ย่าก็มีของจะให้เ้า”
อิ่นซื่อให้สร้อยลูกประคำไม้จันทน์เม็ดกลมมันเงา อู่เย่ว์จึงยิ้มตอบเป็การขอบคุณ จากนั้นก็ได้ยินอิ่นซื่อพูดเสริมว่า“เื่นี้จวนกั๋วกงไม่ได้ป่าวประกาศออกไปเพราะเชื่อว่าเ้าจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน เื่นี้ผ่านไปแล้วก็ให้ผ่านไปเ้าลืมๆ มันไปเสีย ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่เื่ดี ต่อไปไม่ต้องพูดถึงมันอีก”
“ซูหนิงทราบแล้วเ้าค่ะ”
เื่นี้เกรงว่าต่อให้นางไม่อยากพูดถึงก็คงมีคนพยายามคิดหาทางพูดถึงมันขึ้นมาให้ได้อยู่ดีดวงตาของอู่เย่ว์ฉายแววเ็า
“ท่านแม่ของเ้ารออยู่ที่เรือนเฉาอวี่รีบไปหานางเถอะ” ผู้เฒ่าค่อยๆ เอ่ยขึ้น
อู่เย่ว์ถอยออกมาทำความเคารพทุกคนอย่างตั้งใจแล้วเดินออกไป
ฟังซื่อมองตามนาง ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม“สมดังคำพูดที่ว่า ผ่านประสบการณ์ย่อมเกิดปัญญาซูหนิงกลับมาครั้งนี้เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม อย่างไรเสียก็เป็บุตรสาวของจวิ้นจู่กิริยาท่าทางเริ่มคล้ายกันมากแล้ว เมื่อครู่ตอนข้าเห็นยังแอบใพอสังเกตดูซูหนิงก็หน้าตางดงามไม่แพ้โหรวฮุ่ยเลยนะเ้าคะ”
ชาที่อิ่นซื่อยกขึ้นดื่มรสชาติเปลี่ยนไปทันที
ถ้าในบ้านมีคนอย่างเล่ออี๋จวิ้นจู่เพิ่มขึ้นมาอีกคงยิ่งน่าปวดหัวเข้าไปใหญ่อิ่นซื่อกวาดตามองฟังซื่อ “เอาเวลาที่จับตาดูซูหนิงไปสนใจบุตรสาวสองคนของตัวเองให้มากหน่อยจะดีกว่า”
อู่เสียวเสี่ยวกับอู่ซานซานที่ถูกเอ่ยถึงอดก้มหน้าลงไม่ได้ในใจของทั้งสองต่างคิดไม่เหมือนกัน
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97
870
