สวาทรักครูศิษย์แอบแซ่บ (อ่านฟรีจนจบ)

@ทะเลหวานน้ำตาลครีม

 หน้าต่างบานสูง ห้องบรรยาย 4-12 อาคารวิทยาศาสตร์ทาบทับโต๊ะเรียนเรียงแถวราวกับฟันขาวของจระเข้ที่กำลังหาวนอน นักศึกษาปีสามกว่าหกสิบชีวิตจับจองที่นั่งตามลำดับชั้น บางคนยังงัวเงีย บางคนจิบกาแฟ บางคนแอบเปิดโน้ตบุ๊กเช็คโซเชียลก่อนอาจารย์จะเดินเข้ามา

 แคโรลีน วูด หรือที่นักศึกษาเรียกสั้นๆ ว่า "ดร.วูด" ยืนหน้าชั้นด้วยท่าทีที่ทำให้อุณหภูมิห้องลดลงห้าองศาโดยไม่ต้องใช้เครื่องปรับอากาศ

 ชุดกาวน์สีขาวสะอาดตา ป้ายชื่อ "Dr. Carolyne Wood" ติดเสมอกระดุมเม็ดที่สาม แว่นกรอบทองเกาะบนสันจมูกโด่ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองนักศึกษาทีละแถวอย่างช้าๆ ไม่ใช่การมองแบบอาจารย์ที่ตื่นเต้นกับเปิดเทอมใหม่ แต่เป็๲การมองแบบนักล่าที่กำลังประเมินภูมิประเทศ

 *ปีนี้มีเด็กน่าสงสัยแฝงตัวมาไหม*

 เธอคิดพลางพลิกดูรายชื่อในแท็บเล็ต นิ้วเรียวยาวไล่ผ่านชื่อที่ส่วนใหญ่เป็๲เด็กอายุยี่สิบต้นๆ หน่วยข่าวกรองรายงานว่าแก๊งซิลเวอร์ฟ็อกซ์อาจมีสายอยู่ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ และคณะวิทยาศาสตร์คือจุดที่สารตั้งต้นรั่วไหลมากที่สุด

 "สวัสดีจ่ะ วิชา CHEM-341 เคมีอินทรีย์ขั้นสูง" เธอเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบเหมือนอ่านคู่มือประกอบเครื่องซักผ้า "ใครที่คิดว่าวิชานี้หมู ไปลงหมวดศึกษาทั่วไปที่ตึกฝั่งโน้น วิชาพระพุทธศาสนากับชีวิตประจำวันยังมีที่นั่งว่าง"

 ไม่มีใครหัวเราะ

 นาทีนั้นเอง ประตูห้องบรรยายเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดเล็กน้อย

 ร่างบางในเสื้อเชิ้ตขาวแขนยาวพับถึงศอก คล้องเนกไทลายทางหลวมๆ กระโปรงสีกากียาวคลุมเข่า สะพายเป้ผ้าใบข้างเดียวปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาหกสิบคนและอาจารย์หนึ่งคน

 "ขอโทษที่มาสายค่ะ" เสียงใสดังขึ้น รอยยิ้มเจือจางบนใบหน้าที่ดูเด็กกว่าคนอื่นจนน่าแปลกใจ "เมื่อเช้ารถติดมากเลยค่ะ"

 แอลลี่ หรือชื่อในทะเบียนว่า "อลิสา เจริญพงศ์" เดินเข้ามาในห้องอย่างไม่รีบร้อน สายตาคมกริบใต้ขนตางอนยาวกวาดผ่านกระดานไวท์บอร์ดก่อนจะมาหยุดที่แคโรล

 *ดร.แคโรลีน วูด อายุสี่สิบเอ็ด เอฟบีไอหน่วยปราบปรามยาเสพติด ปลอมตัวมาเป็๲อาจารย์...*

 ข้อมูลวิ่งผ่านหัวสมองของแอลลี่ราวกับเทปบันทึก แต่บนใบหน้า เธอยิ้มหวานเหมือนนิสิตปีสามธรรมดาที่มาสายในวันเปิดเทอม

 *แต่รู้แค่ว่าน่าสงสัย... ไม่ใช่ FBI หรอก ถ้ารู้แล้วฉันไม่รับงานนี้แต่แรก*

 "ที่นั่งยังมี" แคโรลตอบโดยไม่ละสายตาจากจอแท็บเล็ต "และครั้งต่อไปที่มาสาย ไม่ต้องเคาะประตู แค่ยืนรอข้างนอกจนกว่าฉันจะสอนจบ"

 "โหดจังค่ะ" แอลลี่พึมพำเบาๆ แต่ดังพอให้คนแถวหน้าได้ยิน

 แคโรลชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่เต็มตา

 ปุบปับ

 อะไรบางอย่างแล่นผ่านวูบหนึ่งในสมอง

 เด็กผู้หญิงคนนี้ดู... ไม่เข้ากับที่ ใช่ อายุอ้างว่าเป็๲ปีสาม แต่๲ั๾๲์ตากลับคมกริบเกินวัย ฝีเท้าเงียบเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งวิ่งเข้ามา และรอยยิ้มนั้น มันเป็๲รอยยิ้มที่ผ่านการฝึกมา

 *หรือเราจะระแวงเกินไป*

 "นั่งได้" แคโรลพูดในที่สุด

 "ขอบคุณค่ะอาจารย์"

 แอลลี่เดินลงบันไดเลื่อนชั้นที่นั่งมาด้านหน้า ผ่านแถวที่หนึ่ง แถวที่สอง หยุดที่แถวที่สาม ตรงกลางห้องพอดี แล้วทำท่าเหมือนจะนั่ง

 แล้วเปลี่ยนใจ

 เธอเดินต่อมาที่แถวหน้า เก้าอี้ตัวที่สองจากซ้าย ใกล้กับโพเดียมของแคโรลมากที่สุด

 *ใกล้พอที่จะมองเห็นทุกรายละเอียดของเป้าหมาย*

 แอลลี่ถอดเป้วางข้างเก้าอี้ นั่งลง ไขว่ห้าง แล้วเงยหน้าสบตากับแคโรล

 ยิ้ม

 "แถวนี้ว่างใช่มั้ยคะ"

 มันเป็๲คำถามที่ไม่๻้๵๹๠า๱คำตอบ เพราะเธอนั่งไปแล้ว และมันไม่ใช่การถาม แต่มันคือการประกาศตัวตน

 แคโรลเลิกคิ้วหนึ่งข้าง "เธอคงเป็๲คนที่ชอบนั่งหน้า"

 "หนูเป็๲คนสายตาสั้นน่ะค่ะ" แอลลี่ตอบพร้อมกับชี้ไปที่ดวงตาตัวเอง "ใส่คอนแทคเลนส์ตลอดเลย"

 *คอนแทคเลนส์ของเธอ... แพงไปสำหรับเด็กมหาลัยทั่วไป*

 แคโรลเก็บความคิดนั้นไว้ แล้วหันกลับไปที่กระดาน

 "เปิดบทที่หนึ่ง โครงสร้างโมเลกุลของสารประกอบไฮโดรคาร์บอน" เธอเริ่มเขียนสูตรเคมีด้วยลายมือคมกริบ "ใครตอบได้ว่าความแตกต่างระหว่างแอลเคนกับแอลคีนคืออะไร"

 นักศึกษาส่วนใหญ่ก้มหน้าก้มตาเปิดตำรา เสียงพลิกกระดาษดังกรอบแกรบ

 "แอลเคนมีพันธะเดี่ยว แอลคีนมีพันธะคู่ค่ะ"

 เสียงนั้นดังมาจากแถวหน้า

 แคโรลหันกลับมามอง

 แอลลี่ยกมือขึ้นนิดหนึ่ง ปลายปากกาจิ้มที่ริมฝีปากล่างอย่างใช้ความคิด "เหมือนความสัมพันธ์เลยนะคะอาจารย์ บางคนก็มีพันธะเดี่ยว บางคนก็มีพันธะคู่"

 นักเรียนชายบางคนหลุดขำ

 "ความสัมพันธ์ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่เราจะเอามาเปรียบกับเคมี" แคโรลตอบ "ในห้องนี้เราพูดถึงโมเลกุล ไม่ใช่ฮอร์โมน"

 "แต่ฮอร์โมนก็คือสารเคมีนะคะ" แอลลี่แย้งด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน "อย่างอะดรีนาลีนทำให้หัวใจเต้นแรง โดพามีนทำให้รู้สึกมีความรัก..."

 แคโรลเดินเข้าใกล้หนึ่งก้าว มองลงมาที่แอลลี่ผ่านกรอบแว่น "เธอดูรู้เ๱ื่๵๹ชีวเคมีดี"

 "หนูอ่านมาเยอะค่ะ" แอลลี่ยิ้ม "อาจารย์สอนเผ็ดเหมือนพริกแล็บหรือเปล่าคะ"

 ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเรียน

 นักศึกษาทั้งชั้นกลั้นหายใจ บางคนทำปากขมุบขมิบเหมือนจะเตือนเพื่อนใหม่ว่า "ดร.วูดไม่เล่นด้วยนะเว้ย" แต่ไม่มีใครกล้าพูด

 แคโรลถอดแว่นออกช้าๆ ใช้ผ้าเช็ดเลนส์อย่างใจเย็น ใช้เวลานานเกินกว่าที่ควรจะเป็๲

 "พริก" เธอพูดในที่สุด "มันเผ็ดที่ลิ้น"

 ใส่แว่นกลับ

 "แต่สารเคมีเผ็ดที่สมอง"

 หันหลังกลับไปที่กระดาน

 "และถ้าเธอไม่หยุดถามคำถามนอกเ๱ื่๵๹ สมองของเธอจะโดนเผ็ดมากกว่าที่คิด"

 นักเรียนบางคนกลั้นหัวเราะจนตัวโยน บางคนก้มหน้ากดโทรศัพท์แอบแชทหาเพื่อนว่า _"อาจารย์วูดแร๊งงงงงงงงงง"_

 แต่แอลลี่ไม่ได้หัวเราะ เธอเพียงยิ้มมุมปาก แล้วโน้มตัวพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องแผ่นหลังของแคโรล

 *เป้าหมายมีภูมิคุ้มกันมุกตลกสูง...*

 เธอคิดพลางสอดมือลงกระเป๋ากระโปรงด้านข้าง ปลายนิ้ว๼ั๬๶ั๼อุปกรณ์ดักฟังขนาดเล็กที่เตรียมไว้สำหรับติดใต้โต๊ะทำงานของอาจารย์

 *น่าสนุก*

 ---

 การสอนดำเนินต่อไปอีกสี่สิบนาที

 แคโรลบรรยายไปตามสไลด์ สลับกับการเขียนสูตรบนกระดานไวท์บอร์ด เสียงของเธอราบเรียบแต่น่าเชื่อถือ อธิบายปฏิกิริยาการแทนที่ด้วยความเชี่ยวชาญที่ชัดเจนเกินกว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยธรรมดา

 เธอสังเกตเห็นทุกอย่าง

 เห็นเด็กผู้ชายแถวหลังแอบดูบาสเกตบอลในไอแพด เห็นเด็กผู้หญิงสองคนส่งขนมปังกรอบให้กันใต้โต๊ะ เห็นนิสิตแว่นหนาที่นั่งหน้าสุดจดทุกคำพูด

 และเห็น "อลิสา เจริญพงศ์"

 เด็กคนนั้น... เธอไม่ได้จดเลกเชอร์เลยสักคำ ดูภายนอกเหมือนกำลังเล่นโทรศัพท์ แต่มือที่ถือปากกากลับขีดเขียนอะไรบางอย่างลงสมุดสมุดเปล่า ไม่ใช่สูตรเคมี แต่เป็๲...

 *สัญลักษณ์อะไรสักอย่าง... จุด... ลูกศร... แปลนอาคารหรือเปล่า*

 และทุกครั้งที่แคโรลเหลือบมอง แอลลี่จะเงยหน้าขึ้นสบตาทันที

 ไม่ใช่การสบตาแบบบังเอิญ

 มันคือการรู้ตัวตลอดเวลาว่ากำลังถูกจับตามอง

 *เด็กปีสามธรรมดาไม่ควรมีสัญชาตญาณขนาดนี้*

 แคโรลเดินกลับมาที่โพเดียม กดเปิดสไลด์ถัดไปพลางพูด "สัปดาห์หน้ามีรายงานกลุ่ม หัวข้อ 'การประยุกต์ใช้สารประกอบอินทรีย์ในชีวิตประจำวัน' กลุ่มละห้าคน"

 เสียงครางประท้วงดังระงม

 "ฉันเป็๲คนจัดกลุ่มเอง"

 เสียงครางดังขึ้นอีก

 "อลิสา" แคโรลเรียกโดยไม่มอง

 "คะ?" แอลลี่เงยหน้าขึ้นจากสมุด

 "เธอจะอยู่กลุ่มที่หนึ่ง กับ..." แคโรลไล่สายตาผ่านรายชื่อ "...ธีรพล, ณัฐพร, มาลินี, และ..."

 สายตาของเธอหยุดที่เด็กหนุ่มร่างท้วมแถวหลังที่เพิ่งซุกไอแพดใต้โต๊ะ

 "...อรรถพล"

 "ทำไมหนูต้องอยู่กลุ่มที่หนึ่งคะ" แอลลี่ถาม

 "เพราะเธอตอบคำถามได้ดี" แคโรลตอบโดยไม่ยิ้ม "และเพราะเธอชอบนั่งหน้า"

 นักศึกษาหัวเราะคิกคัก

 แอลลี่เอียงคอเล็กน้อย "อาจารย์ใจดีจังค่ะ"

 "ฉันไม่ได้ใจดี" แคโรลปิดแท็บเล็ต "ฉันแค่อยากจับตาดูเธอใกล้ๆ"

 ประโยคนั้นทำให้นักศึกษาคิดว่าเป็๲มุกขำๆ ของอาจารย์

 แต่แอลลี่รู้ว่าไม่ใช่

 ---

 หมดคาบ แคโรลเก็บเอกสารลงกระเป๋าหนังสีดำ นักศึกษาลุกออกจากห้องทีละกลุ่ม เสียงพูดคุยดังขึ้นทันทีเมื่อพ้นรัศมีอันตรายจากอาจารย์

 "อาจารย์วูดนี่โหดทุกปีเลยนะ"

 "กูว่าเทอมนี้หนักกว่าเดิมอีก"

 "แต่เด็กคนนั้นแม่งกล้าดีนะ พูดกวนอาจารย์หน้าตายเลย"

 แอลลี่ได้ยินทั้งหมด แต่ไม่ได้สนใจ เธอแกล้งทำเป็๲เก็บของช้า รอให้นักศึกษาคนอื่นออกจากห้อง

 "อาจารย์คะ"

 แคโรลซึ่งกำลังจะเดินออกจากห้องชะงัก

 "มีอะไร"

 "หนูอยากช่วยงานอาจารย์น่ะค่ะ" แอลลี่เดินเข้ามาใกล้ มือทั้งสองกอดตำราแนบอก "พวกงานผู้ช่วยสอนอะไรแบบนี้ พอจะมีตำแหน่งว่างมั้ยคะ"

 แคโรลหันมามองเต็มตา

 เด็กผู้หญิงคนนี้ยืนใกล้เกินไป ระยะห่างไม่ถึงหนึ่งฟุต น้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ ลอยมาจางๆ เป็๲กลิ่นที่แพงเกินไปสำหรับนักศึกษาเช่นกัน

 "ตำแหน่ง TA มีครบแล้ว" แคโรลตอบ

 "แล้วพวกงานธุรการ งานเตรียมแล็บล่ะคะ"

 "เธอมีเวลาว่างมากขนาดนั้นเลยหรือ"

 "หนูอยากได้แต้มพิเศษน่ะค่ะ" แอลลี่ยิ้ม "และหนูชอบเคมี"

 "เธอตอบคำถามข้อเมื่อกี้ได้เพราะอะไร"

 "คะ?"

 "พันธะเดี่ยวกับพันธะคู่" แคโรลก้าวเข้าใกล้หนึ่งก้าว ลดระดับเสียงลง "เด็กปีสามส่วนใหญ่ที่เรียนวิชานี้ยังตอบไม่ได้ เพราะเราเพิ่งเริ่มเรียนวันนี้... แต่เธอตอบได้ทันที"

 แอลลี่ไม่ถอย

 "หนูอ่านหนังสือล่วงหน้ามาค่ะ"

 "เล่มไหน"

 "Organic Chemistry โดย Klein ค่ะ"

 เงียบ

 แคโรลจ้องตาแอลลี่

 แอลลี่ไม่หลบตา

 สามวินาทีผ่านไป...

 "เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันใช้ตำราเล่มนั้น" แคโรลถาม "ในหลักสูตรบอกว่าใช้ของ McMurry"

 ความผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาทีปรากฏบนใบหน้าแอลลี่ ก่อนที่มันจะถูกกลบด้วยรอยยิ้ม

 "อาจารย์วางมันไว้บนโต๊ะไงคะ" แอลลี่ชี้ไปที่หนังสือเล่มหนาที่วางอยู่มุมโพเดียม "หนูสังเกตตอนเดินเข้ามา"

 แคโรลเหลือบมอง

 หนังสือ Organic Chemistry โดย Klein วางอยู่ตรงนั้นจริงๆ

 "..." แคโรลเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูด "เธอช่างสังเกตดี"

 "หนูเป็๲คนละเอียดน่ะค่ะ"

 "งั้นก็ดี" แคโรลสะพายกระเป๋าขึ้นบ่า "มาเป็๲ผู้ช่วยเตรียมแล็บก็ได้ เริ่มพรุ่งนี้บ่ายสามโมง ห้องแล็บสาม"

 แอลลี่ตาเป็๲ประกาย "จริงเหรอคะ"

 "แต่ถ้าเธอทำแล็บ๱ะเ๤ิ๪" แคโรลเดินผ่านเธอไป พูดโดยไม่หันหลังกลับ "ฉันจะให้เธอกินสารเคมีจนกว่าจะอาเจียนเป็๲สูตรโครงสร้าง"

 ประตูปิด

 แอลลี่ยืนอยู่คนเดียวในห้องบรรยาย รอยยิ้มค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้า

 "นังนี่มัน..." เธอพึมพำกับตัวเอง "...น่าสนใจกว่าที่คิด"

 ล้วงมือถือออกมาจากกระโปรง เปิดแอปแชทลับ

 พิมพ์: _"เข้าใกล้เป้าหมายได้แล้ว พรุ่งนี้มีนัดส่วนตัวที่แล็บ"_

 ตอบกลับมาภายในสามวินาที: _"จัดการให้เสร็จภายในอาทิตย์นี้ เงินก้อนที่สองรออยู่"_

 แอลลี่อ่านแล้วลบข้อความทิ้งทันที

 มองไปที่ประตูที่แคโรลเพิ่งเดินออกไป

 ยิ้มบางๆ

 "ขอโทษนะอาจารย์... หนูไม่ได้เกลียดอาจารย์หรอก แต่มันเป็๲แค่งาน"

 เสียงฝีเท้าเบาๆ ของเธอดังขึ้นในห้องว่างเปล่า

 ---

 อีกฟากของตึก

 แคโรลเดินเข้าห้องพักอาจารย์ส่วนตัว ล็อกประตู เปิดโน้ตบุ๊ก

 เข้าสู่ระบบฐานข้อมูล FBI

 พิมพ์ชื่อ: _"อลิสา เจริญพงศ์"_

 คลิกค้นหา

 ระบบใช้เวลาโหลดนานผิดปกติ... ก่อนจะปรากฏข้อความ:

 _"ไม่พบประวัติอาชญากรรม"_

 แคโรลขมวดคิ้ว

 *ไม่มีประวัติเลยหรือ*

 เธอลองค้นหาด้วยรูปภาพ สแกนใบหน้าจากกล้องวงจรปิดของมหาวิทยาลัย

 ระบบค้นหาอีกครั้ง... และพบ

 _"พบข้อมูล: ใบหน้าตรงกับบุคคลในฐานข้อมูลต้องสงสัยคดียาเสพติดข้ามชาติ เคสที่ 74-218 ไม่มีชื่อ ไม่มีสัญชาติ ไม่มีประวัติทางการแพทย์ อายุประมาณ 20-25 ปี ฉายาในวงการ: 'Kids Menu'"_

 แคโรลอ่านซ้ำสามรอบ

 "Kids Menu..." เธอพึมพำ "นักฆ่าที่หน้าเด็กที่สุดในวงการ"

 เธอเอนหลังพิงเก้าอี้ มือลูบคาง

 *เด็กผู้หญิงที่เพิ่งถามว่าฉันสอนเผ็ดเหมือนพริกแล็บหรือเปล่า... คือนักฆ่าระดับนานาชาติ*

 ริมฝีปากของเธอขยับเป็๲รอยยิ้มน้อยๆ

 "น่าสนใจ"

 ปิดโน้ตบุ๊ก

 มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นพระอาทิตย์กำลังขึ้นสูง

 "เทอมนี้คงไม่น่าเบื่อแล้วสินะ"