ทะลุมิติมาเป็นมารดาของหนูน้อยนำโชคทั้งสาม (จบ)

        เมื่อชีเหนียงพูดยกตัวอย่างให้หลิงชางไห่ฟังกลับกลายเป็นว่าหลิงชางไห่ทำสีหน้ามึนงงสับสนมากขึ้นเรื่อยๆ  เอาล่ะสิ เมื่อครู่นางเผลอใช้คำศัพท์ปัจจุบันออกมาหลายคำทีเดียว

        “เอาเช่นนี้วันหลังถ้ามีเวลา ข้าจะเขียนสิ่งที่เคยได้เห็นและได้ยินให้ท่านโดยละเอียด เมื่อถึงเวลาท่านค่อยลองวินิจฉัยดูเองเพราะถึงอย่างไรข้าก็ไม่ใช่หมอ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เคยได้ฟังและอ่านมาส่วนจะใช้ได้ผลและดีหรือไม่ คงต้องให้ท่านตรวจสอบเองจึงจะดี”

        หลิงชางไห่พยักหน้า “เช่นนี้ก็ดีข้ากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะจำได้หรือไม่ หากมีตำราให้ศึกษาจะดีที่สุด”

        หลังชีเหนียงคุยกับหลิงชางไห่เสร็จสิ้นนางก็ได้ตัดสินใจที่จะพาคนบางส่วนออกจากอำเภอเฉาและล่วงหน้าไปพร้อมกับนาง

        “จิ่งซีคงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องให้เขาอยู่ที่อำเภอเฉาไปก่อน ข้าอยากให้ท่านช่วยฝึกฝนทั้งเขาและโจวย่าอวิ๋นให้พร้อมเพราะต่อไปคงต้องให้ทั้งสองช่วยเหลือเรื่องกิจการระหว่างอำเภอเฉากับเมืองหลวงอีกไม่น้อยส่วนจิ่งไหล่นั้นยังเด็กนัก อีกทั้งเขายังต้องติดตามศึกษาด้านการแพทย์กับท่านแล้วอีกอย่างเขากำลังอยู่ในช่วงปฐมวัย ไม่เหมาะแก่การย้ายสถานที่ ดังนั้นข้าเลยอยากฝากฝังเรื่องเหล่านี้ให้ท่านคอยช่วยดูแล”

        “นี่เจ้าตั้งใจจะพาแค่จิ่งเฉินไปเมืองหลวงหรือ?” หลิงชางไห่ตกตะลึงเล็กน้อยจากนิสัยรักลูกเท่าชีวิตของลั่วชีเหนียง เหตุใดจึงยินยอมแยกจากเด็กๆ

        หลิงชางไห่นั้นไม่รู้ถึงแผนการในใจของชีเหนียงอีกทั้งนางกลัวว่าหากพากันไปเมืองหลวงหมดแล้วเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นเช่นนั้นอาจจะแย่ก็เป็นได้ อีกอย่างอำเภอเฉาคือแหล่งปักฐานของนางที่แห่งนี้นางถึงจะมีความมั่นใจที่สุด

        หลังจากำชับหลิงชางไห่เรียบร้อยนางก็ไปหาพี่หลิว

        ......

        ตอนนี้บนภูเขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่างฝั่งซ้ายจะเป็นทุ่งดอกไม้ ส่วนฝั่งขวาคือต้นไม้ผล ด้านหลังภูเขามีกระท่อมเรียงรายทั้งสามารถให้คนพักอาศัยและสามารถทำเป็นโรงเก็บของได้ส่วนเรือนว่างด้านหลังสุดหนึ่งแถวหญิงสาวหลายคนกำลังช่วยกันนำดอกไม้ตากแห้งมาโม่เป็นผง แล้วยังมีอีกห้องที่เป็นห้องสำหรับนำผงดอกไม้มาทำน้ำปรุงและเครื่องประทินโฉม

        ตอนนี้ทั้งสองห้องมีหวังชุนเฉ่าคอยดูแลหนึ่งห้องและหม่าต้าฮัวก็คอยดูแลอีกหนึ่งห้องส่วนพี่หลิวนอกจากจะรับผิดชอบคุมทั้งสองห้องแล้วยังต้องดูแลคนที่ทำตุ๊กตาเพราะเหตุนี้พี่หลิวจึงรู้สึกว่าหน้าที่ของตนช่างหนักอึ้งยิ่งนัก วันทั้งวันนางยุ่งจนแทบไม่ได้พัก

        ……

        ชีเหนียงแวะเวียนไปหลายที่กว่านางจะหาตัวพี่หลิวเจอก็เหงื่อซึมทั่วศีรษะ

        เมื่อเห็นสภาพเหงื่อซึมหลังของพี่หลิวแล้วนางก็ยากจะทำใจอีกทั้งยังรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนักพี่หลิวทุ่มเทแรงกายแรงใจประหนึ่งไร่โม๋เอ่อเป็นกิจการของตน

        “ท่านก็เหลือเกินจริงๆเหนื่อยก็พักผ่อนให้ดีจึงจะถูก ไฉนจึงต้องทรมานตนเองเช่นนี้ ดูท่านสิ เหงื่อท่วมไปหมดแล้ว” ขณะพูดก็หยิบผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อให้กับพี่หลิวทำให้พี่หลิวรู้สึกซาบซึ้งกับความใส่ใจของชีเหนียง

        “ข้าไม่เป็นอันใดหรอกก็แค่งานใช้แรงเท่านั้น เจ้าสิที่ต้องใช้สมองทุกวันตอนนี้เราเทียบกับสมัยก่อนไม่ได้ ไร่โม๋เอ่อช่วยเลี้ยงดูชีวิตคนหลายหมู่บ้านข้ามีหรือจะกล้าพัก หากพักผ่อนก็มักจะห่วงนั่นกังวลนี่”

        ขณะพี่หลิวพูดก็ฉายความกระตือรือร้นเต็มเปี่ยมผ่านดวงตา “อีกอย่างเจ้าจะไปเมืองหลวงแล้ว ข้ายิ่งต้องดูแลไร่ของเจ้าให้ดีมิเช่นนั้นรอเจ้ากลับมาคงไม่ปล่อยข้าแน่!”

        นางพูดพร้อมกับวาดมือเป็นกรงเล็บแมวข่วนกลางอากาศสองทีชีเหนียงจึงหลุดขำออกมา

        “ข้าข่วนใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่ท่านขืนข่วนพี่หลิวของข้า ใครจะช่วยข้าแบ่งเบาภาระหน้าที่กัน” ทั้งสองพูดคุยและหัวเราะกันขณะลงจากเขาก่อนที่ชีเหนียงจะบอกเล่าแผนการของตนให้พี่หลิวฟัง

        “เอ๊ะเจ้ายังจะซื้อภูเขาเพิ่มอีกหรือ?” พี่หลิวอุทานเสียงดังนี่เพิ่งจะผ่านมาเท่าใดเอง แม้ว่านางจะรู้ว่าการค้าของโรงชานมกับหอประทินโฉมนั้นกำไรดีมากแต่ก็ไม่ถึงกับต้องซื้อภูเขาเพิ่มอีกนี่นา

        การซื้อภูเขาหมายถึงว่าต้องเพิ่มลูกมือและเตรียมการใหม่อีกทั้งยังต้องใช้เงินไม่น้อย

        พี่หลิวมองดูชีเหนียงแม้จะตกใจอยู่บ้าง แต่พอคิดอย่างละเอียดอีกที ช่วงที่ผ่านมาที่นางได้ติดตามชีเหนียงนางรู้ว่าชีเหนียงทำเงินจากการค้านี้มาไม่น้อย อีกทั้งยังมีการต่อเติมบ้านด้วยกระเบื้องและกำแพงอิฐกำไรมากมายเพียงใด นางย่อมรู้ดีเช่นกัน เพียงแต่จะพอให้ดำเนินการและซื้อภูเขาอีกหนึ่งลูกเชียวหรือ?

        ตัวนางนั้นย่อมรู้อยู่แล้วว่าค่าใช้จ่ายสกุลลั่วเป็นอย่างไรบ้างหากแต่พอลองคำนวณดูคร่าวๆ ในใจ จึงค่อยสบายใจขึ้นมา

        เมื่อเห็นพี่หลิวมีท่าทางเช่นนี้ชีเหนียงก็รู้ว่าอีกฝ่ายคำนวณได้กระจ่างแล้ว

        “เป็นอย่างไร? ซื้อได้หรือไม่?”

        พี่หลิวเพิ่งจะรู้ตัวว่ากำลังโดนชีเหนียงหยอกล้อจึงฉีกยิ้ม “เจ้ายังมีหน้ามาล้อข้าเล่นข้าสิห่วงเสียเปล่า เจ้าหลักแหลมอย่างกับอะไรดี หากคำนวณค่าใช้จ่ายไม่ชัดเจนมีหรือจะกล้ามีความคิดซื้อที่บนเขาเพิ่ม บอกมา ครั้งนี้จะซื้อที่บนเขาไปทำอะไร?”

        “ข้าเพิ่งจะตัดสินใจลองทำเครื่องปรุงบางอย่างถึงเวลานั้นจะให้ตาเฒ่าหลิงช่วยดู ทว่าเรื่องนี้จะให้คนรู้เยอะไม่ได้ ข้าเองก็ไม่ได้หวังว่าจะทำออกมาสำเร็จดังนั้นคงต้องให้ผู้ใหญ่บ้านปิดข่าวไว้ก่อน”

        “เข้าใจแล้วเรื่องนี้เจ้าสบายใจได้ จะไม่ให้คนรู้ว่าเป็นกิจการของเจ้าแน่เรื่องนี้คงต้องให้คนนอกเข้าใจว่าข้าจะให้อาเหยียนช่วยเหลือเพราะว่าต้องการทำไร่เหมือนกับเจ้า”

        นับตั้งแต่ชีเหนียงเปิดสาขาในอำเภอละแวกใกล้เคียงพี่หลิวก็ได้เรียนรู้เรื่องนี้

        เมื่อหารือกับพี่หลิวจบนางยังอยากหาคนงานที่เชื่อถือได้เพิ่มอีก ในฐานะคนที่ใช้ชีวิตในเมืองยุคปัจจุบันนางเข้าใจเกี่ยวกับแรงดึงดูดของเครื่องปรุงเป็นอย่างดี หากทำได้สำเร็จนี่จะเป็นสิ่งที่ทุกครอบครัวต้องมีอยู่ในมื้ออาหารทุกมื้อ กำไรนี้ต้องน่าพิสมัยแน่ด้วยเหตุนี้ก่อนที่จะเริ่ม ชีเหนียงจึงค่อนข้างระมัดระวัง

        ขณะที่ชีเหนียงกำลังลังเลว่าจะหาคนงานที่เชื่อถือได้อย่างไรโจวย่าอวิ๋นก็ขนสินค้าลำเลียงกลับมา แม้ว่าจะเดินทางอยู่ราวครึ่งเดือนแต่เขายังดูมีชีวิตชีวาอย่างยิ่ง

        “นายหญิงการออกไปรับซื้อสินค้าครั้งนี้ดีงามยิ่งนัก ชาวเมืองอวิ๋นใช้ชีวิตต่างจากเรา” โจวย่าอวิ๋นที่กำลังชี้นิ้วสั่งคนขนสินค้าเมื่อเห็นชีเหนียงเดินออกมาจากห้อง ก็รีบเดินหน้าไปหาก่อนจะเริ่มรายงาน

        “ไม่เพียงแค่อาหารการกินและวัฒนธรรมต่างกันกระทั่งวิถีชีวิตก็ไม่เหมือนกัน” ชัดเจนว่าโจวย่าอวิ๋นค่อนข้างตื่นเต้นสมัยก่อนใบหน้าของเขามักจะสุขุม กลับมาครั้งนี้แววตากลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้นมีชีวิตชีวา

        หลังจากได้เห็นท้องทะเลอันแสนกว้างใหญ่และคลื่นที่ซัดเข้าฝั่งโจวย่าอวิ๋นก็เหมือนได้เปิดโลกทัศน์ไปอีกขั้น

        “สิ่งเดียวที่ไม่ดีก็คือคำนวณเวลาผิดพลาดน้ำแข็งที่ต้องใช้ระหว่างทางไม่เพียงพอ ดังนั้นจึงเสียเวลาไปสักหน่อย ทำให้สินค้าบางส่วนเสียหาย” โจวย่าอวิ๋นบอกเล่าสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด “ทว่าผู้น้อยสำรวจดูแล้วหากเราไปขนสินค้าช่วงต้นฤดูหนาว ระหว่างขากลับ ไม่เพียงสินค้าจะได้รับการถนอมอย่างดียังสามารถลดค่าใช้จ่ายได้ถึงกึ่งหนึ่ง แต่หากเป็นฤดูร้อน ค่าใช้จ่ายจำเป็นคงเพิ่มมากขึ้นถึงสองเท่า”

        ช่วงระหว่างเดินทางเวลาอยู่ว่างโจวย่าอวิ๋นก็มักจะตรวจสอบระยะเวลาของสินค้ากับสภาพสินค้าเขาทำการจดบันทึกสิ่งเหล่านี้ไว้เป็นอย่างดี

        ชีเหนียงฟังเขาเล่าก็เข้าใจว่าความเสียหายเหล่านี้เป็นเรื่องยากที่จะเลี่ยงหากต้องการลดความเสียหายในการขนส่ง ทั้งยานพาหนะ ทั้งการคุ้มกันระหว่างทางรวมถึงการถนอมที่เหมาะสมต้องคำนึงถึงทั้งสามสิ่งให้ครบถ้วน ส่วนตอนนี้ เรื่องพวกนี้ยังห่างไกลจากที่กล่าวมามากนัก

        “ครั้งนี้เจ้าออกไปลำบากแล้วรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ หากมีเรื่องอะไร รอพักผ่อนเสร็จแล้วค่อยคุยกันวันรุ่งขึ้น”

        โจวย่าอวิ๋นรู้สึกอบอุ่นหัวใจ “ขอรับนายหญิงรอขนย้ายสินค้าเรียบร้อย ผู้น้อยจะกลับไปพักผ่อน”

        ขณะพูดเขาก็ชี้ไปยังสองคนที่ช่วยขนย้ายสินค้า “สองคนนี้คือผู้ช่ำชองด้านการดูแลอาหารทะเลที่ผู้น้อยพามาด้วยพวกเขาคือเด็กกำพร้า ผู้น้อยจึงตัดสินใจซื้อพวกเขาไว้ คาดว่าต่อไปหากมีพวกเขาอยู่ด้วยไม่ว่าจะเป็นการไปกลับเมืองอวิ๋น หรือการอยู่ที่นี่ ก็ล้วนมีประโยชน์อย่างมากแน่”

        -----